.TH ATMSIGD 8 "April 26, 2000" "Linux" "Maintenance Commands"
.SH "نام (NAME)"
atmsigd \- دیمن سیگنالینگ ATM
.SH "خلاصه دستور (SYNOPSIS)"
.B atmsigd
.RB [ \-b ]
.RB [ \-c\ \fIconfig_file\fP ]
.RB [ \-d ]
.RB [ \-D\ \fIdump_dir\fP ]
.RB [ \-l\ \fIlogfile\fP ]
.RB [ \-m\ \fImode\fP ]
.RB [ \-n ]
.RB [ \-q\ \fIqos\fP ]
.RB [ \-t\ \fItrace_length\fP ]
.RB [ \-u\ \fIuni_version\fP ]
.RB [ [\fIitf\fP.]\fIvpi\fP.\fIvci\fP
.RB [ \fIinput\ output\fP ] ]
.br
.B atmsigd
.B \-V
.SH "توضیحات (DESCRIPTION)"
دستور
\fBatmsigd\fP
پروتکل سیگنالینگ ATM UNI را پیاده‌سازی می‌کند. درخواست‌های برقراری، پذیرش یا بستن ATM SVCها از هسته (با استفاده از پروتکلی نسبتاً ساده) به دیمن سیگنالینگ ارسال می‌شوند که سپس گفتگو با شبکه را انجام می‌دهد.
.P
توجه داشته باشید که
\fBatmsigd\fP
نمی‌تواند اتصالات را بپذیرد یا برقرار کند تا زمانی که آدرس محلی ATM مربوط به رابط توسط
\fBilmid\fP
یا به صورت دستی با استفاده از
\fBatmaddr\fP
پیکربندی شود.
.P
می‌توان VC سیگنالینگ پیش‌فرض (رابط 0، VPI 0، VCI 5) را در خط فرمان با تعیین یک آدرس PVC متفاوت لغو و جایگزین کرد.
.P
هنگام جایگزینی VC پیش‌فرض، می‌توان به صورت اختیاری یک جفت لوله نام‌گذاری‌شده (named pipe) را برای برقراری ارتباط با کاربر سیگنالینگ مشخص کرد. به طور معمول، هسته کاربر سیگنالینگ است و
\fBatmsigd\fP
یک سوکت ویژه برای برقراری ارتباط با آن باز می‌کند.
.P
اگر
\fBatmsigd\fP
کشته (kill) شود، تمام فراخوانی‌های سیستمی که نیاز به تعامل با آن دارند با خطا بازمی‌گردند و
\fBerrno\fP
را روی
\fBEUNATCH\fP
تنظیم می‌کنند.
.SH "گزینه‌ها (OPTIONS)"
.IP \fB\-b\fP
اجرا در پس‌زمینه (یعنی در یک فرآیند فرزند fork شده) پس از مقداردهی اولیه.
.IP \fB\-c\ \fIconfig_file\fP
استفاده از فایل پیکربندی مشخص‌شده به جای
\fB/etc/atmsigd.conf\fP.
اگر گزینه‌ای هم در فایل پیکربندی و هم در خط فرمان مشخص شده باشد، خط فرمان اولویت دارد.
.IP \fB\-d\fP
فعال‌سازی خروجی اشکال‌زدایی (فراوان). به طور پیش‌فرض،
\fBatmsigd\fP
نسبتاً ساکت است.
.IP \fB\-D\ \fIdump_dir\fP
دایرکتوری مقصد برای نوشتن دامپ‌های وضعیت و ردگیری (trace) توسط
\fBatmsigd\fP
را مشخص می‌کند. اگر
\fB\-D\fP
مشخص نشود، دامپ‌ها در
.B /var/tmp
نوشته می‌شوند.
.IP \fB\-l\ \fIlogfile\fP
نوشتن پیام‌های تشخیصی در فایل مشخص‌شده. نام ویژه
\fBsyslog\fP
برای ارسال پیام‌های تشخیصی به لاگر سیستم استفاده می‌شود، و
\fBstderr\fP
برای ارسال پیام‌های تشخیصی به خطای استاندارد به کار می‌رود. اگر
\fB\-l\fP
وجود نداشته باشد، تنظیمات موجود در
\fBatmsigd.conf\fP
استفاده می‌شود. اگر در
\fBatmsigd\fP
نیز مقصدی مشخص نشده باشد، پیام‌ها در خطای استاندارد نوشته می‌شوند.
.IP \fB\-m\ \fImode\fP
تنظیم حالت عملیاتی. حالت‌های زیر در دسترس هستند:
\fBuser\fP
برای سمت کاربر (پیش‌فرض)،
\fBnetwork\fP
برای سمت شبکه (کاربردی در صورت وجود دو رایانه شخصی بدون سوییچ)، و
\fBswitch\fP
برای کار با یک رله سیگنالینگ در سوییچ.
.IP \fB\-n\fP
چاپ آدرس‌ها فقط در قالب عددی؛ یعنی هیچ تلاشی برای ترجمه آدرس به نام انجام نمی‌شود.
.IP \fB\-q\ \fIqos\fP
پیکربندی VC سیگنالینگ برای استفاده از کیفیت خدمات (QoS) مشخص‌شده (برای نحو به
.BR qos (7)
مراجعه کنید).
به طور پیش‌فرض، UBR در سرعت پیوند (link speed) روی VC سیگنالینگ استفاده می‌شود.
.IP \fB\-t\ \fItrace_length\fP
تنظیم تعداد ورودی‌هایی که باید در بافر ردگیری (trace buffer) نگه داشته شوند.
\fB\-t 0\fP
ردگیری را غیرفعال می‌کند. اگر
\fB\-t\fP
مشخص نشود،
\fBatmsigd\fP
به صورت پیش‌فرض از 20 ورودی ردگیری استفاده می‌کند.
.IP \fB\-u\ \fIuni_version\fP
تنظیم حالت سیگنالینگ. حالت‌های زیر پشتیبانی می‌شوند:
\fBuni30\fP
برای UNI 3.0،
\fBuni31\fP
برای UNI 3.1،
\fBuni31+uni30\fP
برای UNI 3.1 با سازگاری 3.0،
\fBuni40\fP
برای UNI 4.0، و
\fBuni40+q.2963.1\fP
برای UNI 4.0 با مذاکره مجدد نرخ اوج سلول طبق Q.2963.1.
.IP \fB\-V\fP
چاپ شماره نسخه
\fBatmsigd\fP
در خروجی استاندارد و خروج.
.SH "فایل‌ها (FILES)"
.PD 0
.TP 25
.B /etc/atmsigd.conf
فایل پیکربندی پیش‌فرض
.TP 25
.B /var/tmp/atmsigd.\fIpid\fB.status.\fIversion\fP
محل پیش‌فرض دامپ‌های وضعیت
.TP 25
.B /var/tmp/atmsigd.\fIpid\fB.trace.\fIversion\fP
محل پیش‌فرض دامپ‌های ردگیری سیگنالینگ
.PD
.SH "اشکال‌زدایی (DEBUGGING)"
هنگام دریافت سیگنال
\fBSIGUSR1\fP\fR،\fP
\fBatmsigd\fP
فهرست تمام توصیف‌کننده‌های سوکت داخلی را دامپ می‌کند. با
\fBSIGUSR2\fP\fR،\fP
محتویات بافر ردگیری را دامپ می‌کند. اگر دایرکتوری دامپ تنظیم شده باشد، دامپ‌ها به ترتیب در فایل‌هایی با نام
\fBatmsigd.\fP\fIpid\fP\fB.status.\fP\fInumber\fP
و
\fBatmsigd.\fP\fIpid\fP\fB.trace.\fP\fInumber\fP
نوشته می‌شوند، که در آن
\fInumber\fP
از صفر شروع شده و برای هر دامپ افزایش می‌یابد. اگر دایرکتوری دامپ تنظیم نشده باشد، دامپ‌ها در خطای استاندارد نوشته می‌شوند.
.P
همچنین هر زمان که
\fBatmsigd\fP
یک خطای مهلک را شناسایی کرده و خاتمه یابد، دامپ‌ها ایجاد می‌شوند. هیچ تلاشی برای گرفتن سیگنال‌هایی مانند
\fBSIGSEGV\fP
صورت نمی‌گیرد.
.SH "باگ‌ها (BUGS)"
تولید ردگیری‌ها (traces) فرآیندی نسبتاً کند است که ممکن است برای تنها ۱۰۰ ورودی ردگیری، چندین ثانیه طول بکشد. بنابراین برای تولید دامپ ردگیری،
\fBatmsigd\fP
یک فرآیند فرزند ایجاد (fork) می‌کند که به صورت موازی با دیمن سیگنالینگ اجرا می‌شود.
.SH "نویسنده (AUTHOR)"
Werner Almesberger, EPFL ICA <Werner.Almesberger@epfl.ch>
.SH "همچنین ببینید (SEE ALSO)"
.BR atmaddr (8),
.BR atmsigd.conf (4),
.BR ilmid (8),
.BR qos (7)