دستورات ساده (Simple Commands)

یک destور ساده (simple command) دنباله‌ای از انتساب‌های اختیاری متغیر است که با کلمات جدا شده با نویسه خالی (blank) و تغییر مسیرها دنبال می‌شود، و با یک عملگر کنترلی خاتمه می‌یابد. کلمه اول دستوری را که باید اجرا شود مشخص می‌کند و به عنوان آرگومان صفر ارسال می‌شود. کلمات باقی‌مانده به عنوان آرگومان به دستور فراخوانی‌شده ارسال می‌شوند.

مقدار بازگشتی یک دستور ساده، وضعیت خروج آن است، یا 128+n در صورتی که دستور با سیگنال n خاتمه یافته باشد.

خطوط لوله (Pipelines)

یک خط لوله (pipeline) دنباله‌ای از یک یا چند دستور است که توسط یکی از عملگرهای کنترلی | یا |& جدا شده‌اند. قالب یک خط لوله به صورت زیر است:

خروجی استاندارد command1 از طریق یک لوله (pipe) به ورودی استاندارد command2 متصل می‌شود. این اتصال پیش از هرگونه تغییر مسیر مشخص‌شده توسط command1 انجام می‌شود (به تغییر مسیر (REDIRECTION) در زیر مراجعه کنید). اگر |& عملگر خط لوله باشد، علاوه بر خروجی استاندارد، خطای استاندارد command1 نیز از طریق لوله به ورودی استاندارد command2 متصل می‌شود؛ این یک شیوه خلاصه‌نویسی برای 2>&1 | است. این تغییر مسیر ضمنی خطای استاندارد به خروجی استاندارد، پس از هرگونه تغییر مسیر مشخص‌شده توسط command1 انجام می‌شود.

وضعیت بازگشتی یک خط لوله برابر با وضعیت خروج آخرین دستور است، مگر اینکه گزینه pipefail فعال باشد. اگر pipefail فعال باشد، وضعیت بازگشتی خط لوله برابر با مقدار آخرین (راست‌ترین) دستوری است که با وضعیت غیرصفر خارج شده است، یا صفر خواهد بود اگر تمام دستورات با موفقیت خارج شوند. اگر کلمه رزرو شده ! پیش از یک خط لوله قرار گیرد، وضعیت خروج آن خط لوله نقیض منطقی وضعیت خروج توصیف‌شده در بالا خواهد بود. اگر یک خط لوله به صورت همگام اجرا شود، پوسته پیش از بازگرداندن یک مقدار، منتظر می‌ماند تا تمام دستورات موجود در خط لوله خاتمه یابند.

اگر کلمه رزرو شده time پیش از یک خط لوله قرار گیرد، پوسته در هنگام خاتمه خط لوله، زمان سپری‌شده و همچنین زمان مصرف‌شده کاربری و سیستمی اجرای آن را گزارش می‌دهد. گزینه -p قالب خروجی را به قالبی که توسط POSIX مشخص شده تغییر می‌دهد. هنگامی که پوسته در حالت posix قرار دارد، در صورتی که نشانه بعدی با یک “-” آغاز شود، time را به عنوان کلمه رزرو شده نمی‌شناسد. مقدار متغیر TIMEFORMAT یک رشته قالبی است که نحوه نمایش اطلاعات زمان‌بندی را مشخص می‌کند؛ شرح TIMEFORMAT را در زیر تحت عنوان متغیرهای پوسته (Shell Variables) ببینید.

هنگامی که پوسته در حالت posix باشد، time ممکن است به تنهایی به عنوان تنها کلمه در یک دستور ساده ظاهر شود. در این حالت، پوسته مجموع زمان کاربر و سیستم مصرف شده توسط پوسته و فرزندان آن را نمایش می‌دهد. متغیر TIMEFORMAT قالب اطلاعات زمان را مشخص می‌کند.

هر دستور در یک خط لوله چند دستوره، جایی که لوله‌ها ایجاد می‌شوند، در یک subshell (زیرپوسته) اجرا می‌شود که یک فرایند مجزا است. بخش محیط اجرای دستور (COMMAND EXECUTION ENVIRONMENT) را برای شرح زیرپوسته‌ها و محیط زیرپوسته ببینید. اگر گزینه lastpipe با استفاده از دستور توکار shopt فعال شده باشد (شرح shopt را در زیر ببینید)، و مدیریت کارها فعال نباشد، آخرین عنصر یک خط لوله ممکن است توسط فرایند پوسته اجرا شود.

لیست‌ها (Lists)

یک list (لیست) دنباله‌ای از یک یا چند خط لوله است که با یکی از عملگرهای ;، &، &&، یا || جدا شده‌اند، و به صورت اختیاری با یکی از ;، &، یا <newline> خاتمه می‌یابند.

از بین این عملگرهای لیست، && و || تقدم یکسانی دارند، و پس از آن‌ها ; و & قرار دارند که آن‌ها نیز تقدم برابری دارند.

دنباله‌ای از یک یا چند خط جدید ممکن است در یک list به جای یک نقطه‌ویرگول (semicolon) برای جداسازی دستورات ظاهر شود.

اگر دستوری با عملگر کنترلی & پایان یابد، پوسته دستور را در پس‌زمینه در یک زیرپوسته اجرا می‌کند. پوسته منتظر پایان دستور نمی‌ماند، و وضعیت بازگشتی 0 است. به این‌ها دستورات ناهمگام (asynchronous) گفته می‌شود. دستوراتی که با یک ; از هم جدا شده‌اند به صورت متوالی اجرا می‌شوند؛ پوسته به نوبت منتظر پایان هر دستور می‌ماند. وضعیت بازگشتی برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجرا شده است.

لیست‌های AND و OR دنباله‌هایی از یک یا چند خط لوله هستند که به ترتیب با عملگرهای کنترلی && و || جدا شده‌اند. لیست‌های AND و OR با خاصیت شرکت‌پذیری از چپ اجرا می‌شوند. یک لیست AND به شکل زیر است:

command2 اجرا می‌شود اگر، و تنها اگر، command1 وضعیت خروج صفر (موفقیت‌آمیز) را برگرداند.

یک لیست OR به شکل زیر است:

command2 اجرا می‌شود اگر، و تنها اگر، command1 وضعیت خروج غیرصفر را برگرداند. وضعیت بازگشتی لیست‌های AND و OR برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجرا شده در لیست است.

دستورات مرکب (Compound Commands)

یک compound command (دستور مرکب) یکی از موارد زیر است. در اغلب موارد یک list در توضیحات دستور ممکن است با یک یا چند خط جدید از بقیه دستور جدا شود، و ممکن است به جای یک نقطه‌ویرگول با یک خط جدید دنبال شود.

(list)

list در یک زیرپوسته (subshell) اجرا می‌شود (برای شرح محیط زیرپوسته، محیط اجرای دستور (COMMAND EXECUTION ENVIRONMENT) در زیر را ببینید). انتساب‌های متغیر و دستورات توکاری که بر محیط پوسته تأثیر می‌گذارند پس از تکمیل دستور پابرجا نمی‌مانند. وضعیت بازگشتی، همان وضعیت خروج list است.

{ list; }

list در محیط فعلی پوسته اجرا می‌شود. list باید با یک خط جدید یا یک نقطه‌ویرگول خاتمه یابد. این ساختار به عنوان یک group command (دستور گروهی) شناخته می‌شود. وضعیت بازگشتی، همان وضعیت خروج list است.

توجه داشته باشید که برخلاف نویسه‌های کنترلی (metacharacters) ( و )، { و } جزو کلمات رزرو شده (reserved words) هستند و باید در جایی قرار گیرند که شناسایی یک کلمه رزرو شده مجاز باشد. از آنجا که این نویسه‌ها باعث شکستن کلمه (word break) نمی‌شوند، باید با فاصله خالی یا یک نویسه کنترلی دیگرِ پوسته از list جدا شوند.

((expression))

عبارت حسابی expression طبق قوانینی که در بخش ارزیابی حسابی (ARITHMETIC EVALUATION) در زیر شرح داده شده ارزیابی می‌شود. اگر مقدار عبارت غیرصفر باشد، وضعیت بازگشتی 0 است؛ در غیر این صورت وضعیت بازگشتی 1 خواهد بود. عبارت expression دقیقاً متحمل همان بسط‌هایی می‌شود که گویی درون علامت‌های نقل‌قول دوتایی قرار دارد، اما نویسه‌های نقل‌قول دوتاییِ اسکیپ‌نشده در expression به‌طور ویژه پردازش نمی‌شوند و حذف می‌گردند. از آنجا که این امر می‌تواند منجر به رشته‌های خالی شود، این دستور با آن‌ها مانند عباراتی که به 0 ارزیابی می‌شوند رفتار می‌کند.

[[ expression ]]

عبارت شرطی expression را ارزیابی کرده و وضعیت صفر (true) یا غیرصفر (false) را بازمی‌گرداند. عبارت‌ها از موارد پایه‌ای (primaries) که در زیر تحت بخش عبارات شرطی (CONDITIONAL EXPRESSIONS) شرح داده شده‌اند، تشکیل می‌شوند. کلمات بین [[ و ]] دستخوش تفکیک کلمات (word splitting) و بسط نام مسیر (pathname expansion) نمی‌شوند. پوسته بسط تیلدا، بسط پارامتر و متغیر، بسط حسابی، جایگزینی دستور، جایگزینی فرآیند و حذف نقل‌قول را روی آن کلمات انجام می‌دهد. عملگرهای شرطی مانند -f نباید نقل‌قول شده باشند تا به‌عنوان عملگرهای پایه شناسایی شوند.

هنگام استفاده با [[، عملگرهای < و > با استفاده از لوکال فعلی (current locale) به‌صورت الفبایی مرتب‌سازی می‌کنند.

هنگامی که عملگرهای == و != استفاده می‌شوند، رشته سمت راست عملگر به‌عنوان یک الگو در نظر گرفته شده و طبق قوانین شرح داده شده در بخش تطبیق الگو (Pattern Matching) مطابقت داده می‌شود، گویی گزینه پوسته‌ای extglob فعال است. عملگر = معادل == است. اگر گزینه پوسته‌ای nocasematch فعال باشد، تطبیق بدون در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی حروف الفبایی انجام می‌شود. مقدار بازگشتی در صورتی که رشته با الگو مطابقت داشته باشد (==) یا نداشته باشد (!=)، 0 و در غیر این صورت 1 است. اگر هر بخشی از الگو نقل‌قول شده باشد، بخش نقل‌قول شده به‌عنوان یک رشته تطبیق داده می‌شود: هر نویسه در بخش نقل‌قول‌شده تنها با خودش تطبیق می‌یابد، به جای اینکه معنای ویژه تطبیق الگو داشته باشد.

عملگر دودویی دیگری نیز به نام =~ در دسترس است که اولویتی یکسان با == و != دارد. هنگامی که استفاده می‌شود، رشته سمت راست عملگر به‌عنوان یک POSIX عبارت باقاعده گسترش‌یافته (extended regular expression) در نظر گرفته شده و بر این اساس مطابقت می‌یابد (با استفاده از رابط‌های POSIX regcomp و regexec که معمولاً در regex(3) شرح داده شده‌اند). مقدار بازگشتی در صورتی که رشته با الگو مطابقت کند 0 و در غیر این صورت 1 است. اگر عبارت باقاعده از نظر نحوی نادرست باشد، مقدار بازگشتی عبارت شرطی 2 خواهد بود. اگر گزینه پوسته‌ای nocasematch فعال باشد، تطبیق بدون در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی حروف الفبایی انجام می‌شود.

اگر هر بخشی از الگو نقل‌قول شده باشد، بخش نقل‌قول‌شده عیناً (literally) تطبیق داده می‌شود، همان‌طور که در بالا ذکر شد. اگر الگو در یک متغیر پوسته ذخیره شده باشد، نقل‌قول کردن بسط متغیر باعث می‌شود که کل الگو به‌صورت لفظی و عینی تطبیق داده شود. با عبارات براکتی (bracket expressions) در عبارات باقاعده با احتیاط رفتار کنید، زیرا نویسه‌های نقل‌قول معمولی و الگو معنای خود را در میان براکت‌ها از دست می‌دهند.

اگر الگو با هر بخشی از رشته مطابقت کند، تطبیق موفقیت‌آمیز است. برای وادار کردن آن به تطبیق با کل رشته، الگو را با استفاده از عملگرهای عبارت باقاعده ^ و $ مهار (anchor) کنید.

متغیر آرایه‌ای BASH_REMATCH ثبت می‌کند که کدام بخش‌های رشته با الگو تطبیق یافته‌اند. عنصر BASH_REMATCH با اندیس 0 شامل بخشی از رشته است که با کل عبارت باقاعده مطابقت یافته است. زیررشته‌های تطبیق‌یافته توسط زیرعبارت‌های درون پرانتز در عبارت باقاعده، در اندیس‌های باقی‌مانده BASH_REMATCH ذخیره می‌شوند. عنصر BASH_REMATCH با اندیس n بخشی از رشته است که با nـمین زیرعبارت پرانتزدار مطابقت یافته است. Bash متغیر BASH_REMATCH را در دامنه سراسری (global scope) تنظیم می‌کند؛ اعلان آن به‌عنوان یک متغیر محلی (local) منجر به نتایج غیرمنتظره خواهد شد.

عبارت‌ها را می‌توان با استفاده از عملگرهای زیر با یکدیگر ترکیب کرد که به ترتیب کاهش اولویت فهرست شده‌اند:

for name [ [ in word ... ] ; ] do list ; done

ابتدا، فهرست کلمات پس از in بسط داده می‌شود و فهرستی از آیتم‌ها ایجاد می‌گردد. سپس، متغیر name به نوبت برابر با هر یک از اعضای این فهرست قرار می‌گیرد و list در هر بار اجرا می‌شود. اگر in word حذف شود، دستور for فهرست list را یک بار به ازای هر پارامتر مکانیِ تنظیم‌شده اجرا می‌کند (بخش پارامترها (PARAMETERS) در زیر را ببینید). وضعیت بازگشتی برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجراشده است. اگر بسط آیتم‌های پس از in منجر به یک فهرست خالی شود، هیچ دستوری اجرا نمی‌شود و وضعیت بازگشتی 0 خواهد بود.

for (( expr1 ; expr2 ; expr3 )) [;] do list ; done

ابتدا، عبارت حسابی expr1 مطابق با قواعد شرح‌داده‌شده در زیر تحت ارزیابی حسابی (ARITHMETIC EVALUATION) ارزیابی می‌شود. سپس، عبارت حسابی expr2 به طور مکرر ارزیابی می‌گردد تا زمانی که مقدار آن برابر با صفر شود. هر بار که expr2 به یک مقدار غیر صفر ارزیابی شود، list اجرا شده و عبارت حسابی expr3 ارزیابی می‌شود. اگر هر یک از عبارت‌ها حذف شود، رفتاری مشابه ارزیابی شدن به ۱ خواهد داشت. مقدار بازگشتی برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجراشده در list است، یا در صورتی که هر یک از عبارت‌ها نامعتبر باشد، یک مقدار غیر صفر خواهد بود.

از دستورات توکار break و continue (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید) برای کنترل اجرای حلقه استفاده کنید.

select name [ in word ] ; do list ; done

ابتدا، فهرست کلمات پس از in بسط داده می‌شود، فهرستی از آیتم‌ها تولید می‌گردد، و مجموعه کلمات بسط‌یافته روی خطای استاندارد چاپ می‌شود، در حالی که پیش از هر کدام یک عدد قرار می‌گیرد. اگر in word حذف شود، پارامترهای مکانی چاپ می‌شوند (بخش پارامترها (PARAMETERS) در زیر را ببینید). سپس select اعلانِ PS3 را نمایش داده و یک خط از ورودی استاندارد می‌خواند. اگر خط شامل عددی منطبق بر یکی از کلمات نمایش‌داده‌شده باشد، آنگاه select مقدار name را برابر با آن کلمه قرار می‌دهد. اگر خط خالی باشد، select کلمات و اعلان را دوباره نمایش می‌دهد. اگر EOF خوانده شود، select خاتمه یافته و 1 را برمی‌گرداند. هر مقدار دیگری، مقدار name را به تهی (null) تنظیم می‌کند. خط خوانده‌شده در متغیر REPLY ذخیره می‌شود. فهرست list پس از هر انتخاب اجرا می‌شود تا زمانی که یک دستور break اجرا شود. وضعیت خروج select برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجراشده در list است، یا اگر هیچ دستوری اجرا نشده باشد، صفر خواهد بود.

case word in [ [(] pattern [ | pattern ] ... ) list ;; ] ... esac

دستور case ابتدا word را بسط می‌دهد و تلاش می‌کند آن را به نوبت با هر pattern تطبیق دهد، حرکت از اولین تا آخرین الگو انجام می‌شود، با استفاده از قواعد تطبیق شرح داده شده ذیل Pattern Matching در زیر. یک لیست الگو مجموعه‌ای از یک یا چند الگو است که با جدا شده‌اند، و عملگر ) به لیست الگو خاتمه می‌دهد. کلمه word با استفاده از بسط تیلدا، بسط پارامتر و متغیر، بسط حسابی، جایگزینی دستور، جایگزینی فرآیند و حذف نقل‌قول بسط داده می‌شود. هر pattern بررسی شده با استفاده از بسط تیلدا، بسط پارامتر و متغیر، بسط حسابی، جایگزینی دستور، جایگزینی فرآیند و حذف نقل‌قول بسط داده می‌شود. اگر گزینه پوسته nocasematch فعال باشد، تطبیق بدون در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی حروف الفبایی انجام می‌شود. یک clause یک لیست الگو و یک list مرتبط است.

هنگامی که یک تطبیق یافت شد، case دستور list متناظر را اجرا می‌کند. اگر عملگر ;; به عبارت case خاتمه دهد، دستور case پس از اولین تطبیق به پایان می‌رسد. استفاده از ;& به جای ;; باعث می‌شود اجرای دستورات با list مرتبط با لیست الگوی بعدی ادامه یابد. استفاده از ;;& به جای ;; باعث می‌شود پوسته لیست الگوی بعدی در دستور را (در صورت وجود) آزمایش کند و در صورت موفقیت‌آمیز بودن تطبیق، هر list مرتبط را اجرا کند، و اجرای دستور case را به گونه‌ای ادامه دهد که گویی لیست الگو تطبیق نیافته است. اگر هیچ الگویی تطبیق پیدا نکند، وضعیت خروج صفر است.

در غیر این صورت، وضعیت خروج برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجرا شده در آخرین list اجرا شده است.

if list; then list; [ elif list; then list; ] ... [ else list; ] fi

ابتدا if list اجرا می‌شود. اگر وضعیت خروج آن صفر باشد، then list اجرا می‌شود. در غیر این صورت، هر elif list به نوبت اجرا می‌شود، و اگر وضعیت خروج آن صفر باشد، then list متناظر اجرا شده و دستور خاتمه می‌یابد. در غیر این صورت، else list (در صورت وجود) اجرا می‌شود. وضعیت خروج برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجرا شده است، یا صفر اگر هیچ شرطی درست ارزیابی نشود.

while list-1; do list-2; done

until list-1; do list-2; done

دستور while تا زمانی که آخرین دستور در لیست list-1 وضعیت خروج صفر را برگرداند، به طور مداوم لیست list-2 را اجرا می‌کند. دستور until کاملاً مشابه دستور while است، با این تفاوت که آزمایش نقیض شده است: list-2 تا زمانی که آخرین دستور در list-1 وضعیت خروج غیر صفر برگرداند اجرا می‌شود. وضعیت خروج دستورات while و until برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجرا شده در list-2 است، یا در صورتی که هیچ دستوری اجرا نشده باشد صفر خواهد بود.

هم‌روندها (Coprocesses)

یک هم‌روند (coprocess) یک دستور پوسته است که کلمه رزرو شده coproc پیش از آن قرار می‌گیرد. یک هم‌روند به صورت ناهمگام در یک زیرپوسته (subshell) اجرا می‌شود، گویی که دستور با عملگر کنترلی & پایان یافته است، همراه با یک لوله دوطرفه که بین پوسته در حال اجرا و هم‌روند برقرار شده است.

نحو یک هم‌روند به صورت زیر است:

این دستور یک هم‌روند با نام NAME ایجاد می‌کند. command می‌تواند یک دستور ساده یا یک دستور مرکب باشد (به بخش بالا مراجعه کنید). NAME نام یک متغیر پوسته است. اگر NAME ارائه نشود، نام پیش‌فرض COPROC است.

شکل توصیه‌شده برای استفاده از یک هم‌روند (coprocess) عبارت است از

این شکل ترجیح داده می‌شود زیرا در دستورات ساده نام هم‌روند همواره COPROC خواهد بود، و استفاده از آن ساده‌تر و نسبت به سایر دستورات مرکب کامل‌تر است.

اگر command یک دستور مرکب باشد، تعیین NAME اختیاری است. کلمه‌ای که پس از coproc می‌آید تعیین می‌کند که آیا آن کلمه به عنوان یک نام متغیر تفسیر شود یا خیر: در صورتی که یک کلمه رزرو شده که آغازگر یک دستور مرکب است نباشد، به عنوان NAME تفسیر می‌شود. اگر command یک دستور ساده باشد، استفاده از NAME مجاز نیست؛ این امر برای جلوگیری از اشتباه گرفتن NAME با نخستین کلمه دستور ساده است.

هنگامی که هم‌روند اجرا می‌شود، پوسته یک متغیر آرایه‌ای (به آرایه‌ها (Arrays) در زیر مراجعه کنید) به نام NAME در بستر پوسته در حال اجرا ایجاد می‌کند. خروجی استاندارد command از طریق یک لوله (pipe) به یک توصیف‌کننده فایل در پوسته در حال اجرا متصل می‌شود، و آن توصیف‌کننده فایل به NAME[0] اختصاص می‌یابد. ورودی استاندارد command از طریق یک لوله به یک توصیف‌کننده فایل در پوسته در حال اجرا متصل می‌شود، و آن توصیف‌کننده فایل به NAME[1] اختصاص می‌یابد. این لوله پیش از هرگونه تغییر مسیری که توسط دستور مشخص شده برقرار می‌شود (به تغییر مسیر (REDIRECTION) در زیر مراجعه کنید). توصیف‌کننده‌های فایل را می‌توان با استفاده از بسط‌های استاندارد کلمه، به عنوان آرگومان‌های دستورات پوسته و تغییر مسیرها به کار برد. به غیر از مواردی که برای اجرای جایگزینی دستور و فرایند ایجاد می‌شوند، این توصیف‌کننده‌های فایل در زیرپوسته‌ها (subshells) در دسترس نیستند.

شناسه فرایند (PID) پوسته‌ای که برای اجرای هم‌روند ایجاد شده است، به عنوان مقدار متغیر NAME_PID در دسترس است. از دستور توکار wait می‌توان برای انتظار جهت خاتمه هم‌روند استفاده کرد.

از آنجا که هم‌روند به عنوان یک دستور ناهمگام (asynchronous) ایجاد می‌شود، دستور coproc همیشه وضعیت موفقیت را برمی‌گرداند. وضعیت خروج یک هم‌روند، همان وضعیت خروج command است.

تعریف توابع پوسته (Shell Function Definitions)

یک تابع پوسته شیئی است که مانند یک دستور ساده فراخوانی می‌شود و یک دستور مرکب را با مجموعه‌ای جدید از پارامترهای مکانی اجرا می‌کند. توابع پوسته به صورت زیر اعلان می‌شوند:

fname () compound-command [redirection]

function fname [()] compound-command [redirection]

این عبارت تابعی به نام fname را تعریف می‌کند. کلمه رزرو شده function اختیاری است. اگر کلمه رزرو شده function آورده شود، پرانتزها اختیاری هستند. بدنه تابع همان دستور مرکب compound-command است (به دستورات مرکب (Compound Commands) در بالا مراجعه کنید). این دستور معمولاً یک فهرست از دستورات بین { و } است، اما می‌تواند هر دستوری باشد که در بخش دستورات مرکب در بالا ذکر شده است. اگر کلمه رزرو شده function استفاده شود ولی پرانتزها آورده نشوند، استفاده از آکولادها توصیه می‌شود. compound-command هر زمان که fname به عنوان نام یک دستور ساده مشخص شود اجرا می‌گردد. در حالت posix، نام fname باید یک name معتبر برای پوسته باشد و نباید نام یکی از POSIX دستورات توکار ویژه باشد. در حالت پیش‌فرض، نام تابع می‌تواند هر کلمه نقل‌قول‌نشده در پوسته باشد که حاوی $ نباشد.

هرگونه تغییر مسیر (به تغییر مسیر (REDIRECTION) در زیر مراجعه کنید) که هنگام تعریف یک تابع تعیین شود، هنگام اجرای تابع انجام می‌گیرد.

وضعیت خروج تعریف یک تابع صفر است، مگر اینکه خطای نگارشی (syntax error) رخ دهد یا تابعی فقط‌خواندنی با همان نام از قبل موجود باشد. هنگام اجرا، وضعیت خروج یک تابع برابر با وضعیت خروج آخرین دستور اجرا شده در بدنه آن است. (به توابع (FUNCTIONS) در زیر مراجعه کنید.)

ترجمهٔ رشته‌ها

یک رشتهٔ درون نقل‌قول دوتایی که پیش از آن علامت دلار قرار دارد ($"string") باعث می‌شود که رشته مطابق با محلی‌سازی (locale) فعلی ترجمه شود. زیرساخت gettext عمل جستجو و ترجمه را با استفاده از متغیرهای پوستهٔ LC_MESSAGES، TEXTDOMAINDIR و TEXTDOMAIN انجام می‌دهد. اگر محلی‌سازی فعلی C یا POSIX باشد، اگر هیچ ترجمه‌ای در دسترس نباشد، یا اگر رشته ترجمه نشود، علامت دلار نادیده گرفته می‌شود و با رشته مانند حالت نقل‌قول دوتایی به شکلی که در بالا توصیف شد رفتار می‌شود. این نوعی از نقل‌قول دوتایی است، بنابراین رشته به طور پیش‌فرض چه ترجمه و جایگزین شود و چه نشود، درون نقل‌قول دوتایی باقی می‌ماند. اگر گزینهٔ noexpand_translation با استفاده از دستور توکار shopt فعال شده باشد، رشته‌های ترجمه‌شده به جای نقل‌قول دوتایی در نقل‌قول تکی قرار می‌گیرند. توضیحات مربوط به shopt را در زیر بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) ببینید.

پارامترهای مکانی (Positional Parameters)

یک پارامتر مکانی پارامتری است که با یک یا چند رقم، غیر از تک‌رقم 0، مشخص می‌شود. پارامترهای مکانی هنگام فراخوانی پوسته از آرگومان‌های آن مقداردهی می‌شوند، و ممکن است با استفاده از دستور توکار set مجدداً مقداردهی شوند. نمی‌توان با استفاده از عبارات انتساب به پارامترهای مکانی مقدار تخصیص داد. هنگامی که یک تابع پوسته اجرا می‌شود، پارامترهای مکانی موقتاً جایگزین می‌شوند (ببینید FUNCTIONS در زیر).

هنگامی که یک پارامتر مکانی شامل بیش از یک رقم بسط داده می‌شود، باید درون آکولاد قرار گیرد (ببینید EXPANSION در زیر). بدون آکولاد، یک رقم پس از $ تنها می‌تواند به یکی از نه پارامتر مکانی اول ($1-$9) یا پارامتر ویژهٔ $0 اشاره کند (بخش بعدی را ببینید).

پارامترهای ویژه (Special Parameters)

پوسته با چند پارامتر به طور ویژه رفتار می‌کند. به این پارامترها تنها می‌توان ارجاع داد؛ انتساب مقدار به آن‌ها مجاز نیست. پارامترهای ویژه با یکی از نویسه‌های زیر مشخص می‌شوند.

*

($*) به پارامترهای مکانی بسط می‌یابد، که از یک شروع می‌شود. هنگامی که بسط درون نقل‌قول دوتایی (دابل کوتیشن) نباشد، هر پارامتر مکانی به یک کلمهٔ جداگانه بسط می‌یابد. در زمینه‌هایی که بسط کلمات انجام می‌شود، این کلمات مشمول تفکیک کلمات و بسط مسیر می‌شوند. هنگامی که بسط درون نقل‌قول دوتایی رخ می‌دهد، به یک کلمهٔ واحد بسط می‌یابد که در آن مقدار هر پارامتر با نویسهٔ اول متغیر IFS جدا می‌شود. به عبارت دیگر، "$*" معادل است با "$1c$2c..."، که در آن c اولین نویسه از مقدار متغیر IFS است. اگر IFS تنظیم نشده باشد (unset)، پارامترها با فاصله (space) از هم جدا می‌شوند. اگر IFS تهی (null) باشد، پارامترها بدون جداکننده به هم متصل می‌شوند.

@

($@) به پارامترهای موقعیتی (positional parameters)، با شروع از یک، بسط می‌یابد. در زمینه‌هایی که تفکیک کلمات (word splitting) انجام می‌شود، این پارامتر هر پارامتر موقعیتی را به یک کلمه جداگانه بسط می‌دهد؛ اگر درون نقل‌قول دوتایی (double quotes) نباشد، این کلمات مشمول تفکیک کلمات خواهند شد. در زمینه‌هایی که تفکیک کلمات انجام نمی‌شود، مانند بخش مقدار در یک دستور انتساب (assignment statement)، به یک کلمه واحد بسط می‌یابد که در آن هر پارامتر موقعیتی با یک فاصله (space) جدا شده است. هنگامی که بسط درون نقل‌قول دوتایی رخ می‌دهد، و تفکیک کلمات انجام می‌شود، هر پارامتر به یک کلمه جداگانه بسط می‌یابد. یعنی، "$@" معادل است با "$1" "$2" ... اگر بسط نقل‌قول دوتایی درون یک کلمه رخ دهد، بسطِ اولین پارامتر با بسطِ بخش آغازین کلمه اصلی پیوند می‌خورد، و بسطِ آخرین پارامتر با بسطِ بخش پایانی کلمه اصلی پیوند می‌یابد. هنگامی که هیچ پارامتر موقعیتی وجود ندارد، "$@" و $@ به هیچ چیز بسط نمی‌یابند (یعنی حذف می‌شوند).

#

($#) به تعداد پارامترهای موقعیتی در مبنای ده (decimal) بسط می‌یابد.

?

($?) به وضعیت خروج (exit status) آخرین دستور اجرا شده بسط می‌یابد.

-

($-) به فلگ‌های گزینه فعلی، آن‌گونه که هنگام فراخوانی، توسط دستور توکار set یا مواردی که توسط خود پوسته تعیین شده‌اند (مانند گزینه -i) مشخص شده است، بسط می‌یابد.

$

($$) به شناسه فرآیند (process ID) پوسته بسط می‌یابد. در یک زیرپوسته (subshell)، به شناسه فرآیند پوسته والد بسط می‌یابد، نه زیرپوسته.

!

($!) به شناسه فرآیند کاری که اخیراً به پس‌زمینه فرستاده شده است بسط می‌یابد، خواه به عنوان یک دستور ناهمگام (asynchronous) اجرا شده باشد یا با استفاده از دستور توکار bg (به بخش مدیریت کارها (JOB CONTROL) در زیر مراجعه کنید).

0

($0) به نام پوسته یا اسکریپت پوسته بسط می‌یابد. این مقدار هنگام راه‌اندازی اولیه پوسته مقداردهی می‌شود. اگر bash با یک فایل حاوی دستورات فراخوانی شود، $0 روی نام آن فایل تنظیم می‌شود. اگر bash با گزینه -c شروع شود، آنگاه $0 روی اولین آرگومان پس از رشته‌ای که قرار است اجرا شود، در صورت وجود، تنظیم می‌شود. در غیر این صورت، به نام فایلی که برای فراخوانی bash استفاده شده است، مطابق آنچه توسط آرگومان صفر ارائه شده، تنظیم می‌شود.

متغیرهای پوسته

پوسته متغیرهای زیر را مقداردهی می‌کند:

_

($_، یک خط زیرین یا underscore) این متغیر بسته به زمینه، چندین معنا دارد. هنگام راه‌اندازی اولیه پوسته، _ به نام مسیر استفاده‌شده برای فراخوانی پوسته یا اسکریپت پوسته در حال اجرا، طبق آنچه در محیط یا فهرست آرگومان‌ها منتقل شده، مقداردهی می‌شود. سپس، به آخرین آرگومان دستور ساده قبلی اجرا شده در پیش‌زمینه، پس از بسط، بسط می‌یابد. همچنین روی نام مسیر کامل استفاده‌شده برای فراخوانی هر دستور اجرا شده تنظیم می‌شود و در محیط صادرشده (exported environment) به آن دستور قرار می‌گیرد. هنگام بررسی ایمیل، $_ به نام فایل ایمیلی که در حال حاضر بررسی می‌شود بسط می‌یابد.

BASH

به نام فایل کاملِ استفاده‌شده برای فراخوانی این نمونه از bash بسط می‌یابد.

BASHOPTS

فهرستی جداشده با دونقطه از گزینه‌های فعال پوسته است. هر کلمه در این فهرست یک آرگومان معتبر برای گزینهٔ -s در دستور توکار shopt است (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید). گزینه‌هایی که در BASHOPTS ظاهر می‌شوند همان مواردی هستند که توسط shopt با وضعیت on گزارش می‌شوند. اگر این متغیر هنگام بالا آمدن bash در محیط موجود باشد، پوسته پیش از خواندن هر فایل راه‌اندازی، هر یک از گزینه‌های موجود در فهرست را فعال می‌کند. اگر این متغیر صادر (export) شود، پوسته‌های فرزند هر گزینه در فهرست را فعال خواهند کرد. این متغیر فقط‌خواندنی است.

BASHPID

به شناسهٔ فرایند (PID) فرایند جاری bash بسط می‌یابد. این در شرایط خاصی با $$ متفاوت است، مانند زیرپوسته‌هایی که نیازی به مقداردهی اولیهٔ مجدد bash ندارند. مقداردهی به BASHPID هیچ تأثیری ندارد. اگر BASHPID از حالت مقداردهی خارج (unset) شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر پس از آن مجدداً مقداردهی شود.

BASH_ALIASES

یک متغیر آرایهٔ انجمنی است که اعضای آن با فهرست داخلی نام‌های مستعار که توسط دستور توکار alias نگهداری می‌شود، تطابق دارد. عناصری که به این آرایه افزوده می‌شوند در فهرست نام‌های مستعار ظاهر خواهند شد؛ با این حال، خارج کردن عناصر آرایه از حالت مقداردهی در حال حاضر نام‌های مستعار را از فهرست نام‌های مستعار حذف نمی‌کند. اگر BASH_ALIASES از حالت مقداردهی خارج شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر پس از آن مجدداً مقداردهی شود.

BASH_ARGC

یک متغیر آرایه‌ای است که مقادیر آن تعداد پارامترها در هر فریم از پشتهٔ فراخوانی اجرای جاری bash است. تعداد پارامترهای زیرروال جاری (تابع پوسته یا اسکریپت اجراشده با . یا source) در بالای پشته قرار دارد. هنگامی که یک زیرروال اجرا می‌شود، تعداد پارامترهای ارسالی به روی BASH_ARGC رانده (push) می‌شود. پوسته BASH_ARGC را تنها در حالت اشکال‌زدایی گسترده مقداردهی می‌کند (توضیحات مربوط به گزینهٔ extdebug از دستور توکار shopt در زیر را ببینید). تنظیم extdebug پس از اینکه پوسته اجرای اسکریپت را آغاز کرده است، یا ارجاع به این متغیر در زمانی که extdebug تنظیم نشده است، ممکن است منجر به مقادیر ناهمخوان شود. مقداردهی به BASH_ARGC هیچ تأثیری ندارد، و نمی‌توان آن را از حالت تنظیم خارج (unset) کرد.

BASH_ARGV

یک متغیر آرایه‌ای حاوی تمام پارامترها در پشتهٔ فراخوانی اجرای جاری bash است. آخرین پارامترِ آخرین فراخوانی زیرروال در بالای پشته قرار دارد؛ اولین پارامترِ فراخوانی اولیه در پایین پشته است. هنگامی که یک زیرروال اجرا می‌شود، پوسته پارامترهای ارائه‌شده را به روی BASH_ARGV می‌راند (push می‌کند). پوسته BASH_ARGV را تنها در حالت اشکال‌زدایی گسترده مقداردهی می‌کند (توضیحات مربوط به گزینهٔ extdebug از دستور توکار shopt در زیر را ببینید). تنظیم extdebug پس از اینکه پوسته اجرای اسکریپت را آغاز کرده است، یا ارجاع به این متغیر هنگامی که extdebug تنظیم نشده است، ممکن است منجر به مقادیر ناهمخوان شود. مقداردهی به BASH_ARGV هیچ تأثیری ندارد، و نمی‌توان آن را از حالت تنظیم خارج (unset) کرد.

BASH_ARGV0

هنگام ارجاع به این متغیر، به نام پوسته یا اسکریپت پوسته بسط می‌یابد (همانند $0؛ توضیحات پارامتر ویژه 0 در بالا را ببینید). مقداردهی به BASH_ARGV0 مقدار $0 را برابر با همان مقدار قرار می‌دهد. اگر BASH_ARGV0 حذف (unset) شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر پس از آن مجدداً مقداردهی شود.

BASH_CMDS

یک متغیر آرایه انجمنی که اعضای آن متناظر با جدول درهم‌سازی (hash table) داخلی دستورات است، به همان صورت که توسط دستور توکار hash نگهداری می‌شود. افزودن عناصر به این آرایه موجب ظاهر شدن آنها در جدول درهم‌سازی می‌شود؛ با این حال، حذف عناصر این آرایه در حال حاضر نام دستورات را از جدول درهم‌سازی پاک نمی‌کند. اگر BASH_CMDS حذف (unset) شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر پس از آن مجدداً مقداردهی شود.

BASH_COMMAND

به دستوری بسط می‌یابد که در حال حاضر در حال اجرا است یا در شرف اجرا می‌باشد، مگر اینکه پوسته در نتیجه یک تله (trap) دستوری را اجرا کند، که در این صورت دستوری است که در زمان اجرای تله در حال اجرا بوده است. اگر BASH_COMMAND حذف (unset) شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر پس از آن مجدداً مقداردهی شود.

BASH_EXECUTION_STRING

آرگومان دستور برای گزینه فراخوانی -c.

BASH_LINENO

یک متغیر آرایه‌ای که اعضای آن شماره خطوط در فایل‌های مبدأ هستند، جایی که هر یک از اعضای متناظر در FUNCNAME فراخوانی شده‌اند. ${BASH_LINENO[$i]} شماره خط در فایل مبدأ (${BASH_SOURCE[$i+1]}) است که در آن ${FUNCNAME[$i]} صدا زده شده است (یا اگر درون یک تابع پوسته دیگر به آن ارجاع داده شود، ${BASH_LINENO[$i-1]}). از LINENO برای دریافت شماره خط فعلی استفاده کنید. مقداردهی به BASH_LINENO هیچ تأثیری ندارد و نمی‌توان آن را حذف (unset) کرد.

BASH_LOADABLES_PATH

فهرستی از دایرکتوری‌ها با جداکننده دو نقطه (colon-separated) که دستور enable در آنها به دنبال دستورات توکار قابل بارگذاری پویا می‌گردد.

BASH_MONOSECONDS

هر بار که به این متغیر ارجاع داده شود، در صورت در دسترس بودن، به مقدار بازگردانده شده توسط ساعت یکنواخت (monotonic clock) سیستم بسط می‌یابد. اگر ساعت یکنواختی وجود نداشته باشد، این معادل با EPOCHSECONDS خواهد بود. اگر BASH_MONOSECONDS حذف (unset) شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر پس از آن مجدداً مقداردهی شود.

BASH_REMATCH

یک متغیر آرایه‌ای که اعضای آن توسط عملگر دوتایی =~ در دستور شرطی [[ مقداردهی می‌شوند. عنصر با نمایه 0 بخشی از رشته است که با کل عبارت باقاعده (regular expression) مطابقت دارد. عنصر با نمایه n بخشی از رشته است که با nامین زیرعبارت داخل پرانتز تطبیق دارد.

BASH_SOURCE

یک متغیر آرایه‌ای که اعضای آن نام فایل‌های مبدأ هستند، جایی که نام توابع متناظر پوسته در متغیر آرایه‌ای FUNCNAME تعریف شده‌اند. تابع پوسته ${FUNCNAME[$i]} در فایل ${BASH_SOURCE[$i]} تعریف شده و از ${BASH_SOURCE[$i+1]} فراخوانی شده است. مقداردهی به BASH_SOURCE هیچ تأثیری ندارد و نمی‌توان آن را حذف (unset) کرد.

BASH_SUBSHELL

هنگامی که پوسته شروع به اجرا در هر زیرپوسته (subshell) یا محیط زیرپوسته می‌کند، مقدار این متغیر یک واحد افزایش می‌یابد. مقدار اولیه آن 0 است. اگر BASH_SUBSHELL نامقدار (unset) شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر متعاقباً مقداردهی مجدد شود.

BASH_TRAPSIG

در حین اجرای یک اقدام trap، برابر با شماره سیگنال مربوط به آن قرار می‌گیرد. برای اطلاعات بیشتر درباره شماره‌های سیگنال و اجرای trap، شرح دستور trap را در بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در ادامه ببینید.

BASH_VERSINFO

یک متغیر آرایه‌ای فقط‌خواندنی که اعضای آن حاوی اطلاعات نگارش این نمونه از bash می‌باشند. مقادیر تخصیص‌یافته به اعضای این آرایه به شرح زیر است:

BASH_VERSION

به یک رشته توصیف‌کننده نگارش این نمونه از bash بسط می‌یابد (مانند 5.2.37(3)-release).

COMP_CWORD

یک اندیس به ${COMP_WORDS} برای کلمه‌ای که موقعیت فعلی مکان‌نما را دربردارد. این متغیر فقط در توابع پوسته‌ای که توسط امکانات تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی فراخوانی می‌شوند در دسترس است (به تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی (Programmable Completion) در ادامه مراجعه کنید).

COMP_KEY

کلید (یا آخرین کلید از یک دنباله کلید) که برای فراخوانی تابع تکمیل خودکار فعلی استفاده شده است. این متغیر فقط در توابع پوسته و دستورات خارجی فراخوانی‌شده توسط امکانات تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی در دسترس است (به تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی (Programmable Completion) در ادامه مراجعه کنید).

COMP_LINE

خط فرمان فعلی. این متغیر فقط در توابع پوسته و دستورات خارجی فراخوانی‌شده توسط امکانات تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی در دسترس است (به تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی (Programmable Completion) در ادامه مراجعه کنید).

COMP_POINT

اندیس موقعیت فعلی مکان‌نما نسبت به ابتدای فرمان جاری. اگر مکان‌نما در انتهای فرمان فعلی باشد، مقدار این متغیر برابر با ${#COMP_LINE} خواهد بود. این متغیر فقط در توابع پوسته و دستورات خارجی فراخوانی‌شده توسط امکانات تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی در دسترس است (به تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی (Programmable Completion) در ادامه مراجعه کنید).

COMP_TYPE

برابر با یک مقدار عدد صحیح مربوط به نوع تکمیل درخواستی که باعث فراخوانی تابع تکمیل شده است، تنظیم می‌شود: TAB برای تکمیل عادی، ? برای فهرست کردن تکمیل‌ها پس از فشردن متوالی Tab، ! برای فهرست کردن گزینه‌های جایگزین در صورت تکمیل جزئی کلمه، @ برای فهرست کردن گزینه‌ها در صورتی که کلمه بدون تغییر نمانده باشد، یا % برای تکمیل به صورت منو. این متغیر فقط در توابع پوسته و دستورات خارجی فراخوانی‌شده توسط امکانات تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی در دسترس است (به تکمیل خودکار قابل برنامه‌ریزی (Programmable Completion) در ادامه مراجعه کنید).

COMP_WORDBREAKS

مجموعه‌ای از نویسه‌ها که کتابخانهٔ readline هنگام انجام تکمیل کلمات، آن‌ها را به عنوان جداکننده‌های کلمه در نظر می‌گیرد. اگر COMP_WORDBREAKS از حالت مقداردهی خارج شود (unset شود)، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر بعداً دوباره مقداردهی شود.

COMP_WORDS

یک متغیر آرایه‌ای (به بخش آرایه‌ها (Arrays) در زیر مراجعه کنید) شامل کلمات مجزای خط فرمان فعلی. این خط دقیقاً همان‌گونه که readline آن را با استفاده از COMP_WORDBREAKS (همان‌طور که در بالا توضیح داده شد) تقسیم می‌کند، به کلمات مجزا شکسته می‌شود. این متغیر تنها در توابع پوسته‌ای که توسط سازوکارهای تکمیل قابل برنامه‌ریزی فراخوانی می‌شوند، در دسترس است (به بخش تکمیل برنامه‌پذیر (Programmable Completion) در زیر مراجعه کنید).

COPROC

یک متغیر آرایه‌ای (به بخش آرایه‌ها (Arrays) در زیر مراجعه کنید) که برای نگه‌داری توصیف‌کننده‌های فایل جهت خروجی از و ورودی به یک هم‌روند (coprocess) بدون نام ایجاد شده است (به بخش هم‌روندها (Coprocesses) در بالا مراجعه کنید).

DIRSTACK

یک متغیر آرایه‌ای (به بخش آرایه‌ها (Arrays) در زیر مراجعه کنید) شامل محتویات فعلی پشتهٔ دایرکتوری‌ها. دایرکتوری‌ها به همان ترتیبی در پشته ظاهر می‌شوند که توسط دستور توکار dirs نمایش داده می‌شوند. انتساب مقدار به عناصر این متغیر آرایه‌ای می‌تواند برای اصلاح دایرکتوری‌هایی که از قبل در پشته هستند استفاده شود، اما برای افزودن و حذف دایرکتوری‌ها باید از دستورات توکار pushd و popd استفاده کرد. انتساب مقدار به این متغیر، دایرکتوری جاری را تغییر نمی‌دهد. اگر DIRSTACK از حالت مقداردهی خارج شود (unset شود)، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر بعداً دوباره مقداردهی شود.

EPOCHREALTIME

هر بار که به این پارامتر ارجاع داده شود، به تعداد ثانیه‌های سپری‌شده از مبدأ یونیکس (Unix Epoch) (به time(3) مراجعه کنید) به عنوان یک مقدار ممیز شناور با دقت میکروثانیه بسط می‌یابد. انتساب مقدار به EPOCHREALTIME نادیده گرفته می‌شود. اگر EPOCHREALTIME از حالت مقداردهی خارج شود (unset شود)، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر بعداً دوباره مقداردهی شود.

EPOCHSECONDS

هر بار که به این پارامتر ارجاع داده شود، به تعداد ثانیه‌های سپری‌شده از مبدأ یونیکس (Unix Epoch) (به time(3) مراجعه کنید) بسط می‌یابد. انتساب مقدار به EPOCHSECONDS نادیده گرفته می‌شود. اگر EPOCHSECONDS از حالت مقداردهی خارج شود (unset شود)، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر بعداً دوباره مقداردهی شود.

EUID

به شناسهٔ کاربری مؤثر (effective user ID) کاربر جاری بسط می‌یابد که در هنگام راه‌اندازی پوسته مقداردهی اولیه می‌شود. این متغیر فقط‌خواندنی است.

FUNCNAME

یک متغیر آرایه‌ای شامل نام تمام توابع پوسته‌ای که در حال حاضر در پشتهٔ فراخوانی اجرا قرار دارند. عنصر با اندیس 0، نام هر تابع پوسته‌ای است که در حال حاضر در حال اجرا است. پایین‌ترین عنصر (عنصری که بالاترین اندیس را دارد) “main” است. این متغیر فقط زمانی وجود دارد که یک تابع پوسته در حال اجرا باشد. انتساب مقدار به FUNCNAME هیچ تأثیری ندارد. اگر FUNCNAME از حالت مقداردهی خارج شود (unset شود)، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر بعداً دوباره مقداردهی شود.

این متغیر را می‌توان به همراه BASH_LINENO و BASH_SOURCE به کار برد. هر عنصر از FUNCNAME دارای عناصر متناظری در BASH_LINENO و BASH_SOURCE برای توصیف پشتهٔ فراخوانی است. برای نمونه، ${FUNCNAME[$i]} از فایل ${BASH_SOURCE[$i+1]} در شماره خط ${BASH_LINENO[$i]} فراخوانی شده است. دستور توکار caller با استفاده از این اطلاعات، پشتهٔ فراخوانی فعلی را نمایش می‌دهد.

GROUPS

یک متغیر آرایه‌ای حاوی فهرستی از گروه‌هایی که کاربر جاری عضو آن‌ها است. مقداردهی به GROUPS هیچ تاثیری ندارد. اگر GROUPS حذف شود (unset)، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر متعاقباً دوباره مقداردهی شود.

HISTCMD

شماره تاریخچه، یا اندیس در فهرست تاریخچه، مربوط به دستور جاری. مقداردهی به HISTCMD هیچ تاثیری ندارد. اگر HISTCMD حذف شود (unset)، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر متعاقباً دوباره مقداردهی شود.

HOSTNAME

به‌طور خودکار با نام میزبان جاری تنظیم می‌شود.

HOSTTYPE

به‌طور خودکار با رشته‌ای تنظیم می‌شود که نوع ماشینی را که bash روی آن اجرا می‌شود، به‌طور یکتا توصیف می‌کند. مقدار پیش‌فرض وابسته به سیستم است.

LINENO

هر بار که به این پارامتر ارجاع داده می‌شود، پوسته یک عدد دهدهی را جایگزین می‌کند که بیانگر شماره خط ترتیبی جاری (شروع از ۱) در یک اسکریپت یا تابع است. در صورتی که درون یک اسکریپت یا تابع نباشد، مقداری که جایگزین می‌شود تضمین نمی‌شود که معنادار باشد. اگر LINENO حذف شود (unset)، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر متعاقباً دوباره مقداردهی شود.

MACHTYPE

به‌طور خودکار با رشته‌ای تنظیم می‌شود که نوع سیستمی را که bash روی آن اجرا می‌شود، در قالب استاندارد گنو به‌صورت cpu-company-system به‌طور کامل توصیف می‌کند. مقدار پیش‌فرض وابسته به سیستم است.

MAPFILE

یک متغیر آرایه‌ای (بخش آرایه‌ها (Arrays) در زیر را ببینید) که ایجاد می‌شود تا متنی را که توسط دستور توکار mapfile خوانده شده است، در صورت عدم ارائه نام متغیر، نگهداری کند.

OLDPWD

دایرکتوری کاری قبلی، آن‌گونه که توسط دستور cd تنظیم شده است.

OPTARG

مقدار آخرین آرگومان گزینه‌ای که توسط دستور توکار getopts پردازش شده است (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید).

OPTIND

اندیس آرگومان بعدی که قرار است توسط دستور توکار getopts پردازش شود (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید).

OSTYPE

به‌طور خودکار با رشته‌ای تنظیم می‌شود که سیستم‌عاملی را که bash روی آن اجرا می‌شود، توصیف می‌کند. مقدار پیش‌فرض وابسته به سیستم است.

PIPESTATUS

یک متغیر آرایه‌ای (بخش آرایه‌ها (Arrays) در زیر را ببینید) حاوی فهرستی از مقادیر وضعیت خروج دستورات در جدیدترین خط‌لوله (pipeline) اجراشده در پیش‌زمینه، که ممکن است تنها از یک دستور ساده تشکیل شده باشد (بخش گرامر پوسته (SHELL GRAMMAR) در بالا را ببینید). Bash متغیر PIPESTATUS را پس از اجرای خط‌لوله‌های چندعنصری، خط‌لوله‌های زمان‌بندی‌شده و نفی‌شده، دستورات ساده، زیرپوسته‌های ایجادشده با عملگر (، دستورات مرکب [[ و (( و پس از شرایط خطایی که منجر به لغو اجرای دستور توسط پوسته می‌شوند، تنظیم می‌کند.

PPID

شناسه فرایند (PID) والد پوسته. این متغیر فقط‌خواندنی است.

PWD

دایرکتوری کاری فعلی که توسط دستور cd تنظیم شده است.

RANDOM

هر بار که به این پارامتر ارجاع داده شود، به یک عدد صحیح تصادفی بین 0 و 32767 بسط می‌یابد. انتساب مقدار به RANDOM توالی اعداد تصادفی را مقداردهی اولیه (بذردهی) می‌کند. بذردهی مولد اعداد تصادفی با مقدار ثابت یکسان، همان توالی مقادیر را تولید می‌کند. اگر RANDOM حذف (unset) شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر متعاقباً مجدداً مقداردهی شود.

READLINE_ARGUMENT

هر آرگومان عددی داده‌شده به یک دستور readline که با استفاده از “bind -x” تعریف شده است (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید) هنگام فراخوانی آن.

READLINE_LINE

محتویات بافر خط readline برای استفاده به همراه “bind -x” (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید).

READLINE_MARK

موقعیت نشانه (نقطه درج ذخیره‌شده) در بافر خط readline برای استفاده به همراه “bind -x” (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید). نویسه‌های بین نقطه درج و نشانه اغلب ناحیه (region) نامیده می‌شوند.

READLINE_POINT

موقعیت نقطه درج در بافر خط readline برای استفاده به همراه “bind -x” (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید).

REPLY

روی خط ورودی خوانده‌شده توسط دستور توکار read تنظیم می‌شود وقتی هیچ آرگومانی ارائه نشده باشد.

SECONDS

هر بار که به این پارامتر ارجاع داده شود، به تعداد ثانیه‌های سپری‌شده از زمان فراخوانی پوسته بسط می‌یابد. اگر مقداری به SECONDS اختصاص داده شود، مقدار بازگردانده‌شده در مراجعات بعدی برابر با تعداد ثانیه‌های سپری‌شده از زمان انتساب به علاوه مقدار اختصاص‌داده‌شده خواهد بود. تعداد ثانیه‌ها در زمان فراخوانی پوسته و زمان فعلی همواره با استعلام از ساعت سیستم با تفکیک‌پذیری یک ثانیه‌ای تعیین می‌شوند. اگر SECONDS حذف (unset) شود، ویژگی‌های خاص خود را از دست می‌دهد، حتی اگر متعاقباً دوباره مقداردهی شود.

SHELLOPTS

فهرستی جداشده با دونقطه (:) از گزینه‌های فعال پوسته. هر کلمه در فهرست، یک آرگومان معتبر برای گزینه -o دستور توکار set است (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید). گزینه‌هایی که در SHELLOPTS ظاهر می‌شوند همان‌هایی هستند که توسط set -o به صورت on گزارش شده‌اند. اگر این متغیر هنگام شروع به کار bash در محیط وجود داشته باشد، پوسته هر گزینه موجود در فهرست را قبل از خواندن هر فایل راه‌اندازی فعال می‌کند. اگر این متغیر صادر (export) شود، پوسته‌های فرزند هر گزینه موجود در فهرست را فعال خواهند کرد. این متغیر فقط‌خواندنی است.

SHLVL

هر بار که نمونهای از bash آغاز به کار میکند، یک واحد به مقدار آن افزوده میشود.

SRANDOM

هر بار که به این متغیر ارجاع داده شود، به یک عدد تصادفی کاذب ۳۲ بیتی بسط مییابد. تولیدکنندهٔ اعداد تصادفی در سیستمهایی که از /dev/urandom یا arc4random(3) پشتیبانی میکنند خطی نیست، بنابراین هیچ رابطهای بین هر عدد بازگردانده شده با اعداد پیش از آن وجود ندارد. تولیدکنندهٔ اعداد تصادفی نمیتواند مقداردهی اولیه (seed) شود، بنابراین مقداردهی به این متغیر هیچ اثری ندارد. اگر SRANDOM حذف (unset) شود، ویژگیهای خاص خود را از دست میدهد، حتی اگر متعاقباً مجدداً تنظیم شود.

UID

به شناسهٔ کاربری کاربر فعلی بسط مییابد، که در هنگام راهاندازی پوسته مقداردهی اولیه میشود. این متغیر فقط‌خواندنی است.

پوسته از متغیرهای زیر استفاده میکند. در برخی موارد، bash یک مقدار پیشفرض به متغیر اختصاص میدهد؛ این موارد در ادامه ذکر شدهاند.

BASH_COMPAT

این مقدار برای تنظیم سطح سازگاری پوسته استفاده میشود. برای شرحی از سطوح مختلف سازگاری و اثرات آنها، بخش حالت سازگاری پوسته (SHELL COMPATIBILITY MODE) در زیر را ببینید. این مقدار ممکن است یک عدد اعشاری (مثلاً 4.2) یا یک عدد صحیح (مثلاً 42) متناظر با سطح سازگاری مورد نظر باشد. اگر BASH_COMPAT تنظیم نشده باشد (unset) یا روی رشتهٔ خالی تنظیم شود، سطح سازگاری روی مقدار پیشفرض نسخهٔ فعلی تنظیم میگردد. اگر BASH_COMPAT روی مقداری تنظیم شود که جزو سطوح سازگاری معتبر نباشد، پوسته یک پیام خطا چاپ کرده و سطح سازگاری را روی مقدار پیشفرض نسخهٔ فعلی تنظیم میکند. زیرمجموعهای از مقادیر معتبر متناظر با سطوح سازگاری توصیف‌شده در زیر در بخش حالت سازگاری پوسته (SHELL COMPATIBILITY MODE) هستند. برای مثال، 4.2 و 42 مقادیر معتبری هستند که متناظر با گزینهٔ compat42 در دستور shopt بوده و سطح سازگاری را روی 42 تنظیم میکنند. نسخهٔ فعلی نیز یک مقدار معتبر است.

BASH_ENV

اگر این پارامتر هنگام اجرای یک اسکریپت پوسته توسط bash تنظیم شده باشد، مقدار بسط‌یافتهٔ آن بهعنوان یک نام فایل حاوی دستوراتی تفسیر میشود که قبل از خواندن و اجرای دستورات اسکریپت، پوسته را مقداردهی اولیه میکنند. مقدار BASH_ENV پیش از آنکه بهعنوان نام فایل تفسیر شود، تحت بسط پارامتر، جایگزینی دستور، و بسط حسابی قرار میگیرد. از PATH برای جستجوی نام فایل حاصله استفاده نمیشود.

BASH_XTRACEFD

اگر روی یک عدد صحیح متناظر با یک توصیفگر فایل معتبر تنظیم شود، bash خروجی ردگیری (trace) تولید شده در هنگام فعال بودن “set -x” را بهجای خطای استاندارد، درون آن توصیفگر فایل مینویسد. هنگامی که BASH_XTRACEFD حذف (unset) شود یا مقدار جدیدی به آن اختصاص یابد، توصیفگر فایل بسته میشود. حذف کردن BASH_XTRACEFD یا اختصاص رشتهٔ خالی به آن موجب میشود که خروجی ردگیری به خطای استاندارد ارسال شود. توجه داشته باشید که تنظیم BASH_XTRACEFD روی 2 (توصیفگر فایل خطای استاندارد) و سپس حذف آن (unset) منجر به بسته شدن خطای استاندارد خواهد شد.

CDPATH

مسیر جستجو برای دستور cd. این متغیر فهرستی جداشده با دونقطه از دایرکتوریهایی است که پوسته در آنها به دنبال دایرکتوریهای مشخص‌شده بهعنوان آرگومان برای دستور cd میگردد. یک مقدار نمونه عبارت است از “.:~:/usr”.

CHILD_MAX

تعداد مقادیر وضعیت خروج فرزندان را تعیین میکند تا پوسته آنها را به خاطر بسپارد. Bash اجازه نخواهد داد این مقدار از حداقل تعیین‌شده توسط POSIXکاهش یابد، و یک مقدار حداکثر نیز وجود دارد (در حال حاضر ۸۱۹۲) که این متغیر نمیتواند از آن فراتر رود. مقدار حداقل وابسته به سیستم است.

COLUMNS

توسط دستور مرکب select برای تعیین عرض ترمینال هنگام چاپ فهرستهای گزینش استفاده میشود. در صورت فعال بودن گزینه checkwinsize یا در یک پوسته تعاملی پس از دریافت SIGWINCH، بهطور خودکار تنظیم میشود.

COMPREPLY

یک متغیر آرایهای که bash از آن تکمیل‌های احتمالی تولیدشده توسط یک تابع پوسته را که توسط امکان تکمیل برنامه‌پذیر فراخوانی شده است میخواند (بخش تکمیل برنامه‌پذیر (Programmable Completion) در زیر را ببینید). هر عنصر آرایه شامل یک تکمیل احتمالی است.

EMACS

اگر هنگام شروع به کار پوسته، bash این متغیر را در محیط با مقدار “t” بیابد، فرض میکند که پوسته در یک بافر پوسته Emacs اجرا میشود و ویرایش خط را غیرفعال میکند.

ENV

هنگامی که یک پوسته تعاملی در حالت posix فراخوانی میشود، مشابه BASH_ENV (بخش فراخوانی (INVOCATION) در بالا را ببینید) بسط داده شده و اجرا میشود.

EXECIGNORE

فهرستی جداشده با دونقطه از الگوهای پوسته (بخش تطبیق الگو (Pattern Matching) را ببینید) که مجموعهای از نام پروندهها را تعریف میکند تا در جستجوی دستور با استفاده از PATH نادیده گرفته شوند. پروندههایی که نام مسیر کامل آنها با یکی از این الگوها مطابقت داشته باشد، برای اهداف تکمیل و اجرای دستور از طریق جستجوی PATH بهعنوان پروندههای قابل اجرا در نظر گرفته نمیشوند. این متغیر بر رفتار دستورات [، test و [[ تأثیری ندارد. نام مسیرهای کامل در جدول هش دستورات مشمول EXECIGNORE نمیشوند. از این متغیر برای نادیده گرفتن پروندههای کتابخانه مشترک که بیت اجرایی آنها تنظیم شده اما پروندههای اجرایی نیستند، استفاده کنید. تطبیق الگو از تنظیمات گزینه پوسته extglob پیروی میکند.

FCEDIT

ویرایشگر پیشفرض برای دستور توکار fc.

FIGNORE

فهرستی جداشده با دونقطه از پسوندها برای نادیده گرفتن هنگام انجام تکمیل نام پرونده (بخش خط خوان (READLINE) در زیر را ببینید). پروندهای که پسوند آن با یکی از مدخلهای موجود در FIGNORE مطابقت داشته باشد، از فهرست نام پروندههای مطابقت‌یافته کنار گذاشته میشود. یک مقدار نمونه عبارت است از “.o:~”.

FUNCNEST

اگر روی یک مقدار عددی بزرگتر از ۰ تنظیم شود، حداکثر سطح تو در تویی تابع را تعریف میکند. فراخوانیهای تابعی که از این سطح تو در تویی فراتر روند، باعث لغو دستور جاری میشوند.

GLOBIGNORE

فهرستی از الگوها که با دونقطه (:) از هم جدا شده‌اند و مجموعه‌ای از نام‌های فایلی را مشخص می‌کنند که باید در بسط مسیر نادیده گرفته شوند. اگر یک نام فایل که با یک الگوی بسط مسیر مطابقت دارد، با یکی از الگوهای موجود در GLOBIGNORE نیز مطابقت داشته باشد، از فهرست موارد منطبق حذف می‌شود. تطبیق الگو از تنظیمات گزینه پوسته extglob پیروی می‌کند.

GLOBSORT

نحوه مرتب‌سازی نتایج بسط نام مسیر را کنترل می‌کند. مقدار این متغیر معیار مرتب‌سازی و ترتیب مرتب‌سازی را برای نتایج بسط نام مسیر مشخص می‌کند. اگر این متغیر تنظیم نشده باشد یا روی یک رشته خالی (null) تنظیم شده باشد، بسط نام مسیر از رفتار تاریخی مرتب‌سازی بر اساس نام استفاده می‌کند، به ترتیب واژه‌نگاشتی صعودی همان‌طور که توسط متغیر پوسته LC_COLLATE تعیین می‌شود.

در صورت تنظیم، یک مقدار معتبر با یک + اختیاری که نادیده گرفته می‌شود، یا - که ترتیب مرتب‌سازی را از صعودی به نزولی معکوس می‌کند شروع می‌شود، و به دنبال آن یک مشخص‌کننده مرتب‌سازی قرار می‌گیرد. مشخص‌کننده‌های معتبر مرتب‌سازی عبارتند از name، numeric، size، mtime، atime، ctime، و blocks، که به ترتیب فایل‌ها را بر اساس نام، نام‌ها بر اساس ترتیب عددی به جای ترتیب واژه‌نگاشتی، اندازه فایل، زمان آخرین تغییر، زمان آخرین دسترسی، زمان تغییر inode، و تعداد بلوک‌ها مرتب می‌کنند. اگر هر یک از کلیدهای غیرنام برابر مقایسه شوند (به عنوان مثال، اگر اندازه دو فایل یکسان باشد)، مرتب‌سازی از نام به عنوان کلید مرتب‌سازی ثانویه استفاده می‌کند.

به عنوان مثال، مقدار -mtime نتایج را به ترتیب نزولی بر اساس زمان تغییر مرتب می‌کند (جدیدترین در ابتدا).

مشخص‌کننده numeric با نام‌هایی که صرفاً از ارقام تشکیل شده‌اند مانند اعداد رفتار می‌کند و آن‌ها را با استفاده از مقدار عددی‌شان مرتب می‌کند (بنابراین، به عنوان مثال، “2” قبل از “10” مرتب می‌شود). هنگام استفاده از numeric، نام‌های حاوی نویسه‌های غیررقمی پس از تمام نام‌های کاملاً رقمی قرار می‌گیرند و با استفاده از رفتار سنتی بر اساس نام مرتب می‌شوند.

مشخص‌کننده مرتب‌سازی nosort مرتب‌سازی را به طور کامل غیرفعال می‌کند؛ bash نتایج را به همان ترتیبی که از سیستم فایل خوانده می‌شوند برمی‌گرداند، و هرگونه - ابتدایی را نادیده می‌گیرد.

اگر مشخص‌کننده مرتب‌سازی وجود نداشته باشد، به طور پیش‌فرض روی name قرار می‌گیرد، بنابراین مقدار + معادل رشته خالی است، و مقدار - بر اساس نام به ترتیب نزولی مرتب می‌کند. هر مقدار نامعتبر، رفتار مرتب‌سازی تاریخی را بازمی‌گرداند.

HISTCONTROL

فهرستی از مقادیر که با دونقطه (:) از هم جدا شده‌اند و نحوه ذخیره دستورات در فهرست تاریخچه را کنترل می‌کنند. اگر فهرست مقادیر شامل ignorespace باشد، خطوطی که با یک نویسه فاصله (space) شروع می‌شوند در فهرست تاریخچه ذخیره نمی‌شوند. مقدار ignoredups باعث می‌شود خطوطی که با ورودی قبلی تاریخچه مطابقت دارند ذخیره نشوند. مقدار ignoreboth کوتاه‌نوشتی برای ignorespace و ignoredups است. مقدار erasedups باعث می‌شود تمام خطوط قبلی که با خط جاری مطابقت دارند، قبل از ذخیره شدن آن خط، از فهرست تاریخچه حذف شوند. هر مقداری که در فهرست بالا نباشد نادیده گرفته می‌شود. اگر HISTCONTROL تنظیم نشده باشد، یا حاوی مقدار معتبری نباشد، bash تمام خطوط خوانده شده توسط مفسر پوسته را با توجه به مقدار HISTIGNORE، در فهرست تاریخچه ذخیره می‌کند. اگر خط اول یک دستور مرکب چندخطی ذخیره شده باشد، خطوط دوم و بعدی بررسی نمی‌شوند، و بدون در نظر گرفتن مقدار HISTCONTROL به تاریخچه افزوده می‌شوند. اگر خط اول ذخیره نشده باشد، خطوط دوم و بعدی دستور نیز ذخیره نمی‌شوند.

HISTFILE

نام فایلی که تاریخچه دستورات در آن ذخیره می‌شود (به HISTORY در زیر مراجعه کنید). Bash مقدار پیش‌فرضی برابر با ~/.bash_history به آن اختصاص می‌دهد. اگر HISTFILE تنظیم‌نشده (unset) یا تهی (null) باشد، پوسته هنگام خروج، تاریخچه دستورات را ذخیره نمی‌کند.

HISTFILESIZE

حداکثر تعداد خطوط موجود در فایل تاریخچه. هنگامی که مقداری به این متغیر اختصاص داده می‌شود، در صورت نیاز، فایل تاریخچه با حذف قدیمی‌ترین مدخل‌ها کوتاه (truncate) می‌شود تا تعداد مدخل‌های تاریخچه‌ای که در مجموع بیش از آن تعداد خط نمی‌شوند را در خود جای دهد. اگر فهرست تاریخچه شامل مدخل‌های چندخطی باشد، ممکن است فایل تاریخچه برای جلوگیری از باقی گذاشتن مدخل‌های تاریخچه ناقص، خطوط بیشتری نسبت به این حداکثر داشته باشد. فایل تاریخچه همچنین پس از نوشتن در آن هنگام خروج پوسته یا توسط دستور توکار history به این اندازه بریده و کوتاه می‌شود. اگر مقدار 0 باشد، فایل تاریخچه به اندازه صفر بریده و خالی می‌شود. مقادیر غیرعددی و مقادیر عددی کمتر از صفر، مانع از کوتاه شدن فایل می‌شوند. پوسته مقدار پیش‌فرض را پس از خواندن فایل‌های راه‌اندازی، به مقدار HISTSIZE تنظیم می‌کند.

HISTIGNORE

فهرستی از الگوهای جداشده با دونقطه (:) که برای تصمیم‌گیری درباره اینکه کدام خطوط فرمان باید در فهرست تاریخچه ذخیره شوند، استفاده می‌شود. اگر یک خط فرمان با یکی از الگوهای موجود در مقدار HISTIGNORE مطابقت داشته باشد، در فهرست تاریخچه ذخیره نمی‌شود. هر الگو به ابتدای خط مهار شده است (anchored) و باید با کل خط مطابقت داشته باشد (bash به‌طور ضمنی یک “*” به آن اضافه نمی‌کند). هر الگو پس از اعمال بررسی‌های مشخص‌شده توسط HISTCONTROL روی خط آزمایش می‌شود. علاوه بر نویسه‌های معمول تطبیق الگوی پوسته، “&” با خط تاریخچه قبلی مطابقت دارد. یک نویسه اسلش وارو (backslash) نویسه “&” را گریزدهی (escape) می‌کند؛ اسلش وارو قبل از تلاش برای تطبیق حذف می‌شود. اگر خط اول یک دستور مرکب چندخطی ذخیره شده باشد، خط دوم و خطوط بعدی آزمایش نمی‌شوند، و بدون در نظر گرفتن مقدار HISTIGNORE به تاریخچه اضافه می‌شوند. اگر خط اول ذخیره نشده باشد، خط دوم و خطوط بعدی دستور نیز ذخیره نخواهند شد. تطبیق الگو از تنظیمات گزینه پوسته‌ای extglob پیروی می‌کند.

HISTIGNORE برخی از عملکردهای HISTCONTROL را نیز در بر می‌گیرد. الگوی “&” همانند “ignoredups” است، و الگوی “[ ]*” همانند “ignorespace” است. ترکیب این دو الگو با جدا کردن آنها توسط دونقطه (:)، قابلیت “ignoreboth” را فراهم می‌کند.

HISTSIZE

تعداد دستوراتی که باید در تاریخچه دستورات به خاطر سپرده شوند (به HISTORY در زیر مراجعه کنید). اگر مقدار 0 باشد، دستورات در فهرست تاریخچه ذخیره نمی‌شوند. مقادیر عددی کمتر از صفر باعث می‌شوند که تمام دستورات در فهرست تاریخچه ذخیره شوند (هیچ محدودیتی وجود نخواهد داشت). پوسته پس از خواندن فایل‌های راه‌اندازی، مقدار پیش‌فرض را روی 500 تنظیم می‌کند.

HISTTIMEFORMAT

اگر این متغیر مقداردهی شده و تهی نباشد، مقدار آن به عنوان یک رشته قالب‌بندی برای strftime(3) جهت چاپ برچسب زمان مرتبط با هر مدخل تاریخچه که توسط دستور توکار history نمایش داده می‌شود، استفاده می‌گردد. اگر این متغیر مقداردهی شده باشد، پوسته برچسب‌های زمانی را در فایل تاریخچه می‌نویسد تا در نشست‌های مختلف پوسته حفظ شوند. این سازوکار از نویسه توضیح تاریخچه برای تشخیص برچسب‌های زمانی از سایر خطوط تاریخچه استفاده می‌کند.

HOME

دایرکتوری خانگی کاربر فعلی؛ آرگومان پیشفرض برای دستور توکار cd. مقدار این متغیر همچنین هنگام انجام بسط مدک (تغییرمسیر تیلده) استفاده می‌شود.

HOSTFILE

شامل نام فایلی با همان قالب /etc/hosts است که باید هنگامی که پوسته نیاز به تکمیل نام میزبان دارد خوانده شود. فهرست تکمیل‌های ممکن نام میزبان ممکن است در حین اجرای پوسته تغییر کند؛ دفعه بعد که پس از تغییر مقدار، تکمیل نام میزبان تلاش شود، bash محتویات فایل جدید را به فهرست موجود اضافه می‌کند. اگر HOSTFILE تنظیم شده باشد ولی مقداری نداشته باشد، یا نام فایلی قابل‌خواندن را مشخص نکند، bash تلاش می‌کند تا /etc/hosts را برای دریافت فهرست تکمیل‌های ممکن نام میزبان بخواند. هنگامی که HOSTFILE تنظیم‌نشده (unset) باشد، bash فهرست نام میزبان را پاک می‌کند.

IFS

به معنی جداکننده فیلد داخلی (Internal Field Separator) است که برای تفکیک کلمات پس از بسط و همچنین تقسیم خطوط به کلمات با استفاده از دستور توکار read به کار می‌رود. تفکیک کلمات در زیر در بخش بسط (EXPANSION) شرح داده شده است. مقدار پیشفرض “<space><tab><newline>” است.

IGNOREEOF

رفتار یک پوسته محاوره‌ای را هنگام دریافت نویسه EOF به عنوان تنها ورودی کنترل می‌کند. اگر تنظیم شود، مقدار آن تعداد متوالی نویسه‌های EOF است که باید قبل از خروج bash به عنوان نخستین نویسه‌ها در یک خط ورودی تایپ شوند. اگر متغیر تنظیم شده باشد ولی مقدار عددی نداشته باشد، یا مقدار آن تهی باشد، مقدار پیشفرض ۱۰ است. اگر تنظیم نشده باشد، EOF بیانگر پایان ورودی به پوسته است.

INPUTRC

نام فایل برای فایل راه‌اندازی readline است، که جایگزین مقدار پیشفرض ~/.inputrc می‌شود (به خط خوان (READLINE) در زیر مراجعه کنید).

INSIDE_EMACS

اگر این متغیر هنگام شروع به کار پوسته در محیط ظاهر شود، bash فرض می‌کند که درون یک بافر پوسته Emacs در حال اجراست و ممکن است بسته به مقدار TERM، ویرایش خط را غیرفعال کند.

LANG

برای تعیین ردهٔ محلی (locale) برای هر ردهای که صریحاً با متغیری که با LC_ آغاز میشود مشخص نشده باشد، استفاده میگردد.

LC_ALL

این متغیر مقدار LANG و هر متغیر دیگری که با LC_ شروع شده و یک ردهٔ محلی را تعیین میکند، بازنویسی (باطل) مینماید.

LC_COLLATE

این متغیر ترتیب تطبیق و مقایسه (collation order) را هنگام مرتبسازی نتایج بسط نام مسیر (pathname expansion) تعیین کرده، و رفتار عبارات بازهای، کلاسهای همارزی و توالیهای تطبیقی را در داخل بسط نام مسیر و تطبیق الگو کنترل میکند.

LC_CTYPE

این متغیر تفسیر کاراکترها و رفتار کلاسهای کاراکتری را در درون بسط نام مسیر و تطبیق الگو تعیین میکند.

LC_MESSAGES

این متغیر محلی (locale) مورد استفاده برای ترجمهٔ رشتههای نقل‌قول دوتایی (double-quoted) را که قبل از آنها یک $ آمده است، تعیین مینماید.

LC_NUMERIC

این متغیر ردهٔ محلی مورد استفاده برای قالببندی اعداد را تعیین میکند.

LC_TIME

این متغیر ردهٔ محلی مورد استفاده برای قالببندی تاریخ و زمان را تعیین میکند.

LINES

توسط دستور مرکب select برای تعیین طول ستون جهت چاپ لیستهای انتخابی استفاده میشود. در صورت فعال بودن گزینهٔ checkwinsize یا در یک پوستهٔ تعاملی هنگام دریافت سیگنال SIGWINCH به طور خودکار تنظیم میگردد.

MAIL

اگر مقدار آن روی نام یک فایل یا دایرکتوری تنظیم شده باشد و متغیر MAILPATH تنظیم نشده باشد، bash کاربر را از رسیدن ایمیل به فایل مشخص‌شده یا دایرکتوری با قالب Maildir باخبر میسازد.

MAILCHECK

مشخص میکند که هر چند وقت یک‌بار (بر حسب ثانیه) bash ایمیل را بررسی کند. مقدار پیشفرض ۶۰ ثانیه است. هنگامی که زمان بررسی ایمیل فرا برسد، پوسته این کار را قبل از نمایش اعلان اولیه (primary prompt) انجام میدهد. اگر این متغیر مقداردهی نشده باشد، یا مقداری غیرعددی یا عددی کوچکتر از صفر داشته باشد، پوسته بررسی ایمیل را غیرفعال میکند.

MAILPATH

فهرستی از نامهای فایل جداشده با دونقطه (colon) برای بررسی ایمیل. پیامی که باید هنگام رسیدن ایمیل به یک فایل خاص چاپ شود را میتوان با جدا کردن نام فایل از پیام به وسیلهٔ یک “?” مشخص کرد. هنگامی که در متن پیام استفاده شود، $_ به نام فایل ایمیل فعلی بسط مییابد. به عنوان مثال:

MAILPATH='/var/mail/bfox?"You have mail":~/shell-mail?"$_ has mail!"'

OPTERR

اگر روی مقدار ۱ تنظیم شده باشد، bash پیامهای خطای ایجاد شده توسط دستور توکار getopts را نمایش میدهد (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید). OPTERR هر بار که پوسته فراخوانی میشود یا یک اسکریپت پوسته اجرا میگردد، با مقدار ۱ مقداردهی اولیه میشود.

PATH

مسیر جستجو برای دستورات. این یک فهرست جداشده با دونقطه (:) از دایرکتوری‌هایی است که در آن‌ها پوسته به دنبال دستورات می‌گردد (بخش اجرای دستور (COMMAND EXECUTION) در زیر را ببینید). یک نام دایرکتوری با طول صفر (تهی/null) در مقدار PATH نشان‌دهنده دایرکتوری جاری است. یک نام دایرکتوری تهی ممکن است به صورت دو دونقطه متوالی، یا به صورت یک دونقطه در ابتدا یا انتهای مقدار ظاهر شود. مسیر پیش‌فرض وابسته به سیستم است، و توسط مدیری که bash را نصب می‌کند تنظیم می‌شود. یک مقدار رایج به شرح زیر است:

/usr/local/bin:/usr/local/sbin:
/usr/bin:/usr/sbin:/bin:/sbin

POSIXLY_CORRECT

اگر این متغیر هنگام شروع bash در محیط وجود داشته باشد، پوسته قبل از خواندن فایل‌های راه‌اندازی وارد حالت posix می‌شود، درست مانند اینکه گزینه فراخوانی --posix ارائه شده باشد. اگر این متغیر در حین اجرای پوسته تنظیم شود، bash حالت posix را فعال می‌کند، گویی دستور “set -o posix” اجرا شده است. هنگامی که پوسته وارد حالت posix می‌شود، در صورتی که این متغیر قبلاً تنظیم نشده باشد، آن را تنظیم می‌کند.

PROMPT_COMMAND

اگر این متغیر تنظیم شده باشد و یک آرایه باشد، مقدار هر عنصر مقداردهی‌شده قبل از صدور هر خط اعلان اصلی به عنوان یک دستور اجرا می‌شود. اگر تنظیم شده باشد اما متغیر آرایه‌ای نباشد، مقدار آن به عنوان دستوری برای اجرا در نظر گرفته می‌شود.

PROMPT_DIRTRIM

اگر روی عددی بزرگ‌تر از صفر تنظیم شود، این مقدار به عنوان تعداد بخش‌های انتهایی دایرکتوری برای نگه‌داشتن هنگام بسط کدهای گریز رشته خط اعلان \w و \W استفاده می‌شود (بخش خط اعلان (PROMPTING) در زیر را ببینید). نویسه‌های حذف‌شده با سه نقطه (...) جایگزین می‌شوند.

PS0

مقدار این پارامتر بسط داده می‌شود (بخش خط اعلان (PROMPTING) در زیر را ببینید) و توسط پوسته‌های تعاملی پس از خواندن یک دستور و قبل از اجرای آن نمایش داده می‌شود.

PS1

مقدار این پارامتر بسط داده می‌شود (بخش خط اعلان (PROMPTING) در زیر را ببینید) و به عنوان رشته خط اعلان اصلی استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض آن “\s-\v\$ ”. است.

PS2

مقدار این پارامتر همانند PS1 بسط داده می‌شود و به عنوان رشته خط اعلان ثانویه استفاده می‌شود. پیش‌فرض آن “> ”. است.

PS3

مقدار این پارامتر به عنوان خط اعلان برای دستور select استفاده می‌شود (بخش گرامر پوسته (SHELL GRAMMAR) در بالا را ببینید).

PS4

مقدار این پارامتر همانند PS1 بسط داده می‌شود و مقدار آن قبل از هر دستوری که bash در طول ردیابی اجرا (execution trace) نمایش می‌دهد، چاپ می‌شود. نخستین نویسه از مقدار بسط‌یافته PS4 در صورت لزوم، برای نشان دادن چندین سطح از ارجاع غیرمستقیم، چندین بار تکرار می‌شود. پیش‌فرض آن “+ ”. است.

SHELL

این متغیر به نام مسیر کامل پوسته بسط می‌یابد. اگر هنگام شروع به کار پوسته مقداردهی نشده باشد، bash نام مسیر کامل پوسته ورود به سیستم کاربر فعلی را به آن اختصاص می‌دهد.

TIMEFORMAT

مقدار این پارامتر به‌عنوان یک رشته قالب‌بندی استفاده می‌شود که نحوه نمایش اطلاعات زمان‌بندی برای خطوط لوله‌ای که با کلمه رزرو شده time شروع می‌شوند را مشخص می‌کند. نویسه % معرف یک دنباله گریز است که به یک مقدار زمانی یا سایر اطلاعات بسط داده می‌شود. دنباله‌های گریز و معانی آنها به شرح زیر هستند؛ قلاب‌ها بخش‌های اختیاری را نشان می‌دهند.

شناسه اختیاری p رقمی است که دقت (precision) را مشخص می‌کند، یعنی تعداد ارقام اعشاری پس از ممیز. مقدار 0 باعث می‌شود ممیز یا رقم اعشاری در خروجی نمایش داده نشود. time حداکثر شش رقم بعد از ممیز را چاپ می‌کند؛ مقادیر p بزرگ‌تر از 6 به 6 تبدیل می‌شوند. اگر p مشخص نشده باشد، time سه رقم بعد از ممیز را چاپ می‌کند.

گزینه اختیاری l قالبی طولانی‌تر شامل دقیقه‌ها را به شکل MMmSS.FFs مشخص می‌کند. مقدار p تعیین می‌کند که آیا بخش اعشاری گنجانده شود یا خیر.

اگر این متغیر مقداردهی نشده باشد، bash طوری رفتار می‌کند که گویی دارای مقدار $'\nreal\t%3lR\nuser\t%3lU\nsys\t%3lS' است. اگر مقدار آن تهی (null) باشد، bash هیچ‌گونه اطلاعات زمان‌بندی را نمایش نمی‌دهد. هنگام نمایش رشته قالب‌بندی، یک خط جدید در انتهای آن افزوده می‌شود.

TMOUT

اگر به مقداری بزرگ‌تر از صفر تنظیم شود، دستور توکار read از این مقدار به‌عنوان مهلت زمانی (timeout) پیش‌فرض خود استفاده می‌کند. دستور select در صورتی که ورودی از یک ترمینال باشد و پس از TMOUT ثانیه ورودی دریافت نشود، خاتمه می‌یابد. در یک پوسته تعاملی، این مقدار به‌عنوان تعداد ثانیه‌هایی تفسیر می‌شود که باید پس از نمایش اعلان اصلی برای دریافت یک سطر ورودی منتظر ماند. اگر یک سطر کامل از ورودی دریافت نشود، Bash پس از انتظار برای آن تعداد ثانیه خاتمه می‌یابد.

TMPDIR

در صورت تنظیم، bash از مقدار آن به‌عنوان نام دایرکتوری‌ای استفاده می‌کند که bash فایل‌های موقت را برای استفاده پوسته در آن ایجاد می‌نماید.

auto_resume

این متغیر نحوه تعامل پوسته با کاربر و مدیریت کارها (job control) را کنترل می‌کند. اگر این متغیر تنظیم شود، دستورات ساده‌ای که تنها از یک کلمه تشکیل شده‌اند، بدون تغییر مسیرها، به‌عنوان کاندیداهایی برای ازسرگیری یک کار متوقف‌شده موجود در نظر گرفته می‌شوند. هیچ ابهامی مجاز نیست؛ اگر بیش از یک کار وجود داشته باشد که با آن کلمه شروع شود یا حاوی آن کلمه باشد، کاری که اخیراً دسترسی بیشتری داشته است انتخاب می‌شود. نام یک کار متوقف‌شده، در این زمینه، همان خط فرمانی است که برای شروع آن به کار رفته، همان‌طور که توسط jobs نمایش داده می‌شود. اگر به مقدار exact تنظیم شود، کلمه باید دقیقاً با نام کار متوقف‌شده مطابقت داشته باشد؛ اگر به substring تنظیم شود، کلمه باید با یک زیررشته از نام کار متوقف‌شده مطابقت کند. مقدار substring عملکردی مشابه با شناسه کار %? ارائه می‌دهد (بخش مدیریت کارها (JOB CONTROL) را در زیر ببینید). اگر به هر مقدار دیگری تنظیم شود (برای مثال، prefix)، کلمه باید پیشوندی از نام کار متوقف‌شده باشد؛ این حالت عملکردی مشابه شناسه کار %string را ارائه می‌دهد.

histchars

دو یا سه نویسه‌ای که بسط تاریخچه، جایگزینی سریع و نشانه‌گذاری (توکن‌بندی) را کنترل می‌کنند (بخش بسط تاریخچه (HISTORY EXPANSION) در زیر را ببینید). نویسه اول، نویسه بسط تاریخچه است؛ نویسه‌ای که یک بسط تاریخچه را آغاز می‌کند، که معمولاً “!” است. نویسه دوم، نویسه جایگزینی سریع است، که معمولاً “^” است. هنگامی که به عنوان اولین نویسه در خط ظاهر می‌شود، جایگزینی تاریخچه، دستور قبلی را با جایگزین کردن یک رشته به جای رشته دیگر، تکرار می‌کند. نویسه اختیاری سوم، نویسه توضیحات تاریخچه است، که معمولاً “#” است، و نشان می‌دهد که بقیه خط یک توضیح (کامنت) است هنگامی که به عنوان اولین نویسه یک کلمه ظاهر شود. نویسه توضیحات تاریخچه، جایگزینی تاریخچه را برای کلمات باقی‌مانده در خط غیرفعال می‌کند. این امر لزوماً باعث نمی‌شود که تجزیه‌کننده پوسته بقیه خط را به عنوان یک توضیح در نظر بگیرد.

آرایه‌ها (Arrays)

Bash متغیرهای آرایه یک‌بعدی اندیس‌دار و متناظر (انجمنی) را فراهم می‌کند. هر متغیری می‌تواند به عنوان یک آرایه اندیس‌دار استفاده شود؛ دستور توکار declare به طور صریح یک آرایه را اعلان می‌کند. هیچ محدودیت حداکثری برای اندازه یک آرایه وجود ندارد، و هیچ الزامی هم نیست که اعضا به طور پیوسته اندیس‌گذاری یا مقداردهی شوند. آرایه‌های اندیس‌دار با استفاده از عبارات حسابی ارجاع داده می‌شوند که باید به یک عدد صحیح بسط یابند (بخش ارزیابی حسابی (ARITHMETIC EVALUATION) در زیر را ببینید) و مبتنی بر صفر هستند؛ آرایه‌های متناظر با استفاده از رشته‌های دلخواه ارجاع داده می‌شوند. مگر در مواردی که خلاف آن ذکر شده باشد، اندیس‌های آرایه اندیس‌دار باید اعداد صحیح غیرمنفی باشند.

پوسته بسط پارامتر و متغیر، بسط حسابی، جایگزینی دستور، و حذف نقل‌قول را روی زیرنویس‌های (اندیس‌های) آرایه اندیس‌دار انجام می‌دهد. از آنجا که این کار می‌تواند به طور بالقوه منجر به رشته‌های خالی شود، اندیس‌گذاری زیرنویس با آنها به عنوان عباراتی رفتار می‌کند که به 0 ارزیابی می‌شوند.

پوسته بسط تیلدا، بسط پارامتر و متغیر، بسط حسابی، جایگزینی دستور، و حذف نقل‌قول را روی زیرنویس‌های (کلیدهای) آرایه متناظر انجام می‌دهد. رشته‌های خالی نمی‌توانند به عنوان کلیدهای آرایه متناظر استفاده شوند.

Bash در صورتی که هر متغیری با استفاده از ساختار زیر مقداردهی شود، به طور خودکار یک آرایه اندیس‌دار ایجاد می‌کند:

آرایه‌های متناظر با استفاده از دستور زیر ایجاد می‌شوند:

ویژگی‌ها (سمت‌ها) را می‌توان برای یک متغیر آرایه با استفاده از دستورات توکار declare و readonly مشخص کرد. هر ویژگی برای تمام اعضای یک آرایه اعمال می‌شود.

مقداردهی آرایه‌ها با استفاده از انتساب‌های مرکب به فرم name=(value1 ... valuen) انجام می‌شود، که در آن هر value می‌تواند به فرم [subscript]=string باشد. انتساب‌های آرایه نمایه‌دار به چیزی جز string نیاز ندارند. هر value در این فهرست با استفاده از بسط‌های پوسته که در ادامه ذیل EXPANSION توضیح داده شده است بسط می‌یابد، اما valueهایی که انتساب‌های معتبر متغیر شامل کروشه‌ها و زیرنویس هستند، مانند انتساب‌های متغیر تکی، تحت بسط آک BeautifulSoup (بسط قلاب) و تفکیک کلمات قرار نمی‌گیرند.

هنگام انتساب به آرایه‌های نمایه‌دار، اگر کروشه‌ها و زیرنویس اختیاری ارائه شوند، به آن نمایه انتساب داده می‌شود؛ در غیر این صورت، نمایه عنصری که به آن مقدار اختصاص داده می‌شود، آخرین نمایه اختصاص‌یافته توسط عبارت به‌علاوه یک است. نمایه‌گذاری از صفر آغاز می‌شود.

هنگام انتساب به یک آرایه انجمنی، کلمات موجود در یک انتساب مرکب می‌توانند عبارات انتساب باشند که برای آن‌ها زیرنویس الزامی است، یا فهرستی از کلمات باشند که به عنوان توالی متناوب کلیدها و مقادیر تفسیر می‌شوند: name=( key1 value1 key2 value2 ...). این‌ها رفتاری کاملاً یکسان با name=( [key1]=value1 [key2]=value2 ...) دارند. اولین کلمه در فهرست مشخص می‌کند که کلمات باقی‌مانده چگونه تفسیر شوند؛ تمام انتساب‌ها در یک فهرست باید از یک نوع باشند. هنگام استفاده از جفت‌های کلید/مقدار، کلیدها نباید وجود نداشته یا خالی باشند؛ نبود مقدار نهایی مانند رشته خالی در نظر گرفته می‌شود.

این نحو همچنین توسط دستور توکار declare پذیرفته می‌شود. عناصر مجزای آرایه را می‌توان با استفاده از نحو name[subscript]=value که در بالا معرفی شد، مقداردهی کرد.

هنگام انتساب به یک آرایه نمایه‌دار، اگر name با یک عدد منفی زیرنویس‌گذاری شده باشد، آن عدد به‌صورت نسبی نسبت به یکی بزرگتر از حداکثر نمایه name تفسیر می‌شود، بنابراین نمایه‌های منفی از انتهای آرایه به عقب شمارش می‌شوند و نمایه -1 به آخرین عنصر اشاره می‌کند.

عملگر “+=” هنگام انتساب با استفاده از نحو انتساب مرکب، به یک متغیر آرایه اضافه می‌کند؛ PARAMETERS در بالا را ببینید.

به یک عنصر آرایه با استفاده از ${name[subscript]} ارجاع داده می‌شود. آکولادها برای جلوگیری از تداخل با بسط مسیر الزامی هستند. اگر subscript برابر با @ یا * باشد، کلمه به تمام اعضای name بسط می‌یابد، مگر اینکه در توضیحات یک دستور توکار یا بسط کلمه طور دیگری ذکر شده باشد. این زیرنویس‌ها تنها زمانی متفاوت عمل می‌کنند که کلمه درون جفت‌کوتیشن (نقلقول دوگانه) قرار گیرد. اگر کلمه درون جفت‌کوتیشن باشد، ${name[*]} به یک کلمه واحد با مقدار هر عضو آرایه که با اولین نویسه متغیر ویژه IFS جدا شده است بسط می‌یابد، و ${name[@]} هر عنصر name را به یک کلمه جداگانه بسط می‌دهد. هنگامی که هیچ عضو آرایه‌ای وجود ندارد، ${name[@]} به هیچ چیزی بسط نمی‌یابد. اگر بسط درون جفت‌کوتیشن در داخل یک کلمه رخ دهد، بسط پارامتر اول با بخش ابتدایی بسط کلمه اصلی الحاق می‌شود، و بسط آخرین پارامتر با بخش پایانی بسط کلمه اصلی الحاق می‌گردد. این رفتار مشابه بسط پارامترهای ویژه * و @ است (بخش Special Parameters در بالا را ببینید).

عبارت ${#name[subscript]} به طول ${name[subscript]} بسط می‌یابد. اگر subscript برابر با * یا @ باشد، حاصل بسط تعداد عناصر موجود در آرایه خواهد بود.

اگر subscript (زیرنویس/اندیس) استفاده‌شده برای ارجاع به عنصری از یک آرایه نمایه‌شده به مقداری کمتر از صفر ارزیابی شود، به‌صورت نسبی نسبت به یکی بیشتر از بیشترین اندیس آرایه تفسیر می‌شود؛ بنابراین اندیس‌های منفی از انتهای آرایه به سمت عقب شمرده می‌شوند، و اندیس -1 به آخرین عنصر ارجاع می‌دهد.

ارجاع به یک متغیر آرایه‌ای بدون زیرنویس معادل ارجاع به آرایه با زیرنویس 0 است. هرگونه ارجاع به یک متغیر با استفاده از یک زیرنویس معتبر، مجاز است؛ bash در صورت لزوم یک آرایه ایجاد می‌کند.

یک متغیر آرایه‌ای در صورتی مقداردهی‌شده (set) در نظر گرفته می‌شود که به یک زیرنویس آن مقداری اختصاص داده شده باشد. رشته تهی یک مقدار معتبر است.

به‌دست آوردن کلیدها (اندیس‌ها)ی یک آرایه به همان صورت مقادیر امکان‌پذیر است. ${!name[@]} و ${!name[*]} به اندیس‌های اختصاص‌یافته در متغیر آرایه‌ای name بسط می‌یابند. رفتار آن در صورت قرار گرفتن در دوگان نقل‌قول (double quotes) مشابه بسط پارامترهای ویژه @ و * درون دوگان نقل‌قول است.

دستور توکار unset برای از بین بردن آرایه‌ها استفاده می‌شود. unset name[subscript] عنصر آرایه در اندیس subscript را، هم برای آرایه‌های نمایه‌شده و هم انجمنی، حذف می‌کند. زیرنویس‌های منفی برای آرایه‌های نمایه‌شده همان‌طور که در بالا شرح داده شد تفسیر می‌شوند. حذف آخرین عنصر یک متغیر آرایه‌ای، خود متغیر را حذف نمی‌کند. unset name، جایی که name یک آرایه است، کل آرایه را حذف می‌کند. unset name[subscript] بسته به این که name یک آرایه نمایه‌شده است یا انجمنی، هنگامی که subscript برابر * یا @ باشد، رفتار متفاوتی دارد. اگر name یک آرایه انجمنی باشد، این کار عنصری با زیرنویس * یا @ را حذف می‌کند. اگر name یک آرایه نمایه‌شده باشد، unset تمام عناصر را پاک می‌کند ولی خود آرایه را حذف نمی‌کند.

هنگام استفاده از نام متغیر به همراه زیرنویس به عنوان یک آرگومان برای یک دستور، مانند unset، بدون استفاده از نحو بسط کلمه که در بالا شرح داده شد، (به‌عنوان مثال، unset a[4])، آرگومان مشمول بسط نام مسیر (pathname expansion) می‌شود. اگر بسط نام مسیر مطلوب نیست، آرگومان را درون نقل‌قول قرار دهید (به‌عنوان مثال، unset 'a[4]').

دستورات توکار declare، local، و readonly هر کدام یک گزینه -a را برای تعیین یک آرایه نمایه‌شده و یک گزینه -A را برای تعیین یک آرایه انجمنی می‌پذیرند. اگر هر دو گزینه ارائه شوند، -A اولویت دارد. دستور توکار read یک گزینه -a را برای اختصاص فهرستی از کلمات خوانده‌شده از ورودی استاندارد به یک آرایه می‌پذیرد. دستورات توکار set و declare مقادیر آرایه را به شیوه‌ای نمایش می‌دهند که امکان استفاده مجدد از آن‌ها به عنوان انتساب‌ها را فراهم می‌کند. سایر دستورات توکار نیز آرگومان‌های نام آرایه را می‌پذیرند (به‌عنوان مثال، mapfile)؛ برای جزئیات به توضیحات دستورات توکار منفرد در زیر مراجعه کنید. پوسته تعدادی متغیر آرایه‌ای توکار فراهم می‌کند.

بسط آکولاد (Brace Expansion)

بسط آکولاد (Brace expansion) سازوکاری است برای تولید رشته‌های اختیاری و دلخواه با پیشوند و پسوند مشترک، که هر یک از آنها می‌تواند خالی باشد. این سازوکار شبیه به بسط نام مسیر (pathname expansion) است، اما نام فایل‌های تولیدشده الزاماً نباید وجود خارجی داشته باشند. الگوهایی که قرار است با آکولاد بسط داده شوند، از یک پیش‌درآمد (preamble) اختیاری تشکیل می‌شوند، که به دنبال آن یا مجموعه‌ای از رشته‌های جداشده با ویرگول یا یک عبارت دنباله‌ای (sequence expression) درون یک جفت آکولاد می‌آید، و در انتها یک پس‌درآمد (postscript) اختیاری قرار می‌گیرد. پیش‌درآمد به ابتدای هر یک از رشته‌های موجود درون آکولاد اضافه می‌شود، و سپس پس‌درآمد به انتهای هر رشته حاصل الحاق می‌گردد، و بسط از چپ به راست صورت می‌گیرد.

بسط‌های آکولاد می‌توانند به صورت تو در تو باشند. نتایج حاصل از هر رشته بسط‌یافته مرتب‌سازی (sort) نمی‌شوند؛ بسط آکولاد ترتیب چپ به راست را حفظ می‌کند. برای مثال، a{d,c,b}e به “ade ace abe” بسط می‌یابد.

یک عبارت دنباله‌ای شکلی مانند x..y[..incr] به خود می‌گیرد، که در آن x و y یا اعداد صحیح هستند یا تک‌حرف‌ها، و incr، که گام افزایشی اختیاری است، یک عدد صحیح است. هنگامی که اعداد صحیح ارائه شوند، عبارت به تک‌تک اعداد بین x و y، شامل خود آنها، بسط پیدا می‌کند. اگر x یا y با یک صفر شروع شود، هر عبارت تولیدشده دارای تعداد ارقام یکسانی خواهد بود، و در صورت لزوم با صفرهای اولیه پر می‌شود (zero-padding). هنگامی که حروف ارائه شوند، عبارت به تک‌تک کاراکترهایی که بر اساس ترتیب واژه‌نگاشتی (lexicographically) بین x و y، شامل خود آنها، با استفاده از لوکال C قرار دارند، بسط داده می‌شود. توجه داشته باشید که هر دوی x و y باید از یک نوع یکسان (عدد صحیح یا حرف) باشند. هنگامی که مقدار افزایشی (increment) ارائه شود، از آن به عنوان تفاضل میان هر عبارت استفاده می‌شود. مقدار افزایشی پیش‌فرض بر حسب نیاز 1 یا -1 است.

بسط آکولاد پیش از هر بسط دیگری اجرا می‌شود، و هر کاراکتر ویژه‌ای که متعلق به بسط‌های دیگر باشد در نتیجه حفظ خواهد شد. عملکرد آن کاملاً متنی است. Bash هیچ‌گونه تفسیر نحوی (syntactic interpretation) را بر بافت متنِ بسط داده‌شده یا متن درون آکولادها اعمال نمی‌کند.

یک بسط آکولاد با ساختار صحیح باید شامل آکولادهای باز و بسته بدون نقل‌قول، و حداقل یک ویرگولِ بدون نقل‌قول یا یک عبارت دنباله‌ای معتبر باشد. هر بسط آکولادی با ساختار نادرست بدون تغییر باقی می‌ماند.

یک “{” یا Q , می‌تواند با یک بک‌اسلش نقل‌قول شود تا از در نظر گرفته شدن آن به عنوان بخشی از یک عبارت آکولادی جلوگیری شود. به منظور اجتناب از تداخل با بسط پارامتر، رشته “${” واجد شرایط بسط آکولاد در نظر گرفته نمی‌شود، و تا رسیدن به “}” بسته، از انجام بسط آکولاد جلوگیری می‌کند.

این ساختار معمولاً به عنوان یک روش خلاصه‌نویسی زمانی استفاده می‌شود که پیشوند مشترک رشته‌هایی که قرار است تولید شوند، طولانی‌تر از مثال بالا باشد:

mkdir /usr/local/src/bash/{old,new,dist,bugs}

chown root /usr/{ucb/{ex,edit},lib/{ex?.?*,how_ex}}

بسط آکولاد ناسازگاری جزئی با نسخه‌های تاریخی sh ایجاد می‌کند. sh با آکولادهای باز یا بسته هنگامی که به عنوان بخشی از یک کلمه ظاهر می‌شوند رفتار خاصی ندارد و آنها را در خروجی حفظ می‌کند. Bash به عنوان نتیجه‌ای از بسط آکولاد، آکولادها را از کلمات حذف می‌کند. به عنوان مثال، کلمه‌ای که در sh به صورت “file{1,2}” وارد شود، عیناً در خروجی ظاهر می‌شود. Bash پس از بسط آکولاد، آن کلمه را به صورت “file1 file2” خروجی می‌دهد. برای سازگاری دقیق با sh، bash را با گزینه +B شروع کنید یا بسط آکولاد را با گزینه +B در دستور set غیرفعال نمایید (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید).

بسط تیلدا (Tilde Expansion)

اگر کلمه‌ای با یک نویسه تیلدای نقل‌قول‌نشده شروع شود (“~”)، تمام نویسه‌های قبل از نخستین ممیز (اسلش) نقل‌قول‌نشده (یا همه نویسه‌ها، اگر هیچ ممیز نقل‌قول‌نشده‌ای وجود نداشته باشد) به عنوان یک tilde-prefix (پیشوند تیلدا) در نظر گرفته می‌شوند. اگر هیچ‌یک از نویسه‌های موجود در پیشوند تیلدا نقل‌قول نشده باشند، نویسه‌های موجود در پیشوند تیلدا پس از تیلدا به عنوان یک login name (نام کاربری ورود) احتمالی در نظر گرفته می‌شوند. اگر این نام کاربری ورود یک رشته تهی باشد، تیلدا با مقدار پارامتر پوسته HOME جایگزین می‌شود. اگر HOME تنظیم نشده باشد، تیلدا به جای آن به دایرکتوری خانگی کاربری که پوسته را اجرا می‌کند بسط می‌یابد. در غیر این صورت، پیشوند تیلدا با دایرکتوری خانگی مرتبط با نام کاربری ورود مشخص‌شده جایگزین می‌شود.

اگر پیشوند تیلدا یک “~+” باشد، مقدار متغیر پوسته PWD جایگزین پیشوند تیلدا می‌شود. اگر پیشوند تیلدا یک “~-” باشد، پوسته مقدار متغیر پوسته OLDPWD را در صورت تنظیم بودن جایگزین می‌کند. اگر نویسه‌های پس از تیلدا در پیشوند تیلدا از یک عدد N تشکیل شده باشند که اختیاری با یک “+” یا یک “-” پیشوند شده باشد، پیشوند تیلدا با عنصر متناظر از پشته دایرکتوری جایگزین می‌شود، همان‌طور که توسط دستور توکار dirs هنگام فراخوانی با نویسه‌های پس از تیلدا در پیشوند تیلدا به عنوان آرگومان نمایش داده می‌شود. اگر نویسه‌های پس از تیلدا در پیشوند تیلدا شامل یک عدد بدون “+” یا “-” در ابتدا باشند، بسط تیلدا فرض می‌کند که علامت “+” است.

نتایج بسط تیلدا به‌گونه‌ای رفتار می‌شوند که گویی نقل‌قول شده‌اند، بنابراین جایگزینی مشمول جداسازی کلمات و بسط مسیر پرونده نمی‌شود.

اگر نام ورود به سیستم نامعتبر باشد یا بسط تیلدا با شکست مواجه شود، پیشوند تیلدا بدون تغییر باقی می‌ماند.

Bash هر مقداردهی متغیر را برای پیشوندهای تیلدای بدون نقل‌قول که بلافاصله پس از یک : یا اولین = می‌آیند بررسی کرده و در این موارد بسط تیلدا را انجام می‌دهد. در نتیجه، می‌توان از نام‌های فایل حاوی تیلدا در انتساب‌ها به PATH، MAILPATH، و CDPATH استفاده کرد و پوسته مقدار بسط‌یافته را منتسب می‌کند.

Bash همچنین بسط تیلدا را روی کلماتی که شرایط مقداردهی متغیرها را برآورده می‌کنند (همان‌طور که در بالا ذیل PARAMETERS شرح داده شد) هنگامی که به‌عنوان آرگومان برای دستورات ساده ظاهر می‌شوند، انجام می‌دهد. Bash در حالت posix این کار را، به‌جز برای دستورات declaration فهرست‌شده در بالا، انجام نمی‌دهد.

بسط پارامتر (Parameter Expansion)

نویسه “$” معرف بسط پارامتر، جایگزینی دستور، یا بسط حسابی است. نام پارامتر یا نمادی که باید بسط داده شود ممکن است در آکولاد محصور شود؛ آکولادها اختیاری هستند اما برای محافظت از متغیری که قرار است بسط یابد در برابر نویسه‌های بلافاصله پس از آن که ممکن است به‌عنوان بخشی از نام تفسیر شوند، به کار می‌روند.

هنگامی که از آکولاد استفاده می‌شود، آکولاد پایانی متناظر اولین “}” است که با بک‌اسلش گریز داده نشده یا درون یک رشته نقل‌قول‌شده نباشد، و درون یک بسط حسابی توکار، جایگزینی دستور، یا بسط پارامتر قرار نگرفته باشد.

شکل پایه بسط پارامتر به این صورت است:

${parameter}

که مقدار parameter را جایگزین می‌کند. آکولادها در صورتی الزامی هستند که parameter یک پارامتر موضعی با بیش از یک رقم باشد، یا زمانی که parameter توسط نویسه‌ای دنبال شود که نباید به‌عنوان بخشی از نام آن تفسیر گردد. parameter یک پارامتر پوسته است همان‌گونه که در بالا (PARAMETERS) شرح داده شد یا یک ارجاع آرایه (Arrays) است.

اگر اولین نویسه parameter یک علامت تعجب (!) باشد، و parameter یک nameref نباشد، سطحی از غیراستفاده مستقیم (indirection) را معرفی می‌کند. Bash مقداری را که با بسط بقیه parameter تشکیل می‌شود به‌عنوان parameter جدید به کار می‌گیرد؛ سپس این پارامتر جدید بسط داده می‌شود و آن مقدار به جای بسط parameter اصلی، در بقیه فرایند بسط استفاده می‌شود. این حالت به‌عنوان بسط نامستقیم (indirect expansion) شناخته می‌شود. این مقدار مشمول بسط تیلدا، بسط پارامتر، جایگزینی دستور و بسط حسابی است. اگر parameter یک nameref باشد، جهت حفظ سازگاری، به جای انجام بسط نامستقیم کامل، به نام پارامتری که توسط parameter به آن ارجاع شده است بسط می‌یابد. استثنائات این قاعده، بسط‌های ${!prefix*} و ${!name[@]} هستند که در زیر شرح داده شده‌اند. علامت تعجب برای ایجاد حالت نامستقیم باید بلافاصله پس از آکولاد چپ بیاید.

در هر یک از موارد زیر، word مشمول بسط تیلدا، بسط پارامتر، جایگزینی دستور و بسط حسابی است.

هنگامی که بسط زیررشته انجام نمی‌شود، با استفاده از اشکال مستندشده در زیر (برای نمونه، :-)، bash پارامتر را از نظر تنظیم‌نشده (unset) یا خالی (null) بودن بررسی می‌کند. حذف دونقطه، پارامتر را تنها از نظر تنظیم‌نشده بودن می‌آزماید.

${parameter:-word}

استفاده از مقادیر پیش‌فرض. اگر parameter تنظیم نشده یا تهی (null) باشد، بسط یافتهٔ word جایگزین می‌شود. در غیر این صورت، مقدار parameter جایگزین خواهد شد.

${parameter:=word}

تخصیص مقادیر پیش‌فرض. اگر parameter تنظیم نشده یا تهی باشد، بسط یافتهٔ word به parameter اختصاص داده می‌شود، و این بسط، مقدار نهایی parameter خواهد بود. پارامترهای موضعی و پارامترهای خاص را نمی‌توان بدین شیوه مقداردهی کرد.

${parameter:?word}

نمایش خطا در صورت تهی بودن یا تنظیم‌نشدن. اگر parameter تهی یا تنظیم‌نشده باشد، پوسته بسط یافتهٔ word را (یا در صورت عدم وجود word پیامی مبنی بر این موضوع را) در خروجی استاندارد خطا می‌نویسد و چنانچه تعاملی نباشد، با وضعیتی غیر از صفر خارج می‌شود. یک پوستهٔ تعاملی خارج نمی‌شود، اما دستوری را که با این بسط همراه است اجرا نمی‌کند. در غیر این صورت، مقدار parameter جایگزین خواهد شد.

${parameter:+word}

استفاده از مقدار جایگزین. اگر parameter تهی یا تنظیم‌نشده باشد، چیزی جایگزین نمی‌شود؛ در غیر این صورت بسط یافتهٔ word جایگزین می‌گردد. مقدار parameter استفاده نمی‌شود.

${parameter:offset}

${parameter:offset:length}

Bبسط زیررشته. تا حداکثر length نویسه از مقدار parameter را با شروع از نویسهٔ مشخص‌شده توسط offset بسط می‌دهد. اگر parameter برابر با @ یا *، یک آرایهٔ اندیس‌دار با زیرنویس @ یا *، یا نام یک آرایهٔ متناظر باشد، نتایج طبق آنچه در زیر توضیح داده شده تفاوت خواهد داشت. اگر :length حذف شده باشد (حالت اول در بالا)، این عبارت به زیررشته‌ای از مقدار parameter بسط می‌یابد که از نویسهٔ مشخص‌شده با offset آغاز می‌شود و تا انتهای مقدار ادامه دارد. اگر offset حذف شده باشد، به عنوان 0 در نظر گرفته می‌شود. اگر length حذف شده باشد، اما دونقطهٔ بعد از offset درج شده باشد، به عنوان 0 در نظر گرفته خواهد شد. length و offset عبارات حسابی هستند (به بخش ارزیابی حسابی (ARITHMETIC EVALUATION) در زیر مراجعه کنید).

اگر مقدار offset عددی کمتر از صفر ارزیابی شود، از آن مقدار به عنوان جابه‌جایی بر حسب نویسه از انتهای مقدار parameter استفاده می‌شود. اگر مقدار length عددی کمتر از صفر ارزیابی شود، به عنوان جابه‌جایی بر حسب نویسه از انتهای مقدار parameter تفسیر می‌شود و نه تعداد نویسه‌ها، و نتیجهٔ بسط، نویسه‌های بین offset و آن مقدار خواهد بود. توجه داشته باشید که آفست منفی باید حداقل با یک فاصله از دونقطه جدا شود تا با بسط :- اشتباه گرفته نشود.

اگر parameter برابر با @ یا * باشد، نتیجه شامل تعداد length پارامتر موضعی است که از offset آغاز می‌شوند. یک offset منفی نسبت به یکی بیشتر از بزرگ‌ترین پارامتر موضعی محاسبه می‌شود؛ بنابراین آفست -1 برابر با آخرین پارامتر موضعی خواهد بود (یا اگر پارامتر موضعی وجود نداشته باشد، برابر با 0). چنانچه length عددی کمتر از صفر ارزیابی شود، یک خطای بسط رخ می‌دهد.

اگر parameter نام یک آرایهٔ اندیس‌دار با زیرنویس @ یا * باشد، نتیجه شامل length عضو از آرایه خواهد بود که با ${parameter[offset]} شروع می‌شوند. یک offset منفی نسبت به یکی بیشتر از بیشترین اندیس آرایهٔ مشخص‌شده محاسبه می‌شود. چنانچه length به عددی کمتر از صفر ارزیابی شود، یک خطای بسط به وجود می‌آید.

اعمال بسط زیررشته روی یک آرایهٔ متناظر (associative array) نتایج نامشخصی تولید می‌کند.

اندیس‌گذاری زیررشته از صفر آغاز می‌شود، مگر آنکه از پارامترهای موضعی استفاده شود؛ در این صورت، اندیس‌گذاری به صورت پیش‌فرض از 1 آغاز می‌شود. اگر offset برابر با 0 باشد و از پارامترهای موضعی استفاده شود، $0 به ابتدای فهرست افزوده می‌شود.

${!prefix*}

${!prefix@}

نامهای منطبق با پیشوند. به نام متغیرهایی بسط می‌یابد که نامشان با prefix شروع می‌شود، و با اولین نویسهٔ متغیر ویژهٔ IFS از یکدیگر جدا می‌شوند. هنگامی که از @ استفاده می‌شود و بسط درون علامت دابل کوت (نقل‌قول دوگانه) قرار می‌گیرد، هر نام متغیر به یک کلمهٔ جداگانه بسط می‌یابد.

${!name[@]}

${!name[*]}

فهرست کلیدهای آرایه. اگر name یک متغیر آرایه باشد، به فهرستی از اندیس‌های آرایه (کلیدها) که در name مقداردهی شده‌اند بسط می‌یابد. اگر name آرایه نباشد، چنانچه name مقداردهی شده باشد به 0 و در غیر این صورت به تهی (null) بسط می‌یابد. هنگامی که از @ استفاده می‌شود و بسط درون علامت دابل کوت قرار می‌گیرد، هر کلید به یک کلمهٔ مجزا بسط می‌یابد.

${#parameter}

طول پارامتر. طول مقدار بسط‌یافتهٔ parameter را بر حسب نویسه‌ها جایگزین می‌کند. اگر parameter برابر * یا @ باشد، مقدار جایگزین‌شده برابر با تعداد پارامترهای مکانی خواهد بود. اگر parameter نام یک آرایه باشد که اندیس آن * یا @ تعیین شده باشد، مقدار جایگزین‌شده برابر با تعداد اعضای آرایه خواهد بود. اگر parameter نام یک آرایهٔ نمایه‌دار باشد که اندیس آن عددی منفی باشد، آن عدد نسبت به یک واحد بیشتر از بیشترین اندیس parameter تفسیر می‌شود، بنابراین اندیس‌های منفی از انتهای آرایه به سمت عقب شمارش می‌شوند، و اندیس -1 به آخرین عنصر اشاره دارد.

${parameter#word}

${parameter##word}

حذف الگوی پیشوند منطبق. عبارت word همانند بسط نام مسیر بسط می‌یابد تا الگویی تولید کند، و با استفاده از قواعد شرح‌داده‌شده در بخش تطبیق الگو (Pattern Matching) در زیر، با مقدار بسط‌یافتهٔ parameter تطبیق داده می‌شود. اگر الگو با ابتدای مقدار parameter منطبق شود، نتیجهٔ بسط همان مقدار بسط‌یافتهٔ parameter خواهد بود با این تفاوت که کوتاه‌ترین الگوی منطبق (حالت “#” ) یا بلندترین الگوی منطبق (حالت “##” ) از ابتدای آن حذف می‌شود. اگر parameter برابر @ یا * باشد، عملیات حذف الگو به نوبت بر روی هر یک از پارامترهای مکانی اعمال می‌شود، و بسط حاصل، فهرست به‌دست‌آمده خواهد بود. اگر parameter یک متغیر آرایه با اندیس @ یا * باشد، عملیات حذف الگو به نوبت بر روی هر عضو آرایه اعمال می‌شود، و بسط حاصل، فهرست به‌دست‌آمده خواهد بود.

${parameter%word}

${parameter%%word}

حذف الگوی پسوند منطبق. عبارت word برای تولید یک الگو درست مانند بسط نام مسیر بسط می‌یابد، و بر اساس قواعد شرح داده‌شده ذیل تطبیق الگو (Pattern Matching) در ادامه، با مقدار بسط‌یافته parameter تطبیق داده می‌شود. اگر الگو با بخش انتهایی مقدار بسط‌یافته parameter منطبق شود، نتیجه این بسط برابر با مقدار بسط‌یافته parameter با حذف کوتاه‌ترین الگوی منطبق (حالت “%” ) یا بلندترین الگوی منطبق (حالت “%%” ) خواهد بود. اگر parameter برابر با @ یا * باشد، عملیات حذف الگو به نوبت بر روی هر یک از پارامترهای مکانی اعمال می‌شود و بسط حاصل، فهرست به‌دست‌آمده خواهد بود. اگر parameter یک متغیر آرایه‌ای اندیس‌گذاری‌شده با @ یا * باشد، عملیات حذف الگو به نوبت بر روی هر یک از اعضای آرایه اعمال می‌شود و بسط حاصل، فهرست به‌دست‌آمده خواهد بود.

${parameter/pattern/string}

${parameter//pattern/string}

${parameter/#pattern/string}

${parameter/%pattern/string}

جایگزینی الگو. عبارت pattern برای ایجاد یک الگو بسط می‌یابد و همان‌طور که در بخش تطبیق الگو (Pattern Matching) در ادامه شرح داده شده است، با مقدار بسط‌یافته parameter مطابقت داده می‌شود. طولانی‌ترین تطابق pattern در مقدار بسط‌یافته با string جایگزین می‌شود. روی string بسط مدک (tilde expansion)، بسط متغیر و پارامتر، بسط حسابی، جایگزینی دستور و فرایند، و حذف نقل‌قول انجام می‌شود.

در اولین شکل بالا، تنها اولین تطابق جایگزین می‌شود. اگر دو اسلش جداکننده parameter و pattern باشند (شکل دوم در بالا)، تمام تطابق‌های pattern با string جایگزین می‌شوند. اگر قبل از pattern علامت # بیاید (شکل سوم در بالا)، الگو باید در ابتدای مقدار بسط‌یافته parameter مطابقت داشته باشد. اگر قبل از pattern علامت % بیاید (شکل چهارم در بالا)، الگو باید در انتهای مقدار بسط‌یافته parameter مطابقت داشته باشد.

اگر بسط string تهی (null) باشد، تطابق‌های pattern حذف می‌شوند و ممکن است علامت / بعد از pattern حذف شود.

اگر گزینه پوسته patsub_replacement با استفاده از shopt فعال شده باشد، هر نمونه بدون نقل‌قول از & در string با بخش منطبق‌شده pattern جایگزین می‌شود.

قرار دادن هر بخشی از string در نقل‌قول مانع از جایگزینی در بسط بخش نقل‌قول‌شده می‌شود، از جمله رشته‌های جایگزینی که در متغیرهای پوسته ذخیره شده‌اند. کاراکتر بک‌اسلش از & در string گریز (escape) ایجاد می‌کند؛ بک‌اسلش حذف می‌شود تا امکان درج نویسه & به‌صورت لفظی (literal) در رشته جایگزین فراهم شود. همچنین می‌توان از بک‌اسلش برای گریز دادن خود بک‌اسلش استفاده کرد؛ عبارت \\ منجر به ایجاد یک بک‌اسلش لفظی در جایگزینی می‌شود. در صورتی که string داخل جفت نقل‌قول دوگانه (double quotes) قرار گرفته باشد، کاربران باید مراقب تداخل‌های ناخواسته بین بک‌اسلش و جفت نقل‌قول باشند، زیرا بک‌اسلش درون جفت نقل‌قول معنای ویژه‌ای دارد. جایگزینی الگو، بررسی برای & بدون نقل‌قول را پس از بسط دادن string انجام می‌دهد؛ برنامه‌نویسان پوسته باید هر رخداد & را که می‌خواهند به‌صورت لفظی در جایگزینی لحاظ شود در نقل‌قول قرار دهند و اطمینان حاصل کنند که هر نمونه از & که قصد جایگزینی آن را دارند بدون نقل‌قول باشد.

همانند عملگرهای حذف الگو، قرار دادن رشته جایگزین درون جفت نقل‌قول دوگانه کاراکترهای بسط‌یافته را نقل‌قول می‌کند، در حالی که قرار دادن کل عبارت جایگزینی پارامتر درون جفت نقل‌قول چنین اثری ندارد، زیرا بسط در زمینه‌ای انجام می‌شود که جفت نقل‌قول احاطه‌کننده را در نظر نمی‌گیرد.

اگر گزینه پوسته nocasematch فعال باشد، تطبیق بدون در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی حروف الفبا انجام می‌شود.

اگر parameter برابر با @ یا * باشد، عملیات جایگزینی به نوبت بر روی هر یک از پارامترهای مکانی اعمال می‌شود و بسط حاصل، فهرست به‌دست‌آمده خواهد بود. اگر parameter یک متغیر آرایه‌ای اندیس‌گذاری‌شده با @ یا * باشد، عملیات جایگزینی به نوبت بر روی هر یک از اعضای آرایه اعمال می‌شود و بسط حاصل، فهرست به‌دست‌آمده خواهد بود.

${parameter^pattern}

${parameter^^pattern}

${parameter,pattern}

${parameter,,pattern}

تغییر بزرگی و کوچکی حروف (Case modification). این بسط بزرگی و کوچکی حروف الفبایی موجود در parameter را تغییر می‌دهد. ابتدا، pattern همان‌طور که در زیر در بخش تطبیق الگو (Pattern Matching) شرح داده شده است، بسط می‌یابد تا یک الگو تولید کند. سپس Bash نویسه‌های موجود در مقدار بسط‌یافتهٔ parameter را در برابر pattern همان‌گونه که در زیر آمده بررسی می‌کند. اگر نویسه‌ای با الگو تطابق داشته باشد، بزرگی/کوچکی آن تبدیل می‌شود. الگو نباید برای تطبیق بیش از یک نویسه تلاش کند.

استفاده از “^” حروف کوچکِ منطبق با pattern را به حروف بزرگ تبدیل می‌کند؛ “,” حروف بزرگِ منطبق را به حروف کوچک تبدیل می‌کند. انواع ^ و , نخستین نویسه در مقدار بسط‌یافته را بررسی کرده و در صورت تطابق با pattern، بزرگی/کوچکی آن را تبدیل می‌کنند؛ انواع ^^ و ,, تمامی نویسه‌ها را در مقدار بسط‌یافته بررسی کرده و هر کدام را که با pattern مطابقت داشته باشد تبدیل می‌کنند. اگر pattern حذف شود، مانند ? با آن رفتار می‌شود که با هر نویسه‌ای تطابق دارد.

اگر parameter برابر با @ یا * باشد، عملیات تغییر بزرگی/کوچکی حروف به نوبت روی هر پارامتر مکانی اعمال می‌شود و بسط، فهرست حاصل خواهد بود. اگر parameter یک متغیر آرایه‌ای با اندیس @ یا * باشد، عملیات تغییر بزرگی/کوچکی حروف به نوبت روی هر عضو از آرایه اعمال می‌شود و بسط، فهرست حاصل خواهد بود.

${parameter@operator}

تبدیل پارامتر (Parameter transformation). بسط یا تبدیلی از مقدار parameter است یا اطلاعاتی دربارهٔ خود parameter، بسته به مقدار operator. هر operator یک تک‌حرف است:

جایگزینی دستور (Command Substitution)

جایگزینی دستور اجازه می‌دهد خروجی یک دستور جایگزین خود دستور شود. دو قالب استاندارد وجود دارد:

Bash این بسط را با اجرای command در یک محیط زیرپوسته (subshell) و جایگزین کردن جایگزینی دستور با خروجی استاندارد دستور، همراه با حذف خطوط جدید انتهایی انجام می‌دهد. خطوط جدید تعبیه‌شده در میان متن حذف نمی‌شوند، اما ممکن است هنگام تفکیک کلمات برداشته شوند. جایگزینی دستور $(cat file) می‌تواند با قالب معادل اما سریع‌تر $(< file) جایگزین شود.

در شیوه قدیمی جایگزینی با بک‌تیک، بک‌اسلش معنای تحت‌اللفظی خود را حفظ می‌کند مگر زمانی که پس از آن $، `، یا \ بیاید. اولین بک‌تیکی که قبل از آن بک‌اسلش نیامده باشد، جایگزینی دستور را خاتمه می‌دهد. هنگام استفاده از قالب $(command)، تمام نویسه‌های بین پرانتزها دستور را تشکیل می‌دهند؛ با هیچ‌کدام رفتار خاصی صورت نمی‌گیرد.

یک شکل جایگزین دیگر برای جایگزینی دستور وجود دارد:

که command را در محیط اجرای فعلی اجرا کرده و خروجی آن را می‌گیرد؛ در اینجا نیز خطوط جدید انتهایی حذف می‌شوند.

نویسه c پس از آکولاد باز باید یک فاصله، تب، خط جدید، یا | باشد، و آکولاد بسته باید در موقعیتی قرار گیرد که یک کلمه رزرو شده می‌تواند ظاهر شود (یعنی قبل از آن یک پایان‌دهنده دستور مانند سمیکالن آمده باشد). Bash اجازه می‌دهد آکولاد بسته به نویسه‌های باقی‌مانده در کلمه متصل شود بدون آنکه لازم باشد پس از آن یک فرا-نویسه پوسته بیاید، برخلاف آنچه معمولاً برای کلمات رزرو شده الزامی است.

هرگونه اثرات جانبی command بلافاصله در محیط اجرای فعلی اعمال می‌شود و پس از اتمام دستور نیز در محیط فعلی باقی می‌ماند (به عنوان مثال، دستور توکار exit از پوسته خارج می‌شود).

این نوع از جایگزینی دستور در ظاهر شبیه به اجرای یک تابع بی‌نام پوسته است: متغیرهای محلی همانند زمان اجرای یک تابع پوسته ایجاد می‌شوند، و دستور توکار return command را وادار به پایان یافتن می‌کند؛ با این حال، بقیه محیط اجرا، از جمله پارامترهای مکانی، با فراخواننده به اشتراک گذاشته می‌شود.

اگر اولین نویسه پس از آک getUserآکولاد باز یک | باشد، این ساختار پس از اجرای command به مقدار متغیر پوسته REPLY بسط می‌یابد، بدون اینکه خط‌های جدید پایانی حذف شوند، و خروجی استاندارد command همانند پوسته فراخواننده باقی می‌ماند. Bash هنگام اجرای command، متغیر REPLY را به عنوان یک متغیر محلی که در ابتدا مقداردهی‌نشده است ایجاد می‌کند، و پس از اتمام command، REPLY را به مقداری که قبل از جایگزینی دستور داشت بازمی‌گرداند، همانند هر متغیر محلی دیگر.

جایگزینی‌های دستور ممکن است تو در تو باشند. برای تو در تو کردن هنگام استفاده از قالب بک‌تیک (backquote)، بک‌تیک‌های داخلی را با بک‌اسلش گریزدهی (escape) کنید.

اگر جایگزینی درون جفت‌کوتیشن (double quotes) ظاهر شود، bash تفکیک کلمات و بسط نام مسیر را روی نتایج اعمال نمی‌کند.

بسط حسابی (Arithmetic Expansion)

بسط حسابی یک عبارت حسابی را ارزیابی کرده و نتیجه را جایگزین می‌کند. قالب بسط حسابی به این صورت است:

عبارت expression دستخوش همان بسط‌هایی می‌شود که گویی درون جفت‌کوتیشن قرار داشته است، اما نویسه‌های جفت‌کوتیشن گریزدهی‌نشده در expression به صورت خاص در نظر گرفته نمی‌شوند و حذف می‌گردند. تمام توکن‌های موجود در عبارت تحت بسط پارامتر و متغیر، جایگزینی دستور، و حذف کوتیشن قرار می‌گیرند. نتیجه به عنوان عبارت حسابی برای ارزیابی در نظر گرفته می‌شود. از آنجا که نحوه مدیریت جفت‌کوتیشن‌ها توسط Bash می‌تواند به رشته‌های خالی منجر شود، بسط حسابی با آن‌ها به عنوان عباراتی که حاصل ارزیابی‌شان ۰ است رفتار می‌کند. بسط‌های حسابی می‌توانند تو در تو باشند.

ارزیابی بر اساس قواعد ذکر شده در زیر بخش ارزیابی حسابی (ARITHMETIC EVALUATION) انجام می‌شود. اگر expression نامعتبر باشد، bash پیامی مبنی بر شکست در خروجی خطای استاندارد چاپ می‌کند، جایگزینی را انجام نمی‌دهد، و دستور مرتبط با بسط را اجرا نمی‌کند.

جایگزینی فرآیند (Process Substitution)

جایگزینی فرآیند اجازه می‌دهد تا با استفاده از نام یک فایل، به ورودی یا خروجی یک فرآیند ارجاع داده شود. این ساختار به شکل <(list) یا >(list) است. فرآیند list به صورت ناهمگام اجرا می‌شود، و ورودی یا خروجی آن به صورت نام یک فایل ظاهر می‌گردد. این نام فایل به عنوان نتیجه بسط، به عنوان یک آرگومان به دستور جاری پاس داده می‌شود.

اگر از قالب >(list) استفاده شود، نوشتن در فایل ورودیِ list را فراهم می‌کند. اگر از قالب <(list) استفاده شود، خواندن فایل خروجی list را به دست می‌آورد. هیچ فاصله‌ای نباید بین < یا > و پرانتز چپ وجود داشته باشد، در غیر این صورت این ساختار به عنوان یک تغییر مسیر تفسیر خواهد شد.

جایگزینی فرآیند در سیستم‌هایی که از لوله‌های نام‌گذاری‌شده (FIFOs) یا روش /dev/fd برای نام‌گذاری فایل‌های باز پشتیبانی می‌کنند، پشتیبانی می‌شود.

در صورت وجود، جایگزینی فرآیند به صورت همزمان با بسط پارامتر و متغیر، جایگزینی دستور، و بسط حسابی انجام می‌شود.

تفکیک کلمات (Word Splitting)

پوسته نتایجِ بسط پارامتر، جایگزینی دستور، و بسط حسابی را که درون جفت‌کوتیشن رخ نداده‌اند، برای تفکیک کلمات بررسی می‌کند. کلماتی که بسط داده نشده‌اند، تفکیک نمی‌شوند.

پوسته با هر نویسه از IFS به‌عنوان یک جداکننده رفتار می‌کند، و نتایج سایر بسط‌ها را با استفاده از این نویسه‌ها به‌عنوان پایان‌دهنده‌های فیلد، به کلمات تقسیم می‌کند.

یک نویسه فاصله‌سفید IFS نویسه فاصله‌سفیدی است همان‌طور که در بالا تعریف شد (بخش تعاریف را ببینید) که در مقدار IFS ظاهر می‌شود. فاصله (Space)، تب (Tab)، و خط جدید (Newline) همواره به‌عنوان فاصله‌سفید IFS در نظر گرفته می‌شوند، حتی اگر در دسته‌بندی space در محلی‌سازی (locale) وجود نداشته باشند.

اگر IFS تنظیم نشده باشد، تفکیک فیلد طوری عمل می‌کند که گویی مقدار آن <space><tab><newline> است، و با این نویسه‌ها به‌عنوان فاصله‌سفید IFS رفتار می‌کند. اگر مقدار IFS تهی (null) باشد، هیچ تفکیک کلمه‌ای رخ نمی‌دهد، اما شناسه‌های تهی ضمنی (به زیر مراجعه کنید) همچنان حذف می‌شوند.

تفکیک کلمات با حذف توالی نویسه‌های فاصله‌سفید IFS از ابتدا و انتهای نتایج بسط‌های قبلی آغاز می‌شود، سپس کلمات باقی‌مانده را تفکیک می‌کند.

اگر مقدار IFS تنها شامل فاصله‌سفید IFS باشد، هر توالی از نویسه‌های فاصله‌سفید IFS یک فیلد را جدا می‌سازد، بنابراین یک فیلد شامل نویسه‌هایی است که فاصله‌سفید IFS بدون نقل‌قول نیستند، و فیلدهای تهی تنها از نقل‌قول حاصل می‌شوند.

اگر IFS شامل نویسه‌ای غیر از فاصله‌سفید باشد، در این صورت هر نویسه‌ای در مقدار IFS که فاصله‌سفید IFS نیست، به همراه هر نویسه فاصله‌سفید IFS مجاور، یک فیلد را مرزبندی می‌کند. این بدان معناست که جداکننده‌های مجاور غیر فاصله‌سفید IFS یک فیلد تهی ایجاد می‌کنند. توالی از نویسه‌های فاصله‌سفید IFS نیز یک فیلد را مرزبندی می‌کند.

شناسه‌های تهی صریح ("" یا '') حفظ می‌شوند و به‌عنوان رشته‌های خالی به دستورات ارسال می‌شوند. شناسه‌های تهی ضمنی بدون نقل‌قول، حاصل از بسط پارامترهایی که مقداری ندارند، حذف می‌شوند. بسط یک پارامتر بدون مقدار درون نقل‌قول دوتایی (double quotes) یک فیلد تهی ایجاد می‌کند، که حفظ شده و به‌عنوان یک رشته خالی به دستور ارسال می‌گردد.

هنگامی که یک شناسه تهی نقل‌قول‌شده به‌عنوان بخشی از یک کلمه ظاهر می‌شود که بسط آن غیر تهی است، تفکیک کلمه بخش شناسه تهی را حذف می‌کند، و بسط غیر تهی را باقی می‌گذارد. یعنی، کلمه “-d''” پس از تفکیک کلمات و حذف شناسه تهی، به “-d” تبدیل می‌شود.

بسط نام مسیر (Pathname Expansion)

پس از تفکیک کلمات، مگر اینکه گزینه -f تنظیم شده باشد، bash هر کلمه را برای یافتن نویسه‌های *، ؟، و [ پویش می‌کند. اگر یکی از این نویسه‌ها ظاهر شود و داخل نقل‌قول نباشد، کلمه به‌عنوان یک الگو(pattern) در نظر گرفته می‌شود، و با فهرستی مرتب‌شده از نام فایل‌های منطبق با الگو جایگزین می‌گردد (بخش تطبیق الگو در زیر را ببینید) که وابسته به مقدار متغیر پوسته GLOBSORT است.

اگر هیچ نام فایل منطبقی پیدا نشود، و گزینه پوسته nullglob فعال نباشد، کلمه بدون تغییر باقی می‌ماند. اگر گزینه nullglob تنظیم شده باشد و هیچ انطباقی یافت نشود، کلمه حذف می‌شود. اگر گزینه پوسته failglob تنظیم شده باشد و هیچ انطباقی پیدا نشود، bash یک پیام خطا چاپ کرده و دستور را اجرا نمی‌کند. اگر گزینه پوسته nocaseglob فعال باشد، تطبیق بدون توجه به کوچک و بزرگی حروف الفبا انجام می‌شود.

هنگامی که از یک الگو برای بسط نام مسیر استفاده می‌شود، نویسه “.” در ابتدای یک نام یا بلافاصله پس از یک اسلش باید به‌طور صریح مطابقت داده شود، مگر اینکه گزینه پوسته dotglob تنظیم شده باشد. به منظور تطابق نام فایل‌های . و ..، الگو باید با “.” شروع شود (برای مثال، “.?”)، حتی اگر dotglob تنظیم شده باشد. اگر گزینه پوسته globskipdots فعال باشد، نام فایل‌های . و .. هرگز مطابقت داده نمی‌شوند، حتی اگر الگو با یک “.” آغاز شود. هنگامی که نام‌های مسیر تطبیق داده نمی‌شوند، با نویسه “.” به‌طور ویژه رفتار نمی‌شود.

هنگام تطبیق نام مسیر، نویسه اسلش همیشه باید به‌طور صریح با یک اسلش در الگو مطابقت داده شود، اما در سایر زمینه‌های تطبیق می‌توان آن را با یک نویسه الگوی ویژه همان‌طور که در زیر در تطبیق الگو (Pattern Matching) شرح داده شده است، مطابقت داد.

توضیحات مربوط به shopt را در زیر بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) برای شرحی از گزینه‌های پوسته nocaseglob، nullglob، globskipdots، failglob و dotglob ببینید.

متغیر پوسته GLOBIGNORE ممکن است برای محدود کردن مجموعه نام فایل‌های مطابق با یک pattern به‌کار رود. اگر GLOBIGNORE تنظیم شده باشد، هر نام فایل منطبقی که همچنین با یکی از الگوهای موجود در GLOBIGNORE مطابقت داشته باشد، از فهرست موارد منطبق حذف می‌شود. اگر گزینه nocaseglob تنظیم شده باشد، تطبیق در برابر الگوهای موجود در GLOBIGNORE بدون در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی حروف انجام می‌شود. نام فایل‌های . و .. همیشه نادیده گرفته می‌شوند، زمانی که GLOBIGNORE تنظیم شده و تهی نباشد. با این حال، تنظیم GLOBIGNORE روی یک مقدار غیر تهی این اثر را دارد که گزینه پوسته dotglob را فعال می‌کند، بنابراین تمام نام فایل‌های دیگر که با یک “.” شروع می‌شوند، تطبیق داده خواهند شد. برای به دست آوردن رفتار قدیمی در نادیده گرفتن نام فایل‌هایی که با “.” شروع می‌شوند، “.*” را یکی از الگوهای موجود در GLOBIGNORE قرار دهید. گزینه dotglob هنگامی که GLOBIGNORE لغو تنظیم (unset) شود، غیرفعال می‌گردد. تطبیق الگوی GLOBIGNORE تنظیمات گزینه پوسته extglob را محترم می‌شمارد.

مقدار متغیر پوستهٔ GLOBSORT چگونگی مرتب‌سازی نتایج بسط مسیر را کنترل می‌کند، همان‌طور که در بالا ذیل متغیرهای پوسته (Shell Variables) شرح داده شد.

تطبیق الگو (Pattern Matching)

هر نویسه‌ای که در یک الگو ظاهر شود، غیر از نویسه‌های ویژهٔ الگو که در زیر شرح داده شده‌اند، با خودش تطبیق می‌یابد. نویسهٔ NUL نباید در یک الگو قرار گیرد. یک بک‌اسلش (backslash) نویسهٔ پس از خود را گریزدهی (escape) می‌کند؛ بک‌اسلشِ گریزدهنده هنگام تطبیق کنار گذاشته می‌شود. نویسه‌های ویژهٔ الگو در صورتی که قرار است به‌طور لغوی (عینی) تطبیق داده شوند، باید نقل‌قول گردند.

نویسه‌های ویژهٔ الگو دارای معانی زیر هستند:

اگر گزینهٔ پوستهٔ extglob با استفاده از دستور توکار shopt فعال شده باشد، پوسته چندین عملگر تطبیق الگوی گسترش‌یافته را شناسایی می‌کند. در توضیحات زیر، یک pattern-list فهرستی از یک یا چند الگو است که با | از هم جدا شده‌اند. الگوهای ترکیبی ممکن است با استفاده از یک یا چند زیرالگوی زیر تشکیل شوند:

گزینهٔ extglob رفتار تجزیه‌کننده (parser) را تغییر می‌دهد، زیرا پرانتزها معمولاً به عنوان عملگرهایی با مفهوم نحوی در نظر گرفته می‌شوند. برای اطمینان از اینکه الگوهای تطبیق گسترش‌یافته به درستی تجزیه می‌شوند، مطمئن شوید که extglob پیش از تجزیهٔ ساختارهای حاوی الگوها، از جمله توابع پوسته و جایگزینی‌های دستور، فعال شده باشد.

هنگام تطبیق نام فایل‌ها، گزینهٔ پوستهٔ dotglob مجموعهٔ نام فایل‌هایی را که بررسی می‌شوند تعیین می‌کند: هنگامی که dotglob فعال است، مجموعهٔ نام فایل‌ها شامل تمام فایل‌هایی است که با “.” شروع می‌شوند، اما . و .. باید توسط یک الگو یا زیرالگو که با نقطه شروع می‌شود تطبیق داده شوند؛ هنگامی که غیرفعال است، این مجموعه شامل هیچ نام فایلی که با “.” شروع شود نخواهد بود، مگر اینکه الگو یا زیرالگو با یک “.” شروع شود. اگر گزینهٔ پوستهٔ globskipdots فعال باشد، نام فایل‌های . و .. هرگز در این مجموعه ظاهر نمی‌شوند. همانند بالا، “.” تنها هنگام تطبیق نام فایل‌ها معنای خاصی دارد.

تطبیق الگوی گسترش‌یافتهٔ پیچیده در برابر رشته‌های طولانی کند است، به‌ویژه زمانی که الگوها حاوی تناوب‌ها (alternations) باشند و رشته‌ها شامل چندین تطبیق باشند. استفاده از تطبیق‌های جداگانه در برابر رشته‌های کوتاه‌تر، یا استفاده از آرایه‌هایی از رشته‌ها به جای یک رشتهٔ طولانی منفرد، ممکن است سریع‌تر باشد.

حذف نقل‌قول (Quote Removal)

پس از بسط‌های قبلی، تمام موارد نقل‌قول‌نشده از نویسه‌های \، '، و " که ناشی از یکی از بسط‌های بالا نبوده‌اند، حذف می‌شوند.

تغییر مسیر ورودی (Redirecting Input)

تغییر مسیر ورودی باعث باز شدن فایلی می‌شود که نام آن از بسط word حاصل شده است تا برای خواندن روی توصیف‌کننده فایل n قرار گیرد، یا اگر n مشخص نشده باشد، روی ورودی استاندارد (توصیف‌کننده فایل 0) باز می‌شود.

قالب کلی برای تغییر مسیر ورودی به این صورت است:

تغییر مسیر خروجی (Redirecting Output)

تغییر مسیر خروجی، فایلی را که نام آن حاصل بسط word است برای نوشتن بر روی توصیف‌گر فایل n، یا خروجی استاندارد (توصیف‌گر فایل ۱) در صورتی که n مشخص نشده باشد، باز می‌کند. اگر فایل وجود نداشته باشد ایجاد می‌شود؛ اگر وجود داشته باشد اندازه آن به صفر تقلیل می‌یابد (خالی می‌شود).

قالب کلی برای تغییر مسیر خروجی به این صورت است:

اگر عملگر تغییر مسیر > باشد، و گزینه noclobber برای دستور توکار set فعال شده باشد، در صورتی که فایلی که نام آن حاصل بسط word است وجود داشته و یک فایل معمولی باشد، تغییر مسیر با شکست مواجه می‌شود. اگر عملگر تغییر مسیر >| باشد، یا عملگر تغییر مسیر > بوده و گزینه noclobber برای دستور توکار set فعال نباشد، bash حتی در صورت وجود فایل نام‌گذاری‌شده توسط word برای تغییر مسیر تلاش می‌کند.

الحاق خروجی تغییر مسیر یافته (Appending Redirected Output)

تغییر مسیر خروجی به این شیوه، فایلی را که نام آن حاصل بسط word است برای الحاق کردن (افزودن به انتها) بر روی توصیف‌گر فایل n، یا خروجی استاندارد (توصیف‌گر فایل ۱) در صورتی که n مشخص نشده باشد، باز می‌کند. اگر فایل وجود نداشته باشد ایجاد می‌شود.

قالب کلی برای الحاق خروجی به این صورت است:

تغییر مسیر خروجی استاندارد و خطای استاندارد (Redirecting Standard Output and Standard Error)

این ساختار هم خروجی استاندارد (توصیف‌گر فایل ۱) و هم خروجی خطای استاندارد (توصیف‌گر فایل ۲) را به فایلی که نام آن بسط‌یافته word است تغییر مسیر می‌دهد.

دو قالب برای تغییر مسیر خروجی استاندارد و خطای استاندارد وجود دارد:

از این دو شکل، شکل اول ترجیح داده می‌شود. این شکل از نظر معنایی معادل با عبارت زیر است:

هنگام استفاده از شکل دوم، word نباید به یک عدد یا - بسط یابد. اگر چنین شود، به دلایل سازگاری، عملگرهای دیگر تغییر مسیر اعمال می‌شوند (به بخش تکثیر توصیف‌گرهای فایل (Duplicating File Descriptors) در زیر مراجعه کنید).

الحاق خروجی استاندارد و خطای استاندارد

این ساختار هم خروجی استاندارد (توصیف‌کننده فایل ۱) و هم خروجی خطای استاندارد (توصیف‌کننده فایل ۲) را به فایلی الحاق می‌کند که نام آن حاصل بسط word است.

قالب الحاق خروجی استاندارد و خطای استاندارد به شکل زیر است:

این از نظر معنایی معادل دستور زیر است:

(بخش تکثیر توصیف‌کننده‌های فایل (Duplicating File Descriptors) را در زیر ببینید).

اسناد درجا (Here Documents)

این نوع تغییر مسیر به پوسته دستور می‌دهد تا ورودی را از منبع فعلی بخواند تا زمانی که خطی را بخواند که تنها شامل delimiter باشد (بدون فاصله‌های خالی انتهایی). سپس تمام خطوط خوانده‌شده تا آن نقطه به ورودی استاندارد (یا توصیف‌کننده فایل n در صورتی که n مشخص شده باشد) برای یک دستور تبدیل می‌شوند.

قالب اسناد درجا (here-documents) به شکل زیر است:

[n]<<[-]word
        here-document
delimiter

پوسته بسط پارامتر و متغیر، جایگزینی دستور، بسط حسابی یا بسط نام مسیر را روی word انجام نمی‌دهد.

اگر هر بخشی از word نقل‌قول شده باشد، delimiter حاصل حذف نقل‌قول از word خواهد بود و خطوط موجود در سند درجا بسط داده نمی‌شوند. اگر word بدون نقل‌قول باشد، delimiter خود word است و متن سند درجا مشابه یک رشته با نقل‌قول دوتایی رفتار می‌شود: تمام خطوط سند درجا مشمول بسط پارامتر، جایگزینی دستور و بسط حسابی می‌شوند، دنباله نویسه \<newline> به صورت تحت‌اللفظی رفتار می‌شود، و \ باید برای نقل‌قول کردن نویسه‌های \، $ و ` استفاده شود؛ با این حال، نویسه‌های نقل‌قول دوتایی معنی خاصی ندارند.

اگر عملگر تغییر مسیر <<- باشد، آن‌گاه پوسته تمام نویسه‌های تب ابتدایی را از خطوط ورودی و خط حاوی delimiter حذف می‌کند. این امکان به اسناد درجا درون اسکریپت‌های پوسته اجازه می‌دهد تا به شکلی طبیعی دندانه‌دار شوند.

اگر جداکننده (delimiter) نقل‌قول نشده باشد، دنباله \<newline> به عنوان ادامه‌دهنده خط تلقی می‌شود: دو خط به یکدیگر متصل می‌شوند و نویسه بک‌اسلش-خط‌جدید حذف می‌گردد. این فرآیند هنگام خواندن سند درجا، پیش از بررسی جداکننده پایانی رخ می‌دهد، بنابراین خطوط متصل‌شده می‌توانند جداکننده پایانی را تشکیل دهند.

رشته‌های درجا (Here Strings)

گونه‌ای از اسناد درجا، با قالب زیر است:

[n]<<<word

عبارت word تحت بسط تیلدا، بسط پارامتر و متغیر، جایگزینی دستور، بسط حسابی و حذف نقل‌قول قرار می‌گیرد. بسط نام مسیر و تفکیک کلمات انجام نمی‌شود. نتیجه به عنوان یک رشته واحد، همراه با یک خط جدید الحاق شده، به عنوان ورودی استاندارد دستور (یا توصیف‌کننده فایل n در صورت مشخص شدن n) ارائه می‌شود.

تکثیر توصیف‌کننده‌های فایل

عملگر تغییر مسیر

برای تکثیر توصیف‌کننده‌های فایل ورودی به کار می‌رود. اگر word به یک یا چند رقم بسط یابد، توصیف‌کننده فایل n به عنوان کپی از آن توصیف‌کننده فایل قرار داده می‌شود. اگر ارقام موجود در word توصیف‌کننده فایلی را مشخص نکنند که برای ورودی باز شده باشد، یک خطای تغییر مسیر رخ می‌دهد. اگر word به - ارزیابی شود، توصیف‌کننده فایل n بسته می‌شود. اگر n مشخص نشده باشد، از ورودی استاندارد (توصیف‌کننده فایل 0) استفاده می‌شود.

عملگر

مشابه قبل برای تکثیر توصیف‌کننده‌های فایل خروجی به کار می‌رود. اگر n مشخص نشده باشد، از خروجی استاندارد (توصیف‌کننده فایل 1) استفاده می‌شود. اگر ارقام موجود در word توصیف‌کننده فایلی را مشخص نکنند که برای خروجی باز شده باشد، یک خطای تغییر مسیر رخ می‌دهد. اگر word به - ارزیابی شود، توصیف‌کننده فایل n بسته می‌شود. به عنوان یک حالت خاص، اگر n حذف شده باشد، و word به یک یا چند رقم یا - بسط نیابد، همان‌طور که پیش‌تر شرح داده شد، خروجی استاندارد و خطای استاندارد تغییر مسیر داده می‌شوند.

انتقال توصیف‌کننده‌های فایل

عملگر تغییر مسیر

توصیف‌کننده فایل digit را به توصیف‌کننده فایل n، یا به ورودی استاندارد (توصیف‌کننده فایل 0) در صورتی که n مشخص نشده باشد، منتقل می‌کند. digit پس از تکثیر به n بسته می‌شود.

مشابهاً، عملگر تغییر مسیر

توصیف‌کننده فایل digit را به توصیف‌کننده فایل n، یا به خروجی استاندارد (توصیف‌کننده فایل 1) در صورتی که n مشخص نشده باشد، منتقل می‌کند.

باز کردن توصیف‌کننده‌های فایل برای خواندن و نوشتن

عملگر تغییر مسیر

فایلی را که نام آن بسط‌یافته word است، برای هر دو حالت خواندن و نوشتن روی توصیف‌کننده فایل n، یا روی توصیف‌کننده فایل 0 در صورت مشخص نبودن n باز می‌کند. اگر فایل وجود نداشته باشد، ایجاد می‌شود.

علامت‌گذاری خط‌خوان (Readline Notation)

این بخش از مفاهیم ویرایشی به سبک Emacs و علائم نگارشی آن برای کلیدها استفاده می‌کند. کلیدهای Control با C-key مشخص می‌شوند، برای نمونه C-n به معنی Control-N است. به همین ترتیب، کلیدهای meta با M-key مشخص می‌شوند، بنابراین M-x به معنی Meta-X است. کلید Meta اغلب با عنوان “Alt” یا “Option” برچسب‌گذاری شده است.

روی صفحه‌کلیدهای بدون کلید Meta، عبارت M-x به معنای ESC x است، یعنی کلید Escape را فشرده و رها کنید، سپس کلید x را به صورت متوالی فشرده و رها نمایید. این کار کلید ESC را به meta prefix (پیشوند متا) تبدیل می‌کند. ترکیب M-C-x به معنای ESC Control-x است: کلید Escape را فشرده و رها کنید، سپس کلید Control را نگه داشته و کلید x را فشار دهید، و آن‌گاه هر دو را رها کنید.

در برخی صفحه‌کلیدها، کلید تبدیل‌کننده Meta نویسه‌هایی تولید می‌کند که بیت هشتم (0200) آن‌ها تنظیم شده است. در صورتی که صفحه‌کلید این اجازه را بدهد، می‌توانید از متغیر enable-meta-key برای کنترل اینکه این عمل انجام شود یا خیر استفاده کنید. در بسیاری موارد دیگر، ترمینال یا شبیه‌ساز ترمینال، کلید متا را همان‌طور که در پاراگراف قبلی توضیح داده شد، به یک دنباله کلیدی تبدیل می‌کند که با ESC شروع می‌شود.

اگر کلید Meta شما دنباله‌ای از کلیدها را به همراه پیشوند متای ESC تولید می‌کند، می‌توانید با تنظیم متغیر force-meta-prefix کاری کنید که مقیدسازی‌های کلیدی M-key که مشخص می‌کنید (بخش مقیدسازی‌های کلید خط خوان (Readline Key Bindings) در زیر را ببینید) همین رفتار را انجام دهند.

به دستورات Readline می‌توان آرگومان‌های عددی داد که معمولاً به عنوان تعداد تکرار عمل می‌کنند. با این حال، گاهی اوقات علامت آرگومان است که اهمیت دارد. دادن یک آرگومان منفی به دستوری که در جهت جلو عمل می‌کند (مانند kill-line) باعث می‌شود آن دستور در جهت عقب عمل کند. دستوراتی که رفتارشان با آرگومان‌ها از این قاعده انحراف دارد، در زیر ذکر شده‌اند.

مفهوم point به موقعیت فعلی مکان‌نما اشاره دارد و mark به یک موقعیت ذخیره‌شده از مکان‌نما اشاره می‌کند. به متن بین point و mark اصطلاحاً region (ناحیه) گفته می‌شود. Readline دارای مفهوم active region (ناحیه فعال) است: هنگامی که ناحیه فعال باشد، بازنمایش readline این ناحیه را با استفاده از مقدار متغیر active-region-start-color برجسته می‌کند. متغیر enable-active-region این قابلیت را روشن و خاموش می‌کند. چندین دستور ناحیه را به حالت فعال تنظیم می‌کنند؛ این دستورات در زیر مشخص شده‌اند.

هنگامی که دستوری به عنوان killing (حذف/کشتن) متن توصیف می‌شود، متن حذف‌شده برای بازیابی احتمالی در آینده ذخیره می‌شود (yanking یا چسباندن مجدد). متن حذف‌شده در یک kill ring (حلقه حذف) ذخیره می‌شود. حذف‌های متوالی، متن‌های حذف‌شده را در یک واحد انباشته می‌کنند که می‌توان همه آن‌ها را یکجا بازگرداند (yank کرد). دستوراتی که متن را حذف نمی‌کنند، تکه‌های متن را در حلقه حذف از یکدیگر جدا می‌سازند.

راه‌اندازی اولیه خط خوان (Readline Initialization)

Readline با قرار دادن دستورات در یک فایل پیکربندی و راه‌اندازی اولیه (فایل inputrc) سفارشی‌سازی می‌شود. نام این فایل از مقدار متغیر پوسته INPUTRC گرفته می‌شود. اگر این متغیر تنظیم نشده باشد، مقدار پیش‌فرض ~/.inputrc است. اگر آن فایل وجود نداشته باشد یا خوانده نشود، readline به دنبال /etc/inputrc می‌گردد. هنگامی که برنامه‌ای که از کتابخانه readline استفاده می‌کند شروع به کار نماید، readline فایل راه‌اندازی را می‌خواند و پیش از خواندن هرگونه ورودی کاربر، مقیدسازی‌های کلید و متغیرهای یافت‌شده در آن را تنظیم می‌کند.

تنها چند ساختار پایه‌ای در فایل inputrc مجاز است. خطوط خالی نادیده گرفته می‌شوند. خطوطی که با # آغاز می‌شوند، توضیح (comment) هستند. خطوطی که با $ آغاز می‌شوند نشان‌دهنده ساختارهای شرطی هستند. سایر خطوط نشان‌دهنده مقیدسازی‌های کلید و تنظیمات متغیرها هستند.

مقیدسازی‌های پیش‌فرض کلیدها در این بخش را می‌توان با استفاده از دستورات مقیدسازی کلید در فایل inputrc تغییر داد. برنامه‌هایی که از کتابخانه readline استفاده می‌کنند، از جمله bash، می‌توانند دستورات و مقیدسازی‌های ویژه خود را اضافه نمایند.

به عنوان مثال، قرار دادن

در فایل inputrc باعث می‌شود کلید M-C-u دستور readline به نام universal-argument را اجرا کند.

مقیدسازی‌های کلید ممکن است شامل نام نمادین نویسه‌های زیر باشند: DEL، ESC، ESCAPE، LFD، NEWLINE، RET، RETURN، RUBOUT (یک پس‌بر مخرب یا destructive backspace)، SPACE، SPC و TAB.

علاوه بر نام‌های دستور، readline اجازه می‌دهد کلیدها به یک رشته متصل شوند که هنگام فشرده شدن کلید درج می‌شود (یک macro). تفاوت بین یک ماکرو و یک دستور در این است که ماکرو در کوتیشن تکی یا دوتایی قرار می‌گیرد.

اتصالات کلید ریدلاین (Readline Key Bindings)

نحو کنترل اتصالات کلید در فایل inputrc ساده است. تنها چیزی که لازم است، نام دستور یا متن یک ماکرو و یک توالی کلید است که باید به آن متصل شود. توالی کلید ممکن است به یکی از دو روش مشخص شود: به عنوان یک نام کلید نمادین، احتمالاً با پیشوندهای Meta- یا Control-، یا به عنوان یک توالی کلید متشکل از یک یا چند نویسه درون کوتیشن دوتایی. توالی کلید و نام با یک دونقطه از هم جدا می‌شوند. هیچ فاصله خالی نمی‌تواند بین نام و دونقطه وجود داشته باشد.

هنگام استفاده از قالب keyname:function-name یا macro، keyname نام یک کلید است که به انگلیسی نوشته شده است. برای مثال:

Control-u: universal-argument
Meta-Rubout: backward-kill-word
Control-o: "> output"

در مثال بالا، C-u به تابع universal-argument، M-DEL به تابع backward-kill-word، و C-o برای اجرای ماکروی بیان‌شده در سمت راست متصل شده است (یعنی برای درج متن “> output” در خط).

در قالب دوم، "keyseq":function-name یا macro، keyseq با keyname بالا تفاوت دارد، زیرا رشته‌هایی که کل یک توالی کلید را نشان می‌دهند می‌توانند با قرار دادن توالی درون کوتیشن دوتایی مشخص شوند. برخی از کاراکترهای گریز کلید به سبک GNU Emacs را می‌توان استفاده کرد، مانند مثال زیر، اما هیچ‌یک از نام‌های نمادین نویسه‌ها شناخته نمی‌شوند.

"\C-u": universal-argument
"\C-x\C-r": re-read-init-file
"\e[11~": "Function Key 1"

در این مثال، C-u دوباره به تابع universal-argument متصل شده است. C-x C-r به تابع re-read-init-file، و ESC [ 1 1 ~ برای درج متن “Function Key 1” متصل شده است.

مجموعه کامل توالی‌های گریز به سبک GNU Emacs که هنگام مشخص کردن توالی‌های کلید در دسترس هستند عبارتند از:

علاوه بر توالی‌های گریز به سبک GNU Emacs، مجموعه دومی از توالی‌های گریز بک‌اسلش نیز در دسترس است:

هنگام وارد کردن متن ماکرو، باید از نقل‌قول تکی یا دوگانه برای مشخص کردن تعریف ماکرو استفاده شود. متن فاقد نقل‌قول به عنوان نام تابع در نظر گرفته می‌شود. توالی‌های گریز بک‌اسلش توضیح‌داده‌شده در بالا در بدنه ماکرو بسط داده می‌شوند. بک‌اسلش هر نویسه دیگری را در متن ماکرو نقل‌قول (کو نقل‌قول/محافظت) می‌کند، از جمله " و '.

Bash کلیدهای مقیدشده فعلی readline را با دستور توکار bind نمایش می‌دهد یا اصلاح می‌کند. گزینه‌های -o emacs یا -o vi برای دستور توکار set (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید) حالت ویرایش را در طول استفاده تعاملی تغییر می‌دهند.

متغیرهای Readline

Readline دارای متغیرهایی است که می‌توانند برای سفارشی‌سازی بیشتر رفتار آن استفاده شوند. یک متغیر ممکن است در فایل inputrc با عبارتی به شکل زیر تنظیم شود:

به‌جز مواردی که ذکر شده است، متغیرهای readline می‌توانند مقادیر On یا Off را (بدون حساسیت به کوچک و بزرگی حروف) بپذیرند. نام‌های متغیر ناشناخته نادیده گرفته می‌شوند. هنگامی که readline مقدار یک متغیر را می‌خواند، مقادیر خالی یا تهی (null)، “on” (بدون حساسیت به کوچک و بزرگی حروف) و “1” معادل On هستند. تمام مقادیر دیگر معادل Off می‌باشند.

دستور bind -V نام‌ها و مقادیر فعلی متغیرهای readline را فهرست می‌کند (به بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر مراجعه کنید).

متغیرها و مقادیر پیش‌فرض آن‌ها عبارتند از:

active-region-start-color

یک متغیر رشته‌ای که رنگ متن و پس‌زمینه را هنگام نمایش متن در ناحیه فعال (active region) کنترل می‌کند (به توضیحات enable-active-region در زیر مراجعه کنید). این رشته نباید هیچ موقعیت کاراکتر فیزیکی روی صفحه نمایش اشغال کند، بنابراین تنها باید از توالی‌های گریز (escape sequences) ترمینال تشکیل شده باشد. این رشته پیش از نمایش متن در ناحیه فعال به ترمینال فرستاده می‌شود. این متغیر هر زمان که نوع ترمینال تغییر کند به مقدار پیش‌فرض بازنشانی می‌شود. مقدار پیش‌فرض، رشته‌ای است که ترمینال را در حالت برجسته (standout) قرار می‌دهد، همان‌طور که از توصیف terminfo ترمینال دریافت می‌شود. یک مقدار نمونه می‌تواند “\e[01;33m” باشد.

active-region-end-color

یک متغیر رشته‌ای که اثرات active-region-start-color را “خنثی”کرده و ظاهر نمایش “عادی” ترمینال را پس از نمایش متن در ناحیه فعال بازیابی می‌کند. این رشته نباید هیچ موقعیت کاراکتر فیزیکی روی صفحه نمایش اشغال کند، بنابراین باید تنها از توالی‌های گریز ترمینال تشکیل شده باشد. این رشته پس از نمایش متن در ناحیه فعال به ترمینال فرستاده می‌شود. این متغیر هر زمان که نوع ترمینال تغییر کند به مقدار پیش‌فرض بازنشانی می‌شود. مقدار پیش‌فرض، رشته‌ای است که ترمینال را از حالت برجسته خارج می‌کند، همان‌طور که از توصیف terminfo ترمینال دریافت می‌شود. یک مقدار نمونه می‌تواند “\e[0m” باشد.

bell-style (audible)

کنترل می‌کند هنگامی که readline می‌خواهد زنگ ترمینال را به صدا درآورد چه اتفاقی بیفتد. اگر روی none تنظیم شود، readline هرگز زنگ را به صدا درنمی‌آورد. اگر روی visible تنظیم شود، readline در صورت وجود، از یک زنگ بصری استفاده می‌کند. اگر روی audible تنظیم شود، readline تلاش می‌کند زنگ ترمینال را به صدا درآورد.

bind-tty-special-chars (On)

اگر روی On تنظیم شود، readline تلاش می‌کند کاراکترهای کنترلی را که توسط راه‌انداز (درایور) ترمینال هسته به طور ویژه‌ای مدیریت می‌شوند، به معادل‌های آن‌ها در readline متصل (bind) کند. این‌ها جایگزین اتصال‌های پیش‌فرض readline می‌شوند که در اینجا توضیح داده شده‌اند. دستور “stty -a” را در اعلان bash تایپ کنید تا تنظیمات فعلی ترمینال خود را، شامل کاراکترهای کنترلی ویژه (معمولاً cchars)، مشاهده نمایید.

blink-matching-paren (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline هنگام وارد شدن پرانتز بسته، تلاش می‌کند تا مکان‌نما را برای لحظه‌ای کوتاه به پرانتز باز متناظر منتقل کند.

colored-completion-prefix (Off)

اگر روی On تنظیم شود، هنگام فهرست کردن کامل‌سازی‌ها، readline پیشوند مشترک مجموعه کامل‌سازی‌های ممکن را با استفاده از یک رنگ متفاوت نمایش می‌دهد. تعاریف رنگ از مقدار متغیر محیطی LS_COLORS گرفته می‌شود. اگر تعریفی از رنگ در $LS_COLORS برای پسوند سفارشی “.readline-colored-completion-prefix” وجود داشته باشد، readline به جای مقدار پیش‌فرض خود، از این رنگ برای پیشوند مشترک استفاده می‌کند.

colored-stats (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline کامل‌سازی‌های ممکن را با استفاده از رنگ‌های متفاوت برای مشخص کردن نوع فایل آن‌ها نمایش می‌دهد. تعاریف رنگ از مقدار متغیر محیطی LS_COLORS گرفته می‌شود.

comment-begin (“#”)

رشته‌ای که دستور insert-comment در readline درج می‌کند. این دستور در حالت emacs به M-# و در حالت دستور vi به # متصل شده است.

completion-display-width (-1)

تعداد ستون‌های صفحه نمایش که برای نمایش تطابق‌های احتمالی هنگام انجام تکمیل (completion) استفاده می‌شود. اگر این مقدار کمتر از 0 یا بزرگ‌تر از عرض صفحه ترمینال باشد، نادیده گرفته می‌شود. مقدار 0 باعث می‌شود که تطابق‌ها به‌صورت یک مورد در هر سطر نمایش داده شوند. مقدار پیش‌فرض -1 است.

completion-ignore-case (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline تطبیق نام فایل و تکمیل را بدون در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی حروف (case-insensitive) انجام می‌دهد.

completion-map-case (Off)

اگر روی On تنظیم شود، و completion-ignore-case فعال باشد، readline هنگام انجام تطبیق نام فایل و تکمیل بدون حساسیت به حروف، خط پیوند (-) و زیرخط (_) را معادل یکدیگر در نظر می‌گیرد.

completion-prefix-display-length (0)

حداکثر طول (به نویسه/کاراکتر) از پیشوند مشترک یک فهرست از تکمیل‌های احتمالی که بدون تغییر نمایش داده می‌شود. هنگامی که روی مقداری بزرگ‌تر از صفر تنظیم شود، readline پیشوندهای مشترک طولانی‌تر از این مقدار را هنگام نمایش تکمیل‌های احتمالی، با یک علامت تعلیق (...) جایگزین می‌کند. اگر یک تکمیل با نقطه آغاز شود، و readline در حال تکمیل نام‌های فایل باشد، به جای علامت تعلیق از سه زیرخط (___) استفاده می‌کند.

completion-query-items (100)

این متغیر تعیین می‌کند چه زمانی در مورد مشاهده تعداد تکمیل‌های احتمالی تولید شده توسط دستور possible-completions از کاربر سؤال پرسیده شود. می‌توان آن را روی هر مقدار عدد صحیح بزرگ‌تر یا مساوی با صفر تنظیم کرد. اگر تعداد تکمیل‌های احتمالی بزرگ‌تر یا مساوی با مقدار این متغیر باشد، readline می‌پرسد که آیا کاربر مایل به مشاهده آن‌ها هست یا خیر؛ در غیر این صورت، readline به‌سادگی آن‌ها را در ترمینال فهرست می‌کند. مقدار صفر به این معنی است که readline هرگز نباید سؤال بپرسد؛ مقادیر منفی به عنوان صفر در نظر گرفته می‌شوند.

convert-meta (On)

اگر روی On تنظیم شود، readline نویسه‌های خوانده‌شده‌ای را که بیت هشتم آن‌ها تنظیم شده است، با پاک کردن بیت هشتم و پیشوند کردن آن با یک نویسه escape، به یک توالی کلید ASCII تبدیل می‌کند (نویسه را به داشتن پیشوند meta تبدیل می‌کند). مقدار پیش‌فرض On است، اما اگر locale حاوی نویسه‌هایی باشد که رمزگذاری آن‌ها ممکن است شامل بایت‌هایی با بیت هشتم تنظیم‌شده باشد، readline آن را روی Off قرار می‌دهد. این متغیر وابسته به دسته‌بندی محلی LC_CTYPE است، و ممکن است با تغییر locale تغییر کند. این متغیر همچنین بر پیوندهای کلیدها تأثیر می‌گذارد؛ توضیحات force-meta-prefix را در زیر ببینید.

disable-completion (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline از تکمیل کلمات جلوگیری می‌کند. نویسه‌های تکمیل در خط درج می‌شوند، گویی به self-insert نگاشت شده‌اند.

echo-control-characters (On)

هنگامی که روی On تنظیم شود، در سیستم‌عامل‌هایی که پشتیبانی از آن را اعلام می‌کنند، readline نویسه متناظر با سیگنال تولید شده از صفحه‌کلید را بازتاب (echo) می‌دهد.

editing-mode (emacs)

کنترل می‌کند که آیا readline از مجموعه‌ای از پیوندهای کلید شبیه به Emacs استفاده می‌کند یا vi. editing-mode می‌تواند روی emacs یا vi تنظیم شود.

emacs-mode-string (@)

اگر متغیر show-mode-in-prompt فعال باشد، این رشته بلافاصله پیش از آخرین خط از اعلان اصلی (primary prompt) در هنگام فعال بودن حالت ویرایش emacs نمایش داده می‌شود. این مقدار مانند یک پیوند کلید بسط داده می‌شود، بنابراین مجموعه استاندارد پیشوندهای meta- و control- و توالی‌های گریز backslash در دسترس است. توالی‌های گریز \1 و \2 توالی‌های نویسه‌های غیرقابل چاپ را آغاز و پایان می‌دهند، که می‌توان از آن‌ها برای تعبیه یک توالی کنترل ترمینال در رشته حالت استفاده کرد.

enable-active-region (On)

هنگامی که این متغیر روی On تنظیم شود، readline به برخی دستورات اجازه می‌دهد ناحیه را به عنوان فعال (active) مشخص کنند. وقتی ناحیه فعال است، readline متن موجود در آن ناحیه را با استفاده از مقدار متغیر active-region-start-color برجسته (highlight) می‌کند، که پیش‌فرض آن رشته‌ای است که حالت standout ترمینال را فعال می‌سازد. ناحیه فعال، متن درج‌شده توسط bracketed-paste و هر متن مطابق یافت‌شده توسط جستجوهای افزایشی و غیر‌افزایشی تاریخچه را نشان می‌دهد.

enable-bracketed-paste (On)

هنگامی که روی On تنظیم شود، readline ترمینال را طوری پیکربندی می‌کند که هر متن جای‌گذاری‌شده (paste) را به عنوان یک رشته واحد از نویسه‌ها در بافر ویرایش درج کند، به جای این‌که با هر نویسه طوری رفتار کند که گویی از صفحه‌کلید خوانده شده است. به این حالت، bracketed-paste mode گفته می‌شود؛ این قابلیت از اجرای هرگونه دستور ویرایشی مقید شده به توالی‌های کلیدی که در متن جای‌گذاری‌شده ظاهر می‌شوند توسط readline جلوگیری می‌کند.

enable-keypad (Off)

هنگامی که روی On تنظیم شود، readline هنگام فراخوانی تلاش می‌کند صفحه‌کلید عددی برنامه‌ای (application keypad) را فعال کند. برخی سیستم‌ها برای فعال‌سازی کلیدهای جهت‌نما به این گزینه نیاز دارند.

enable-meta-key (On)

هنگامی که روی On تنظیم شود، readline تلاش می‌کند هر کلید تغییردهنده متا (meta) را که ترمینال مدعی پشتیبانی از آن است فعال کند. در بسیاری از ترمینال‌ها، کلید Meta برای ارسال نویسه‌های هشت‌بیتی استفاده می‌شود؛ این متغیر قابلیت ترمینال را بررسی می‌کند که آیا ترمینال می‌تواند حالتی را فعال و غیرفعال کند که در صورت نگه‌داشتن کلید Meta هنگام تایپ نویسه، بیت هشتم آن نویسه را روی یک تنظیم کند (0200) یا خیر (یک نویسه متا).

expand-tilde (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline هنگام تلاش برای کامل‌کردن کلمات، بسط تیلدا (tilde expansion) را انجام می‌دهد.

force-meta-prefix (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline هنگام مقیدسازی توالی‌های کلیدی حاوی \M- یا Meta- (به بخش پیوندهای کلیدی (Key Bindings) در بالا مراجعه کنید)، با تبدیل یک توالی کلیدی به فرم \M-C یا Meta-C به توالی دو‌نویسه‌ای ESC C (افزودن پیشوند متا)، رفتار خود را تغییر می‌دهد. اگر force-meta-prefix روی Off (پیش‌فرض) تنظیم شده باشد، readline از مقدار متغیر convert-meta برای تعیین اینکه آیا این تبدیل انجام شود یا خیر استفاده می‌کند: اگر convert-meta روی On باشد، readline تبدیل توصیف‌شده در بالا را انجام می‌دهد؛ اگر روی Off باشد، readline نویسه C را با تنظیم کردن بیت هشتم (0200) به یک نویسه متا تبدیل می‌کند.

history-preserve-point (Off)

اگر روی On تنظیم شود، کد تاریخچه تلاش می‌کند در هر خط از تاریخچه که با previous-history یا next-history بازیابی می‌شود، نقطه مکان‌نما (point) را در همان مکان قبلی قرار دهد.

history-size (unset)

حداکثر تعداد مدخل‌های تاریخچه ذخیره‌شده در فهرست تاریخچه را تنظیم می‌کند. اگر روی صفر تنظیم شود، تمام مدخل‌های تاریخچه موجود حذف می‌شوند و هیچ مدخل جدیدی ذخیره نخواهد شد. اگر روی مقداری کمتر از صفر تنظیم شود، تعداد مدخل‌های تاریخچه محدود نخواهد بود. به‌طور پیش‌فرض، bash حداکثر تعداد مدخل‌های تاریخچه را روی مقدار متغیر پوسته HISTSIZE تنظیم می‌کند. تنظیم history-size روی یک مقدار غیر‌عددی، حداکثر تعداد مدخل‌های تاریخچه را روی 500 قرار می‌دهد.

horizontal-scroll-mode (Off)

تنظیم این متغیر روی On باعث می‌شود readline از یک خط واحد برای نمایش استفاده کند، و هنگامی که طول ورودی از عرض صفحه بیشتر می‌شود به جای شکستن خط به یک خط جدید، ورودی را به صورت افقی در یک خط صفحه پیمایش (اسکرول) کند. این تنظیم به‌طور خودکار برای ترمینال‌هایی با ارتفاع ۱ فعال می‌شود.

input-meta (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline ورودی هشت‌بیتی را فعال می‌کند (یعنی بیت هشتم را در نویسه‌هایی که می‌خواند پاک نمی‌کند)، بدون توجه به اینکه ترمینال ادعای پشتیبانی از چه چیزی را دارد. مقدار پیش‌فرض Off است، اما اگر لوکال (locale) شامل نویسه‌هایی باشد که کدگذاری آن‌ها ممکن است شامل بایت‌هایی با بیت هشتم فعال باشد، readline آن را روی On تنظیم می‌کند. این متغیر به دسته‌بندی محلی LC_CTYPE وابسته است و با تغییر لوکال، مقدار آن ممکن است تغییر کند. نام meta-flag مترادفی برای input-meta است.

isearch-terminators (“C-[C-j”)

رشته‌ای از نویسه‌ها که باید بدون اجرای بعدی آن نویسه به عنوان یک دستور، به جستجوی افزایشی پایان دهند. اگر مقداری به این متغیر اختصاص داده نشده باشد، نویسه‌های ESC و C-j به یک جستجوی افزایشی پایان می‌دهند.

keymap (emacs)

نقشه کلید (keymap) جاری readline را تنظیم می‌کند. مجموعه نام‌های معتبر نقشه کلید عبارت است از emacs, emacs-standard, emacs-meta, emacs-ctlx, vi, vi-command، و vi-insert. vi معادل vi-command است؛ emacs معادل emacs-standard است. مقدار پیش‌فرض emacs است؛ مقدار editing-mode نیز بر نقشه کلید پیش‌فرض تأثیر می‌گذارد.

keyseq-timeout (500)

مدت‌زمانی را مشخص می‌کند که readline هنگام خواندن یک توالی کلید مبهم، برای یک نویسه منتظر می‌ماند (توالی کلیدی که می‌تواند با استفاده از ورودی خوانده‌شده تا کنون یک توالی کامل تشکیل دهد، یا می‌تواند ورودی بیشتری برای تکمیل یک توالی طولانی‌تر دریافت کند). اگر readline در طول مدت زمان انقضا هیچ ورودی دریافت نکند، از توالی کلید کوتاه‌تر اما کامل استفاده می‌کند. این مقدار بر حسب میلی‌ثانیه مشخص می‌شود، بنابراین مقدار ۱۰۰۰ به این معنی است که readline یک ثانیه برای ورودی اضافی منتظر خواهد ماند. اگر این متغیر روی مقداری کمتر یا مساوی صفر، یا یک مقدار غیرعددی تنظیم شود، readline تا فشرده شدن کلید دیگری منتظر می‌ماند تا تصمیم بگیرد کدام توالی کلید را تکمیل کند.

mark-directories (On)

اگر روی On تنظیم شود، به انتهای نام دایرکتوری‌های تکمیل‌شده یک اسلش افزوده می‌شود.

mark-modified-lines (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline خطوط تاریخچه را که تغییر یافته‌اند با یک ستاره در ابتدا (*) نمایش می‌دهد.

mark-symlinked-directories (Off)

اگر روی On تنظیم شود، به انتهای نام‌های تکمیل‌شده‌ای که پیوندهای نمادین به دایرکتوری‌ها هستند یک اسلش افزوده می‌شود که تابع مقدار mark-directories است.

match-hidden-files (On)

این متغیر، هنگامی که روی On تنظیم شود، readline را وادار می‌کند تا هنگام تکمیل نام فایل، فایل‌هایی را که نامشان با یک “.” شروع می‌شود (فایل‌های پنهان) تطبیق دهد. اگر روی Off تنظیم شود، کاربر باید “.” ابتدایی را در نام فایل وارد کند تا تکمیل شود.

menu-complete-display-prefix (Off)

اگر روی On تنظیم شود، تکمیل منویی پیشوند مشترک لیست تکمیل‌های ممکن را (که ممکن است خالی باشد) پیش از چرخش در میان لیست نمایش می‌دهد.

output-meta (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline نویسه‌های با بیت هشتم فعال را به‌جای یک توالی فرار با پیشوند متا، به‌طور مستقیم نمایش می‌دهد. پیش‌فرض Off است، اما اگر لوکال حاوی نویسه‌هایی باشد که ممکن است کدگذاری آن‌ها شامل بایت‌هایی با بیت هشتم فعال باشد، readline آن را روی On تنظیم می‌کند. این متغیر به دسته‌بندی محلی LC_CTYPE وابسته است و در صورت تغییر لوکال ممکن است مقدار آن تغییر کند.

page-completions (On)

اگر روی On تنظیم شود، readline از یک صفحه‌بند داخلی شبیه به more(1) استفاده می‌کند تا در هر بار یک صفحه کامل از تکمیل‌های ممکن را نمایش دهد.

prefer-visible-bell

ببینید bell-style.

print-completions-horizontally (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline موارد تکمیل‌شده را به‌جای ستونی رو به پایین صفحه، به‌صورت افقی و به ترتیب الفبایی نمایش می‌دهد.

revert-all-at-newline (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline هنگام اجرای accept-line پیش از بازگشت، تمام تغییرات اعمال‌شده روی خطوط تاریخچه را خنثی (undo) می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، خطوط تاریخچه ممکن است تغییر کنند و لیست‌های لغو (undo) اختصاصی خود را در بین فراخوانی‌های readline حفظ نمایند.

search-ignore-case (Off)

اگر روی On تنظیم شود، readline جستجوهای افزایشی و غیرافزایشی در لیست تاریخچه را به‌صورت غیرحساس به حروف کوچک و بزرگ انجام می‌دهد.

show-all-if-ambiguous (Off)

این متغیر رفتار پیش‌فرض توابع تکمیل را تغییر می‌دهد. اگر روی On تنظیم شود، کلماتی که بیش از یک تکمیل ممکن دارند باعث می‌شوند تا موارد منطبق بلافاصله به‌جای به صدا درآوردن زنگ هشدار لیست شوند.

show-all-if-unmodified (Off)

این گزینه رفتار پیش‌فرض توابع تکمیل را به شیوه‌ای مشابه با show-all-if-ambiguous تغییر می‌دهد. اگر روی On تنظیم شود، کلماتی که بیش از یک تکمیل ممکن بدون هیچ‌گونه تکمیل جزئی ممکن دارند (تکمیل‌های ممکن پیشوند مشترکی ندارند) باعث می‌شوند به‌جای به صدا درآمدن زنگ، موارد منطبق بلافاصله فهرست شوند.

show-mode-in-prompt (Off)

اگر روی On تنظیم شود، رشته‌ای به ابتدای خط اعلان اضافه می‌کند که حالت ویرایش را نشان می‌دهد: emacs، دستور vi، یا درج vi. رشته‌های حالت توسط کاربر قابل تنظیم هستند (مانند emacs-mode-string).

skip-completed-text (Off)

اگر روی On تنظیم شود، هنگام درج یک تطابق منفرد در خط، رفتار پیش‌فرض تکمیل را تغییر می‌دهد. این گزینه فقط هنگام انجام تکمیل در میانه یک کلمه فعال است. در صورت فعال بودن، readline نویسه‌هایی از تکمیل را که با نویسه‌های بعد از مکان‌نما (point) در کلمه در حال تکمیل مطابقت دارند درج نمی‌کند، بنابراین بخش‌هایی از کلمه که پس از مکان‌نما قرار دارند تکرار نمی‌شوند.

vi-cmd-mode-string ((cmd))

اگر متغیر show-mode-in-prompt فعال باشد، هنگامی که حالت ویرایش vi فعال بوده و در حالت دستوری باشد، این رشته بلافاصله پیش از آخرین خط اعلان اصلی نمایش داده می‌شود. مقدار آن مانند یک کلید مقیدشده (key binding) بسط می‌یابد، بنابراین مجموعه استاندارد پیشوندهای meta- و control- و توالی‌های گریز ممیز وارونه (backslash escape) در دسترس است. دنباله‌های گریز \1 و \2 توالی‌های نویسه‌های غیرقابل‌چاپ را آغاز کرده و پایان می‌دهند که می‌توان از آن‌ها برای گنجاندن یک توالی کنترل ترمینال در رشته حالت استفاده کرد.

vi-ins-mode-string ((ins))

اگر متغیر show-mode-in-prompt فعال باشد، هنگامی که حالت ویرایش vi فعال بوده و در حالت درج باشد، این رشته بلافاصله پیش از آخرین خط اعلان اصلی نمایش داده می‌شود. مقدار آن مانند یک کلید مقیدشده (key binding) بسط می‌یابد، بنابراین مجموعه استاندارد پیشوندهای meta- و control- و توالی‌های گریز ممیز وارونه (backslash escape) در دسترس است. دنباله‌های گریز \1 و \2 توالی‌های نویسه‌های غیرقابل‌چاپ را آغاز کرده و پایان می‌دهند که می‌توان از آن‌ها برای گنجاندن یک توالی کنترل ترمینال در رشته حالت استفاده کرد.

visible-stats (Off)

اگر روی On تنظیم شود، هنگام فهرست کردن تکمیل‌های ممکن، نویسه‌ای که نوع فایل را طبق گزارش stat(2) مشخص می‌کند، به نام فایل ضمیمه می‌شود.

ساختارهای شرطی خط خوان (Readline Conditional Constructs)

Readline امکانی مشابه با ویژگی‌های کامپایل شرطی پیش‌پردازنده C را پیاده‌سازی می‌کند که به مقیدسازی‌های کلید و تنظیمات متغیر اجازه می‌دهد بر اساس نتیجه آزمایش‌ها انجام شوند. چهار دستورالعمل تجزیه‌کننده (parser directive) در دسترس است.

$if

ساختار $if اجازه می‌دهد مقیدسازی‌ها بر اساس حالت ویرایش، ترمینال در حال استفاده، یا برنامه‌ای که از readline استفاده می‌کند انجام شوند. متن آزمایش، بعد از هر عملگر مقایسه، تا انتهای خط ادامه می‌یابد؛ مگر در مواردی که ذکر شده باشد، هیچ نویسه‌ای برای جداسازی آن لازم نیست.

$if Bash
# Quote the current or previous word
"\C-xq": "\eb\"\ef\""
$endif

$else

دستورات این شاخه از دستورالعمل $if در صورتی که آزمون شکست بخورد اجرا می‌شوند.

$endif

این دستور، همان‌طور که در مثال قبل دیده شد، به یک دستور $if خاتمه می‌دهد.

$include

این دستورالعمل یک نام فایل واحد را به عنوان آرگومان می‌گیرد و دستورات و نگاشت‌های کلید را از آن فایل می‌خواند. به عنوان مثال، دستورالعمل زیر فایل /etc/inputrc را می‌خواند:

$include  /etc/inputrc

جستجو (Searching)

Readline دستوراتی را برای جستجو در تاریخچه دستورات (بخش HISTORY در زیر را ببینید) برای یافتن خطوط حاوی یک رشته مشخص فراهم می‌کند. دو حالت جستجو وجود دارد: افزایشی (incremental) و غیرافزایشی(non-incremental).

جستجوهای افزایشی قبل از پایان تایپ رشته جستجو توسط کاربر آغاز می‌شوند. با تایپ هر نویسه از رشته جستجو، readline ورودی بعدی از تاریخچه را که با رشته تایپ‌شده تا آن لحظه مطابقت دارد نمایش می‌دهد. یک جستجوی افزایشی تنها به همان تعداد نویسه نیاز دارد که برای یافتن ورودی مورد نظر در تاریخچه لازم است. هنگام استفاده از حالت ویرایش emacs، کلید C-r را برای جستجوی رو به عقب در تاریخچه به دنبال یک رشته خاص فشار دهید. فشردن C-s جستجو را رو به جلو در طول تاریخچه انجام می‌دهد. نویسه‌های موجود در مقدار متغیر isearch-terminators برای پایان دادن به یک جستجوی افزایشی استفاده می‌شوند. اگر مقداری به این متغیر اختصاص داده نشده باشد، ESC و C-j به جستجوی افزایشی پایان می‌دهند. C-g یک جستجوی افزایشی را لغو کرده و خط اصلی را بازمی‌گرداند. هنگامی که جستجو پایان می‌یابد، ورودی تاریخچه‌ای که حاوی رشته جستجو است تبدیل به خط فعلی می‌شود.

برای یافتن دیگر ورودی‌های منطبق در فهرست تاریخچه، بسته به جهت جستجو C-r یا C-s را وارد کنید. این کار در تاریخچه به سمت عقب یا جلو به دنبال ورودی بعدی منطبق با رشته جستجوی تایپ‌شده تا این لحظه می‌گردد. هر توالی کلید دیگری که به یک دستور readline مقید شده باشد، جستجو را پایان می‌دهد و آن دستور را اجرا می‌کند. برای نمونه، یک نویسه خط جدید (newline) جستجو را پایان داده و خط را می‌پذیرد، و در نتیجه دستور مربوطه را از فهرست تاریخچه اجرا می‌کند. یک دستور جابه‌جایی نیز جستجو را خاتمه می‌دهد، آخرین خط یافت‌شده را به خط فعلی تبدیل می‌کند و ویرایش را آغاز می‌نماید.

ابزار Readline آخرین رشته جستجوی افزایشی را به خاطر می‌سپارد. اگر دو کلید C-r بدون هیچ نویسه مداخله‌گری برای تعریف یک رشته جستجوی جدید تایپ شوند، readline از همان رشته جستجوی ذخیره‌شده استفاده می‌کند.

جستجوهای غیرافزایشی، پیش از آغاز جستجو برای ورودی‌های منطبق در تاریخچه، کل رشته جستجو را می‌خوانند. رشته جستجو می‌تواند توسط کاربر تایپ شود یا بخشی از محتوای خط فعلی باشد.

نام‌های دستورات Readline

در ادامه فهرستی از نام‌های دستورات و توالی‌های کلید پیش‌فرضی که این دستورات به آن‌ها مقید شده‌اند آورده شده است. نام‌های دستوری که بدون توالی کلید هستند، به‌طور پیش‌فرض به هیچ کلیدی مقید نشده‌اند.

در توضیحات زیر، point به موقعیت فعلی مکان‌نما اشاره دارد، و mark به موقعیت مکان‌نمایی اشاره می‌کند که با دستور set-mark ذخیره شده است. به متن بین point و mark اصطلاحاً region (ناحیه) گفته می‌شود. Readline دارای مفهوم active region (ناحیه فعال) است: هنگامی که ناحیه فعال باشد، بازنمایش readline این ناحیه را با استفاده از مقدار متغیر active-region-start-color برجسته (highlight) می‌کند. متغیر enable-active-region در readline این قابلیت را فعال و غیرفعال می‌کند. چندین دستور ناحیه را در حالت فعال قرار می‌دهند؛ این موارد در ادامه ذکر شده‌اند.

دستورات جابه‌جایی

beginning-of-line (C-a)

رفتن به ابتدای خط فعلی. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید Home نیز مقید شده باشد.

end-of-line (C-e)

رفتن به انتهای خط. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید End نیز مقید شده باشد.

forward-char (C-f)

حرکت به اندازه یک نویسه به جلو. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید جهت‌نمای راست نیز مقید شده باشد.

backward-char (C-b)

حرکت به اندازه یک نویسه به عقب. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید جهت‌نمای چپ نیز مقید شده باشد.

forward-word (M-f)

حرکت به جلو تا انتهای کلمه بعدی. کلمات از نویسه‌های الفبایی-عددی (حروف و ارقام) تشکیل شده‌اند.

backward-word (M-b)

حرکت به عقب تا ابتدای کلمه فعلی یا قبلی. کلمات از نویسه‌های الفبایی-عددی (حروف و ارقام) تشکیل شده‌اند.

shell-forward-word (M-C-f)

حرکت به جلو تا انتهای کلمه بعدی. کلمات با فرا-نویسه‌های (metacharacters) نقل‌قول‌نشده پوسته از یکدیگر جدا می‌شوند.

shell-backward-word (M-C-b)

حرکت به عقب تا ابتدای کلمه فعلی یا قبلی. کلمات با فرا-نویسه‌های (metacharacters) نقل‌قول‌نشده پوسته از یکدیگر جدا می‌شوند.

previous-screen-line

تلاش برای جابه‌جایی point به همان ستون فیزیکی صفحه در سطر فیزیکی قبلی نمایشگر. اگر خط فعلی readline بیش از یک سطر فیزیکی را اشغال نکرده باشد یا اگر مقدار point بزرگ‌تر از مجموع طول خط اعلان (prompt) و عرض صفحه نباشد، این دستور اثر مورد نظر را نخواهد داشت.

next-screen-line

تلاش برای جابه‌جایی point به همان ستون فیزیکی صفحه در سطر فیزیکی بعدی نمایشگر. اگر خط فعلی readline بیش از یک سطر فیزیکی را اشغال نکرده باشد یا اگر طول خط فعلی readline بزرگ‌تر از مجموع طول خط اعلان و عرض صفحه نباشد، این دستور اثر مورد نظر را نخواهد داشت.

clear-display (M-C-l)

پاک کردن صفحه و، در صورت امکان، بافر پیمایش به عقب (scrollback buffer) ترمینال، سپس رسم دوباره خط فعلی، به‌گونه‌ای که خط فعلی در بالای صفحه باقی بماند.

clear-screen (C-l)

پاک کردن صفحه، سپس ترسیم مجدد سطر جاری، به‌طوری که سطر جاری در بالای صفحه قرار گیرد. با یک آرگومان عددی، سطر جاری بدون پاک کردن صفحه نوسازی می‌شود.

redraw-current-line

نوسازی سطر جاری.

دستورات مربوط به دستکاری تاریخچه

accept-line (Newline, Return)

پذیرش سطر صرف‌نظر از این‌که مکان‌نما کجاست. اگر این سطر غیرخالی باشد، با توجه به وضعیت متغیرهای HISTCONTROL و HISTIGNORE به فهرست تاریخچه افزوده می‌شود. اگر سطر یک سطر تغییریافته از تاریخچه باشد، سطر تاریخچه به حالت اولیه‌اش بازگردانده می‌شود.

previous-history (C-p)

واکشی دستور قبلی از فهرست تاریخچه با حرکت به سمت عقب در فهرست. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید پیکان رو به بالا نیز مقید شده باشد.

next-history (C-n)

واکشی دستور بعدی از فهرست تاریخچه با حرکت به سمت جلو در فهرست. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید پیکان رو به پایین نیز مقید شده باشد.

beginning-of-history (M-<)

حرکت به نخستین سطر در تاریخچه.

end-of-history (M->)

حرکت به انتهای تاریخچه ورودی، یعنی سطری که هم‌اکنون در حال وارد شدن است.

operate-and-get-next (C-o)

پذیرش سطر جاری برای اجرا درست مانند این‌که یک خط جدید (newline) وارد شده باشد، و واکشی سطر بعدی نسبت به سطر جاری از تاریخچه جهت ویرایش. یک آرگومان عددی، در صورت ارائه، مدخل تاریخچه مورد استفاده را به‌جای سطر جاری مشخص می‌کند.

fetch-history

با یک آرگومان عددی، واکشی آن مدخل از فهرست تاریخچه و قرار دادن آن به‌عنوان سطر جاری. بدون آرگومان، حرکت به عقب تا نخستین مدخل در فهرست تاریخچه.

reverse-search-history (C-r)

جست‌وجو به سمت عقب با شروع از سطر جاری و حرکت “به”سمت در طول تاریخچه در صورت نیاز. این یک جست‌وجوی افزایشی است. این دستور ناحیه انتخاب را روی متن منطبق‌شده قرار داده و آن ناحیه را فعال می‌کند.

forward-search-history (C-s)

جست‌وجو به سمت جلو با شروع از سطر جاری و حرکت “به”سمت در طول تاریخچه در صورت نیاز. این یک جست‌وجوی افزایشی است. این دستور ناحیه انتخاب را روی متن منطبق‌شده قرار داده و آن ناحیه را فعال می‌کند.

non-incremental-reverse-search-history (M-p)

جست‌وجو به سمت عقب در تاریخچه با شروع از سطر جاری با استفاده از یک جست‌وجوی غیر‌افزایشی برای رشته‌ای که کاربر ارائه می‌دهد. رشته جست‌وجو می‌تواند در هر کجای یک سطر تاریخچه تطابق یابد.

non-incremental-forward-search-history (M-n)

جست‌وجو به سمت جلو در تاریخچه با استفاده از یک جست‌وجوی غیر‌افزایشی برای رشته‌ای که کاربر ارائه می‌دهد. رشته جست‌وجو می‌تواند در هر کجای یک سطر تاریخچه تطابق یابد.

history-search-backward

جست‌وجو به سمت عقب در تاریخچه برای رشته نویسه‌های بین ابتدای سطر جاری و مکان جاری نشانگر (point). رشته جست‌وجو باید در ابتدای یک سطر تاریخچه تطابق یابد. این یک جست‌وجوی غیر‌افزایشی است. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید Page Up مقید شده باشد.

history-search-forward

جست‌وجو به سمت جلو در تاریخچه برای رشته نویسه‌های بین ابتدای سطر جاری و مکان جاری نشانگر (point). رشته جست‌وجو باید در ابتدای یک سطر تاریخچه تطابق یابد. این یک جست‌وجوی غیر‌افزایشی است. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید Page Down مقید شده باشد.

history-substring-search-backward

جستجوی رو به عقب در تاریخچه برای رشته نویسه‌های موجود بین ابتدای خط فعلی و مکان‌نما (point). رشته مورد جستجو ممکن است در هر کجای یک خط از تاریخچه مطابقت یابد. این یک جستجوی غیر افزایشی (non-incremental) است.

history-substring-search-forward

جستجوی رو به جلو در تاریخچه برای رشته نویسه‌های موجود بین ابتدای خط فعلی و مکان‌نما (point). رشته مورد جستجو ممکن است در هر کجای یک خط از تاریخچه مطابقت یابد. این یک جستجوی غیر افزایشی (non-incremental) است.

yank-nth-arg (M-C-y)

درج نخستین آرگومان دستور قبلی (معمولاً کلمه دوم در خط قبلی) در محل مکان‌نما. با ارائه یک آرگومان n، کلمه nام از دستور قبلی درج می‌شود (کلمات در دستور قبلی با کلمه ۰ آغاز می‌شوند). یک آرگومان منفی، کلمه nام از انتهای دستور قبلی را درج می‌کند. پس از محاسبه آرگومان n، این دستور از امکانات بسط تاریخچه برای استخراج کلمه nام استفاده می‌کند، گویی که بسط تاریخچه “!n” مشخص شده است.

yank-last-arg (M-., M-_)

درج آخرین آرگومان دستور قبلی (آخرین کلمه از مدخل قبلی در تاریخچه). با یک آرگومان عددی، دقیقاً مانند yank-nth-arg رفتار می‌کند. فراخوانی‌های پیاپی yank-last-arg در فهرست تاریخچه به عقب حرکت کرده و آخرین کلمه (یا کلمه مشخص‌شده توسط آرگومان نخستین فراخوانی) هر خط را به نوبت درج می‌کند. هر آرگومان عددی ارائه شده به این فراخوانی‌های پیاپی، جهت حرکت در تاریخچه را تعیین می‌کند. یک آرگومان منفی جهت حرکت در تاریخچه را تغییر می‌دهد (رو به عقب یا جلو). این دستور از امکانات بسط تاریخچه برای استخراج آخرین کلمه استفاده می‌کند، گویی که بسط تاریخچه “!$” مشخص شده است.

shell-expand-line (M-C-e)

بسط خط با اجرای بسط‌های کلمات پوسته. این عملیات بسط نام‌های مستعار و تاریخچه، نقل‌قول‌های $'string' و $"string"، بسط مدک (tilde expansion)، بسط پارامتر و متغیر، بسط حسابی، جایگزینی دستور و فرایند، تفکیک کلمات و حذف نقل‌قول را اجرا می‌کند. یک آرگومان صریح مانع از جایگزینی دستور و فرایند می‌شود. بخش بسط تاریخچه (HISTORY EXPANSION) را در ادامه برای شرح بسط تاریخچه ببینید.

history-expand-line (M-^)

اجرای بسط تاریخچه بر روی خط فعلی. بخش بسط تاریخچه (HISTORY EXPANSION) را در ادامه برای شرح بسط تاریخچه ببینید.

magic-space

اجرای بسط تاریخچه بر روی خط فعلی و درج یک فاصله (space). بخش بسط تاریخچه (HISTORY EXPANSION) را در ادامه برای شرح بسط تاریخچه ببینید.

alias-expand-line

اجرای بسط نام مستعار بر روی خط فعلی. بخش نامهای مستعار (ALIASES) را در بالا برای شرح بسط نام مستعار ببینید.

history-and-alias-expand-line

اجرای بسط تاریخچه و نام مستعار بر روی خط فعلی.

insert-last-argument (M-., M-_)

مترادفی برای yank-last-arg.

edit-and-execute-command (C-x C-e)

فراخوانی یک ویرایشگر بر روی خط فرمان فعلی و اجرای نتیجه به عنوان دستورات پوسته. Bash تلاش می‌کند تا به ترتیب $VISUAL، $EDITOR و emacs را به عنوان ویرایشگر فراخوانی کند.

دستورات مربوط به تغییر متن

end-of-file (معمولاً C-d)

نویسه نشان‌دهنده پایان فایل (end-of-file) همان‌طور که مثلاً توسط stty(1) تنظیم شده است. اگر این نویسه هنگامی خوانده شود که هیچ نویسه‌ای روی سطر وجود ندارد و مکان‌نما (point) در ابتدای سطر باشد، readline آن را به عنوان پایان ورودی تفسیر کرده و EOF را برمی‌گرداند.

delete-char (C-d)

حذف نویسه در موقعیت مکان‌نما. اگر این تابع به همان نویسه‌ای مقید (bound) شده باشد که نویسه EOF در tty است، همان‌طور که معمولاً C-d چنین است، برای مشاهده اثرات آن به بالا مراجعه کنید. این دستور ممکن است در برخی صفحه‌کلیدها به کلید Delete نیز مقید شده باشد.

backward-delete-char (Rubout)

حذف نویسه پشت مکان‌نما. هنگامی که یک آرگومان عددی داده شود، متن حذف‌شده را در حلقه حذف (kill ring) ذخیره می‌کند.

forward-backward-delete-char

حذف نویسه زیر مکان‌نما، مگر اینکه مکان‌نما در انتهای سطر باشد که در این صورت نویسه پشت مکان‌نما حذف می‌شود.

quoted-insert (C-q, C-v)

افزودن نویسه بعدی تایپ‌شده به سطر به صورت تحت‌اللفظی و عیناً. به عنوان مثال، برای درج نویسه‌هایی مانند C-q از این روش استفاده می‌شود.

tab-insert (C-v TAB)

درج یک نویسه تب (tab).

self-insert (a, b, A, 1, !, ...)

درج نویسه تایپ‌شده.

bracketed-paste-begin

این تابع برای پیوند به توالی فرار (escape sequence) موسوم به “bracketed paste” که توسط برخی پایانه‌ها ارسال می‌شود در نظر گرفته شده است، و چنین قیدی به‌طور پیش‌فرض اختصاص داده شده است. این قابلیت به readline اجازه می‌دهد تا متن جای‌گذاری‌شده (pasted) را به عنوان یک واحد منفرد درج کند بدون اینکه با هر نویسه طوری رفتار شود که گویی از صفحه‌کلید خوانده شده است. نویسه‌های جای‌گذاری‌شده به‌گونه‌ای درج می‌شوند که گویی هر یک به جای اجرای دستورات ویرایشی، به self-insert مقید شده‌اند.

قابلیت bracketed paste محدوده (region) را روی متن درج‌شده قرار داده و محدوده را فعال می‌کند.

transpose-chars (C-t)

کشیدن نویسه قبل از مکان‌نما به جلو و روی نویسه در موقعیت مکان‌نما، و همچنین حرکت مکان‌نما به سمت جلو. اگر مکان‌نما در انتهای سطر باشد، دو نویسه قبل از مکان‌نما را با هم جابه‌جا می‌کند. آرگومان‌های منفی هیچ اثری ندارند.

transpose-words (M-t)

کشیدن کلمه قبل از مکان‌نما به بعد از کلمه بعد از مکان‌نما، و همچنین حرکت مکان‌نما به بعد از آن کلمه. اگر مکان‌نما در انتهای سطر باشد، دو کلمه آخر روی سطر را جابه‌جا می‌کند.

shell-transpose-words (M-C-t)

کشیدن کلمه قبل از مکان‌نما به بعد از کلمه بعد از مکان‌نما، و همچنین حرکت مکان‌نما به بعد از آن کلمه. اگر نقطه درج در انتهای سطر باشد، دو کلمه آخر روی سطر را جابه‌جا می‌کند. مرزهای کلمات همانند shell-forward-word و shell-backward-word هستند.

upcase-word (M-u)

بزرگ کردن حروف کلمه فعلی (یا کلمه بعدی). با یک آرگومان منفی، حروف کلمه قبلی را بزرگ می‌کند، اما مکان‌نما را جابه‌جا نمی‌کند.

downcase-word (M-l)

کوچک کردن حروف کلمه فعلی (یا کلمه بعدی). با یک آرگومان منفی، حروف کلمه قبلی را کوچک می‌کند، اما مکان‌نما را جابه‌جا نمی‌کند.

capitalize-word (M-c)

بزرگ کردن حرف اول کلمه فعلی (یا کلمه بعدی). با یک آرگومان منفی، حرف اول کلمه قبلی را بزرگ می‌کند، اما مکان‌نما را جابه‌جا نمی‌کند.

overwrite-mode

تغییر وضعیت حالت بازنویسی (overwrite mode). با یک آرگومان عددی صریح مثبت، به حالت بازنویسی سوئیچ می‌کند. با یک آرگومان عددی صریح غیرمثبت، به حالت درج (insert mode) سوئیچ می‌کند. این دستور تنها روی حالت emacs تأثیر می‌گذارد؛ حالت vi بازنویسی را به شیوه متفاوتی انجام می‌دهد. هر فراخوانی به readline() در حالت درج آغاز می‌شود.

در حالت بازنویسی، نویسه‌های مقید به self-insert به جای هل دادن متن به سمت راست، متن در موقعیت مکان‌نما را جایگزین می‌کنند. نویسه‌های مقید به backward-delete-char نویسه قبل از مکان‌نما را با یک فاصله (space) جایگزین می‌کنند. به‌طور پیش‌فرض، این دستور نامقید (unbound) است، اما در برخی صفحه‌کلیدها ممکن است به کلید Insert مقید شده باشد.

برش و چسباندن (Killing and Yanking)

kill-line (C-k)

برش متن از مکان‌نما (point) تا انتهای خط جاری. با یک آرگومان عددی منفی، برش رو به عقب از مکان‌نما تا ابتدای خط انجام می‌شود.

backward-kill-line (C-x Rubout)

برش رو به عقب تا ابتدای خط جاری. با یک آرگومان عددی منفی، برش رو به جلو از مکان‌نما تا انتهای خط انجام می‌شود.

unix-line-discard (C-u)

برش رو به عقب از مکان‌نما تا ابتدای خط، و ذخیره کردن متن بریده‌شده در حلقه برش (kill-ring).

kill-whole-line

برش تمام نویسه‌های خط جاری، صرف‌نظر از این‌که مکان‌نما کجاست.

kill-word (M-d)

برش از مکان‌نما تا انتهای کلمه جاری، یا در صورتی که بین کلمات باشد، تا انتهای کلمه بعدی. مرزهای کلمه همان مرزهای استفاده‌شده توسط forward-word هستند.

backward-kill-word (M-Rubout)

برش کلمه ماقبل مکان‌نما. مرزهای کلمه همان مرزهای استفاده‌شده توسط backward-word هستند.

shell-kill-word (M-C-d)

برش از مکان‌نما تا انتهای کلمه جاری، یا در صورتی که بین کلمات باشد، تا انتهای کلمه بعدی. مرزهای کلمه همان مرزهای استفاده‌شده توسط shell-forward-word هستند.

shell-backward-kill-word

برش کلمه ماقبل مکان‌نما. مرزهای کلمه همان مرزهای استفاده‌شده توسط shell-backward-word هستند.

unix-word-rubout (C-w)

برش کلمه ماقبل مکان‌نما با استفاده از فاصله خالی (white space) به عنوان مرز کلمه، و ذخیره کردن متن بریده‌شده در حلقه برش (kill-ring).

unix-filename-rubout

برش کلمه ماقبل مکان‌نما با استفاده از فاصله خالی و نویسه ممیز (slash) به عنوان مرزهای کلمه، و ذخیره کردن متن بریده‌شده در حلقه برش (kill-ring).

delete-horizontal-space (M-\)

حذف تمام فاصله‌ها و تب‌های اطراف مکان‌نما.

kill-region

برش متن موجود در ناحیه (region) جاری.

copy-region-as-kill

کپی کردن متن موجود در ناحیه به میان‌گیر برش (kill buffer)، به‌طوری‌که بتوان بلافاصله آن را چسباند (yank کرد).

copy-backward-word

کپی کردن کلمه ماقبل مکان‌نما به میان‌گیر برش. مرزهای کلمه همانند backward-word هستند.

copy-forward-word

کپی کردن کلمه مابعد مکان‌نما به میان‌گیر برش. مرزهای کلمه همانند forward-word هستند.

yank (C-y)

چسباندن متن بالای حلقه برش به میان‌گیر در محل مکان‌نما.

yank-pop (M-y)

چرخش حلقه برش، و چسباندن متن جدید بالای آن. فقط پس از yank یا yank-pop عمل می‌کند.

آرگومان‌های عددی (Numeric Arguments)

digit-argument (M-0, M-1, ..., M--)

افزودن این رقم به آرگومانی که از قبل در حال انباشت است، یا شروع یک آرگومان جدید. M-- یک آرگومان منفی را آغاز می‌کند.

universal-argument

این روش دیگری برای مشخص کردن یک آرگومان است. اگر پس از این دستور یک یا چند رقم بیاید، که می‌تواند اختیاری همراه با علامت منفی در ابتدا باشد، آن ارقام آرگومان را تعیین می‌کنند. اگر پس از دستور ارقامی بیاید، اجرای مجدد universal-argument به آرگومان عددی پایان می‌دهد، اما در غیر این صورت نادیده گرفته می‌شود. به عنوان یک حالت خاص، اگر بلافاصله پس از این دستور نویسه‌ای بیاید که نه رقم باشد و نه علامت منفی، شمارش آرگومان برای دستور بعدی در چهار ضرب می‌شود. شمارش آرگومان در ابتدا یک است، بنابراین اجرای این تابع برای بار نخست شمارش آرگومان را چهار می‌کند، بار دوم شمارش آرگومان را شانزده می‌کند، و به همین ترتیب ادامه می‌یابد.

تکمیل کردن (Completing)

complete (TAB)

تلاش برای انجام تکمیل روی متن قبل از مکان‌نما (point). Bash تکمیل را ابتدا با بررسی هرگونه تکمیل برنامه‌پذیر برای کلمه دستور آغاز می‌کند (به Programmable Completion در زیر مراجعه کنید)، در غیر این صورت به نوبت با متن به عنوان یک متغیر (اگر متن با $ شروع شود)، نام کاربری (اگر متن با ~ شروع شود)، نام میزبان (اگر متن با @ شروع شود)، یا دستور (شامل نام‌های مستعار، توابع و دستورات توکار) رفتار می‌کند. اگر هیچ‌کدام از این‌ها تطابقی ایجاد نکند، به تکمیل نام فایل برمی‌گردد.

possible-completions (M-?)

تکمیل‌های ممکن برای متن قبل از مکان‌نما را فهرست می‌کند. هنگام نمایش تکمیل‌ها، readline تعداد ستون‌های مورد استفاده برای نمایش را به ترتیب اولویت با مقدار completion-display-width، مقدار متغیر پوسته COLUMNS، یا عرض صفحه نمایش تنظیم می‌کند.

insert-completions (M-*)

تمام تکمیل‌های متن قبل از مکان‌نما را که توسط possible-completions تولید می‌شدند، با فاصله (space) از یکدیگر درج می‌کند.

menu-complete

مشابه complete است، اما کلمه‌ای را که باید تکمیل شود با یک تطابق واحد از فهرست تکمیل‌های ممکن جایگزین می‌کند. اجرای مکرر menu-complete در فهرست تکمیل‌های ممکن گام برمی‌دارد و هر تطابق را به نوبت درج می‌کند. در انتهای فهرست تکمیل‌ها، menu-complete زنگ را به صدا درمی‌آورد (بسته به تنظیمات bell-style) و متن اصلی را بازیابی می‌کند. یک آرگومان n به اندازه n موقعیت در فهرست تطابق‌ها به جلو می‌رود؛ یک آرگومان منفی در فهرست به عقب حرکت می‌کند. این دستور برای انتساب به کلید TAB در نظر گرفته شده است، اما به طور پیش‌فرض منتسب نشده است.

menu-complete-backward

مشابه menu-complete است، اما در فهرست تکمیل‌های ممکن به عقب حرکت می‌کند، گویی به menu-complete یک آرگومان منفی داده شده است. این دستور به طور پیش‌فرض منتسب نشده است.

export-completions

تکمیل را روی کلمه قبل از مکان‌نما همان‌طور که در بالا توضیح داده شد انجام می‌دهد و فهرست تکمیل‌های ممکن را در جریان خروجی readline با قالب زیر و نوشتن اطلاعات در خطوط جداگانه می‌نویسد:

اگر تطابقی وجود نداشته باشد، اولین خط “0” خواهد بود و این دستور هیچ خروجی دیگری بعد از S:E چاپ نمی‌کند. اگر فقط یک تطابق وجود داشته باشد، یک خط شامل آن چاپ می‌کند. اگر بیش از یک تطابق وجود داشته باشد، پیشوند مشترک تطابق‌ها را که ممکن است خالی باشد، در اولین خط بعد از S:E چاپ می‌کند، سپس تطابق‌ها را در خطوط بعدی قرار می‌دهد. در این حالت، N شامل خط اول با پیشوند مشترک خواهد بود.

کاربر یا برنامه کاربردی باید بتواند احتمال وجود یک خط خالی را مدیریت کند. هدف این است که کاربر یا برنامه کاربردی N خط را پس از خط حاوی S:E برای دریافت فهرست تطابق بخواند. این دستور به طور پیش‌فرض منتسب نشده است.

delete-char-or-list

اگر در ابتدا یا انتهای خط نباشد، کاراکتر زیر مکان‌نما را حذف می‌کند (مانند delete-char). در انتهای خط، دقیقاً مانند possible-completions رفتار می‌کند. این دستور به طور پیش‌فرض منتسب نشده است.

complete-filename (M-/)

برای تکمیل نام فایل روی متن قبل از مکان‌نما تلاش می‌کند.

possible-filename-completions (C-x /)

فهرستی از تکمیل‌های ممکن را برای متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان نام فایل، نمایش می‌دهد.

complete-username (M-~)

برای تکمیل متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان نام کاربری، تلاش می‌کند.

possible-username-completions (C-x ~)

فهرستی از تکمیل‌های ممکن را برای متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان نام کاربری، نمایش می‌دهد.

complete-variable (M-$)

برای تکمیل متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان یک متغیر پوسته، تلاش می‌کند.

possible-variable-completions (C-x $)

فهرستی از تکمیل‌های ممکن را برای متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان یک متغیر پوسته، نمایش می‌دهد.

complete-hostname (M-@)

برای تکمیل متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان نام میزبان (hostname)، تلاش می‌کند.

possible-hostname-completions (C-x @)

فهرستی از تکمیل‌های ممکن را برای متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان نام میزبان، نمایش می‌دهد.

complete-command (M-!)

برای تکمیل متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان نام دستور، تلاش می‌کند. تکمیل دستور تلاش می‌کند تا متن را به‌ترتیب با نام‌های مستعار، کلمات رزرو شده، توابع پوسته، دستورات توکار پوسته و در نهایت نام فایل‌های اجرایی تطبیق دهد.

possible-command-completions (C-x !)

فهرستی از تکمیل‌های ممکن را برای متن قبل از مکان‌نما، با در نظر گرفتن آن به‌عنوان نام دستور، نمایش می‌دهد.

dynamic-complete-history (M-TAB)

برای تکمیل متن قبل از مکان‌نما با مقایسه متن با مدخل‌های فهرست تاریخچه جهت یافتن تطابق‌های احتمالی تکمیل، تلاش می‌کند.

dabbrev-expand

برای تکمیل منویی (menu completion) روی متن قبل از مکان‌نما با مقایسه متن با خطوطی از فهرست تاریخچه جهت یافتن تطابق‌های احتمالی تکمیل، تلاش می‌کند.

complete-into-braces (M-{)

تکمیل نام فایل را انجام داده و فهرست تکمیل‌های ممکن را درون آکولادها قرار می‌دهد تا این فهرست در دسترس پوسته قرار گیرد (بخش بسط آکولاد (Brace Expansion) در بالا را ببینید).

ماکروهای صفحه‌کلید (Keyboard Macros)

start-kbd-macro (C-x ()

شروع به ذخیره نویسه‌های تایپ‌شده در ماکروی صفحه‌کلید فعلی می‌کند.

end-kbd-macro (C-x ))

ذخیره نویسه‌های تایپ‌شده در ماکروی صفحه‌کلید فعلی را متوقف کرده و تعریف آن را ذخیره می‌کند.

call-last-kbd-macro (C-x e)

آخرین ماکروی صفحه‌کلید تعریف‌شده را مجدداً اجرا می‌کند، به‌گونه‌ای که نویسه‌های موجود در ماکرو مانند نویسه‌های تایپ‌شده از صفحه‌کلید عمل می‌کنند.

print-last-kbd-macro ()

آخرین ماکروی صفحه‌کلید تعریف‌شده را در قالبی مناسب برای فایل inputrc چاپ می‌کند.

متفرقه (Miscellaneous)

re-read-init-file (C-x C-r)

محتویات فایل inputrc را می‌خواند و هرگونه کلید مقیدشده (bindings) یا انتساب متغیر موجود در آن را اعمال می‌کند.

abort (C-g)

دستور ویرایشی فعلی را لغو کرده و زنگ ترمینال را به صدا درمی‌آورد (بسته به تنظیمات bell-style).

do-lowercase-version (M-A, M-B, M-x, ...)

اگر نویسه متا شده x بزرگ باشد، دستوری را اجرا می‌کند که به نویسه کوچک متای متناظر مقید شده است. اگر x از قبل کوچک باشد، رفتار تعریف‌نشده است.

prefix-meta (ESC)

کاراکتر تایپ‌شده بعدی را مِتا (Metafy) می‌کند. ESC f معادل است با Meta-f.

undo (C-_, C-x C-u)

واگردانی (undo) گام‌به‌گام، که به‌طور جداگانه برای هر خط به‌خاطر سپرده می‌شود.

revert-line (M-r)

واگردانی تمام تغییرات ایجادشده در این خط. این عمل مانند اجرای دستور undo به تعداد دفعات کافی است تا خط به حالت اولیه خود بازگردد.

tilde-expand (M-&)

انجام بسط تیلدا روی کلمه جاری.

set-mark (C-@, M-<space>)

تنظیم علامت (mark) در موقعیت مکان‌نما (point). اگر یک آرگومان عددی ارائه شود، علامت روی آن موقعیت تنظیم می‌شود.

exchange-point-and-mark (C-x C-x)

جابجایی مکان‌نما با علامت. موقعیت فعلی مکان‌نما روی موقعیت ذخیره‌شده تنظیم می‌شود، سپس علامت روی موقعیت قبلی مکان‌نما قرار می‌گیرد.

character-search (C-])

یک کاراکتر را می‌خواند و مکان‌نما را به وقوع بعدی آن کاراکتر منتقل می‌کند. یک آرگومان منفی، وقوع‌های قبلی را جستجو می‌کند.

character-search-backward (M-C-])

یک کاراکتر را می‌خواند و مکان‌نما را به وقوع قبلی آن کاراکتر منتقل می‌کند. یک آرگومان منفی، وقوع‌های بعدی را جستجو می‌کند.

skip-csi-sequence

به تعداد کافی کاراکتر می‌خواند تا یک توالی چندکلیدی مانند توالی‌های تعریف‌شده برای کلیدهایی نظیر Home و End را مصرف کند. توالی‌های CSI با یک نشانگر توالی کنترلی (CSI) آغاز می‌شوند، معمولاً ESC [. اگر این توالی به “\e[” مقید (bound) شده باشد، کلیدهایی که توالی‌های CSI تولید می‌کنند هیچ تأثیری نخواهند داشت مگر اینکه صراحتاً به یک دستور readline مقید شده باشند، به‌جای اینکه کاراکترهای سرگردان را وارد بافر ویرایش کنند. این دستور به‌طور پیش‌فرض مقید نشده است، اما معمولاً به ESC [ مقید می‌شود.

insert-comment (M-#)

بدون یک آرگومان عددی، مقدار متغیر comment-begin در readline را در ابتدای خط جاری درج می‌کند. اگر یک آرگومان عددی ارائه شود، این دستور به‌صورت یک کلید دومنظوره (toggle) عمل می‌کند: اگر کاراکترهای ابتدای خط با مقدار comment-begin مطابقت نداشته باشند، مقدار را درج می‌کند؛ در غیر این صورت کاراکترهای موجود در comment-begin را از ابتدای خط حذف می‌کند. در هر دو حالت، خط به‌گونه‌ای پذیرفته می‌شود که گویی یک نویسه خط‌جدید (newline) تایپ شده است. مقدار پیش‌فرض comment-begin باعث می‌شود این دستور خط جاری را به یک توضیح (کامنت) پوسته تبدیل کند. اگر یک آرگومان عددی باعث حذف کاراکتر توضیح شود، خط توسط پوسته اجرا خواهد شد.

spell-correct-word (C-x s)

تصحیح املایی را روی کلمه جاری انجام می‌دهد، و با آن به‌عنوان یک دایرکتوری یا نام فایل رفتار می‌کند، دقیقاً به همان روش گزینه پوسته‌ای cdspell. مرزهای کلمات همان‌هایی هستند که توسط shell-forward-word استفاده می‌شوند.

glob-complete-word (M-g)

با کلمه قبل از مکان‌نما به‌عنوان یک الگو برای بسط نام مسیر رفتار می‌کند، در حالی که یک علامت ستاره به‌طور ضمنی به آن اضافه شده است، سپس از این الگو برای ایجاد فهرستی از نام‌های فایل منطبق جهت تکمیل‌های ممکن استفاده می‌کند.

glob-expand-word (C-x *)

با کلمه قبل از مکان‌نما به‌عنوان یک الگو برای بسط نام مسیر رفتار می‌کند، و فهرست نام‌های فایل منطبق را درج کرده، و آن را جایگزین کلمه می‌کند. اگر یک آرگومان عددی ارائه شود، قبل از بسط نام مسیر، یک * به آن اضافه می‌کند.

glob-list-expansions (C-x g)

فهرست بسط‌هایی که توسط glob-expand-word تولید می‌شدند را نمایش می‌دهد و خط را مجدداً بازنمایی می‌کند. اگر یک آرگومان عددی ارائه شود، قبل از بسط نام مسیر، یک * به آن اضافه می‌کند.

dump-functions

چاپ تمام توابع و کلیدهای مقید به آن‌ها در جریان خروجی readline. اگر یک آرگومان عددی ارائه شود، خروجی به گونه‌ای قالب‌بندی می‌شود که بتوان آن را بخشی از یک فایل inputrc قرار داد.

dump-variables

تمام متغیرهای قابل تنظیم readline و مقادیر آن‌ها را در جریان خروجی readline چاپ می‌کند. اگر یک آرگومان عددی ارائه شود، خروجی به گونه‌ای قالب‌بندی می‌شود که بتواند بخشی از یک فایل inputrc قرار گیرد.

dump-macros

تمام توالی‌های کلیدی readline مقید شده به ماکروها و رشته‌هایی که خروجی می‌دهند را در جریان خروجی readline چاپ می‌کند. اگر یک آرگومان عددی ارائه شود، خروجی به گونه‌ای قالب‌بندی می‌شود که بتواند بخشی از یک فایل inputrc قرار گیرد.

execute-named-command (M-x)

یک نام دستور قابل پیوند readline را از ورودی خوانده و تابعی را که به آن پیوند خورده است اجرا می‌کند، گویی که توالی کلیدی مقید شده به آن در ورودی ظاهر شده است. اگر به این تابع یک آرگومان عددی داده شود، آن آرگومان را به تابعی که اجرا می‌کند پاس می‌دهد.

display-shell-version (C-x C-v)

اطلاعات نسخه نمونه فعلی bash را نمایش می‌دهد.

تکمیل برنامه‌پذیر (Programmable Completion)

هنگامی که یک کاربر اقدام به تکمیل کلمه برای یک دستور یا یک آرگومان برای دستوری می‌کند که یک مشخصه تکمیل (یک compspec) برای آن با استفاده از دستور توکار complete تعریف شده است (بخش دستورات داخلی پوسته (SHELL BUILTIN COMMANDS) در زیر را ببینید)، readline امکانات تکمیل برنامه‌پذیر را فراخوانی می‌کند.

نخست، bash نام دستور را شناسایی می‌کند. اگر یک compspec برای آن دستور تعریف شده باشد، آن compspec برای تولید فهرست تکمیل‌های ممکن برای کلمه استفاده می‌شود. اگر کلمه دستور یک رشته خالی باشد (تلاش برای تکمیل در ابتدای یک خط خالی انجام شود)، bash از هر compspec تعریف شده با گزینه -E برای complete استفاده می‌کند. گزینه -I برای complete نشان می‌دهد که کلمه دستور، نخستین کلمه غیر از انتساب در خط، یا پس از یک جداکننده دستور مانند ; یا | است. این مورد معمولاً نشان‌دهنده تکمیل نام دستور است.

اگر کلمه دستور یک نام مسیر کامل باشد، bash ابتدا به دنبال یک compspec برای نام مسیر کامل می‌گردد. اگر هیچ compspecای برای نام مسیر کامل وجود نداشته باشد، bash تلاش می‌کند یک compspec برای بخشِ پس از اسلش نهایی بیابد. اگر این جستجوها به یک compspec منجر نشوند، یا اگر هیچ compspecای برای کلمه دستور وجود نداشته باشد، bash از هر compspec تعریف شده با گزینه -D برای complete به عنوان پیش‌فرض استفاده می‌کند. اگر هیچ compspec پیش‌فرضی وجود نداشته باشد، bash به عنوان آخرین راهکار بسط نام مستعار (alias) را روی کلمه دستور انجام می‌دهد، و تلاش می‌کند یک compspec برای کلمه دستورِ حاصل از هرگونه بسط موفقیت‌آمیز پیدا کند.

اگر یک compspec پیدا نشود، bash تکمیل پیش‌فرض خود را مطابق آنچه در بالا ذیل تکمیل (Completing) شرح داده شد انجام می‌دهد. در غیر این صورت، پس از پیدا شدن یک compspec، bash از آن برای تولید فهرست کلمات منطبق استفاده می‌کند.

نخست، bash کنش‌ها (actions) مشخص‌شده توسط compspec را اجرا می‌کند. این کار فقط مواردی را برمی‌گرداند که پیشوند کلمه در حال تکمیل باشند. هنگامی که گزینه -f یا -d برای تکمیل نام فایل یا نام دایرکتوری استفاده می‌شود، bash از متغیر پوسته FIGNORE برای فیلتر کردن تطابق‌ها استفاده می‌کند.

سپس، تکمیل برنامه‌پذیر تطابق‌های مشخص‌شده توسط یک الگوی بسط مسیر ارائه‌شده به عنوان یک آرگومان به گزینه -G را تولید می‌کند. کلمات تولید شده توسط الگو لزومی ندارد با کلمه در حال تکمیل مطابقت داشته باشند. Bash از متغیر FIGNORE برای فیلتر کردن تطابق‌ها استفاده می‌کند، اما از متغیر پوسته GLOBIGNORE استفاده نمی‌کند.

سپس، تکمیل خودکار رشتهٔ مشخص‌شده به‌عنوان آرگومان گزینهٔ -W را بررسی می‌کند. این رشته ابتدا با استفاده از نویسه‌های موجود در متغیر ویژهٔ IFS به‌عنوان جداکننده، تفکیک می‌شود. این کار از نقل‌قول‌های پوسته درون رشته پیروی می‌کند تا سازوکاری فراهم کند که کلمات بتوانند شامل فرانویسه‌های پوسته یا نویسه‌های موجود در مقدار IFS باشند. سپس هر کلمه با استفاده از بسط قلاب، بسط مدک (تیلدا)، بسط پارامتر و متغیر، جایگزینی دستور و بسط حسابی، همان‌طور که در بالا تحت عنوان بسط (EXPANSION) توضیح داده شد، بسط می‌یابد. نتایج با استفاده از قواعد شرح داده شده در بالا ذیل تفکیک کلمات (Word Splitting) تفکیک می‌شوند. نتایج بسط با کلمهٔ در حال تکمیل به‌صورت پیشوندی تطبیق داده می‌شوند، و کلمات منطبق به تکمیل‌های ممکن تبدیل می‌گردند.

پس از ایجاد این تطابق‌ها، bash هر تابع یا دستور پوسته‌ای را که با گزینه‌های -F و -C مشخص شده باشد اجرا می‌کند. هنگامی که دستور یا تابع فراخوانی می‌شود، bash مقدارهایی را به متغیرهای COMP_LINE، COMP_POINT، COMP_KEY، و COMP_TYPE همان‌طور که در بالا ذیل متغیرهای پوسته (Shell Variables) توضیح داده شد، تخصیص می‌دهد. اگر یک تابع پوسته در حال فراخوانی باشد، bash همچنین متغیرهای COMP_WORDS و COMP_CWORD را تنظیم می‌کند. هنگام فراخوانی تابع یا دستور، اولین آرگومان ($1) نام دستوری است که آرگومان‌های آن در حال تکمیل است، دومین آرگومان ($2) کلمهٔ در حال تکمیل است، و سومین آرگومان ($3) کلمهٔ پیش از کلمهٔ در حال تکمیل در خط فرمان فعلی است. هیچ فیلتر کردنی روی تکمیل‌های تولیدشده در برابر کلمهٔ در حال تکمیل انجام نمی‌شود؛ تابع یا دستور آزادی کامل در تولید تطابق‌ها دارد و نیازی نیست که آنها با پیشوندی از کلمه مطابقت داشته باشند.

هر تابعی که با -F مشخص شده باشد ابتدا فراخوانی می‌شود. تابع ممکن است از هر یک از امکانات پوسته، از جمله دستورات توکار compgen و compopt که در ادامه شرح داده شده‌اند، برای تولید تطابق‌ها استفاده کند. این تابع باید تکمیل‌های ممکن را در متغیر آرایه‌ای COMPREPLY قرار دهد، هر تکمیل در یک عنصر از آرایه.

سپس، هر دستوری که با گزینهٔ -C مشخص شده باشد، در محیطی معادل جایگزینی دستور فراخوانی می‌شود. این دستور باید فهرستی از تکمیل‌ها را، هر کدام در یک خط، در خروجی استاندارد چاپ کند. یک بک‌اسلش در صورت لزوم خط جدید را اسکیپ (بی‌اثر) خواهد کرد. این موارد به مجموعهٔ تکمیل‌های ممکن اضافه می‌شوند.

پس از تولید تمام تکمیل‌های ممکن، bash هر فیلتری را که با گزینهٔ -X مشخص شده باشد روی تکمیل‌های موجود در فهرست اعمال می‌کند. این فیلتر الگویی است همان‌طور که برای بسط نام مسیر استفاده می‌شود؛ یک & در الگو با متن کلمهٔ در حال تکمیل جایگزین می‌شود. یک & واقعی را می‌توان با یک بک‌اسلش اسکیپ کرد؛ بک‌اسلش پیش از اقدام به تطبیق حذف می‌شود. هر تکمیلی که با الگو مطابقت داشته باشد از فهرست حذف می‌شود. یک ! در ابتدای الگو آن را نقیض می‌کند؛ در این حالت bash هر تکمیلی را که با الگو مطابقت نداشته باشد حذف می‌کند. اگر گزینهٔ پوستهٔ nocasematch فعال باشد، bash تطبیق را بدون در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی حروف الفبا انجام می‌دهد.

در نهایت، تکمیل برنامه‌پذیر هر پیشوند و پسوند مشخص‌شده با گزینه‌های -P و -S را به ترتیب به هر مورد تکمیل اضافه می‌کند، و نتیجه را به عنوان فهرست تکمیل‌های احتمالی به readline بازمی‌گرداند.

اگر اقداماتی که قبلاً اعمال شده‌اند هیچ تطابقی ایجاد نکنند، و گزینه -o dirnames هنگام تعریف compspec به complete داده شده باشد، bash تکمیل نام دایرکتوری را امتحان می‌کند.

اگر گزینه -o plusdirs هنگام تعریف compspec به complete داده شده باشد، bash تکمیل نام دایرکتوری را امتحان می‌کند و هرگونه تطابق را به مجموعه تکمیل‌های احتمالی اضافه می‌کند.

به‌طور پیش‌فرض، اگر یک compspec پیدا شود، هر آنچه که تولید کند به عنوان مجموعه کامل تکمیل‌های احتمالی به کد تکمیل بازگردانده می‌شود. تکمیل‌های پیش‌فرض bash و پیش‌فرض readline برای تکمیل نام فایل غیرفعال می‌شوند. اگر گزینه -o bashdefault هنگام تعریف compspec به complete داده شده باشد، و compspec هیچ تطابقی ایجاد نکند، bash تکمیل‌های پیش‌فرض خود را امتحان می‌کند. اگر compspec و (در صورت امتحان شدن) تکمیل‌های پیش‌فرض bash هیچ تطابقی ایجاد نکنند، و گزینه -o default هنگام تعریف compspec به complete داده شده باشد، تکمیل برنامه‌پذیر، تکمیل پیش‌فرض readline را انجام می‌دهد.

گزینه‌های داده‌شده به complete و compopt می‌توانند نحوه رفتار readline با تکمیل‌ها را کنترل کنند. به عنوان مثال، گزینه -o fullquote به readline می‌گوید که موارد تطابق را طوری نقل‌قول کند که گویی نام فایل هستند. برای جزئیات بیشتر به توضیحات مربوط به complete در زیر مراجعه کنید.

هنگامی که یک compspec مشخص می‌کند که خواستار تکمیل نام دایرکتوری است، توابع تکمیل برنامه‌پذیر، readline را وادار می‌کنند تا به نام‌های تکمیل‌شده‌ای که پیوندهای نمادین به دایرکتوری‌ها هستند یک اسلش الحاق کند، که این تابع مقدار متغیر readline به نام mark-directories است، صرف‌نظر از تنظیم متغیر readline به نام mark-symlinked-directories.

پشتیبانی‌هایی برای تغییر پویا در تکمیل‌ها وجود دارد. این قابلیت بیشترین کاربرد را در ترکیب با یک تکمیل پیش‌فرض دارد که با complete -D مشخص شده است. این امکان برای توابع پوسته‌ای که به عنوان توابع تکمیل اجرا می‌شوند وجود دارد که با بازگرداندن وضعیت خروج 124 نشان دهند که تکمیل باید دوباره امتحان شود. اگر یک تابع پوسته 124 را بازگرداند، و compspec مرتبط با دستوری را که تکمیل روی آن در حال امتحان است تغییر دهد (که به عنوان اولین آرگومان هنگام اجرای تابع ارسال می‌شود)، تکمیل برنامه‌پذیر از ابتدا مجدداً آغاز می‌شود و تلاش می‌کند تا یک compspec جدید برای آن دستور پیدا کند. از این ویژگی می‌توان برای ساخت پویا یک مجموعه تکمیل هنگام تلاش برای تکمیل استفاده کرد، به‌جای اینکه همه آنها یک‌باره بارگذاری شوند.

به عنوان مثال، با فرض وجود کتابخانه‌ای از compspecها، که هر کدام در فایلی متناظر با نام دستور نگهداری می‌شوند، تابع تکمیل پیش‌فرض زیر تکمیل‌ها را به‌صورت پویا بارگذاری می‌کند:

_completion_loader()
{
  . "/etc/bash_completion.d/$1.sh" 
\
>/dev/null 2>&1 && return 124
}
complete -D -F _completion_loader 
\
-o bashdefault -o default

تعیینکنندههای رخداد (Event Designators)

یک تعیینکنندهٔ رخداد ارجاعی به یک مدخل در فهرست تاریخچه است. تعیینکنندهٔ رخداد شامل بخشی از کلمه است که با کاراکتر بسط تاریخچه آغاز میشود و با تعیینکنندهٔ کلمه (در صورت وجود) یا انتهای کلمه پایان میپذیرد. مگر اینکه ارجاع مطلق باشد، رخدادها نسبت به موقعیت فعلی در فهرست تاریخچه سنجیده میشوند.

!

آغاز یک جایگزینی تاریخچه، مگر زمانی که به دنبال آن یک blank، خط جدید، carriage return، =، یا هنگامی که گزینهٔ پوسته extglob با استفاده از دستور توکار shopt فعال شده باشد، ( بیاید.

!n

ارجاع به مدخل شمارهٔ n در فهرست تاریخچه.

!-n

ارجاع به مدخل فعلی منهای n.

!!

ارجاع به مدخل قبلی. این مترادفی برای “!-1” است.

!string

ارجاع به تازه‌ترین دستوری قبل از موقعیت فعلی در فهرست تاریخچه که با string آغاز میشود.

!?string[?]

ارجاع به تازه‌ترین دستوری قبل از موقعیت فعلی در فهرست تاریخچه که حاوی string است. در صورتی که بلافاصله پس از string یک خط جدید بیاید، ? انتهایی ممکن است حذف شود. اگر string درج نشود، از رشتهٔ آخرین جستجو استفاده میشود؛ اگر جستجوی قبلی وجود نداشته باشد، خطا محسوب میشود.

^string1^string2^

جایگزینی سریع. تکرار دستور قبلی با جایگزین کردن string1 با string2. معادل با “!!:s^string1^string2^” (بخش تغییردهندهها (Modifiers) در زیر را ببینید).

!#

کل خط فرمانی که تاکنون تایپ شده است.

تعیینکنندههای کلمه (Word Designators)

تعیینکنندههای کلمه برای انتخاب کلمات مورد نظر از رخداد استفاده میشوند. آنها اختیاری هستند؛ اگر تعیینکنندهٔ کلمه ارائه نشود، بسط تاریخچه از کل رخداد استفاده میکند. یک : مشخصهٔ رخداد را از تعیینکنندهٔ کلمه جدا میکند. اگر تعیینکنندهٔ کلمه با یک ^، $، *، -، یا % شروع شود، ممکن است حذف گردد. کلمات از ابتدای خط شمارهگذاری میشوند، بهطوری که کلمهٔ نخست با 0 (صفر) نشان داده میشود. کلمات در حالی که با یک فاصله از یکدیگر جدا شدهاند، در خط فعلی درج میشوند.

0 (zero)

کلمه صفرم. برای پوسته، این کلمه همان کلمه دستور است.

n

کلمه nام.

^

اولین آرگومان: کلمه ۱.

$

آخرین کلمه. این معمولاً آخرین آرگومان است، اما اگر تنها یک کلمه در خط وجود داشته باشد، به کلمه صفرم بسط می‌یابد.

%

اولین کلمه تطبیق‌یافته توسط جدیدترین جستجوی “?string?” ، به شرطی که رشته جستجو با نویسه‌ای آغاز شود که بخشی از یک کلمه است. به‌طور پیش‌فرض، جستجوها از انتهای هر خط آغاز شده و به سمت ابتدا پیش می‌روند، بنابراین اولین کلمه منطبق‌شده، نزدیک‌ترین کلمه به انتهای خط است.

x-y

محدوده‌ای از کلمات؛ “-y” حالت اختصاری “0-y” است.

*

همه کلمات به جز کلمه صفرم. این مترادفی برای “1-$” است. استفاده از * اگر فقط یک کلمه در رخداد وجود داشته باشد خطا نیست؛ در این حالت به یک رشته خالی بسط می‌یابد.

x*

حالت اختصاری x-$ است.

x-

مانند x* حالت اختصاری x-$ است، اما کلمه آخر را حذف می‌کند. اگر x وجود نداشته باشد، مقدار پیش‌فرض آن 0 است.

اگر یک تعیین‌کننده کلمه بدون مشخص کردن رخداد ارائه شود، دستور قبلی به‌عنوان رخداد استفاده می‌شود که معادل !! است.

اصلاح‌کننده‌ها (Modifiers)

پس از تعیین‌کننده اختیاری کلمه، بسط می‌تواند شامل دنباله‌ای از یک یا چند اصلاح‌کننده زیر باشد که پیش از هر یک، یک “:” قرار می‌گیرد. این‌ها کلمه یا کلمات انتخاب‌شده از رخداد تاریخچه را اصلاح یا ویرایش می‌کنند.

h

بخش انتهایی مسیر (trailing pathname component) را حذف کرده و فقط سر (head) را باقی می‌گذارد.

t

تمام بخش‌های ابتدایی مسیر را حذف کرده و فقط دم (tail) را باقی می‌گذارد.

r

پسوند انتهایی به شکل .xxx را حذف کرده و نام پایه (basename) را باقی می‌گذارد.

e

همه چیز را به جز پسوند انتهایی حذف می‌کند.

p

دستور جدید را چاپ می‌کند ولی آن را اجرا نمی‌کند.

q

کلمات جایگزین‌شده را نقل‌قول می‌کند و مانع از جایگزینی‌های بعدی می‌شود.

x

کلمات جایگزین‌شده را مانند q نقل‌قول می‌کند، اما آن‌ها را در محل نویسه‌های خالی (blanks) و خطوط جدید به کلمات مجزا می‌شکند. اصلاح‌کننده‌های q و x مانعة‌الجمع هستند؛ بسط از آخرین موردی که ارائه شده استفاده می‌کند.

s/old/new/

مقدار new را به جای اولین رخداد old در خط رخداد جایگزین می‌کند. هر نویسه‌ای می‌تواند به‌عنوان جداکننده به جای / استفاده شود. اگر جداکننده پایانی آخرین نویسه خط رخداد باشد، اختیاری است. یک تک‌بک‌اسلش جداکننده را در old و new نقل‌قول (اسکیپ) می‌کند. اگر & در new ظاهر شود، با old جایگزین می‌گردد. یک تک‌بک‌اسلش نویسه & را نقل‌قول می‌کند. اگر old تهی (null) باشد، برابر با آخرین old جایگزین‌شده قرار می‌گیرد، یا اگر پیش از این هیچ جایگزینی تاریخچه‌ای صورت نگرفته باشد، برابر با آخرین string در یک جستجوی !?string[?] قرار می‌گیرد. اگر new تهی باشد، هر old منطبق حذف می‌شود.

&

جایگزینی قبلی را تکرار می‌کند.

g

باعث می‌شود تغییرات بر روی کل خط رخداد (event line) اعمال شوند. این اصلاح‌گر در ترکیب با “:s” (مانند “:gs/old/new/”) یا “:&” استفاده می‌شود. در صورت استفاده با “:s”، می‌توان از هر جداکننده‌ای به‌جای / استفاده کرد، و اگر جداکننده پایانی آخرین نویسه خط رخداد باشد، اختیاری خواهد بود. از a می‌توان به‌عنوان مترادفی برای g استفاده کرد.

G

اصلاح‌گر بعدی “s” یا “&” را یک‌بار برای هر کلمه در خط رخداد اعمال می‌کند.