انواع پایه (Basic types)

انواع زیر برای معماری‌های N-بیتی استفاده می‌شوند (N=32,64؛ ElfN بیانگر Elf32 یا Elf64، و uintN_t بیانگر uint32_t یا uint64_t است):

ElfN_Addr       Unsigned program address, uintN_t
ElfN_Off        Unsigned file offset, uintN_t
ElfN_Section    Unsigned section index, uint16_t
ElfN_Versym     Unsigned version symbol information, uint16_t
Elf_Byte        unsigned char
ElfN_Half       uint16_t
ElfN_Sword      int32_t
ElfN_Word       uint32_t
ElfN_Sxword     int64_t
ElfN_Xword      uint64_t

(توجه: اصطلاحات *BSD کمی متفاوت است. در آنجا، Elf64_Half دو برابر بزرگ‌تر از Elf32_Half است و از Elf64Quarter برای uint16_t استفاده می‌شود. به منظور جلوگیری از سردرگمی، این انواع در ادامه با انواع صریح جایگزین شده‌اند.)

تمام ساختارهای داده‌ای که قالب فایل تعریف می‌کند از دستورالعمل‌های اندازه و تراز «طبیعی» (natural) برای کلاس مربوطه پیروی می‌کنند. در صورت نیاز، ساختارهای داده شامل پدینگ (padding) صریح هستند تا تراز ۴ بایتی برای اشیاء ۴ بایتی، مضرب ۴ بودن اندازه ساختارها و موارد مشابه تضمین شود.

هدر ELF (Ehdr)

هدر ELF با نوع Elf32_Ehdr یا Elf64_Ehdr توصیف می‌شود:

#define EI_NIDENT 16
typedef struct {
    unsigned char e_ident[EI_NIDENT];
    uint16_t      e_type;
    uint16_t      e_machine;
    uint32_t      e_version;
    ElfN_Addr     e_entry;
    ElfN_Off      e_phoff;
    ElfN_Off      e_shoff;
    uint32_t      e_flags;
    uint16_t      e_ehsize;
    uint16_t      e_phentsize;
    uint16_t      e_phnum;
    uint16_t      e_shentsize;
    uint16_t      e_shnum;
    uint16_t      e_shstrndx;
} ElfN_Ehdr;

فیلدها معانی زیر را دارند:

e_ident

این آرایه از بایت‌ها نحوه تفسیر فایل را، مستقل از پردازنده یا سایر محتویات فایل، مشخص می‌کند. درون این آرایه همه چیز با ماکروهایی نام‌گذاری شده‌اند که با پیشوند EI_ شروع می‌شوند و ممکن است مقادیری داشته باشند که با پیشوند ELF شروع می‌شوند. ماکروهای زیر تعریف شده‌اند:

e_type

این عضو ساختار، نوع فایل شیء را مشخص می‌کند:

e_machine

این عضو معماری مورد نیاز برای یک فایل منفرد را مشخص می‌کند. برای نمونه:

e_version

این عضو نسخه فایل را مشخص می‌کند:

e_entry

این عضو آدرس مجازی‌ای را مشخص می‌کند که سیستم ابتدا کنترل را به آن منتقل می‌کند و بدین ترتیب فرآیند آغاز می‌شود. اگر فایل نقطه ورود مرتبطی نداشته باشد، این عضو مقدار صفر را نگه می‌دارد.

e_phoff

این عضو افست جدول هدر برنامه را در فایل بر حسب بایت نگه می‌دارد. اگر فایل جدول هدر برنامه نداشته باشد، این عضو مقدار صفر را نگه می‌دارد.

e_shoff

این عضو افست جدول هدر بخش را در فایل بر حسب بایت نگه می‌دارد. اگر فایل جدول هدر بخش نداشته باشد، این عضو مقدار صفر را نگه می‌دارد.

e_flags

این عضو پرچم‌های وابسته به پردازنده را که با فایل مرتبط هستند نگه می‌دارد. نام پرچم‌ها به صورت EF_`machine_flag' هستند. در حال حاضر هیچ پرچمی تعریف نشده است.

e_ehsize

این عضو اندازه هدر ELF را بر حسب بایت نگه می‌دارد.

e_phentsize

این عضو اندازه یک مدخل در جدول هدر برنامه فایل را بر حسب بایت نگه می‌دارد؛ همه مدخل‌ها اندازه یکسانی دارند.

e_phnum

این عضو تعداد مدخل‌ها در جدول هدر برنامه را نگه می‌دارد. بنابراین حاصل‌ضرب e_phentsize در e_phnum اندازه جدول را بر حسب بایت به دست می‌دهد. اگر فایلی هدر برنامه نداشته باشد، e_phnum مقدار صفر را نگه می‌دارد.

اگر تعداد مدخل‌ها در جدول هدر برنامه بزرگ‌تر یا مساوی PN_XNUM (0xffff) باشد، این عضو مقدار PN_XNUM (0xffff) را نگه می‌دارد و تعداد واقعی مدخل‌ها در جدول هدر برنامه در عضو sh_info نخستین مدخل در جدول هدر بخش نگهداری می‌شود. در غیر این صورت، عضو sh_info نخستین مدخل حاوی مقدار صفر است.

e_shentsize

این عضو اندازه یک هدر بخش را بر حسب بایت نگه می‌دارد. یک هدر بخش، یک مدخل در جدول هدر بخش است؛ همه مدخل‌ها اندازه یکسانی دارند.

e_shnum

این عضو تعداد مدخل‌ها در جدول هدر بخش را نگه می‌دارد. بنابراین حاصل‌ضرب e_shentsize در e_shnum اندازه جدول هدر بخش را بر حسب بایت به دست می‌دهد. اگر فایلی جدول هدر بخش نداشته باشد، e_shnum مقدار صفر را نگه می‌دارد.

اگر تعداد مدخل‌ها در جدول هدر بخش بزرگ‌تر یا مساوی SHN_LORESERVE (0xff00) باشد، e_shnum مقدار صفر را نگه می‌دارد و تعداد واقعی مدخل‌ها در جدول هدر بخش در عضو sh_size نخستین مدخل در جدول هدر بخش نگهداری می‌شود. در غیر این صورت، عضو sh_size نخستین مدخل در جدول هدر بخش مقدار صفر را نگه می‌دارد.

e_shstrndx

این عضو شاخص (index) مدخل مرتبط با جدول رشته نام‌های بخش را در جدول هدر بخش نگه می‌دارد. اگر فایل فاقد جدول رشته نام بخش باشد، این عضو مقدار SHN_UNDEF را نگه می‌دارد.

اگر شاخص بخش جدول رشته نام‌های بخش بزرگ‌تر یا مساوی SHN_LORESERVE (0xff00) باشد، این عضو مقدار SHN_XINDEX (0xffff) را نگه می‌دارد و شاخص واقعی بخش جدول رشته نام‌های بخش در عضو sh_link نخستین مدخل در جدول هدر بخش نگهداری می‌شود. در غیر این صورت، عضو sh_link نخستین مدخل در جدول هدر بخش حاوی مقدار صفر است.

هدر برنامه (Phdr)

جدول هدر برنامه یک فایل اجرایی یا شیء اشتراکی، آرایه‌ای از ساختارها است که هر یک قطعه‌ای (segment) یا اطلاعات دیگری را توصیف می‌کنند که سیستم برای آماده‌سازی برنامه جهت اجرا به آن‌ها نیاز دارد. یک قطعه فایل شیء شامل یک یا چند بخش (section) است. هدرهای برنامه فقط برای فایل‌های اجرایی و فایل‌های شیء اشتراکی معنادار هستند. یک فایل اندازه هدر برنامه خود را با اعضای e_phentsize و e_phnum در هدر ELF مشخص می‌کند. هدر برنامه ELF بسته به معماری با نوع Elf32_Phdr یا Elf64_Phdr توصیف می‌شود:

typedef struct {
    uint32_t   p_type;
    Elf32_Off  p_offset;
    Elf32_Addr p_vaddr;
    Elf32_Addr p_paddr;
    uint32_t   p_filesz;
    uint32_t   p_memsz;
    uint32_t   p_flags;
    uint32_t   p_align;
} Elf32_Phdr;

typedef struct {
    uint32_t   p_type;
    uint32_t   p_flags;
    Elf64_Off  p_offset;
    Elf64_Addr p_vaddr;
    Elf64_Addr p_paddr;
    uint64_t   p_filesz;
    uint64_t   p_memsz;
    uint64_t   p_align;
} Elf64_Phdr;

تفاوت اصلی بین هدر برنامه ۳۲-بیتی و ۶۴-بیتی در مکان قرارگیری عضو p_flags در کل ساختار است.

p_type

این عضو ساختار نوع قطعه‌ای را که این عنصر آرایه توصیف می‌کند یا نحوه تفسیر اطلاعات عنصر آرایه را مشخص می‌نماید.

p_offset

این عضو افست از ابتدای فایل را که نخستین بایت قطعه در آن قرار دارد نگه می‌دارد.

p_vaddr

این عضو آدرس مجازی‌ای را که نخستین بایت قطعه در حافظه قرار می‌گیرد نگه می‌دارد.

p_paddr

در سیستم‌هایی که آدرس‌دهی فیزیکی در آن‌ها مطرح است، این عضو برای آدرس فیزیکی قطعه رزرو شده است. در BSD این عضو استفاده نمی‌شود و باید صفر باشد.

p_filesz

این عضو تعداد بایت‌های تصویر فایلی قطعه را نگه می‌دارد. ممکن است صفر باشد.

p_memsz

این عضو تعداد بایت‌های تصویر حافظه‌ای قطعه را نگه می‌دارد. ممکن است صفر باشد.

p_flags

این عضو یک ماسک بیتی از پرچم‌های مرتبط با قطعه را نگه می‌دارد:

یک قطعه کد (text segment) معمولاً پرچم‌های PF_X و PF_R را دارد. یک قطعه داده (data segment) معمولاً دارای PF_W و PF_R است.

p_align

این عضو مقداری را که قطعات بر اساس آن در حافظه و فایل تراز می‌شوند نگه می‌دارد. قطعات قابل بارگذاری فرآیند باید مقادیر هماهنگی برای p_vaddr و p_offset، به پیمانه اندازه صفحه (page size) داشته باشند. مقادیر صفر و یک به این معنی است که نیازی به تراز نیست. در غیر این صورت، p_align باید یک توان صحیح و مثبت از دو باشد و p_vaddr باید برابر با p_offset، به پیمانه p_align باشد.

هدر بخش (Shdr)

جدول هدر بخش یک فایل امکان یافتن تمام بخش‌های فایل را فراهم می‌کند. جدول هدر بخش آرایه‌ای از ساختارهای Elf32_Shdr یا Elf64_Shdr است. عضو e_shoff در هدر ELF، افست بایتی از ابتدای فایل تا جدول هدر بخش را مشخص می‌کند. e_shnum تعداد مدخل‌های موجود در جدول هدر بخش را نگه می‌دارد. e_shentsize اندازه هر مدخل را بر حسب بایت نگه می‌دارد.

شاخص جدول هدر بخش، زیرنویسی برای این آرایه است. برخی از شاخص‌های جدول هدر بخش رزرو شده‌اند: مدخل اولیه و شاخص‌های بین SHN_LORESERVE و SHN_HIRESERVE. مدخل اولیه در افزونه‌های ELF برای e_phnum، e_shnum، و e_shstrndx استفاده می‌شود؛ در سایر موارد، هر فیلد در مدخل اولیه روی صفر تنظیم می‌شود. یک فایل شیء برای این شاخص‌های ویژه بخشی ندارد:

SHN_UNDEF

این مقدار نشان‌دهنده یک ارجاع بخشی تعریف‌نشده، مفقود، نامربوط، یا فاقد معنا است.

SHN_LORESERVE

این مقدار کران پایین بازه شاخص‌های رزرو شده را مشخص می‌کند.

SHN_LOPROC

SHN_HIPROC

مقادیر در بازه شامل [SHN_LOPROC, SHN_HIPROC] برای معناشناسی‌های وابسته به پردازنده رزرو شده‌اند.

SHN_ABS

این مقدار، مقدار مطلق را برای ارجاع متناظر مشخص می‌کند. به عنوان مثال، نمادی که نسبت به بخش شماره SHN_ABS تعریف شده است دارای مقداری مطلق است و تحت تأثیر بازمکانیابی قرار نمی‌گیرد.

SHN_COMMON

نمادهایی که نسبت به این بخش تعریف شده‌اند، نمادهای مشترک هستند، مانند COMMON در فورترن یا متغیرهای خارجی تخصیص‌نیافته در C.

SHN_HIRESERVE

این مقدار کران بالای بازه شاخص‌های رزرو شده را مشخص می‌کند. سیستم شاخص‌های بین SHN_LORESERVE و SHN_HIRESERVE، شامل هر دو، را رزرو می‌کند. جدول هدر بخش شامل مدخل‌هایی برای شاخص‌های رزرو شده نیست.

هدر بخش ساختار زیر را دارد:

typedef struct {
    uint32_t   sh_name;
    uint32_t   sh_type;
    uint32_t   sh_flags;
    Elf32_Addr sh_addr;
    Elf32_Off  sh_offset;
    uint32_t   sh_size;
    uint32_t   sh_link;
    uint32_t   sh_info;
    uint32_t   sh_addralign;
    uint32_t   sh_entsize;
} Elf32_Shdr;

typedef struct {
    uint32_t   sh_name;
    uint32_t   sh_type;
    uint64_t   sh_flags;
    Elf64_Addr sh_addr;
    Elf64_Off  sh_offset;
    uint64_t   sh_size;
    uint32_t   sh_link;
    uint32_t   sh_info;
    uint64_t   sh_addralign;
    uint64_t   sh_entsize;
} Elf64_Shdr;

هیچ تفاوت واقعی میان هدرهای بخش ۳۲-بیتی و ۶۴-بیتی وجود ندارد.

sh_name

این عضو نام بخش را مشخص می‌کند. مقدار آن یک شاخص در بخش جدول رشته هدر بخش است که مکان یک رشته منتهی به null را نشان می‌دهد.

sh_type

این عضو محتوا و معناشناسی بخش را دسته‌بندی می‌کند.

sh_flags

بخش‌ها از پرچم‌های یک-بیتی پشتیبانی می‌کنند که ویژگی‌های متفرقه را توصیف می‌نمایند. اگر یک بیت پرچم در sh_flags تنظیم شده باشد، آن ویژگی برای بخش «روشن» است. در غیر این صورت، ویژگی «خاموش» است یا اعمال نمی‌شود. ویژگی‌های تعریف‌نشده روی صفر تنظیم می‌شوند.

sh_addr

اگر این بخش در تصویر حافظه یک فرآیند ظاهر شود، این عضو آدرسی را که نخستین بایت بخش باید در آن قرار گیرد نگه می‌دارد. در غیر این صورت، این عضو حاوی صفر است.

sh_offset

مقدار این عضو، افست بایتی از ابتدای فایل تا نخستین بایت در بخش را نگه می‌دارد. یک نوع بخش، SHT_NOBITS، هیچ فضایی را در فایل اشغال نمی‌کند و عضو sh_offset آن، مکان مفهومی در فایل را مشخص می‌کند.

sh_size

این عضو اندازه بخش را بر حسب بایت نگه می‌دارد. مگر اینکه نوع بخش SHT_NOBITS باشد، بخش sh_size بایت را در فایل اشغال می‌کند. بخشی از نوع SHT_NOBITS ممکن است اندازه‌ای غیرصفر داشته باشد، اما هیچ فضایی را در فایل اشغال نمی‌کند.

sh_link

این عضو پیوند شاخصی در جدول هدر بخش را نگه می‌دارد که تفسیر آن به نوع بخش بستگی دارد.

sh_info

این عضو اطلاعات اضافی را نگه می‌دارد که تفسیر آن به نوع بخش بستگی دارد.

sh_addralign

برخی از بخش‌ها محدودیت‌های تراز آدرس دارند. اگر یک بخش یک doubleword را نگه دارد، سیستم باید تراز doubleword را برای کل بخش تضمین کند. یعنی مقدار sh_addr باید هم‌نهشت با صفر به پیمانه مقدار sh_addralign باشد. تنها صفر و توان‌های صحیح و مثبت دو مجاز هستند. مقدار 0 یا 1 به این معنی است که بخش هیچ محدودیت ترازی ندارد.

sh_entsize

برخی از بخش‌ها جدولی از مدخل‌های با اندازه ثابت، مانند جدول نمادها، را نگه می‌دارند. برای چنین بخشی، این عضو اندازه هر مدخل را بر حسب بایت نشان می‌دهد. اگر بخش جدولی از مدخل‌های با اندازه ثابت را نگه ندارد، این عضو حاوی صفر است.

بخش‌های گوناگون اطلاعات برنامه و کنترل را در خود نگه می‌دارند:

.bss

این بخش داده‌های مقداردهی‌نشده‌ای را نگه می‌دارد که در تصویر حافظه برنامه سهیم هستند. طبق تعریف، هنگام شروع اجرای برنامه، سیستم داده‌ها را با صفر مقداردهی اولیه می‌کند. این بخش از نوع SHT_NOBITS است. انواع ویژگی‌های آن SHF_ALLOC و SHF_WRITE هستند.

.comment

این بخش اطلاعات کنترل نسخه را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. هیچ نوع ویژگی‌ای استفاده نشده است.

.ctors

این بخش اشاره‌گرهای مقداردهی‌شده به توابع سازنده (constructor) در ++C را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. انواع ویژگی‌های آن SHF_ALLOC و SHF_WRITE هستند.

.data

این بخش داده‌های مقداردهی‌شده‌ای را نگه می‌دارد که در تصویر حافظه برنامه سهیم هستند. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. انواع ویژگی‌های آن SHF_ALLOC و SHF_WRITE هستند.

.data1

این بخش داده‌های مقداردهی‌شده‌ای را نگه می‌دارد که در تصویر حافظه برنامه سهیم هستند. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. انواع ویژگی‌های آن SHF_ALLOC و SHF_WRITE هستند.

.debug

این بخش اطلاعاتی را برای اشکال‌زدایی نمادین (symbolic debugging) نگه می‌دارد. محتویات آن نامشخص است. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. هیچ نوع ویژگی‌ای استفاده نشده است.

.dtors

این بخش اشاره‌گرهای مقداردهی‌شده به توابع مخرب (destructor) در ++C را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. انواع ویژگی‌های آن SHF_ALLOC و SHF_WRITE هستند.

.dynamic

این بخش اطلاعات پیوند پویا را نگه می‌دارد. ویژگی‌های بخش شامل بیت SHF_ALLOC خواهد بود. تنظیم بودن یا نبودن بیت SHF_WRITE وابسته به پردازنده است. این بخش از نوع SHT_DYNAMIC است. ویژگی‌های بالا را ببینید.

.dynstr

این بخش رشته‌های مورد نیاز برای پیوند پویا را نگه می‌دارد؛ معمولاً رشته‌هایی که نمایانگر نام‌های مرتبط با مدخل‌های جدول نماد هستند. این بخش از نوع SHT_STRTAB است. نوع ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.dynsym

این بخش جدول نمادهای پیوند پویا را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_DYNSYM است. ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.fini

این بخش دستورالعمل‌های اجرایی را نگه می‌دارد که در کد خاتمه فرآیند سهیم هستند. هنگامی که یک برنامه به طور عادی خاتمه می‌یابد، سیستم کد موجود در این بخش را اجرا می‌کند. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. ویژگی‌های استفاده‌شده SHF_ALLOC و SHF_EXECINSTR هستند.

.gnu.version

این بخش جدول نماد نسخه را نگه می‌دارد که آرایه‌ای از عناصر ElfN_Half است. این بخش از نوع SHT_GNU_versym است. نوع ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.gnu.version_d

این بخش تعاریف نماد نسخه را نگه می‌دارد که جدولی از ساختارهای ElfN_Verdef است. این بخش از نوع SHT_GNU_verdef است. نوع ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.gnu.version_r

این بخش عناصر مورد نیاز نماد نسخه را نگه می‌دارد که جدولی از ساختارهای ElfN_Verneed است. این بخش از نوع SHT_GNU_versym است. نوع ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.got

این بخش جدول افست سراسری (global offset table) را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. ویژگی‌ها وابسته به پردازنده هستند.

.hash

این بخش یک جدول هش نماد را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_HASH است. ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.init

این بخش دستورالعمل‌های اجرایی را نگه می‌دارد که در کد مقداردهی اولیه فرآیند سهیم هستند. هنگامی که یک برنامه شروع به اجرا می‌کند، سیستم پیش از فراخوانی نقطه ورود اصلی برنامه، کد این بخش را اجرا می‌نماید. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. ویژگی‌های استفاده‌شده SHF_ALLOC و SHF_EXECINSTR هستند.

.interp

این بخش نام مسیر یک مفسر برنامه را در خود نگه می‌دارد. اگر فایل دارای یک قطعه قابل بارگذاری باشد که این بخش را شامل شود، ویژگی‌های بخش شامل بیت SHF_ALLOC خواهد بود. در غیر این صورت، آن بیت خاموش خواهد بود. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است.

.line

این بخش اطلاعات شماره خط را برای اشکال‌زدایی نمادین نگه می‌دارد که ارتباط بین منبع برنامه و کد ماشین را توصیف می‌کند. محتویات نامشخص است. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. هیچ نوع ویژگی‌ای استفاده نشده است.

.note

این بخش یادداشت‌های مختلف را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_NOTE است. هیچ نوع ویژگی‌ای استفاده نشده است.

.note.ABI-tag

این بخش برای اعلام ABI مورد انتظار در زمان اجرای تصویر ELF به کار می‌رود. ممکن است شامل نام سیستم‌عامل و نسخه‌های زمان اجرای آن باشد. این بخش از نوع SHT_NOTE است. تنها ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.note.gnu.build-id

این بخش برای نگهداری شناسه‌ای به کار می‌رود که محتویات تصویر ELF را به طور یکتا مشخص می‌کند. فایل‌های متفاوتی که شناسه ساخت (build ID) یکسانی دارند باید محتوای اجرایی یکسانی داشته باشند. برای جزئیات بیشتر به گزینه --build-id در پیونددهنده گنو (ld (1)) مراجعه کنید. این بخش از نوع SHT_NOTE است. تنها ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.note.GNU-stack

این بخش در فایل‌های شیء لینوکس برای اعلام ویژگی‌های پشته استفاده می‌شود. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. تنها ویژگی استفاده‌شده SHF_EXECINSTR است. این ویژگی به پیونددهنده گنو نشان می‌دهد که فایل شیء نیازمند یک پشته قابل اجرا است.

.note.openbsd.ident

فایل‌های اجرایی بومی OpenBSD معمولاً حاوی این بخش هستند تا هویت خود را مشخص کنند تا هسته بتواند هنگام بارگذاری فایل، آزمون‌های شبیه‌سازی باینری سازگاری ELF را دور بزند.

.plt

این بخش جدول پیوند رویه (procedure linkage table) را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. ویژگی‌ها وابسته به پردازنده هستند.

.relNAME

این بخش اطلاعات بازمکانیابی را مطابق آنچه در زیر توضیح داده شده است نگه می‌دارد. اگر فایل دارای یک قطعه قابل بارگذاری باشد که بازمکانیابی را شامل شود، ویژگی‌های بخش شامل بیت SHF_ALLOC خواهد بود. در غیر این صورت، این بیت خاموش خواهد بود. طبق قرارداد، «NAME» توسط بخشی که بازمکانیابی‌ها برای آن اعمال می‌شوند ارائه می‌گردد. بنابراین یک بخش بازمکانیابی برای .text معمولاً نام .rel.text را خواهد داشت. این بخش از نوع SHT_REL است.

.relaNAME

این بخش اطلاعات بازمکانیابی را مطابق آنچه در زیر توضیح داده شده است نگه می‌دارد. اگر فایل دارای یک قطعه قابل بارگذاری باشد که بازمکانیابی را شامل شود، ویژگی‌های بخش شامل بیت SHF_ALLOC خواهد بود. در غیر این صورت، این بیت خاموش خواهد بود. طبق قرارداد، «NAME» توسط بخشی که بازمکانیابی‌ها برای آن اعمال می‌شوند ارائه می‌گردد. بنابراین یک بخش بازمکانیابی برای .text معمولاً نام .rela.text را خواهد داشت. این بخش از نوع SHT_RELA است.

.rodata

این بخش داده‌های فقط-خواندنی را نگه می‌دارد که معمولاً در یک قطعه غیرقابل‌نوشتن در تصویر فرآیند سهیم هستند. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.rodata1

این بخش داده‌های فقط-خواندنی را نگه می‌دارد که معمولاً در یک قطعه غیرقابل‌نوشتن در تصویر فرآیند سهیم هستند. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. ویژگی استفاده‌شده SHF_ALLOC است.

.shstrtab

این بخش نام‌های بخش‌ها را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_STRTAB است. هیچ نوع ویژگی‌ای استفاده نشده است.

.strtab

این بخش رشته‌ها را نگه می‌دارد، معمولاً رشته‌هایی که نمایانگر نام‌های مرتبط با مدخل‌های جدول نماد هستند. اگر فایل دارای یک قطعه قابل بارگذاری باشد که شامل جدول رشته نماد باشد، ویژگی‌های بخش شامل بیت SHF_ALLOC خواهد بود. در غیر این صورت، بیت خاموش خواهد بود. این بخش از نوع SHT_STRTAB است.

.symtab

این بخش یک جدول نماد را نگه می‌دارد. اگر فایل دارای یک قطعه قابل بارگذاری باشد که شامل جدول نماد باشد، ویژگی‌های بخش شامل بیت SHF_ALLOC خواهد بود. در غیر این صورت، بیت خاموش خواهد بود. این بخش از نوع SHT_SYMTAB است.

.text

این بخش «متن» یا دستورالعمل‌های اجرایی یک برنامه را نگه می‌دارد. این بخش از نوع SHT_PROGBITS است. ویژگی‌های استفاده‌شده SHF_ALLOC و SHF_EXECINSTR هستند.

جداول رشته و نماد (String and symbol tables)

بخش‌های جدول رشته توالی‌هایی از نویسه‌های منتهی به null را نگه می‌دارند که معمولاً رشته نامیده می‌شوند. فایل شیء از این رشته‌ها برای نمایش نام‌های نماد و بخش استفاده می‌کند. برای ارجاع به یک رشته، از شاخص آن در بخش جدول رشته استفاده می‌شود. بایت نخست، که شاخص صفر است، به گونه‌ای تعریف شده است که یک بایت null ('\0') را نگه دارد. به طور مشابه، آخرین بایت یک جدول رشته برای نگهداری بایت null تعریف شده است تا خاتمه با null برای همه رشته‌ها تضمین شود.

جدول نماد یک فایل شیء اطلاعات مورد نیاز برای مکان‌یابی و بازمکانیابی تعاریف و ارجاعات نمادین یک برنامه را نگه می‌دارد. شاخص جدول نماد، زیرنویسی برای این آرایه است.

typedef struct {
    uint32_t      st_name;
    Elf32_Addr    st_value;
    uint32_t      st_size;
    unsigned char st_info;
    unsigned char st_other;
    uint16_t      st_shndx;
} Elf32_Sym;

typedef struct {
    uint32_t      st_name;
    unsigned char st_info;
    unsigned char st_other;
    uint16_t      st_shndx;
    Elf64_Addr    st_value;
    uint64_t      st_size;
} Elf64_Sym;

نسخه‌های ۳۲-بیتی و ۶۴-بیتی دارای اعضای یکسانی هستند، فقط ترتیب آن‌ها متفاوت است.

st_name

این عضو یک شاخص در جدول رشته نماد فایل شیء را نگه می‌دارد که نمایش نویسه‌ای نام‌های نماد را در خود دارد. اگر مقدار آن غیرصفر باشد، نشان‌دهنده شاخص جدول رشته است که نام نماد را به دست می‌دهد. در غیر این صورت، نماد نامی ندارد.

st_value

این عضو مقدار نماد مرتبط را نشان می‌دهد.

st_size

بسیاری از نمادها اندازه‌های مرتبطی دارند. اگر نماد اندازه‌ای نداشته باشد یا اندازه آن نامشخص باشد، این عضو مقدار صفر را نگه می‌دارد.

st_info

این عضو نوع نماد و ویژگی‌های پیوند (binding) آن را مشخص می‌کند:

ماکروهایی برای بسته‌بندی و باز کردن فیلدهای پیوند و نوع وجود دارند:

st_other

این عضو قابلیت مشاهده (visibility) نماد را مشخص می‌کند.

st_shndx

هر مدخل جدول نماد نسبت به بخشی «تعریف» می‌شود. این عضو شاخص جدول هدر بخش مربوطه را نگه می‌دارد.

مدخل‌های بازمکانیابی (Rel & Rela)

بازمکانیابی (Relocation) فرآیند اتصال ارجاعات نمادین به تعاریف نمادین است. فایل‌های با قابلیت جابجایی باید اطلاعاتی داشته باشند که نحوه اصلاح محتویات بخش‌های آن‌ها را توصیف کند، تا بدین ترتیب فایل‌های اجرایی و شیءهای اشتراکی بتوانند اطلاعات مناسب را برای تصویر برنامه یک فرآیند نگه دارند. مدخل‌های بازمکانیابی همان داده‌ها هستند.

ساختارهای بازمکانیابی که نیازی به افزوده (addend) ندارند:

typedef struct {
    Elf32_Addr r_offset;
    uint32_t   r_info;
} Elf32_Rel;

typedef struct {
    Elf64_Addr r_offset;
    uint64_t   r_info;
} Elf64_Rel;

ساختارهای بازمکانیابی که نیازمند افزوده هستند:

typedef struct {
    Elf32_Addr r_offset;
    uint32_t   r_info;
    int32_t    r_addend;
} Elf32_Rela;

typedef struct {
    Elf64_Addr r_offset;
    uint64_t   r_info;
    int64_t    r_addend;
} Elf64_Rela;

r_offset

این عضو مکانی را که عمل بازمکانیابی باید روی آن اعمال شود مشخص می‌کند. برای یک فایل با قابلیت جابجایی، این مقدار افست بایتی از ابتدای بخش تا واحد ذخیره‌سازی تحت تأثیر بازمکانیابی است. برای یک فایل اجرایی یا شیء اشتراکی، این مقدار آدرس مجازی واحد ذخیره‌سازی تحت تأثیر بازمکانیابی است.

r_info

این عضو هم شاخص جدول نماد که بازمکانیابی باید نسبت به آن انجام شود و هم نوع بازمکانیابی اعمال‌شونده را نشان می‌دهد. انواع بازمکانیابی وابسته به پردازنده هستند. هنگامی که متن به نوع بازمکانیابی یا شاخص جدول نماد یک مدخل بازمکانیابی اشاره می‌کند، منظور نتیجه اعمال ELF[32|64]_R_TYPE یا ELF[32|64]_R_SYM، به ترتیب، بر روی عضو r_info مدخل است.

r_addend

این عضو یک افزوده ثابت را مشخص می‌کند که برای محاسبه مقدار ذخیره‌شونده در فیلد قابل جابجایی استفاده می‌شود.

تگ‌های پویا (Dyn)

بخش .dynamic شامل مجموعه‌ای از ساختارها است که اطلاعات مرتبط با پیوند پویا را نگه می‌دارند. عضو d_tag نحوه تفسیر d_un را کنترل می‌کند.

typedef struct {
    Elf32_Sword    d_tag;
    union {
        Elf32_Word d_val;
        Elf32_Addr d_ptr;
    } d_un;
} Elf32_Dyn;
extern Elf32_Dyn _DYNAMIC[];

typedef struct {
    Elf64_Sxword    d_tag;
    union {
        Elf64_Xword d_val;
        Elf64_Addr  d_ptr;
    } d_un;
} Elf64_Dyn;
extern Elf64_Dyn _DYNAMIC[];

d_tag

این عضو می‌تواند هر یک از مقادیر زیر را داشته باشد:

d_val

این عضو مقادیر صحیح با تفاسیر گوناگون را نشان می‌دهد.

d_ptr

این عضو آدرس‌های مجازی برنامه را نشان می‌دهد. هنگام تفسیر این آدرس‌ها، آدرس واقعی باید بر اساس مقدار اصلی فایل و آدرس پایه حافظه محاسبه شود. فایل‌ها شامل مدخل‌های بازمکانیابی برای اصلاح این آدرس‌ها نیستند.

_DYNAMIC

آرایه‌ای حاوی تمام ساختارهای پویا در بخش .dynamic. این آرایه به طور خودکار توسط پیونددهنده پر می‌شود.

یادداشت‌ها (Nhdr)

یادداشت‌های ELF امکان پیوست کردن اطلاعات اختیاری را برای استفاده سیستم فراهم می‌کنند. آن‌ها بیشتر توسط فایل‌های core (e_type از ET_CORE) استفاده می‌شوند، اما پروژه‌های زیادی مجموعه افزونه‌های خود را تعریف می‌کنند. برای نمونه، زنجیره ابزار گنو (GNU) از یادداشت‌های ELF برای انتقال اطلاعات از پیونددهنده به کتابخانه C استفاده می‌کند.

بخش‌های یادداشت شامل مجموعه‌ای از یادداشت‌ها هستند (تعاریف struct زیر را ببینید). هر یادداشت با فیلد name (که طول آن در n_namesz مشخص شده) و سپس فیلد descriptor (که طول آن در n_descsz مشخص شده) و آدرس شروع آن دارای تراز ۴ بایتی است، دنبال می‌شود. هیچ‌کدام از این دو فیلد به دلیل طول اختیاری در ساختار یادداشت تعریف نشده‌اند.

یک مثال برای تجزیه دو یادداشت متوالی باید چیدمان آن‌ها را در حافظه مشخص کند:

void *memory, *name, *desc;
Elf64_Nhdr *note, *next_note;
/* The buffer is pointing to the start of the section/segment. */
note = memory;
/* If the name is defined, it follows the note. */
name = note->n_namesz == 0 ? NULL : memory + sizeof(*note);
/* If the descriptor is defined, it follows the name
   (with alignment). */
desc = note->n_descsz == 0 ? NULL :
       memory + sizeof(*note) + ALIGN_UP(note->n_namesz, 4);
/* The next note follows both (with alignment). */
next_note = memory + sizeof(*note) +
                     ALIGN_UP(note->n_namesz, 4) +
                     ALIGN_UP(note->n_descsz, 4);

توجه داشته باشید که تفسیر n_type به فضای نام (namespace) تعریف‌شده توسط فیلد n_namesz بستگی دارد. اگر فیلد n_namesz تنظیم نشده باشد (مثلاً 0 باشد)، دو مجموعه یادداشت وجود دارد: یکی برای فایل‌های core و دیگری برای سایر انواع ELF. اگر فضای نام ناشناخته باشد، ابزارها معمولاً به این مجموعه‌های یادداشت بازمی‌گردند.

typedef struct {
    Elf32_Word n_namesz;
    Elf32_Word n_descsz;
    Elf32_Word n_type;
} Elf32_Nhdr;

typedef struct {
    Elf64_Word n_namesz;
    Elf64_Word n_descsz;
    Elf64_Word n_type;
} Elf64_Nhdr;

n_namesz

طول فیلد name بر حسب بایت. محتویات بلافاصله پس از این یادداشت در حافظه قرار می‌گیرد. نام با null خاتمه می‌یابد. برای نمونه، اگر نام "GNU" باشد، n_namesz برابر با 4 تنظیم می‌شود.

n_descsz

طول فیلد توصیف‌کننده (descriptor) بر حسب بایت. محتویات بلافاصله پس از فیلد name در حافظه قرار می‌گیرد.

n_type

بسته به مقدار فیلد name، این عضو می‌تواند هر یک از مقادیر زیر را داشته باشد: