حالت‌های نمایش پایه‌ای (Basic display modes)

-m

تخلیهٔ داده‌های دستگاه PCI در قالبی سازگار با نسخه‌های پیشین و قابل خواندن توسط ماشین. برای جزئیات به بخش‌های بعد مراجعه کنید.

-mm

تخلیهٔ داده‌های دستگاه PCI در قالبی قابل خواندن توسط ماشین برای تجزیه و پردازش آسان توسط اسکریپت‌ها. برای جزئیات به بخش‌های بعد مراجعه کنید.

-t

نمایش نموداری درخت‌مانند شامل تمامی گذرگاه‌ها، پل‌ها، دستگاه‌ها و ارتباطات میان آن‌ها.

گزینه‌های نمایش (Display options)

-v

حالت مشروح؛ نمایش اطلاعات دقیق و پرجزئیات درباره تمامی دستگاه‌ها.

-vv

حالت بسیار مشروح؛ نمایش جزئیات بیشتر. این سطح شامل تمام مواردی است که مفید تلقی می‌شوند.

-vvv

نمایش با بیشترین جزئیات ممکن؛ نمایش هر آنچه که قادر به تجزیهٔ آن هستیم، حتی اگر چندان جالب به نظر نرسد (مانند نواحی حافظهٔ تعریف‌نشده).

-k

نمایش درایورهای هسته که هر دستگاه را مدیریت می‌کنند و همچنین ماژول‌های هسته که توانایی مدیریت آن را دارند. هنگام استفاده از گزینهٔ -v در حالت خروجی عادی، به‌طور پیش‌فرض فعال است. (در حال حاضر تنها روی لینوکس با هستهٔ 2.6 یا جدیدتر کار می‌کند.)

-x

نمایش خروجی هگزادسیمال بخش استاندارد از فضای پیکربندی (نخستین ۶۴ بایت یا ۱۲۸ بایت برای پل‌های CardBus).

-xxx

نمایش خروجی هگزادسیمال تمام فضای پیکربندی PCI. این گزینه تنها در دسترس کاربر ریشه (root) است زیرا تعدادی از دستگاه‌های PCI هنگام تلاش برای خواندن برخی از بخش‌های فضای پیکربندی دچار فروپاشی (crash) می‌شوند (این رفتار احتمالاً استاندارد PCI را نقض نمی‌کند، اما دست‌کم بسیار نامناسب است). با این حال، چنین دستگاه‌هایی نادر هستند، بنابراین نیازی نیست چندان نگران باشید.

-xxxx

نمایش خروجی هگزادسیمال فضای پیکربندی گسترش‌یافتهٔ PCI (۴۰۹۶ بایتی) که در گذرگاه‌های PCI-X 2.0 و PCI Express در دسترس است.

-b

نمای گذرگاه‌محور (Bus-centric). نمایش تمامی شماره‌های IRQ و نشانی‌ها همان‌گونه که توسط کارت‌های روی گذرگاه PCI دیده می‌شوند، به جای آنچه که توسط هسته دیده می‌شود.

-D

همیشه شماره دامنه‌های PCI نمایش داده شود. به‌طور پیش‌فرض، lspci نمایش آن را در سامانه‌هایی که تنها دارای دامنهٔ 0 هستند، نادیده می‌گیرد.

-P

شناسایی دستگاه‌های PCI بر اساس مسیر عبوری از میان هر پل، به جای شمارهٔ گذرگاه.

-PP

شناسایی دستگاه‌های PCI بر اساس مسیر عبوری از میان هر پل، با نمایش شمارهٔ گذرگاه و همچنین شمارهٔ دستگاه.

گزینه‌های کنترل تبدیل شناسه‌ها به نام‌ها (Options to control resolving IDs to names)

-n

نمایش کدهای سازنده (vendor) و دستگاه (device) در PCI به‌صورت عددی، به جای جستجوی آن‌ها در فهرست شناسه‌های PCI.

-nn

نمایش کدهای سازنده و دستگاه در PCI به‌صورت توأمان عددی و نام متنی.

-q

استفاده از DNS برای پرس‌وجو از پایگاه‌دادهٔ مرکزی شناسه‌های PCI در صورتی که دستگاه در فایل محلی pci.ids یافت نشود. اگر پرس‌وجوی DNS موفقیت‌آمیز باشد، نتیجه در مسیر $XDG_CACHE_HOME/pci-ids ذخیره (کَش) می‌شود و در اجراهای بعدی حتی در صورت عدم تعیین گزینهٔ -q شناسایی خواهد شد. لطفاً از این سوییچ در اسکریپت‌های خودکار تنها با احتیاط استفاده کنید تا از ایجاد بار بیش از حد روی سرورهای پایگاه‌داده جلوگیری شود.

-qq

مشابه -q، اما حافظهٔ موقت محلی بازنشانی (reset) می‌شود.

-Q

پرس‌وجو از پایگاه‌دادهٔ مرکزی حتی برای ورودی‌هایی که به‌صورت محلی شناسایی شده‌اند. در صورتی که مشکوک هستید ورودی نمایش‌داده‌شده نادرست است، از این گزینه استفاده کنید.

گزینه‌های انتخاب دستگاه‌ها (Options for selection of devices)

-s [[[[<domain>]:]<bus>]:][<device>][.[<func>]]

نمایش تنها دستگاه‌های موجود در دامنهٔ مشخص‌شده (در صورتی که رایانهٔ شما دارای چندین پل میزبان باشد، آن‌ها می‌توانند در یک فضای شماره‌گذاری مشترک برای گذرگاه‌ها سهیم شوند یا هر یک دامنه‌ای اختصاصی از PCI را آدرس‌دهی کنند؛ دامنه‌ها از 0 تا ffff شماره‌گذاری می‌شوند)، گذرگاه (0 تا ff)، دستگاه (0 تا 1f) و تابع (0 تا 7). هر جزء از نشانی دستگاه می‌تواند حذف شود یا بر روی «*» تنظیم گردد که هر دو به معنای «هر مقداری» هستند. تمامی اعداد در مبنای هگزادسیمال هستند. به عنوان مثال، «0:» یعنی تمام دستگاه‌های روی گذرگاه 0، «0» یعنی تمام توابع دستگاه 0 روی هر گذرگاهی، «0.3» تابع سوم دستگاه 0 را روی تمام گذرگاه‌ها انتخاب می‌کند و «.4» تنها تابع چهارم هر دستگاه را نمایش می‌دهد.

-d [<vendor>]:[<device>][:<class>[:<prog-if>]]

نمایش تنها دستگاه‌هایی با سازنده، دستگاه، شناسهٔ کلاس و رابط برنامه‌نویسی مشخص‌شده. شناسه‌ها در مبنای هگزادسیمال هستند و می‌توان آن‌ها را حذف کرد یا به‌صورت «*» مشخص نمود، که هر دو به معنای «هر مقداری» است. شناسهٔ کلاس می‌تواند حاوی نویسه‌های «x» باشد که نشان‌دهندهٔ «هر رقمی» است.

هنگامی که گزینه‌های -s و -d با یکدیگر ترکیب شوند، تنها دستگاه‌هایی که با هر دو معیار مطابقت دارند انتخاب می‌شوند. هنگامی که یک گزینه چندین بار تکرار شود، راست‌ترین مورد جایگزین موارد قبلی شده و یک هشدار صادر می‌شود.

سایر گزینه‌ها (Other options)

-i <file>

استفاده از <file> به‌عنوان فهرست شناسه‌های PCI به‌جای مسیر /usr/share/hwdata/pci.ids.

-p <file>

استفاده از <file> به‌عنوان نگاشت شناسه‌های PCI مدیریت‌شده توسط ماژول‌های هسته. به‌طور پیش‌فرض، lspci از مسیر /lib/modules/kernel_version/modules.pcimap استفاده می‌کند. تنها در سیستم‌های لینوکسی با ابزارهای مدیریت ماژول به‌قدر کافی جدید کاربرد دارد.

-M

فعال‌سازی حالت نگاشت گذرگاه (bus mapping) که یک پویش دقیق از تمامی دستگاه‌های PCI، از جمله دستگاه‌های پشت پل‌های با پیکربندی نادرست و غیره انجام می‌دهد. این گزینه تنها در حالت دسترسی مستقیم به سخت‌افزار نتایج معناداری ارائه می‌دهد، که معمولاً نیازمند امتیازات کاربر ریشه (root) است. به‌طور پیش‌فرض، نگاشت‌کنندهٔ گذرگاه دامنه را می‌پوید. می‌توانید از گزینهٔ -s برای انتخاب دامنه‌ای متفاوت استفاده کنید.

--version

نمایش نسخهٔ lspci. این گزینه باید به‌صورت مستقل استفاده شود.

گزینه‌های دسترسی به PCI (PCI access options)

ابزارهای PCI از کتابخانهٔ PCI برای ارتباط با دستگاه‌های PCI استفاده می‌کنند (برای جزئیات بیشتر pcilib(7) را ببینید). شما می‌توانید از گزینه‌های زیر برای تأثیرگذاری بر رفتار آن استفاده کنید:

-A <method>

این کتابخانه از روش‌های گوناگونی برای دسترسی به سخت‌افزار PCI پشتیبانی می‌کند. به‌طور پیش‌فرض، از نخستین روش دسترسی موجود استفاده می‌کند، اما می‌توانید با استفاده از این گزینه این تصمیم را تغییر دهید. برای دیدن فهرستی از روش‌های موجود و توضیحات آن‌ها، -A help را ببینید.

-O <param>=<value>

رفتار کتابخانه توسط چندین پارامتر نام‌گذاری‌شده کنترل می‌شود. این گزینه امکان تعیین مقدار هر یک از پارامترها را فراهم می‌کند. از -O help برای دریافت فهرستی از پارامترهای شناخته‌شده و مقادیر پیش‌فرض آن‌ها استفاده کنید.

-H1

استفاده از دسترسی مستقیم سخت‌افزاری از طریق سازوکار پیکربندی اینتل ۱ (Intel configuration mechanism 1). (این گزینه شکل کوتاه‌شده‌ای برای -A intel-conf1 است.)

-H2

استفاده از دسترسی مستقیم سخت‌افزاری از طریق سازوکار پیکربندی اینتل ۲ (Intel configuration mechanism 2). (این گزینه شکل کوتاه‌شده‌ای برای -A intel-conf2 است.)

-F <file>

به‌جای دسترسی به سخت‌افزار واقعی، فهرست دستگاه‌ها و مقادیر ثبات‌های پیکربندی آن‌ها را از فایل مشخص‌شده که حاصل اجرای قبلی lspci -x است بخواند. اگر file یک خط تیرهٔ منفرد (-) باشد، محتوا را از ورودی استاندارد (stdin) می‌خواند.

این گزینه برای تجزیه و تحلیل گزارش اشکالات ارسال‌شده توسط کاربران بسیار مفید است، زیرا می‌توانید پیکربندی سخت‌افزار را به هر نحو دلخواه نمایش دهید بدون آنکه نیاز باشد از کاربر درخواست خروجی‌های بیشتری نمایید.

-G

افزایش سطح اشکال‌زدایی کتابخانه.

قالب ساده (Simple format - -m)

در قالب ساده، هر دستگاه در یک خط مجزا توصیف می‌شود که به‌صورت پارامترهای مناسب برای ارسال به یک اسکریپت شل قالب‌بندی شده است، یعنی مقادیر با فاصله جدا شده و در صورت نیاز نقل‌قول شده و اسکیپ شده‌اند. برخی از آرگومان‌ها وابسته به موقعیت (موقعیتی) هستند: اسلات، کلاس، نام سازنده، نام دستگاه، نام سازندهٔ زیرسیستم و نام زیرسیستم (دو مورد آخر در صورتی که دستگاه فاقد زیرسیستم باشد خالی خواهند بود)؛ مابقی آرگومان‌ها مشابه گزینه‌ها هستند:

-rrev

شمارهٔ بازبینی (Revision number).

-pprogif

رابط برنامه‌نویسی (Programming interface).

ترتیب نسبی آرگومان‌های موقعیتی و گزینه‌ها نامشخص است. گزینه‌های جدید ممکن است در نسخه‌های آینده افزوده شوند، اما آن‌ها همواره دارای یک آرگومان منفرد خواهند بود که با هیچ فاصله‌ای از گزینه جدا نمی‌شود، بنابراین در صورت عدم شناسایی می‌توان به‌راحتی آن‌ها را نادیده گرفت.

قالب مشروح (Verbose format - -vmm)

خروجی مشروح توالی‌ای از رکوردها است که با خطوط خالی از یکدیگر جدا شده‌اند. هر رکورد یک دستگاه را با توالی‌ای از خطوط توصیف می‌کند که هر خط شامل یک جفت `tag: value' است. tag و value با یک نویسهٔ تب (tab) منفرد از هم جدا شده‌اند. نه رکوردها و نه خطوط درون یک رکورد، هیچ‌کدام دارای ترتیب خاصی نیستند. برچسب‌ها به حروف بزرگ و کوچک حساس هستند (Case-sensitive).

برچسب‌های زیر تعریف شده‌اند:

Slot

نام اسلاتی که دستگاه در آن قرار دارد ([domain:]bus:device.function). این برچسب همواره نخستین مورد در یک رکورد است.

Class

نام کلاس.

Vendor

نام سازنده.

Device

نام دستگاه.

SVendor

نام سازندهٔ زیرسیستم (اختیاری).

SDevice

نام زیرسیستم (اختیاری).

PhySlot

اسلات فیزیکی که دستگاه در آن قرار دارد (اختیاری، فقط لینوکس).

Rev

شمارهٔ بازبینی (اختیاری).

ProgIf

رابط برنامه‌نویسی (اختیاری).

Driver

درایور هسته که در حال حاضر دستگاه را مدیریت می‌کند (اختیاری، فقط لینوکس).

Module

ماژول هسته که اعلام کرده قادر به مدیریت دستگاه است (اختیاری، فقط لینوکس). خطوط متعددی با این برچسب می‌توانند وجود داشته باشند.

NUMANode

گره NUMA که این دستگاه به آن متصل است (اختیاری، فقط لینوکس).

IOMMUGroup

گروه IOMMU که این دستگاه بخشی از آن است (اختیاری، فقط لینوکس).

برچسب‌های جدید ممکن است در نسخه‌های آینده افزوده شوند، بنابراین باید هر برچسبی را که نمی‌شناسید نادیده بگیرید.

قالب مشروح با سازگاری به عقب (Backward-compatible verbose format - -vm)

در این حالت، lspci تلاش می‌کند تا کاملاً با نسخه‌های قدیمی خود سازگار باشد. این حالت تقریباً مشابه قالب مشروح عادی است، اما برچسب Device هم برای اسلات و هم برای نام دستگاه استفاده می‌شود، بنابراین دو بار در یک رکورد تکرار می‌گردد. لطفاً از به‌کارگیری این قالب در کدهای جدید خودداری کنید.