'\" t
.\"     Title: mount
.\"    Author: [see the "AUTHOR(S)" section]
.\" Generator: Asciidoctor 2.0.23
.\"      Date: 2026-07-31
.\"    Manual: System Administration
.\"    Source: util-linux 2.41.5
.\"  Language: Persian
.\"
.TH "MOUNT" "8" "مه ۲۰۲۵" "util-linux" "دستورات مدیریت سیستم"
.ie \n(.g .ds Aq \(aq
.el       .ds Aq '
.ss \n[.ss] 0
.nh
.ad l
.de URL
\fI\\$2\fP <\\$1>\\$3
..
.als MTO URL
.if \n[.g] \{\
.  mso www.tmac
.  am URL
.    ad l
.  .
.  am MTO
.    ad l
.  .
.  LINKSTYLE blue R < >
.\}
.SH "نام (NAME)"
mount \- سوار کردن و اتصال یک سیستم پرونده
.SH "خلاصه دستور (SYNOPSIS)"
.sp
\fBmount\fP [\fB\-h\fP|\fB\-V\fP]
.sp
\fBmount\fP [\fB\-l\fP] [\fB\-t\fP \fIfstype\fP]
.sp
\fBmount\fP \fB\-a\fP [\fB\-fFnrsvw\fP] [\fB\-t\fP \fIfstype\fP] [\fB\-O\fP \fIoptlist\fP]
.sp
\fBmount\fP [\fB\-fnrsvw\fP] [\fB\-o\fP \fIoptions\fP] \fIdevice\fP|\fImountpoint\fP
.sp
\fBmount\fP [\fB\-fnrsvw\fP] [\fB\-t\fP \fIfstype\fP] [\fB\-o\fP \fIoptions\fP] \fIdevice mountpoint\fP
.sp
\fBmount\fP \fB\-\-bind\fP|\fB\-\-rbind\fP|\fB\-\-move\fP \fIolddir newdir\fP
.sp
\fBmount\fP \fB\-\-make\-\fP[\fBshared\fP|\fBslave\fP|\fBprivate\fP|\fBunbindable\fP|\fBrshared\fP|\fBrslave\fP|\fBrprivate\fP|\fBrunbindable\fP] \fImountpoint\fP
.SH "توضیحات (DESCRIPTION)"
دستور \fBmount\fR سیستمهای پرونده موجود بر روی دستگاههای مختلف را به درخت دایرکتوری لینوکس متصل میکند.
.sp
تمام پرونده‌های قابل دسترسی در یک سیستم یونیکس در یک درخت واحد بزرگ، یعنی سلسله‌مراتب فایل‌ها، که ریشه آن \fI/\fP است، چیده شده‌اند. این پرونده‌ها می‌توانند در میان چندین دستگاه پخش شده باشند. دستور \fBmount\fP برای پیوست کردن سیستم پرونده موجود روی یک دستگاه به این درخت بزرگ فایل‌ها به کار می‌رود. در مقابل، دستور \fBumount\fP(8) مجدداً آن را جدا می‌کند. سیستم پرونده برای کنترل نحوه ذخیره‌سازی داده‌ها روی دستگاه یا ارائه آن‌ها به شکل مجازی از طریق شبکه یا سایر سرویس‌ها استفاده می‌شود.
.sp
شکل استاندارد دستور \fBmount\fP به صورت زیر است:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-t\fP \fItype device dir\fP
.br
.RE
.ll
.sp
این دستور به هسته لینوکس اعلام می‌کند که سیستم پرونده موجود بر روی \fIdevice\fP (که از نوع \fItype\fP است) را به دایرکتوری \fIdir\fP متصل کند. گزینه \fB\-t\fP \fItype\fP اختیاری است. دستور \fBmount\fP معمولاً قادر است نوع سیستم پرونده را به صورت خودکار تشخیص دهد. به طور پیش‌فرض دسترسی‌های ریشه (root) برای اتصال یک سیستم پرونده الزامی است. برای جزئیات بیشتر به بخش «اتصالات کاربران غیر ریشه» در ادامه مراجعه کنید. محتویات قبلی (در صورت وجود)، مالک و حالت دسترسی دایرکتوری \fIdir\fP نامرئی می‌شوند، و تا زمانی که این سیستم پرونده متصل بماند، مسیر \fIdir\fP به ریشه سیستم پرونده روی \fIdevice\fP اشاره می‌کند.
.sp
اگر فقط دایرکتوری یا فقط دستگاه داده شود، برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount\fP \fI/dir\fP
.br
.RE
.ll
.sp
آن‌گاه \fBmount\fP به دنبال یک نقطه اتصال (و در صورت نیافتن، به دنبال یک دستگاه) در پرونده \fI/etc/fstab\fP می‌گردد. می‌توان از گزینه‌های \fB\-\-target\fP یا \fB\-\-source\fP برای جلوگیری از تفسیر مبهم آرگومان داده‌شده استفاده کرد. برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-\-target\fP \fI/mountpoint\fP
.br
.RE
.ll
.sp
یک سیستم پرونده ممکن است بیش از یک بار متصل شود، و در برخی موارد (مانند سیستم‌های پرونده شبکه‌ای) همان سیستم پرونده ممکن است چندین بار روی یک نقطه اتصال سوار شود. دستور \fBmount\fP هیچ سیاستی را برای کنترل این رفتار اعمال نمی‌کند. تمامی این رفتارها توسط هسته کنترل شده و معمولاً وابسته به درایور سیستم پرونده است. استثنا گزینه \fB\-\-all\fP است؛ در این حالت سیستم‌های پرونده‌ای که هم‌اکنون متصل هستند نادیده گرفته می‌شوند (برای جزئیات بیشتر به \fB\-\-all\fP در زیر مراجعه کنید).
.SS "فهرست کردن اتصالات (Listing the mounts)"
.sp
حالت فهرست کردن فقط برای سازگاری با نسخه‌های گذشته حفظ شده است.
.sp
برای خروجی پایدارتر و قابل سفارشی‌سازی‌تر، از \fBfindmnt\fP(8) استفاده کنید، \fBبه‌ویژه در اسکریپت‌های خود\fP. توجه داشته باشید که نویسه‌های کنترلی در نام نقطه اتصال با \*(Aq?\*(Aq جایگزین می‌شوند.
.sp
دستور زیر تمام سیستم‌های پرونده متصل‌شده (از نوع \fItype\fP) را فهرست می‌کند:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount\fP [\fB\-l\fP] [\fB\-t\fP \fItype\fP]
.br
.RE
.ll
.sp
گزینه \fB\-l\fP برچسب‌ها را به این فهرست اضافه می‌کند. در زیر مشاهده کنید.
.SS "مشخص کردن دستگاه و سیستم پرونده (Indicating the device and filesystem)"
.sp
بیشتر دستگاه‌ها با یک نام پرونده (یک دستگاه ویژه بلوکی) مانند \fI/dev/sda1\fP مشخص می‌شوند، اما گزینه‌های دیگری نیز وجود دارد. برای مثال در اتصال NFS، ممکن است \fIdevice\fP به شکل \fIknuth.cwi.nl:/dir\fP باشد.
.sp
نام دستگاه‌های پارتیشن‌های دیسک ناپایدار هستند؛ بازپیکربندی سخت‌افزار و افزودن یا حذف دستگاه می‌تواند موجب تغییر نام‌ها شود. به همین دلیل اکیداً توصیه می‌شود از شناسه‌های سیستم پرونده یا پارتیشن مانند UUID یا LABEL استفاده شود. شناسه‌های پشتیبانی‌شده کنونی (تگ‌ها):
.sp
LABEL=\fIlabel\fP
.RS 4
شناسه خوانا برای انسان سیستم پرونده. همچنین \fB\-L\fP را ببینید.
.RE
.sp
UUID=\fIuuid\fP
.RS 4
شناسه منحصربه‌فرد جهانی سیستم پرونده (UUID). قالب UUID معمولاً مجموعه‌ای از ارقام هگزادسیمال است که با خط تیره جدا شده‌اند. همچنین \fB\-U\fP را ببینید.
.sp
توجه داشته باشید که \fBmount\fP از UUIDها به عنوان رشته متنی استفاده می‌کند. مقادیر UUID از خط فرمان یا از \fBfstab\fP(5) به نمایش دودویی داخلی تبدیل نمی‌شوند. نمایش رشته‌ای UUID باید با حروف کوچک باشد.
.RE
.sp
PARTLABEL=\fIlabel\fP
.RS 4
شناسه خوانا برای انسان پارتیشن. این شناسه مستقل از سیستم پرونده است و با عملیات‌های \fBmkfs\fP یا \fBmkswap\fP تغییر نمی‌کند. برای مثال در جدول‌های پارتیشن GUID (GPT) پشتیبانی می‌شود.
.RE
.sp
PARTUUID=\fIuuid\fP
.RS 4
شناسه منحصربه‌فرد جهانی پارتیشن. این شناسه مستقل از سیستم پرونده است و با عملیات‌های \fBmkfs\fP یا \fBmkswap\fP تغییر نمی‌کند. برای مثال در جدول‌های پارتیشن GUID (GPT) پشتیبانی می‌شود.
.RE
.sp
ID=\fIid\fP
.RS 4
شناسه دستگاه بلوکی سخت‌افزاری تولیدشده توسط udevd. این شناسه معمولاً بر پایه WWN (شناسه ذخیره‌سازی یکتا) است و توسط تولیدکننده سخت‌افزار اختصاص می‌یابد. برای جزئیات بیشتر به \fBls /dev/disk/by\-id\fP مراجعه کنید؛ وجود این دایرکتوری و اجرای udevd الزامی است. این شناسه برای استفاده عمومی توصیه نمی‌شود زیرا شناسه به طور دقیق تعریف نشده و به udev، قوانین udev و سخت‌افزار وابسته است.
.RE
.sp
دستور \fBlsblk \-\-fs\fP نمای کلی سیستم‌های پرونده، برچسب‌ها و UUIDهای دستگاه‌های بلوکی موجود را فراهم می‌کند. دستور \fBblkid \-p <device>\fP جزئیات مربوط به یک سیستم پرونده روی دستگاه مشخص‌شده را ارائه می‌دهد.
.sp
فراموش نکنید که هیچ تضمینی برای یکتا بودن واقعی UUIDها و برچسب‌ها وجود ندارد، به ویژه اگر دستگاه را جابه‌جا، به اشتراک‌گذاری یا کپی کنید. از \fBlsblk \-o +UUID,PARTUUID\fP برای بررسی یکتایی واقعی UUIDها در سیستم خود استفاده کنید.
.sp
پیکربندی توصیه‌شده، استفاده از تگ‌ها (مانند \fBUUID\fP=\fIuuid\fP) به جای پیوندهای نمادین udev در مسیر \fI/dev/disk/by\-{label,uuid,id,partuuid,partlabel}\fP در پرونده \fI/etc/fstab\fP است. تگ‌ها خواناتر، مقاوم‌تر و قابل حمل‌تر هستند. دستور \fBmount\fP(8) در لایه‌های درونی خود از پیوندهای نمادین udev استفاده می‌کند، بنابراین استفاده از پیوندهای نمادین در \fI/etc/fstab\fP مزیتی نسبت به تگ‌ها ندارد. برای اطلاعات بیشتر \fBlibblkid\fP(3) را ببینید.
.sp
سیستم پرونده \fIproc\fP به هیچ دستگاه خاصی مرتبط نیست و هنگام اتصال آن، می‌توان از هر کلمه کلیدی دلخواه \- برای مثال \fIproc\fP \- به جای مشخصات دستگاه استفاده کرد. (انتخاب مرسوم \fInone\fP چندان مناسب نیست: پیام خطای «none already mounted» از سوی \fBmount\fP می‌تواند گیج‌کننده باشد.)
.SS "فایل‌های /etc/fstab و /etc/mtab و /proc/mounts (The files /etc/fstab, /etc/mtab and /proc/mounts)"
.sp
پرونده \fI/etc/fstab\fP (به \fBfstab\fP(5) مراجعه کنید) ممکن است شامل خطوطی باشد که توصیف می‌کنند چه دستگاه‌هایی معمولاً در کجا و با چه گزینه‌هایی متصل می‌شوند. مکان پیش‌فرض پرونده \fBfstab\fP(5) را می‌توان با گزینه خط فرمان \fB\-\-fstab\fP \fIpath\fP بازنویسی کرد (برای جزئیات بیشتر به ادامه مراجعه کنید).
.sp
دستور
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-a\fP [\fB\-t\fP \fItype\fP] [\fB\-O\fP \fIoptlist\fP]
.br
.RE
.ll
.sp
(که معمولاً در اسکریپت بوت سیستم اجرا می‌شود) باعث می‌شود تمام سیستم‌های پرونده ذکرشده در \fIfstab\fP (از نوع مناسب و/یا دارای یا فاقد گزینه‌های مربوطه) همان‌طور که مشخص شده متصل شوند، به جز مواردی که خط آن‌ها حاوی کلمه کلیدی \fBnoauto\fP است. افزودن گزینه \fB\-F\fP باعث فورک شدن \fBmount\fP می‌شود تا سیستم‌های پرونده به صورت موازی سوار شوند.
.sp
هنگام اتصال سیستم پرونده‌ای که در \fIfstab\fP یا \fImtab\fP ذکر شده است، کافی است در خط فرمان فقط دستگاه یا فقط نقطه اتصال را مشخص کنید.
.sp
برنامه‌های \fBmount\fP و \fBumount\fP(8) به طور سنتی فهرستی از سیستم‌های پرونده متصل‌شده کنونی را در پرونده \fI/etc/mtab\fP نگهداری می‌کردند. پشتیبانی از پرونده معمولی کلاسیک \fI/etc/mtab\fP به طور پیش‌فرض در زمان کامپایل کاملاً غیرفعال شده است، زیرا در سیستم‌های لینوکس امروزی بهتر است \fI/etc/mtab\fP به جای آن یک پیوند نمادین به \fI/proc/mounts\fP باشد. پرونده معمولی \fImtab\fP که در فضای کاربری نگهداری می‌شود نمی‌تواند به طور قابل اعتماد با فضاهای نام (namespaces)، کانتینرها و سایر ویژگی‌های پیشرفته لینوکس کار کند. اگر پشتیبانی سنتی \fImtab\fP فعال باشد، می‌توان هم از پرونده معمولی و هم از پیوند نمادین استفاده کرد.
.sp
اگر هیچ آرگومانی به \fBmount\fP داده نشود، فهرست سیستم‌های پرونده متصل‌شده چاپ می‌شود.
.sp
اگر می‌خواهید گزینه‌های اتصال را از \fI/etc/fstab\fP بازنویسی کنید، باید از گزینه \fB\-o\fP استفاده کنید:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount\fP \fIdevice\fP|\fIdir\fP \fB\-o\fP \fIoptions\fP
.br
.RE
.ll
.sp
و سپس گزینه‌های اتصال خط فرمان به انتهای فهرست گزینه‌های \fI/etc/fstab\fP اضافه خواهند شد. این رفتار پیش‌فرض را می‌توان با استفاده از گزینه خط فرمان \fB\-\-options\-mode\fP تغییر داد. رفتار معمول این است که در صورت وجود گزینه‌های متناقض، آخرین گزینه اعمال می‌شود.
.sp
اگر هر دو پارامتر \fIdevice\fP (یا LABEL، UUID، ID، PARTUUID یا PARTLABEL) و \fIdir\fP مشخص شده باشند، برنامه \fBmount\fP پرونده \fI/etc/fstab\fP را نمی‌خواند. برای مثال، برای اتصال دستگاه \fBfoo\fP در \fB/dir\fP:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount /dev/foo /dir\fP
.br
.RE
.ll
.sp
این رفتار پیش‌فرض را می‌توان با استفاده از گزینه خط فرمان \fB\-\-options\-source\-force\fP تغییر داد تا همیشه پیکربندی از \fIfstab\fP خوانده شود. برای کاربران غیر ریشه، \fBmount\fP همیشه پیکربندی \fIfstab\fP را می‌خواند.
.SS "اتصالات کاربران غیر ریشه (Non\-superuser mounts)"
.sp
به طور معمول، تنها کاربر ارشد (superuser) می‌تواند سیستم‌های پرونده را متصل کند. با این حال، اگر \fIfstab\fP شامل گزینه \fBuser\fP در یک خط باشد، هر کاربری می‌تواند سیستم پرونده مربوطه را متصل کند.
.sp
بنابراین، با داشتن خطی مانند
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fB/dev/cdrom /cd iso9660 ro,user,noauto,unhide\fP
.br
.RE
.ll
.sp
هر کاربری می‌تواند با استفاده از دستور زیر سیستم پرونده iso9660 موجود در یک CDROM درج‌شده را متصل کند:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount /cd\fP
.br
.RE
.ll
.sp
توجه داشته باشید که \fBmount\fP در مورد کاربران غیر ریشه بسیار سخت‌گیر است و تمام مسیرهای مشخص‌شده در خط فرمان قبل از پردازش \fIfstab\fP یا اجرای برنامه‌های کمکی بررسی و اعتبارسنجی می‌شوند. اکیداً توصیه می‌شود برای تعیین سیستم پرونده از یک نقطه اتصال معتبر استفاده کنید، در غیر این صورت ممکن است \fBmount\fP با شکست مواجه شود. برای مثال، استفاده از منبع NFS یا CIFS در خط فرمان برای کاربران غیر ریشه ایده مناسبی نیست.
.sp
از نسخه util\-linux 2.35، در صورتی که دسترسی‌های کاربر طبق قوانین امنیتی داخلی libmount ناکافی باشد، \fBmount\fP خارج نمی‌شود. در عوض، دسترسی‌های suid را کنار گذاشته و به عنوان کاربر عادی غیر ریشه ادامه می‌دهد. این رفتار از سناریوهایی پشتیبانی می‌کند که در آن‌ها مجوزهای ریشه ضروری نیستند (مانند سیستم‌های پرونده fuse، فضاهای نام کاربری و غیره).
.sp
برای جزئیات بیشتر به \fBfstab\fP(5) مراجعه کنید. تنها کاربری که یک سیستم پرونده را متصل کرده می‌تواند آن را جدا کند. اگر لازم است هر کاربری بتواند آن را جدا کند، به جای \fBuser\fP در خط \fIfstab\fP از \fBusers\fP استفاده کنید. گزینه \fBowner\fP شبیه به گزینه \fBuser\fP است، با این محدودیت که کاربر باید مالک پرونده دستگاه ویژه باشد. این امر مثلاً برای \fI/dev/fd\fP در صورتی که اسکریپت ورود کاربر کنسول را مالک این دستگاه کند، مفید است. گزینه \fBgroup\fP نیز مشابه است، با این محدودیت که کاربر باید عضو گروه پرونده دستگاه ویژه باشد.
.sp
گزینه اتصال \fBuser\fP در صورتی که هیچ نام کاربری مشخص نشده باشد پذیرفته می‌شود. در صورت استفاده در قالب \fBuser=someone\fP، گزینه نادیده گرفته شده و فقط برای برنامه‌های کمکی خارجی اتصال (/sbin/mount.<type>) جهت سازگاری با برخی سیستم‌های پرونده شبکه‌ای قابل مشاهده است.
.if n .sp
.RS 4
.it 1 an-trap
.nr an-no-space-flag 1
.nr an-break-flag 1
.br
.ps +1
.B هشدار
.ps -1
.br
.sp
هنگام استفاده از فراخوانی سیستمی سنتی \fBmount\fP(2) (در هسته‌های قدیمی‌تر بدون رابط برنامه‌نویسی اتصال جدید)، مسیر مقصد اتصال در زمان فراخوانی سیستم توسط هسته تحلیل می‌شود. این بدان معناست که یک پنجره آسیب‌پذیری ذاتی بین زمان بررسی و زمان استفاده (TOCTOU) بین بررسی مجوز و عملیات واقعی اتصال وجود دارد. اگر یک دایرکتوری والد مقصد اتصال توسط کاربر غیرمجاز قابل نوشتن باشد، می‌توان یک بخش مسیر را تعویض کرد تا اتصال به مکانی ناخواسته هدایت شود. رابط برنامه‌نویسی جدید اتصال (موجود از لینوکس 5.2) این مشکل را با استفاده از تفکیک مقصد مبتنی بر توصیف‌گر پرونده (file descriptor) برطرف کرده است. مدیران سیستم باید اطمینان حاصل کنند که مسیرهای مقصد برای اتصالات \fBuser\fP از دایرکتوری‌های قابل نوشتن توسط کاربران غیرمجاز عبور نمی‌کند.
.sp .5v
.RE
.sp
برای مسیرهای منبع اتصال، \fBmount\fP(8) فقط مسیرهایی را که با \fI/dev/\fP شروع می‌شوند برای کاربران غیرمجاز متعارف‌سازی (حل پیوندهای نمادین) می‌کند و بررسی می‌کند که نتیجه در داخل \fI/dev/\fP باقی بماند. مسیرهای منبع خارج از \fI/dev/\fP (مانند ایمیج‌های دیسک در دایرکتوری‌های قابل نوشتن توسط کاربر) دقیقاً همان‌طور که در \fIfstab\fP آمده حفظ می‌شوند.
.sp
تشخیص خودکار نوع سیستم پرونده برای کاربران غیرمجاز منحصراً متکی به فراداده‌های \fBudev\fP است تا کاوش مستقیم دستگاه؛ این بدان معناست که ایمیج‌های پرونده‌ای که در udev ثبت نشده‌اند، نیازمند نوع سیستم پرونده صریح در \fIfstab\fP هستند.
.SS "عملیات اتصال اتصالی (Bind mount operation)"
.sp
اتصال مجدد بخشی از سلسله‌مراتب فایل‌ها در مکانی دیگر. فراخوانی به صورت زیر است:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-\-bind\fP \fIolddir newdir\fP
.br
.RE
.ll
.sp
یا با استفاده از این مدخل در \fIfstab\fP:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fB/\fP\fIolddir\fP \fB/\fP\fInewdir\fP \fBnone bind\fP
.br
.RE
.ll
.sp
پس از این فراخوانی، همان محتویات در دو مکان قابل دسترسی هستند.
.sp
درک این نکته مهم است که «bind» هیچ گره درجه دو یا ویژه‌ای در VFS هسته ایجاد نمی‌کند. «bind» صرفاً یک عملیات دیگر برای پیوست کردن سیستم پرونده است. هیچ جا این اطلاعات ذخیره نمی‌شود که سیستم پرونده با یک عملیات «bind» متصل شده است. مسیرهای \fIolddir\fP و \fInewdir\fP مستقل هستند و \fIolddir\fP می‌تواند جدا (unmount) شود.
.sp
همچنین می‌توان یک تک‌پرونده را (بر روی یک تک‌پرونده دیگر) متصل کرد. علاوه بر این، می‌توان از bind mount برای ایجاد نقطه اتصال از یک دایرکتوری معمولی استفاده کرد، برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-\-bind foo foo\fP
.br
.RE
.ll
.sp
فراخوانی bind mount فقط (بخشی از) یک سیستم پرونده واحد را متصل می‌کند، نه اتصالات فرعی احتمالی را. کل سلسله‌مراتب فایل‌ها شامل اتصالات فرعی را می‌توان با دستور زیر در مکان دوم متصل کرد:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-\-rbind\fP \fIolddir newdir\fP
.br
.RE
.ll
.sp
توجه داشته باشید که گزینه‌های اتصال سیستم پرونده نگهداری‌شده توسط هسته همانند نقطه اتصال اولیه باقی خواهند ماند. گزینه‌های اتصال فضای کاربری (مانند _netdev) توسط \fBmount\fP کپی نمی‌شوند و لازم است گزینه‌ها را به طور صریح در خط فرمان \fBmount\fP مشخص کنید.
.sp
از نسخه util\-linux 2.27، دستور \fBmount\fP اجازه می‌دهد گزینه‌های اتصال را با ارسال گزینه‌های مربوطه همراه با \fB\-\-bind\fP تغییر دهید. برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-o bind,ro foo foo\fP
.br
.RE
.ll
.sp
این ویژگی توسط هسته لینوکس پشتیبانی نمی‌شود؛ بلکه در فضای کاربری با یک فراخوانی سیستمی اتصال مجدد اضافی \fBmount\fP(2) پیاده‌سازی شده است. این راه‌حل اتمیک (اتمی) نیست.
.sp
روش جایگزین (کلاسیک) برای ایجاد یک اتصال bind فقط‌خواندنی، استفاده از عملیات اتصال مجدد (remount) است، برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-\-bind\fP \fIolddir newdir\fP
.sp
\fBmount \-o remount,bind,ro\fP \fIolddir newdir\fP
.br
.RE
.ll
.sp
توجه داشته باشید که یک bind فقط‌خواندنی یک نقطه اتصال فقط‌خواندنی (مدخل VFS) ایجاد می‌کند، اما ابربلوک (superblock) سیستم پرونده اصلی همچنان قابل نوشتن خواهد بود، به این معنی که \fIolddir\fP قابل نوشتن است، اما \fInewdir\fP فقط‌خواندنی خواهد بود.
.sp
همچنین می‌توان فلگ‌های مدخل VFS شامل nosuid، nodev، noexec، noatime، nodiratime، relatime و nosymfollow را از طریق عملیات "remount,bind" تغییر داد. سایر فلگ‌ها (برای مثال فلگ‌های خاص سیستم پرونده) نادیده گرفته می‌شوند. فراخوانی سیستمی سنتی \fBmount\fP(2) اجازه تغییر بازگشتی گزینه‌های اتصال را نمی‌دهد (مثلاً با \fB\-o rbind,ro\fP). معناشناسی بازگشتی با فراخوانی سیستمی جدید هسته \fBmount_setattr\fP(2) امکان‌پذیر است و از زمان libmount در util\-linux v2.39 با یک آرگومان گزینه‌ای آزمایشی جدید "recursive" پشتیبانی می‌شود (مثلاً \fB\-o rbind,ro=recursive\fP). برای جزئیات بیشتر به بخش \fBگزینه‌های اتصال مستقل از سیستم پرونده\fP مراجعه کنید.
.sp
از نسخه util\-linux 2.31، دستور \fBmount\fP فلگ \fBbind\fP از \fI/etc/fstab\fP را در عملیات \fBremount\fP نادیده می‌گیرد (در صورتی که \fB\-o remount\fP در خط فرمان مشخص شده باشد). این برای کنترل کامل گزینه‌های اتصال در هنگام اتصال مجدد از طریق خط فرمان ضروری است. در نسخه‌های قبلی، فلگ bind همیشه اعمال می‌شد و بازتعریف گزینه‌های اتصال بدون تداخل با مفهوم bind غیرممکن بود. این رفتار \fBmount\fP تأثیری بر وضعیت‌هایی که "remount,bind" در پرونده \fI/etc/fstab\fP مشخص شده باشد ندارد.
.sp
از نسخه util\-linux 2.39، دستور \fBmount\fP در صورت در دسترس بودن از رابط کاربری جدید اتصال هسته استفاده می‌کند. این رابط جدید هسته روش دقیق‌تری را برای کار با ویژگی‌های نقطه اتصال فراهم می‌کند. برای مثال، عملیات \fB\-o bind,rw\fP یک گره خواندنی\-نوشتنی ایجاد می‌کند حتی اگر گره اصلی فقط‌خواندنی بوده باشد. این کار با فراخوانی سیستمی سنتی mount(2) که در آن فلگ VFS فقط‌خواندنی از گره اصلی به ارث برده می‌شد، غیرممکن بود.
.SS "عملیات انتقال (The move operation)"
.sp
انتقال یک \fBدرخت متصل‌شده\fP به مکانی دیگر (به صورت اتمیک). فراخوانی به صورت زیر است:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount \-\-move\fP \fIolddir newdir\fP
.br
.RE
.ll
.sp
این دستور باعث می‌شود محتویاتی که قبلاً زیر \fIolddir\fP ظاهر می‌شدند، اکنون زیر \fInewdir\fP قابل دسترسی باشند. مکان فیزیکی پرونده‌ها تغییری نمی‌کند. توجه داشته باشید که \fIolddir\fP باید یک نقطه اتصال باشد.
.sp
همچنین توجه داشته باشید که انتقال یک اتصال واقع در زیر یک اتصال اشتراکی (shared mount) نامعتبر و غیرپشتیبانی‌شده است. از \fBfindmnt \-o TARGET,PROPAGATION\fP برای مشاهده فلگ‌های انتشار کنونی استفاده کنید.
.SS "عملیات زیردرخت‌های اشتراکی (Shared subtree operations)"
.sp
از نسخه لینوکس 2.6.15 امکان علامت‌گذاری یک اتصال و اتصالات فرعی آن به عنوان shared (اشتراکی)، private (اختصاصی)، slave (پیرو) یا unbindable (غیرقابل اتصال) فراهم شده است. یک اتصال اشتراکی امکان ایجاد آینه‌هایی از آن اتصال را فراهم می‌کند، به طوری که اتصالات و جداسازی‌ها در هر یک از آینه‌ها به آینه دیگر منتشر می‌شود. یک اتصال پیرو (slave) انتشارات را از ارباب (master) خود دریافت می‌کند، اما نه برعکس. یک اتصال اختصاصی هیچ قابلیت انتشاری ندارد. یک اتصال غیرقابل پیوند یک اتصال اختصاصی است که نمی‌توان آن را از طریق عملیات bind شبیه‌سازی کرد. معناشناسی دقیق در پرونده \fIDocumentation/filesystems/sharedsubtree.txt\fP در درخت منابع هسته مستند شده است؛ همچنین \fBmount_namespaces\fP(7) را ببینید.
.sp
عملیات‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از:
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
mount \-\-make\-shared mountpoint
mount \-\-make\-slave mountpoint
mount \-\-make\-private mountpoint
mount \-\-make\-unbindable mountpoint
.fam
.fi
.if n .RE
.sp
دستورات زیر امکان تغییر بازگشتی نوع تمام اتصالات زیر یک نقطه اتصال معین را فراهم می‌کنند:
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
mount \-\-make\-rshared mountpoint
mount \-\-make\-rslave mountpoint
mount \-\-make\-rprivate mountpoint
mount \-\-make\-runbindable mountpoint
.fam
.fi
.if n .RE
.sp
دستور \fBmount\fP هنگام درخواست عملیات \fB\-\-make\-\fP* پرونده \fBfstab\fP(5) را \fBنمی‌خواند\fP. تمام اطلاعات لازم باید در خط فرمان مشخص شوند.
.sp
توجه داشته باشید که هسته لینوکس اجازه تغییر چندین فلگ انتشار را با یک فراخوانی سیستمی \fBmount\fP(2) نمی‌دهد و این فلگ‌ها را نمی‌توان با سایر گزینه‌ها و عملیات‌های اتصال ترکیب کرد.
.sp
از نسخه util\-linux 2.23، دستور \fBmount\fP می‌تواند برای انجام تغییرات انتشار (توپولوژی) بیشتری با یک فراخوانی \fBmount\fP(8) و همچنین انجام آن همراه با سایر عملیات‌های اتصال استفاده شود. فلگ‌های انتشار با فراخوانی‌های سیستمی اضافی \fBmount\fP(2) پس از موفقیت عملیات‌های اتصال پیشین اعمال می‌شوند. توجه داشته باشید که این کاربرد اتمیک نیست. امکان مشخص کردن فلگ‌های انتشار در \fBfstab\fP(5) به عنوان گزینه‌های اتصال وجود دارد (\fBprivate\fP، \fBslave\fP، \fBshared\fP، \fBunbindable\fP، \fBrprivate\fP، \fBrslave\fP، \fBrshared\fP، \fBrunbindable\fP).
.sp
برای مثال:
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
mount \-\-make\-private \-\-make\-unbindable /dev/sda1 /foo
.fam
.fi
.if n .RE
.sp
معادل است با:
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
mount /dev/sda1 /foo
mount \-\-make\-private /foo
mount \-\-make\-unbindable /foo
.fam
.fi
.if n .RE
.SH "گزینه‌های خط فرمان (COMMAND\-LINE OPTIONS)"
.sp
مجموعه کامل گزینه‌های اتصال که توسط یک فراخوانی \fBmount\fP استفاده می‌شود، ابتدا با استخراج گزینه‌های سیستم پرونده از جدول \fIfstab\fP، سپس اعمال هر گزینه‌ای که با آرگومان \fB\-o\fP مشخص شده است، و در نهایت اعمال گزینه \fB\-r\fP یا \fB\-w\fP (در صورت وجود) تعیین می‌شود.
.sp
دستور \fBmount\fP تمام گزینه‌های خط فرمان را به برنامه‌های کمکی اتصال \fB/sbin/mount.\fP\fIsuffix\fP منتقل نمی‌کند. رابط بین \fBmount\fP و برنامه‌های کمکی اتصال در ادامه در بخش \fBکمک‌کننده‌های خارجی (EXTERNAL HELPERS)\fP شرح داده شده است.
.sp
گزینه‌های خط فرمان موجود برای دستور \fBmount\fP عبارتند از:
.sp
\fB\-a\fP, \fB\-\-all\fP
.RS 4
اتصال تمام سیستم‌های پرونده (از نوع‌های داده‌شده) ذکرشده در \fIfstab\fP (به جز آن‌هایی که خط آن‌ها حاوی کلمه کلیدی \fBnoauto\fP است). سیستم‌های پرونده به ترتیب ورودشان در \fIfstab\fP متصل می‌شوند. دستور \fBmount\fP منبع، مقصد (و ریشه سیستم پرونده را برای bind mount یا btrfs) مقایسه می‌کند تا سیستم‌های پرونده‌ای که قبلاً متصل شده‌اند را تشخیص دهد. جدول هسته مربوط به سیستم‌های پرونده از قبل متصل‌شده در طول اجرای \fBmount \-\-all\fP کش می‌شود. این بدان معناست که تمام مدخل‌های تکراری \fIfstab\fP متصل خواهند شد.
.sp
عملکرد صحیح به \fI/proc\fP (برای تشخیص سیستم‌های پرونده متصل‌شده) و به \fI/sys\fP (برای ارزیابی تگ‌های سیستم پرونده مانند UUID= یا LABEL=) وابسته است. اکیداً توصیه می‌شود سیستم‌های پرونده \fI/proc\fP و \fI/sys\fP پیش از اجرای \fBmount \-a\fP متصل شوند، یا در ابتدای \fIfstab\fP نگهداری شوند.
.sp
امکان استفاده از گزینه \fB\-\-all\fP برای عملیات اتصال مجدد (remount) نیز وجود دارد. در این حالت تمام فیلترها (\fB\-t\fP و \fB\-O\fP) بر روی جدول سیستم‌های پرونده از قبل متصل‌شده اعمال می‌شوند.
.sp
از نسخه 2.35 امکان استفاده از گزینه خط فرمان \fB\-o\fP برای تغییر گزینه‌های اتصال از \fIfstab\fP وجود دارد (همچنین \fB\-\-options\-mode\fP را ببینید).
.sp
توجه داشته باشید که استفاده از \fBmount \-a\fP برای بررسی صحت \fIfstab\fP روش نامناسبی است. راهکار توصیه‌شده استفاده از \fBfindmnt \-\-verify\fP می‌باشد.
.RE
.sp
\fB\-B\fP, \fB\-\-bind\fP
.RS 4
اتصال مجدد یک زیردرخت در مکانی دیگر (به طوری که محتویات آن در هر دو مکان در دسترس باشد). بخش بالا را تحت عنوان \fBعملیات اتصال اتصالی (Bind mount operation)\fP ببینید.
.RE
.sp
\fB\-c\fP, \fB\-\-no\-canonicalize\fP
.RS 4
عدم متعارف‌سازی هیچ‌یک از مسیرها یا تگ‌ها در طول فرآیند اتصال. دستور \fBmount\fP به طور خودکار تمام مسیرها را (از خط فرمان یا \fIfstab\fP) متعارف‌سازی می‌کند. این گزینه را می‌توان همراه با فلگ \fB\-f\fP برای مسیرهایی که قبلاً متعارف شده‌اند استفاده کرد. این گزینه برای برنامه‌های کمکی که \fBmount \-i\fP را صدا می‌زنند در نظر گرفته شده است. اکیداً توصیه می‌شود از این گزینه خط فرمان برای عملیات‌های اتصال معمولی استفاده نکنید. همچنین گزینه‌های اتصال X\-mount.nocanonicalize را ببینید.
.sp
توجه داشته باشید که \fBmount\fP این گزینه را به برنامه‌های کمکی \fB/sbin/mount.\fP\fItype\fP ارسال نمی‌کند.
.RE
.sp
\fB\-F\fP, \fB\-\-fork\fP
.RS 4
(همراه با \fB\-a\fP استفاده می‌شود.) برای هر دستگاه یک فرآیند فرعی از \fBmount\fP ایجاد می‌کند. این کار اتصالات را روی دستگاه‌های مختلف یا سرورهای مختلف NFS به صورت موازی انجام می‌دهد. مزیت این روش سرعت بیشتر است و زمان‌های انتظار NFS نیز به صورت موازی سپری می‌شوند. عیب آن این است که ترتیب عملیات‌های اتصال نامشخص خواهد بود. بنابراین اگر می‌خواهید هم \fI/usr\fP و هم \fI/usr/spool\fP را متصل کنید، نمی‌توانید از این گزینه استفاده کنید.
.RE
.sp
\fB\-f, \-\-fake\fP
.RS 4
باعث می‌شود همه‌چیز به جز فراخوانی‌های سیستمی واقعی مرتبط با اتصال انجام شود. گزینه \fB\-\-fake\fP در اصل برای نوشتن یک مدخل در \fI/etc/mtab\fP بدون انجام اتصال واقعی طراحی شده بود.
.sp
پرونده \fI/etc/mtab\fP دیگر در فضای کاربری نگهداری نمی‌شود، و با شروع از نسخه 2.39، عملیات اتصال می‌تواند زنجیره‌ای پیچیده از عملیات‌ها با وابستگی‌های میان فراخوانی‌های سیستم باشد. گزینه \fB\-\-fake\fP برنامه libmount را مجبور می‌کند از تمام مراحل آماده‌سازی منبع، تحلیل گزینه‌ها و فرآیند اتصال واقعی صرف‌نظر کند.
.sp
تفاوت بین اجرای ساختگی (fake) و غیرساختگی بسیار زیاد است. به همین دلیل گزینه \fB\-\-fake\fP اهمیت بسیار ناچیزی برای پیاده‌سازی کنونی \fBmount\fP(8) دارد و بیشتر برای سازگاری با گذشته حفظ شده است.
.RE
.sp
\fB\-i, \-\-internal\-only\fP
.RS 4
حتی در صورت وجود برنامه کمکی \fB/sbin/mount.\fP\fIfilesystem\fP، آن را فراخوانی نکن.
.RE
.sp
\fB\-L\fP, \fB\-\-label\fP \fIlabel\fP
.RS 4
اتصال پارتیشنی که دارای \fIlabel\fP (برچسب) مشخص‌شده است.
.RE
.sp
\fB\-l\fP, \fB\-\-show\-labels\fP
.RS 4
افزودن برچسب‌ها در خروجی دستور mount. برای این کار، \fBmount\fP باید مجوز خواندن دستگاه دیسک را داشته باشد (مثلاً set\-user\-ID root باشد). می‌توان چنین برچسبی را برای ext2، ext3 یا ext4 با استفاده از ابزار \fBe2label\fP(8)، برای XFS با \fBxfs_admin\fP(8)، یا برای reiserfs با \fBreiserfstune\fP(8) تنظیم کرد.
.RE
.sp
\fB\-M\fP, \fB\-\-move\fP
.RS 4
انتقال یک زیردرخت به مکانی دیگر. بخش بالا تحت عنوان \fBعملیات انتقال (The move operation)\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-m\fP, \fB\-\-mkdir\fP[\fB=\fP\fImode\fP]
.RS 4
امکان ایجاد دایرکتوری مقصد (نقطه اتصال) در صورتی که هنوز وجود نداشته باشد. نام مستعاری برای "\-o X\-mount.mkdir[=mode]" است، که حالت پیش‌فرض آن 0755 می‌باشد. برای جزئیات بیشتر به \fBX\-mount.mkdir\fP در ادامه مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fB\-\-map\-groups\fP, \fB\-\-map\-users\fP \fIinner\fP:_outer_:_count_
.RS 4
افزودن نگاشت کاربر/گروه مشخص‌شده به یک نگاشت \fBX\-mount.idmap\fP. این گزینه‌ها را می‌توان چندین بار مشخص کرد تا نگاشت‌های کاملی برای کاربران و گروه‌ها ایجاد شود. برای جزئیات بیشتر \fBX\-mount.idmap\fP را در ادامه ببینید.
.RE
.sp
\fB\-\-map\-users\fP /proc/\fIPID\fP/ns/user
.RS 4
استفاده از فضای نام کاربری مشخص‌شده برای نگاشت کاربر و گروه در یک اتصال نگاشت‌شده با شناسه (id\-mapped). این نام مستعاری برای "\-o X\-mount.idmap=/proc/\fIPID\fP/ns/user" است و نمی‌توان آن را دو بار یا همراه با قالب گزینه \fIinner\fP:_outer_:_count_ بالا استفاده کرد. برای جزئیات بیشتر \fBX\-mount.idmap\fP را در ادامه ببینید.
.RE
.sp
\fB\-n\fP, \fB\-\-no\-mtab\fP
.RS 4
اتصال بدون نوشتن در پرونده \fI/etc/mtab\fP. این امر برای مثال زمانی که \fI/etc\fP روی یک سیستم پرونده فقط‌خواندنی قرار دارد ضروری است.
.RE
.sp
\fB\-N\fP, \fB\-\-namespace\fP \fIns\fP
.RS 4
انجام عملیات اتصال در فضای نام اتصالی که توسط \fIns\fP مشخص شده است. \fIns\fP یا PID فرآیندی است که در آن فضای نام اجرا می‌شود یا پرونده ویژه‌ای که نمایانگر آن فضای نام است.
.sp
دستور \fBmount\fP هنگام خواندن \fI/etc/fstab\fP، نوشتن در \fI/etc/mtab\fP (یا نوشتن در \fI/run/mount\fP) و فراخوانی \fBmount\fP(2) به فضای نام اتصال تغییر وضعیت می‌دهد، در غیر این صورت در فضای نام اتصال اصلی اجرا می‌شود. این بدان معناست که فضای نام مقصد نیازی به داشتن کتابخانه‌ها یا پیش‌نیازهای دیگر برای اجرای فراخوانی \fBmount\fP(2) ندارد.
.sp
برای اطلاعات بیشتر \fBmount_namespaces\fP(7) را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-O\fP, \fB\-\-test\-opts\fP \fIopts\fP
.RS 4
محدود کردن مجموعه سیستم‌های پرونده‌ای که گزینه \fB\-a\fP به آن‌ها اعمال می‌شود. از این نظر مانند گزینه \fB\-t\fP است، با این تفاوت که \fB\-O\fP بدون \fB\-a\fP بی‌فایده است. برای مثال دستور:
.sp
\fBmount \-a \-O no_netdev\fP
.sp
تمام سیستم‌های پرونده به جز آن‌هایی را که گزینه \fInetdev\fP در فیلد گزینه‌های پرونده \fI/etc/fstab\fP آن‌ها مشخص شده است متصل می‌کند.
.sp
این گزینه با \fB\-t\fP متفاوت است زیرا هر گزینه دقیقاً مطابقت داده می‌شود؛ وجود \fBno\fP در ابتدای یک گزینه، بقیه گزینه‌ها را نفی نمی‌کند.
.sp
گزینه‌های \fB\-t\fP و \fB\-O\fP اثر تجمعی دارند؛ یعنی دستور:
.sp
\fBmount \-a \-t ext2 \-O _netdev\fP
.sp
تمام سیستم‌های پرونده ext2 دارای گزینه _netdev را متصل می‌کند، نه تمام سیستم‌های پرونده‌ای را که یا ext2 هستند یا گزینه _netdev دارند.
.RE
.sp
\fB\-o\fP, \fB\-\-options\fP \fIopts\fP
.RS 4
استفاده از گزینه‌های اتصال مشخص‌شده. آرگومان \fIopts\fP فهرستی جداشده با کاما است. برای مثال:
.sp
\fBmount LABEL=mydisk \-o noatime,nodev,nosuid\fP
.sp
توجه داشته باشید که ترتیب گزینه‌ها مهم است، زیرا در صورت وجود گزینه‌های متناقض، آخرین گزینه برنده است. همچنین گزینه‌های خط فرمان به طور پیش‌فرض گزینه‌های fstab را بازنویسی می‌کنند.
.sp
برای جزئیات بیشتر به بخش‌های \fBگزینه‌های اتصال مستقل از سیستم پرونده\fP و \fBگزینه‌های اتصال ویژه سیستم‌های پرونده\fP مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fB\-\-onlyonce\fP
.RS 4
دستور \fBmount\fP را مجبور می‌کند بررسی کند آیا سیستم پرونده از قبل متصل شده است یا خیر. این رفتار برای \fB\-\-all\fP پیش‌فرض است؛ در غیر این صورت، به درایور سیستم پرونده در هسته بستگی دارد. برخی از سیستم‌های پرونده ممکن است بیش از یک بار روی یک نقطه اتصال سوار شوند (مانند tmpfs).
.RE
.sp
\fB\-\-options\-mode\fP \fImode\fP
.RS 4
نحوه ترکیب گزینه‌های حاصل از \fIfstab\fP/\fImtab\fP با گزینه‌های خط فرمان را کنترل می‌کند. مقدار \fImode\fP می‌تواند یکی از مقادیر \fBignore\fP، \fBappend\fP، \fBprepend\fP یا \fBreplace\fP باشد. برای مثال \fBappend\fP به این معناست که گزینه‌های \fIfstab\fP به انتهای گزینه‌های خط فرمان اضافه می‌شوند. مقدار پیش‌فرض \fBprepend\fP است \(em بدین معنی که گزینه‌های خط فرمان پس از گزینه‌های \fIfstab\fP ارزیابی می‌شوند. توجه داشته باشید که در صورت وجود گزینه‌های متناقض، آخرین گزینه اعمال خواهد شد.
.RE
.sp
\fB\-\-options\-source\fP \fIsource\fP
.RS 4
منبع گزینه‌های پیش‌فرض. آرگومان \fIsource\fP فهرستی جداشده با کاما از \fBfstab\fP، \fBmtab\fP و \fBdisable\fP است. مقدار \fBdisable\fP پرونده‌های \fBfstab\fP و \fBmtab\fP را غیرفعال کرده و \fB\-\-options\-source\-force\fP را فعال می‌سازد. مقدار پیش‌فرض \fBfstab,mtab\fP است.
.RE
.sp
\fB\-\-options\-source\-force\fP
.RS 4
استفاده از گزینه‌های \fIfstab\fP/\fImtab\fP حتی اگر هر دو پارامتر \fIdevice\fP و \fIdir\fP مشخص شده باشند.
.RE
.sp
\fB\-R\fP, \fB\-\-rbind\fP
.RS 4
اتصال مجدد یک زیردرخت و تمام اتصالات فرعی احتمالی در مکانی دیگر (به طوری که محتویات آن در هر دو مکان در دسترس باشد). بخش بالا تحت عنوان \fBعملیات اتصال اتصالی (Bind mount operation)\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-r\fP, \fB\-\-read\-only\fP
.RS 4
اتصال سیستم پرونده به صورت فقط‌خواندنی. مترادف آن \fB\-o ro\fP است.
.sp
توجه داشته باشید که بسته به نوع سیستم پرونده، وضعیت آن و رفتار هسته، ممکن است سیستم همچنان بر روی دستگاه بنویسد. برای مثال ext3 و ext4 در صورت کثیف بودن سیستم پرونده، ژورنال را بازپخش می‌کنند. برای جلوگیری از این نوع دسترسی نوشتن، می‌توانید سیستم پرونده ext3 یا ext4 را با گزینه‌های \fBro,noload\fP متصل کنید یا خود دستگاه بلوکی را روی حالت فقط‌خواندنی تنظیم کنید، به دستور \fBblockdev\fP(8) مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fB\-s\fP
.RS 4
تحمل گزینه‌های اتصال شلخته و نادقیق (sloppy) به جای بروز خطا. این گزینه گزینه‌های اتصالی را که توسط نوع سیستم پرونده پشتیبانی نمی‌شوند نادیده می‌گیرد. همه سیستم‌های پرونده از این گزینه پشتیبانی نمی‌کنند. در حال حاضر فقط توسط برنامه کمکی \fBmount.nfs\fP پشتیبانی می‌شود.
.RE
.sp
\fB\-\-source\fP \fIdevice\fP
.RS 4
اگر تنها یک آرگومان برای دستور \fBmount\fP داده شود، ممکن است آن آرگومان به عنوان مقصد (نقطه اتصال) یا مبدا (دستگاه) تفسیر شود. این گزینه به شما امکان می‌دهد صریحاً تعریف کنید که آرگومان مذکور منبع اتصال است.
.RE
.sp
\fB\-\-target\fP \fIdirectory\fP
.RS 4
اگر تنها یک آرگومان برای دستور mount داده شود، ممکن است به عنوان مقصد یا مبدا تفسیر شود. این گزینه به شما امکان می‌دهد صریحاً تعریف کنید که آرگومان مقصد اتصال است.
.RE
.sp
\fB\-\-target\-prefix\fP \fIdirectory\fP
.RS 4
افزودن دایرکتوری مشخص‌شده به ابتدای تمام مقصدهای اتصال. از این گزینه می‌توان برای پیروی از \fIfstab\fP استفاده کرد، در حالی که عملیات‌های اتصال در مکان دیگری انجام می‌شوند، برای مثال:
.sp
\fBmount \-\-all \-\-target\-prefix /chroot \-o X\-mount.mkdir\fP
.sp
همه موارد را از \fIfstab\fP سیستم به \fI/chroot\fP متصل می‌کند و تمام نقاط اتصال ناموجود ایجاد می‌شوند (به لطف X\-mount.mkdir). همچنین \fB\-\-fstab\fP را برای استفاده از یک fstab جایگزین ببینید.
.RE
.sp
\fB\-T\fP, \fB\-\-fstab\fP \fIpath\fP
.RS 4
یک پرونده \fIfstab\fP جایگزین را مشخص می‌کند. اگر \fIpath\fP یک دایرکتوری باشد، پرونده‌های موجود در آن توسط \fBstrverscmp\fP(3) مرتب می‌شوند؛ پرونده‌هایی که با "." شروع می‌شوند یا فاقد پسوند \fI.fstab\fP هستند نادیده گرفته می‌شوند. این گزینه را می‌توان بیش از یک بار مشخص کرد. این گزینه بیشتر برای اسکریپت‌های initramfs یا chroot که در آن‌ها پیکربندی‌های اضافی فراتر از پیکربندی استاندارد سیستم تعیین می‌شود طراحی شده است.
.sp
توجه داشته باشید که \fBmount\fP گزینه \fB\-\-fstab\fP را به برنامه‌های کمکی \fB/sbin/mount.\fP\fItype\fP ارسال نمی‌کند، به این معنی که پرونده‌های fstab جایگزین برای برنامه‌های کمکی نامرئی خواهند بود. این امر برای اتصالات عادی مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما اتصالات کاربری (غیر ریشه) همیشه برای تایید حقوق کاربر نیازمند \fIfstab\fP هستند.
.RE
.sp
\fB\-t\fP, \fB\-\-types\fP \fIfstype\fP
.RS 4
آرگومان بعد از \fB\-t\fP برای مشخص کردن نوع سیستم پرونده به کار می‌رود. نوع‌های سیستم پرونده‌ای که در حال حاضر پشتیبانی می‌شوند به هسته در حال اجرا بستگی دارند. برای فهرست کامل سیستم‌های پرونده به \fI/proc/filesystems\fP و \fI/lib/modules/$(uname \-r)/kernel/fs\fP مراجعه کنید. رایج‌ترین آن‌ها ext2، ext3، ext4، xfs، btrfs، vfat، sysfs، proc، nfs و cifs هستند.
.sp
برنامه‌های \fBmount\fP و \fBumount\fP(8) از زیرنوع‌های سیستم پرونده پشتیبانی می‌کنند. زیرنوع با یک پسوند \*(Aq.subtype\*(Aq مشخص می‌شود. برای مثال \*(Aqfuse.sshfs\*(Aq. توصیه می‌شود به جای افزودن هرگونه پیشوند به منبع اتصال از نشانه‌گذاری زیرنوع استفاده کنید (برای مثال \*(Aqsshfs#example.com\*(Aq منسوخ شده است).
.sp
اگر هیچ گزینه \fB\-t\fP داده نشود، یا نوع \fBauto\fP مشخص شده باشد، \fBmount\fP سعی می‌کند نوع مورد نظر را حدس بزند. نوع سیستم پرونده ابتدا با استفاده از فراداده‌های \fBudev\fP و سپس با کاوش مستقیم دستگاه از طریق \fBlibblkid\fP(3) برای کاربران ریشه تعیین می‌شود. اگر هیچ‌یک از این روش‌ها نوع را مشخص نکند، \fBmount\fP به عنوان راهکار جایگزین تمام نوع‌های فهرست‌شده در \fI/etc/filesystems\fP یا در صورت عدم وجود آن پرونده، در \fI/proc/filesystems\fP را امتحان می‌کند. نوع‌های برچسب‌خورده با "nodev" (مانند \fIdevpts\fP، \fIproc\fP و \fInfs\fP) نادیده گرفته می‌شوند. اگر انتهای \fI/etc/filesystems\fP خطی با یک ستاره تنها (*) باشد، mount پس از آن \fI/proc/filesystems\fP را می‌خواند. در هنگام امتحان، تمام نوع‌های سیستم پرونده با گزینه اتصال \fBsilent\fP متصل می‌شوند.
.sp
برای کاربران غیرمجاز (غیر ریشه)، کاوش مستقیم دستگاه از طریق \fBlibblkid\fP(3) غیرفعال است و تشخیص نوع سیستم پرونده منحصراً متکی بر فراداده‌های \fBudev\fP است. این بدان معناست که ایمیج‌های پرونده‌ای که در \fBudev\fP ثبت نشده‌اند نیازمند تعیین صریح نوع سیستم پرونده در \fIfstab\fP هستند.
.sp
ایجاد یک پرونده \fI/etc/filesystems\fP می‌تواند برای تغییر ترتیب کاوش (مثلاً امتحان vfat قبل از msdos یا ext3 قبل از ext2) یا در صورت استفاده از بارگذار خودکار ماژول هسته مفید باشد.
.sp
بیش از یک نوع را می‌توان در یک فهرست جداشده با کاما، هم برای گزینه \fB\-t\fP و هم در مدخل \fI/etc/fstab\fP مشخص کرد. فهرست انواع سیستم پرونده برای گزینه \fB\-t\fP می‌تواند با پیشوند \fBno\fP همراه باشد تا سیستم‌های پرونده‌ای را که نباید عملیاتی روی آن‌ها انجام شود مشخص کند. پیشوند \fBno\fP در صورت درج در یک مدخل \fI/etc/fstab\fP هیچ اثری ندارد.
.sp
پیشوند \fBno\fP می‌تواند همراه با گزینه \fB\-a\fP معنی‌دار باشد. برای مثال دستور:
.sp
\fBmount \-a \-t nomsdos,smbfs\fP
.sp
تمام سیستم‌های پرونده به جز آن‌هایی که از نوع \fImsdos\fP و \fIsmbfs\fP هستند را متصل می‌کند.
.sp
برای بیشتر نوع‌ها، تمام کاری که برنامه \fBmount\fP باید انجام دهد اجرای یک فراخوانی سیستمی ساده \fBmount\fP(2) است و هیچ دانش دقیقی درباره نوع سیستم پرونده لازم نیست. با این حال برای چند نوع معدود (مانند nfs، nfs4، cifs، smbfs، ncpfs) کدهای ویژه‌ای لازم است. سیستم‌های پرونده nfs، nfs4، cifs، smbfs و ncpfs یک برنامه اتصال جداگانه دارند. به منظور فراهم ساختن امکان برخورد یکسان با همه نوع‌ها، \fBmount\fP هنگام فراخوانی با نوع \fItype\fP برنامه \fB/sbin/mount.\fP\fItype\fP را (در صورت وجود) اجرا می‌کند. از آنجا که نسخه‌های مختلف برنامه \fBsmbmount\fP قواعد فراخوانی متفاوتی دارند، ممکن است \fB/sbin/mount.smbfs\fP لازم باشد یک اسکریپت شل باشد که فراخوانی مورد نظر را تنظیم می‌کند.
.RE
.sp
\fB\-U\fP, \fB\-\-uuid\fP \fIuuid\fP
.RS 4
اتصال پارتیشنی که دارای \fIuuid\fP مشخص‌شده است.
.RE
.sp
\fB\-v\fP, \fB\-\-verbose\fP
.RS 4
فعال کردن حالت پرگو (نمایش با جزئیات). از نسخه 2.41، اگر رابط برنامه‌نویسی جدید اتصال هسته در دسترس باشد، پیام‌های اطلاعاتی هسته را نیز چاپ خواهد کرد.
.RE
.sp
\fB\-w\fP, \fB\-\-rw\fP, \fB\-\-read\-write\fP
.RS 4
اتصال سیستم پرونده به صورت خواندنی\-نوشتنی. حالت خواندنی\-نوشتنی پیش‌فرض هسته است و پیش‌فرض دستور \fBmount\fP این است که در صورت شکست فراخوانی پیشین \fBmount\fP(2) با فلگ‌های خواندنی\-نوشتنی بر روی دستگاه‌های محافظت‌شده در برابر نوشتن، حالت فقط‌خواندنی را امتحان کند.
.sp
مترادف آن \fB\-o rw\fP است.
.sp
توجه داشته باشید که مشخص کردن \fB\-w\fP در خط فرمان، دستور \fBmount\fP را مجبور می‌کند که هرگز اتصال فقط‌خواندنی را روی دستگاه‌های محافظت‌شده در برابر نوشتن یا سیستم‌های پرونده فقط‌خواندنی متصل‌شده امتحان نکند.
.RE
.sp
\fB\-h\fP, \fB\-\-help\fP
.RS 4
نمایش متن راهنما و خروج.
.RE
.sp
\fB\-V\fP, \fB\-\-version\fP
.RS 4
نمایش نگارش و خروج.
.RE
.SH "گزینه‌های اتصال مستقل از سیستم پرونده (FILESYSTEM\-INDEPENDENT MOUNT OPTIONS)"
.sp
برخی از این گزینه‌ها تنها زمانی کاربرد دارند که در پرونده \fI/etc/fstab\fP درج شده باشند.
.sp
برخی از این گزینه‌ها ممکن است به طور پیش‌فرض در هسته سیستم فعال یا غیرفعال باشند. برای بررسی تنظیمات کنونی گزینه‌های موجود در \fI/proc/mounts\fP را مشاهده کنید. توجه داشته باشید که سیستم‌های پرونده همچنین دارای گزینه‌های اتصال پیش‌فرض مخصوص به خود هستند (برای مثال خروجی \fBtune2fs \-l\fP را برای سیستم‌های پرونده ext\fIN\fP ببینید).
.SS "نکات سیستم پرونده مجازی (Virtual Filesystem Notes)"
.sp
سیستم پرونده مجازی (VFS) لایه انتزاعی در هسته است که رابط سیستم پرونده را برای برنامه‌های فضای کاربری فراهم می‌کند. همچنین یک لایه انتزاعی درون هسته فراهم می‌سازد که به پیاده‌سازی‌های مختلف سیستم پرونده امکان همزیستی می‌دهد. برخی از گزینه‌های اتصال فقط به این لایه اعمال می‌شوند.
.sp
گزینه‌های \fBnosuid\fP، \fBnoexec\fP، \fBnodiratime\fP، \fBrelatime\fP، \fBnoatime\fP، \fBstrictatime\fP و \fBnosymfollow\fP فقط توسط لایه هسته سیستم پرونده مجازی تفسیر می‌شوند و به جای خود سیستم پرونده، بر روی گره نقطه اتصال اعمال می‌گردند. برای مشاهده نمای کلی کاملی از سیستم‌های پرونده و گزینه‌های VFS، دستور زیر را امتحان کنید:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
findmnt \-o TARGET,VFS\-OPTIONS,FS\-OPTIONS
.fam
.fi
.if n .RE
.br
.RE
.ll
.sp
از نسخه 2.39، libmount می‌تواند از رابط جدید اتصال هسته برای تنظیم ویژگی‌های VFS به صورت بازگشتی استفاده کند. جهت حفظ سازگاری با گذشته، این ویژگی به طور پیش‌فرض فعال نیست، حتی اگر عملیات بازگشتی (مانند rbind) درخواست شده باشد. می‌توان آرگومان گزینه‌ای جدید "recursive" را مشخص کرد، برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
mount \-orbind,ro=recursive,noexec=recursive,nosuid /foo /bar
.fam
.fi
.if n .RE
.br
.RE
.ll
.sp
این دستور سیستم‌های پرونده را از /foo به /bar به صورت بازگشتی متصل می‌کند، و باعث می‌شود /bar و تمام اتصالات فرعی آن فقط‌خواندنی و noexec شوند، اما تنها خود /bar دارای ویژگی "nosuid" خواهد بود. آرگومان اختیاری "recursive" برای گزینه‌های اتصال VFS یک ویژگی آزمایشی (EXPERIMENTAL) است.
.SS "نکات تنظیم فقط‌خواندنی (Read\-only Setting Notes)"
.sp
تنظیم فقط‌خواندنی (\fBro\fP یا \fBrw\fP) توسط سیستم پرونده مجازی و خود سیستم پرونده تفسیر می‌شود، و به نحوه تعیین گزینه در خط فرمان \fBmount\fP(8) بستگی دارد. برای سازگاری با گذشته، پیش‌فرض این است که در طول عملیات‌های استاندارد اتصال برای هر دو لایه اعمال شود.
.sp
عملیات "\-o bind,remount,ro" فقط بر روی نقطه اتصال VFS اعمال می‌شود، در حالی که عملیات "\-o remount,ro" هم بر روی VFS و هم بر روی ابربلوک سیستم پرونده اعمال می‌گردد. این معناشناسی امکان ایجاد یک نقطه اتصال فقط‌خواندنی را فراهم می‌کند در حالی که سیستم پرونده از طریق نقطه اتصال دیگر همچنان قابل نوشتن باقی می‌ماند.
.sp
از نسخه 2.41، کتابخانه libmount امکان استفاده از آرگومان‌های اختیاری \fIvfs\fP و \fIfs\fP (مانند ro=fs) را برای مشخص کردن لایه اعمال تنظیم فقط‌خواندنی داراست. برای مثال با استفاده از دستور:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
mount \-o ro=vfs /dev/sdc1 /A
.br
.RE
.ll
.sp
سیستم پرونده در سطح ابربلوک به صورت خواندنی\-نوشتنی متصل می‌شود، اما گره /A روی حالت فقط‌خواندنی تنظیم خواهد شد. در نسخه‌های قبلی، برای دستیابی به همین نتیجه به یک عملیات اضافی "\-o bind,remount,ro" نیاز بود.
.SS "گزینه‌های عمومی اتصال (Generic Mount Options)"
.sp
گزینه‌های زیر برای هر سیستم پرونده‌ای که متصل می‌شود اعمال می‌شوند، اما همه سیستم‌های پرونده لزوماً از آن‌ها پشتیبانی نمی‌کنند. برای مثال گزینه \fBsync\fP فقط بر روی سیستم‌های پرونده ext2، ext3، ext4، fat، vfat، ufs و xfs اثر دارد.
.sp
\fBasync\fP
.RS 4
تمام ورودی/خروجی‌های سیستم پرونده باید به صورت ناهمگام (asynchronous) انجام شوند. (همچنین گزینه \fBsync\fP را ببینید.)
.RE
.sp
\fBatime\fP
.RS 4
از قابلیت \fBnoatime\fP استفاده نکن، بنابراین زمان دسترسی اینود توسط پیش‌فرض‌های هسته کنترل می‌شود. همچنین توضیحات مربوط به گزینه‌های اتصال \fBrelatime\fP و \fBstrictatime\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fBnoatime\fP
.RS 4
زمان‌های دسترسی اینود در این سیستم پرونده به‌روزرسانی نشود (مثلاً برای دسترسی سریع‌تر در محل ذخیره اخبار جهت افزایش سرعت سرورهای خبر). این قابلیت برای تمام انواع اینودها (پوشه‌ها نیز) کار می‌کند، بنابراین شامل \fBnodiratime\fP نیز می‌شود.
.RE
.sp
\fBauto\fP
.RS 4
امکان اتصال با گزینه \fB\-a\fP وجود دارد.
.RE
.sp
\fBnoauto\fP
.RS 4
فقط می‌تواند به صورت صریح متصل شود (یعنی گزینه \fB\-a\fP باعث اتصال این سیستم پرونده نخواهد شد).
.RE
.sp
\fBcontext=\fP\fIcontext\fP, \fBfscontext=\fP\fIcontext\fP, \fBdefcontext=\fP\fIcontext\fP, and \fBrootcontext=\fP\fIcontext\fP
.RS 4
گزینه \fBcontext=\fP هنگام اتصال سیستم‌های پرونده‌ای که از ویژگی‌های گسترده (xattr) پشتیبانی نمی‌کنند، مانند فلاپی یا دیسک سخت قالب‌بندی‌شده با VFAT، یا سیستم‌هایی که به طور معمول تحت SELinux اجرا نمی‌شوند، مانند یک دیسک ext3 یا ext4 از یک ایستگاه کاری غیر SELinux، مفید است. همچنین می‌توانید از \fBcontext=\fP در سیستم‌های پرونده‌ای که به آن‌ها اعتماد ندارید، مانند دیسک فلاپی استفاده کنید. این گزینه به سازگاری با سیستم‌های پرونده پشتیبانی‌کننده از xattr در هسته‌های اولیه نسخه 2.4.<x> نیز کمک می‌کند. حتی در جایی که xattr پشتیبانی می‌شود، می‌توانید با اختصاص یک بافت امنیتی واحد به کل دیسک، در زمان برچسب‌گذاری تک‌تک فایل‌ها صرفه‌جویی کنید.
.sp
یک گزینه پرکاربرد برای رسانه‌های جداشدنی \fBcontext="system_u:object_r:removable_t\fP است.
.sp
گزینه \fBfscontext=\fP برای همه سیستم‌های پرونده، بدون توجه به پشتیبانی آن‌ها از xattr کار می‌کند. گزینه fscontext برچسب فراگیر سیستم پرونده را بر روی یک بافت امنیتی خاص تنظیم می‌کند. این برچسب سیستم پرونده از برچسب‌های جداگانه روی پرونده‌ها مجزاست. این گزینه کل سیستم پرونده را برای انواع خاصی از بررسی‌های مجوز، مانند زمان اتصال یا ایجاد پرونده، نمایندگی می‌کند. برچسب‌های پرونده‌های مجزا همچنان از xattrهای روی خود پرونده‌ها به دست می‌آیند. گزینه context در واقع بافت مجموعه‌ای را که fscontext فراهم می‌کند تنظیم کرده و علاوه بر آن همان برچسب را به پرونده‌های مجزا نیز اعمال می‌کند.
.sp
می‌توانید با استفاده از گزینه \fBdefcontext=\fP بافت امنیتی پیش‌فرض را برای پرونده‌های بدون برچسب تعیین کنید. این مقدار تنظیم‌شده برای پرونده‌های بدون برچسب در خط‌مشی (policy) را لغو می‌کند و نیازمند سیستم پرونده‌ای است که از برچسب‌گذاری xattr پشتیبانی کند.
.sp
گزینه \fBrootcontext=\fP به شما امکان می‌دهد اینود ریشه سیستم پرونده در حال اتصال را قبل از این‌که آن سیستم پرونده یا اینود برای فضای کاربری قابل مشاهده شود، به طور صریح برچسب‌گذاری کنید. این ویژگی برای مواردی مانند لینوکس بدون حالت (stateless Linux) مفید شناخته شده است. مقدار ویژه \fB@target\fP می‌تواند برای انتساب بافت کنونی مکان نقطه اتصال مقصد استفاده شود.
.sp
توجه داشته باشید که هسته هرگونه درخواست اتصال مجدد (remount) را که شامل گزینه context باشد رد می‌کند، \fBحتی\fP اگر نسبت به بافت کنونی تغییری نکرده باشد.
.sp
\fBهشدار: مقدار\fP \fIcontext\fP \fBممکن است شامل کاما باشد\fP، که در این صورت مقدار باید به درستی درون علامت نقل‌قول قرار گیرد، در غیر این صورت \fBmount\fP کاما را به عنوان جداکننده میان گزینه‌های اتصال تفسیر خواهد کرد. فراموش نکنید که پوسته علامت‌های نقل‌قول را حذف می‌کند و بنابراین \fBنقل‌قول دوگانه الزامی است\fP. برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
mount \-t tmpfs none /mnt \-o \(rs
\*(Aqcontext="system_u:object_r:tmp_t:s0:c127,c456",noexec\*(Aq
.fam
.fi
.if n .RE
.br
.RE
.ll
.RE
.sp
برای جزئیات بیشتر \fBselinux\fP(8) را ببینید.
.sp
\fBdefaults\fP
.RS 4
استفاده از گزینه‌های پیش‌فرض: \fBrw\fP، \fBsuid\fP، \fBdev\fP، \fBexec\fP، \fBauto\fP، \fBnouser\fP و \fBasync\fP.
.sp
توجه داشته باشید که مجموعه واقعی تمام گزینه‌های اتصال پیش‌فرض به هسته و نوع سیستم پرونده بستگی دارد. برای اطلاعات بیشتر ابتدای این بخش را ببینید.
.RE
.sp
\fBdev\fP
.RS 4
تفسیر دستگاه‌های ویژه کاراکتری یا بلوکی در سیستم پرونده.
.RE
.sp
\fBnodev\fP
.RS 4
عدم تفسیر دستگاه‌های ویژه کاراکتری یا بلوکی در سیستم پرونده.
.RE
.sp
\fBdiratime\fP
.RS 4
به‌روزرسانی زمان دسترسی اینود دایرکتوری در این سیستم پرونده. این حالت پیش‌فرض است. (این گزینه در صورت تنظیم \fBnoatime\fP نادیده گرفته می‌شود.)
.RE
.sp
\fBnodiratime\fP
.RS 4
عدم به‌روزرسانی زمان دسترسی اینود دایرکتوری در این سیستم پرونده. (این گزینه هنگام تنظیم \fBnoatime\fP به طور ضمنی فعال است.)
.RE
.sp
\fBdirsync\fP
.RS 4
تمام به‌روزرسانی‌های دایرکتوری در سیستم پرونده باید به صورت همگام (synchronous) انجام شوند. این امر بر فراخوانی‌های سیستمی زیر تأثیر می‌گذارد: \fBcreat\fP(2)، \fBlink\fP(2)، \fBunlink\fP(2)، \fBsymlink\fP(2)، \fBmkdir\fP(2)، \fBrmdir\fP(2)، \fBmknod\fP(2) و \fBrename\fP(2).
.RE
.sp
\fBexec\fP
.RS 4
اجازه اجرای پرونده‌های باینری و سایر پرونده‌های اجرایی داده شود.
.RE
.sp
\fBnoexec\fP
.RS 4
اجازه اجرای مستقیم هیچ باینری در سیستم پرونده متصل‌شده داده نشود.
.RE
.sp
\fBgroup\fP
.RS 4
به یک کاربر عادی اجازه می‌دهد سیستم پرونده را متصل کند در صورتی که یکی از گروه‌های آن کاربر با گروه دستگاه مطابقت داشته باشد. این گزینه شامل گزینه‌های \fBnosuid\fP و \fBnodev\fP نیز می‌شود (مگر این‌که توسط گزینه‌های بعدی بازنویسی شود، مانند خط گزینه \fBgroup,dev,suid\fP).
.RE
.sp
\fBiversion\fP
.RS 4
هر بار که اینود تغییر کند، فیلد i_version افزایش می‌یابد.
.RE
.sp
\fBnoiversion\fP
.RS 4
عدم افزایش فیلد i_version اینود.
.RE
.sp
\fBmand\fP
.RS 4
اجازه قفل‌گذاری اجباری (mandatory locking) روی این سیستم پرونده داده شود. به \fBfcntl\fP(2) مراجعه کنید. این گزینه در لینوکس 5.15 منسوخ شده است.
.RE
.sp
\fBnomand\fP
.RS 4
عدم اجازه قفل‌گذاری اجباری روی این سیستم پرونده.
.RE
.sp
\fB_netdev\fP
.RS 4
سیستم پرونده بر روی دستگاهی قرار دارد که نیازمند دسترسی به شبکه است (برای جلوگیری از تلاش سیستم برای اتصال این سیستم‌های پرونده تا زمان فعال شدن شبکه در سیستم استفاده می‌شود).
.RE
.sp
\fBnofail\fP
.RS 4
در صورت عدم وجود این دستگاه، خطایی گزارش نشود.
.RE
.sp
\fBrelatime\fP
.RS 4
به‌روزرسانی زمان‌های دسترسی اینود نسبت به زمان تغییر محتوا یا مشخصات. زمان دسترسی تنها در صورتی به‌روزرسانی می‌شود که زمان دسترسی قبلی قبل‌تر از زمان کنونی تغییر محتوا یا وضعیت یا برابر با آن باشد. (مشابه \fBnoatime\fP، اما عملکرد \fBmutt\fP(1) یا سایر برنامه‌هایی را که نیاز دارند بدانند آیا پرونده از زمان آخرین تغییر خوانده شده است یا خیر، مختل نمی‌کند.)
.sp
از لینوکس 2.6.30، هسته به رفتاری که توسط این گزینه ارائه می‌شود پیش‌فرض است (مگر این‌که \fBnoatime\fP مشخص شده باشد)، و گزینه \fBstrictatime\fP برای به دست آوردن رفتار سنتی لازم است. علاوه بر این، از لینوکس 2.6.30، اگر آخرین زمان دسترسی پرونده بیش از ۱ روز قبل باشد، همیشه به‌روزرسانی می‌شود.
.RE
.sp
\fBnorelatime\fP
.RS 4
عدم استفاده از قابلیت \fBrelatime\fP. همچنین گزینه اتصال \fBstrictatime\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fBstrictatime\fP
.RS 4
امکان درخواست صریح به‌روزرسانی کامل atime را فراهم می‌سازد. این امر به هسته امکان می‌دهد به طور پیش‌فرض روی \fBrelatime\fP یا \fBnoatime\fP باشد اما همچنان به فضای کاربری اجازه دهد آن را بازنویسی کند. برای جزئیات بیشتر درباره گزینه‌های اتصال پیش‌فرض سیستم به \fI/proc/mounts\fP مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fBnostrictatime\fP
.RS 4
استفاده از رفتار پیش‌فرض هسته برای به‌روزرسانی‌های زمان دسترسی اینود.
.RE
.sp
\fBlazytime\fP
.RS 4
تنها به‌روزرسانی زمان‌ها (atime، mtime، ctime) در نسخه حافظه‌ای اینود پرونده.
.sp
این گزینه اتصال به طور چشمگیری عملیات نوشتن در جدول اینود را برای بارهای کاری که نوشتن تصادفی مکرر روی پرونده‌های از پیش تخصیص‌یافته انجام می‌دهند کاهش می‌دهد.
.sp
برچسب‌های زمانی روی دیسک تنها زمانی به‌روزرسانی می‌شوند که:
.sp
.RS 4
.ie n \{\
\h'-04'\(bu\h'+03'\c
.\}
.el \{\
.  sp -1
.  IP \(bu 2.3
.\}
اینود به دلیل تغییری غیرمرتبط با برچسب‌های زمانی پرونده نیاز به به‌روزرسانی داشته باشد
.RE
.sp
.RS 4
.ie n \{\
\h'-04'\(bu\h'+03'\c
.\}
.el \{\
.  sp -1
.  IP \(bu 2.3
.\}
برنامه از \fBfsync\fP(2)، \fBsyncfs\fP(2) یا \fBsync\fP(2) استفاده کند
.RE
.sp
.RS 4
.ie n \{\
\h'-04'\(bu\h'+03'\c
.\}
.el \{\
.  sp -1
.  IP \(bu 2.3
.\}
یک اینود حذف‌نشده از حافظه خارج شود
.RE
.sp
.RS 4
.ie n \{\
\h'-04'\(bu\h'+03'\c
.\}
.el \{\
.  sp -1
.  IP \(bu 2.3
.\}
بیش از ۲۴ ساعت از زمان نوشتن اینود بر روی دیسک گذشته باشد.
.RE
.RE
.sp
\fBnolazytime\fP
.RS 4
عدم استفاده از قابلیت lazytime.
.RE
.sp
\fBsuid\fP
.RS 4
رعایت بیت‌های set\-user\-ID و set\-group\-ID یا قابلیت‌های پرونده (capabilities) در هنگام اجرای برنامه‌ها از این سیستم پرونده.
.RE
.sp
\fBnosuid\fP
.RS 4
عدم رعایت بیت‌های set\-user\-ID و set\-group\-ID یا قابلیت‌های پرونده در هنگام اجرای برنامه‌ها از این سیستم پرونده. علاوه بر این، گذارهای دامنه SELinux نیازمند دسترسی \fInosuid_transition\fP هستند که خود نیازمند قابلیت خط‌مشی \fInnp_nosuid_transition\fP است.
.RE
.sp
\fBsilent\fP
.RS 4
فعال کردن فلگ خاموش (silent).
.RE
.sp
\fBloud\fP
.RS 4
غیرفعال کردن فلگ خاموش.
.RE
.sp
\fBowner\fP
.RS 4
به یک کاربر عادی اجازه می‌دهد در صورتی که مالک دستگاه باشد، سیستم پرونده را متصل کند. این گزینه شامل گزینه‌های \fBnosuid\fP و \fBnodev\fP نیز می‌شود (مگر این‌که توسط گزینه‌های بعدی بازنویسی شود، مانند خط گزینه \fBowner,dev,suid\fP).
.RE
.sp
\fBremount\fP
.RS 4
تلاش برای اتصال مجدد (remount) یک سیستم پرونده از قبل متصل‌شده. این گزینه معمولاً برای تغییر فلگ‌های اتصال یک سیستم پرونده، به ویژه تبدیل یک سیستم پرونده فقط‌خواندنی به قابل نوشتن استفاده می‌شود. دستگاه یا نقطه اتصال را تغییر نمی‌دهد.
.sp
عملیات اتصال مجدد همراه با فلگ \fBbind\fP معناشناسی خاصی دارد. بخش بالا تحت عنوان \fBعملیات اتصال اتصالی (Bind mount operation)\fP را ببینید.
.sp
رفتار پیش‌فرض هسته برای فلگ‌های اتصال VFS (nodev, nosuid, noexec, ro) این است که تمام فلگ‌های نامشخص را هنگام اتصال مجدد بازنشانی کند. به همین دلیل \fBmount\fP(8) تلاش می‌کند تنظیمات کنونی را طبق \fIfstab\fP یا \fI/proc/self/mountinfo\fP حفظ کند. این رفتار پیش‌فرض را می‌توان با \fB\-\-options\-mode\fP تغییر داد. تغییر بازگشتی فلگ‌های اتصال (پشتیبانی‌شده از v2.39 در سیستم‌های دارای فراخوانی سیستمی \fBmount_setattr\fP(2))، برای مثال \fBmount \-o remount,ro=recursive\fP، از رفتار بازنشانی نامشخص‌ها استفاده نمی‌کند و به عنوان یک عملیات ساده افزودن/حذف عمل می‌کند و فلگ‌های نامشخص تغییر نمی‌یابند.
.sp
قابلیت اتصال مجدد از روش استاندارد دستور \fBmount\fP در کار با گزینه‌های \fIfstab\fP پیروی می‌کند. این بدان معناست که \fBmount\fP تنها زمانی \fIfstab\fP (یا \fImtab\fP) را نمی‌خواند که هر دو پارامتر \fIdevice\fP و \fIdir\fP مشخص شده باشند.
.sp
\fBmount \-o remount,rw /dev/foo /dir\fP
.sp
پس از این فراخوانی تمام گزینه‌های اتصال قدیمی جایگزین می‌شوند و اطلاعات دلخواه از \fIfstab\fP (یا \fImtab\fP) نادیده گرفته می‌شوند، به جز گزینه \fBloop=\fP که به صورت داخلی توسط دستور \fBmount\fP تولید و نگهداری می‌شود.
.sp
\fBmount \-o remount,rw /dir\fP
.sp
پس از این فراخوانی، \fBmount\fP پرونده \fIfstab\fP را می‌خواند و این گزینه‌ها را با گزینه‌های خط فرمان (\fB\-o\fP) ادغام می‌کند. اگر هیچ نقطه اتصالی در \fIfstab\fP یافت نشود، به گزینه‌های اتصال از \fI/proc/self/mountinfo\fP ارجاع می‌دهد.
.sp
دستور \fBmount\fP امکان استفاده از \fB\-\-all\fP را برای اتصال مجدد تمام سیستم‌های پرونده از قبل متصل‌شده که با فیلتر مشخص‌شده (\fB\-O\fP و \fB\-t\fP) مطابقت دارند، فراهم می‌سازد. برای مثال:
.sp
\fBmount \-\-all \-o remount,ro \-t vfat\fP
.sp
تمام سیستم‌های پرونده vfat از قبل متصل‌شده را در حالت فقط‌خواندنی مجدداً متصل می‌کند. هر یک از سیستم‌های پرونده با معناشناسی \fBmount \-o remount,ro\fP \fI/dir\fP مجدداً متصل می‌شوند. این بدان معناست که دستور \fBmount\fP پرونده \fIfstab\fP یا \fImtab\fP را خوانده و این گزینه‌ها را با گزینه‌های خط فرمان ادغام می‌کند.
.RE
.sp
\fBro\fP[\fB=\fP(\fBrecursive\fP|\fBvfs\fP|\fBfs\fP)]
.RS 4
اتصال سیستم پرونده به صورت فقط‌خواندنی. آرگومان اختیاری یک ویژگی آزمایشی است که تنها توسط رابط کاربری اتصال مبتنی بر توصیف‌گر پرونده در هسته پشتیبانی می‌شود و برای فراخوانی سیستمی قدیمی \fBmount\fP(2) نادیده گرفته می‌شود.
.sp
آرگومان \fBrecursive\fP ویژگی VFS را مجبور می‌کند به صورت بازگشتی اعمال شود.
.sp
آرگومان‌های \fBvfs\fP و \fBfs\fP لایه‌ای را مشخص می‌کنند که فلگ فقط‌خواندنی باید بر روی آن اعمال شود. گزینه \fBfs\fP ابربلوک سیستم پرونده (نمونه منحصربه‌فرد سیستم پرونده در هسته) و \fBvfs\fP گره اتصال را مشخص می‌کند. اگر هیچ ویژگی مشخص نشود، هر دو لایه روی فقط‌خواندنی تنظیم می‌شوند.
.sp
برای جزئیات بیشتر به بخش \fBنکات تنظیم فقط‌خواندنی\fP مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fBrw\fP[\fB=\fP(\fBrecursive\fP|\fBvfs\fP|\fBfs\fP)]
.RS 4
اتصال سیستم پرونده به صورت خواندنی\-نوشتنی. آرگومان اختیاری یک ویژگی آزمایشی است که تنها توسط رابط کاربری اتصال مبتنی بر توصیف‌گر پرونده در هسته پشتیبانی می‌شود و برای فراخوانی سیستمی قدیمی \fBmount\fP(2) نادیده گرفته می‌شود.
.sp
آرگومان \fBrecursive\fP ویژگی VFS را مجبور می‌کند به صورت بازگشتی اعمال شود.
.sp
آرگومان‌های \fBvfs\fP و \fBfs\fP لایه‌ای را مشخص می‌کنند که فلگ خواندنی\-نوشتنی باید بر روی آن اعمال شود. گزینه \fBfs\fP ابربلوک سیستم پرونده و \fBvfs\fP گره اتصال را مشخص می‌کند. اگر هیچ ویژگی مشخص نشود، هر دو لایه روی خواندنی\-نوشتنی تنظیم می‌شوند.
.sp
برای جزئیات بیشتر به بخش \fBنکات تنظیم فقط‌خواندنی\fP مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fBsync\fP
.RS 4
تمام ورودی/خروجی‌ها به سیستم پرونده باید به صورت همگام (synchronous) انجام شوند. در مورد رسانه‌های دارای تعداد دفعات نوشتن محدود (مانند فلش‌مموری‌ها یا کارت‌های حافظه)، \fBsync\fP ممکن است طول عمر رسانه را کاهش دهد.
.RE
.sp
\fBuser\fP
.RS 4
به یک کاربر عادی اجازه می‌دهد سیستم پرونده را متصل کند. نام کاربری اتصال‌دهنده در پرونده mtab نوشته می‌شود تا بتواند دوباره آن را جدا کند. این گزینه شامل گزینه‌های \fBnoexec\fP، \fBnosuid\fP و \fBnodev\fP نیز می‌شود (مگر این‌که توسط گزینه‌های بعدی، مانند خط گزینه \fBuser,exec,dev,suid\fP لغو شود).
.RE
.sp
\fBnouser\fP
.RS 4
تنها به کاربر ارشد اجازه اتصال سیستم پرونده داده شود. این حالت پیش‌فرض است.
.RE
.sp
\fBusers\fP
.RS 4
به هر کاربری اجازه می‌دهد سیستم پرونده را متصل و جدا کند حتی اگر کاربر دیگری آن را متصل کرده باشد. این گزینه شامل گزینه‌های \fBnoexec\fP، \fBnosuid\fP و \fBnodev\fP نیز می‌شود (مگر این‌که توسط گزینه‌های بعدی، مانند خط گزینه \fBusers,exec,dev,suid\fP لغو شود).
.RE
.sp
\fBX\-\fP*
.RS 4
تمام گزینه‌های دارای پیشوند "X\-" به عنوان کامنت یا گزینه‌های ویژه برنامه‌های فضای کاربری تفسیر می‌شوند. این گزینه‌ها در فضای کاربری (مانند پرونده \fImtab\fP) ذخیره نمی‌شوند و به برنامه‌های کمکی mount.\fItype\fP یا فراخوانی سیستمی \fBmount\fP(2) نیز ارسال نمی‌گردند. قالب پیشنهادی \fBX\-\fP\fIappname\fP.\fIoption\fP است.
.RE
.sp
\fBx\-\fP*
.RS 4
مشابه گزینه‌های \fBX\-\fP*، اما به طور دائمی در فضای کاربری ذخیره می‌شوند. این بدان معناست که این گزینه‌ها برای \fBumount\fP(8) یا سایر عملیات‌ها نیز در دسترس هستند. توجه داشته باشید که نگهداری گزینه‌های اتصال در فضای کاربری حساس و پیچیده است، زیرا لازم است از ابزارهای مبتنی بر libmount استفاده شود و هیچ تضمینی وجود ندارد که گزینه‌ها همیشه در دسترس باشند (برای مثال پس از عملیات جابه‌جایی اتصال یا در یک فضای نام غیراشتراکی).
.sp
توجه داشته باشید که پیش از util\-linux v2.30 گزینه‌های x\-* توسط libmount نگهداری و در فضای کاربری ذخیره نمی‌شدند (عملکرد آن‌ها همانند X\-* کنونی بود)، اما به دلیل افزایش کاربردها (در initrd، systemd و غیره) این قابلیت گسترش یافته تا پیکربندی‌های موجود \fIfstab\fP بدون تغییر قابل استفاده بمانند.
.RE
.sp
\fBX\-mount.auto\-fstypes\fP=\fIlist\fP
.RS 4
انواع سیستم پرونده مجاز یا ممنوع را برای تشخیص خودکار سیستم پرونده مشخص می‌کند.
.sp
آرگومان \fIlist\fP فهرستی جداشده با کاما از نام‌های سیستم پرونده است. تشخیص خودکار سیستم پرونده با نوع سیستم پرونده "auto" یا زمانی که نوع سیستم پرونده مشخص نشده باشد فعال می‌شود.
.sp
آرگومان \fIlist\fP از نحوه ارزیابی الگوهای نوع توسط mount پیروی می‌کند (برای جزئیات بیشتر به \fB\-t\fP مراجعه کنید). تنها نوع‌های مشخص‌شده سیستم پرونده مجاز خواهند بود، یا اگر فهرست با "no" شروع شود، تمام نوع‌های مشخص‌شده ممنوع خواهند بود.
.sp
برای مثال X\-mount.auto\-fstypes="ext4,btrfs" تنها ext4 و btrfs را می‌پذیرد و X\-mount.auto\-fstypes="novfat,xfs" تمام سیستم‌های پرونده را به جز vfat و xfs می‌پذیرد.
.sp
توجه داشته باشید که کاما به عنوان جداکننده میان گزینه‌های اتصال استفاده می‌شود، بدین معنی که مقادیر auto\-fstypes باید به درستی نقل‌قول شوند؛ فراموش نکنید که پوسته علامت‌های نقل‌قول را حذف می‌کند و بنابراین نقل‌قول دوگانه لازم است. برای مثال:
.RE
.RS 3
.ll -.6i
.sp
mount \-t auto \-o\(cqX\-mount.auto\-fstypes="noext2,ext3"\*(Aq  /dev/sdc1 /mnt/test
.br
.RE
.ll
.sp
\fBX\-mount.mkdir\fP[\fB=\fP\fImode\fP]
.RS 4
امکان ایجاد یک دایرکتوری مقصد (نقطه اتصال) را در صورتی که هنوز وجود نداشته باشد فراهم می‌سازد. آرگومان اختیاری \fImode\fP حالت دسترسی به سیستم پرونده را که برای \fBmkdir\fP(2) به کار می‌رود در نمادگذاری هشت‌هشتی (octal) مشخص می‌کند. حالت پیش‌فرض 0755 است. این قابلیت تنها برای کاربران ریشه یا زمانی که \fBmount\fP بدون مجوزهای suid اجرا می‌شود پشتیبانی می‌گردد. این گزینه همچنین به شکل \fBx\-mount.mkdir\fP پشتیبانی می‌شود، اما این نوع نگارش از v2.30 منسوخ شده است. همچنین گزینه خط فرمان \fB\-\-mkdir\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fBX\-mount.nocanonicalize\fP[\fB=\fP\fItype\fP]
.RS 4
امکان غیرفعال کردن متعارف‌سازی مسیرهای منبع و مقصد اتصال را فراهم می‌آورد. به طور پیش‌فرض دستور \fBmount\fP تمام مسیرها را به مسیرهای مطلق خود بدون پیوندهای نمادین تبدیل می‌کند. با این حال این رفتار ممکن است در شرایط خاصی نامطلوب باشد، مانند زمان bind کردن یک اتصال بر روی یک پیوند نمادین، یا پیوند نمادین روی یک پوشه یا پیوند نمادین دیگر. آرگومان اختیاری \fItype\fP می‌تواند "source" یا "target" (نقطه اتصال) باشد. اگر هیچ \fItype\fP مشخص نشود، متعارف‌سازی برای هر دو نوع غیرفعال می‌شود. این گزینه اتصال تأثیری بر تبدیل تگ‌های منبع (مانند LABEL= یا UUID=) و پردازش fstab ندارد.
.sp
گزینه خط فرمان \fB\-\-no\-canonicalize\fP این گزینه اتصال را بازنویسی می‌کند و بر تمام تبدیل‌های مسیر و تگ در همه شرایط اثر می‌گذارد، اما برای سازگاری با گذشته، فلگ‌های فراخوانی سیستمی open_tree را تغییر نمی‌دهد و مورد کاربرد bind\-mount روی یک پیوند نمادین را مجاز نمی‌سازد.
.sp
توجه داشته باشید که \fBmount\fP(8) این گزینه را برای کاربران غیرمجاز (غیر ریشه) نادیده می‌گیرد. مسیرهای مقصد همیشه در حالت محدودشده متعارف‌سازی می‌شوند تا تفکیک امن تضمین گردد. مسیرهای منبع تنها زمانی متعارف‌سازی می‌شوند که با \fI/dev/\fP شروع شوند.
.RE
.sp
\fBX\-mount.noloop\fP
.RS 4
عدم ایجاد و اتصال دستگاه لوپ، حتی اگر منبع اتصال یک پرونده معمولی باشد.
.RE
.sp
\fBX\-mount.subdir=\fP\fIdirectory\fP
.RS 4
امکان اتصال یک زیردایرکتوری از سیستم پرونده را به جای دایرکتوری ریشه فراهم می‌کند. این گزینه تنها زمانی مؤثر است که یک نمونه جدید از سیستم پرونده به سیستم متصل شود. این گزینه برای عملیات‌هایی مانند اتصال مجدد، bind mount یا انتقال نادیده گرفته می‌شود.
.sp
در حال حاضر، این قابلیت با اتصال موقت دایرکتوری ریشه سیستم پرونده در یک فضای نام غیراشتراکی و سپس bind کردن زیردایرکتوری به نقطه اتصال نهایی و جدا کردن ریشه سیستم پرونده پیاده‌سازی شده است. اتصال زیردایرکتوری به صورت اتمیک برای بقیه سیستم نمایان می‌شود هرچند با چندین فراخوانی سیستمی \fBmount\fP(2) پیاده شده است.
.sp
توجه داشته باشید که این قابلیت در نشست‌هایی با فضای نام اتصال اختصاصی غیراشتراکی (پس از \fBunshare \-\-mount\fP) در هسته‌های قدیمی یا با \fBmount\fP(8) بدون پشتیبانی از API اتصال هسته مبتنی بر توصیف‌گر پرونده کار نخواهد کرد. در این حالت به \fBunshare \-\-mount \-\-propagation shared\fP نیاز دارید.
.sp
برای کاربران غیرمجاز (غیر ریشه)، این قابلیت نیازمند لینوکس 6.15 یا جدیدتر است که در آن زیردایرکتوری مستقیماً روی درخت اتصال جداشده باز می‌شود.
.sp
این قابلیت یک ویژگی آزمایشی (EXPERIMENTAL) است.
.RE
.sp
\fBX\-mount.owner\fP=\fIusername\fP|\fIUID\fP, \fBX\-mount.group\fP=\fIgroup\fP|\fIGID\fP
.RS 4
تنظیم مالکیت \fInewdir/mountpoint\fP پس از اتصال. نام‌ها در فضای نام اتصال مقصد تفکیک می‌شوند، به \fB\-N\fP مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fBX\-mount.mode\fP=\fImode\fP
.RS 4
تنظیم حالت دسترسی \fInewdir/mountpoint\fP پس از اتصال.
.RE
.sp
\fBX\-mount.idmap\fP=\fIid\-type\fP:\fIid\-mount\fP:\fIid\-host\fP:\fIid\-range\fP [\fIid\-type\fP:\fIid\-mount\fP:\fIid\-host\fP:\fIid\-range\fP], \fBX\-mount.idmap\fP=\fIfile\fP
.RS 4
از این گزینه برای ایجاد یک اتصال نگاشت‌شده با شناسه (idmapped mount) استفاده کنید.
یک اتصال نگاشت‌شده با شناسه امکان تغییر مالکیت تمام فایل‌های واقع در زیر یک اتصال را بر اساس نگاشت شناسه‌ای مرتبط با یک فضای نام کاربری فراهم می‌کند.
تغییر مالکیت به طول عمر اتصال گره خورده و به همان اتصال مربوطه محدود است.
نگاشت شناسه مربوطه را می‌توان به دو روش مشخص کرد:
.sp
.RS 4
.ie n \{\
\h'-04'\(bu\h'+03'\c
.\}
.el \{\
.  sp -1
.  IP \(bu 2.3
.\}
کاربر می‌تواند نگاشت شناسه را مستقیماً مشخص کند.
.sp
نگاشت شناسه باید با ساختار \fIid\-type\fP:\fIid\-mount\fP:\fIid\-host\fP:\fIid\-range\fP مشخص شود.
مشخص کردن \fBu\fP به عنوان پیشوند \fIid\-type\fP یک نگاشت UID ایجاد می‌کند، \fBg\fP یک نگاشت GID ایجاد می‌کند و حذف \fIid\-type\fP یا مشخص کردن \fBb\fP هم نگاشت UID و هم GID ایجاد می‌کند.
پارامتر \fIid\-mount\fP شناسه شروع را در اتصال جدید نشان می‌دهد.
پارامتر \fIid\-host\fP شناسه شروع را در سیستم پرونده نشان می‌دهد.
پارامتر \fIid\-range\fP نشان می‌دهد چه تعداد شناسه باید نگاشت شوند.
امکان مشخص کردن چندین نگاشت شناسه وجود دارد.
.sp
نگاشت‌های شناسه‌ای مجزا باید با فاصله از هم جدا شوند. لطفاً توجه داشته باشید که در پرونده \fI/etc/fstab\fP، فاصله‌ها به عنوان جداکننده فیلدها تفسیر می‌شوند. برای جلوگیری از این موضوع، باید آن‌ها را با استفاده از \(rs040 اسکیپ کنید. برای مثال: X\-mount.idmap=0:0:1\(rs040500:1000:1.
.sp
برای مثال نگاشت شناسه \fBX\-mount.idmap=u:1000:0:1 g:1001:1:2 5000:1000:2\fP یک اتصال نگاشت‌شده ایجاد می‌کند که در آن:
UID 0 به UID 1000، شناسه GID 1 به GUID 1001، شناسه GID 2 به GID 1002، شناسه‌های UID و GID 1000 به 5000، و UID و GID 1001 به 5001 در این اتصال نگاشت می‌شوند.
.sp
هنگامی که نگاشت شناسه مستقیماً مشخص شود، یک فضای نام کاربری جدید با نگاشت درخواستی اختصاص داده خواهد شد.
فضای نام کاربری تازه ایجادشده به این اتصال پیوست خواهد شد.
.RE
.sp
.RS 4
.ie n \{\
\h'-04'\(bu\h'+03'\c
.\}
.el \{\
.  sp -1
.  IP \(bu 2.3
.\}
کاربر می‌تواند یک پرونده فضای نام کاربری را مشخص کند.
.sp
سپس فضای نام کاربری به اتصال پیوست شده و نگاشت شناسه فضای نام کاربری به نگاشت شناسه اتصال تبدیل خواهد شد.
.sp
برای مثال، \fBX\-mount.idmap=/proc/PID/ns/user\fP فضای نام کاربری فرآیند PID را به این اتصال پیوست خواهد کرد.
.RE
.RE
.sp
\fBnosymfollow\fP
.RS 4
عدم دنبال کردن پیوندهای نمادین هنگام تفکیک مسیرها. پیوندهای نمادین همچنان می‌توانند ایجاد شوند، و دستورات \fBreadlink\fP(1)، \fBreadlink\fP(2)، \fBrealpath\fP(1) و \fBrealpath\fP(3) همگی همچنان به درستی کار می‌کنند.
.RE
.SH "گزینه‌های اتصال ویژه سیستم‌های پرونده (FILESYSTEM\-SPECIFIC MOUNT OPTIONS)"
.sp
این بخش گزینه‌هایی را فهرست می‌کند که مختص سیستم‌های پرونده خاصی هستند. در صورت امکان، ابتدا باید به صفحات راهنمای اختصاصی هر سیستم پرونده مراجعه کنید. برخی از آن صفحات در جدول زیر فهرست شده‌اند.
.TS
allbox tab(:);
ltB ltB.
T{
.sp
\fBسیستم(های) پرونده\fP
T}:T{
.sp
\fBصفحه راهنما\fP
T}
.T&
lt lt.
T{
.sp
btrfs
T}:T{
.sp
\fBbtrfs\fP(5)
T}
T{
.sp
cifs
T}:T{
.sp
\fBmount.cifs\fP(8)
T}
T{
.sp
ext2, ext3, ext4
T}:T{
.sp
\fBext4\fP(5)
T}
T{
.sp
fuse
T}:T{
.sp
\fBfuse\fP(8)
T}
T{
.sp
nfs
T}:T{
.sp
\fBnfs\fP(5)
T}
T{
.sp
tmpfs
T}:T{
.sp
\fBtmpfs\fP(5)
T}
T{
.sp
xfs
T}:T{
.sp
\fBxfs\fP(5)
T}
.TE
.sp
.sp
توجه داشته باشید که برخی از صفحات فهرست‌شده در بالا ممکن است تنها پس از نصب ابزارهای فضای کاربری مربوطه در دسترس باشند.
.sp
گزینه‌های زیر تنها بر سیستم‌های پرونده خاصی اعمال می‌شوند. ما آن‌ها را بر اساس سیستم پرونده مرتب کرده‌ایم. تمام گزینه‌ها پس از فلگ \fB\-o\fP قرار می‌گیرند.
.sp
این‌که چه گزینه‌هایی پشتیبانی می‌شوند تا حدی به هسته در حال اجرا بستگی دارد. اطلاعات بیشتر ممکن است در پرونده‌های اختصاصی هر سیستم پرونده در زیردایرکتوری \fIDocumentation/filesystems\fP در سورس هسته موجود باشد.
.SS "گزینه‌های اتصال برای adfs"
.sp
\fBuid=\fP\fIvalue\fP و \fBgid=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مالک و گروه پرونده‌ها را در سیستم پرونده تنظیم می‌کند (پیش‌فرض: uid=gid=0).
.RE
.sp
\fBownmask=\fP\fIvalue\fP و \fBothmask=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
ماسک دسترسی را به ترتیب برای مجوزهای «owner» و «other» در ADFS تنظیم می‌کند (پیش‌فرض: به ترتیب 0700 و 0077). همچنین \fI/usr/src/linux/Documentation/filesystems/adfs.rst\fP را ببینید.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای affs"
.sp
\fBuid=\fP\fIvalue\fP و \fBgid=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مالک و گروه ریشه سیستم پرونده را تنظیم می‌کند (پیش‌فرض: uid=gid=0، اما با گزینه \fBuid\fP یا \fBgid\fP بدون مقدار مشخص، UID و GID فرآیند جاری در نظر گرفته می‌شود).
.RE
.sp
\fBsetuid=\fP\fIvalue\fP و \fBsetgid=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مالک و گروه تمام پرونده‌ها را تنظیم می‌کند.
.RE
.sp
\fBmode=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
حالت دسترسی تمام پرونده‌ها را صرف‌نظر از مجوزهای اصلی، بر روی \fIvalue\fP & 0777 تنظیم می‌کند. مجوز جستجو (search) را به دایرکتوری‌هایی که مجوز خواندن دارند اضافه می‌کند. مقدار در مبنای هشت داده می‌شود.
.RE
.sp
\fBprotect\fP
.RS 4
هیچ تغییری را در بیت‌های حفاظتی سیستم پرونده مجاز نمی‌داند.
.RE
.sp
\fBusemp\fP
.RS 4
در اولین همگام‌سازی (sync) یا جداسازی (umount)، شناسه‌های UID و GID ریشه سیستم پرونده را بر روی UID و GID نقطه اتصال تنظیم می‌کند و سپس این گزینه را پاک می‌کند. رفتاری عجیب...
.RE
.sp
\fBverbose\fP
.RS 4
برای هر اتصال موفقیت‌آمیز، یک پیام اطلاعاتی چاپ می‌کند.
.RE
.sp
\fBprefix=\fP\fIstring\fP
.RS 4
پیشوندی که هنگام دنبال کردن پیوند، قبل از نام جلد (volume) استفاده می‌شود.
.RE
.sp
\fBvolume=\fP\fIstring\fP
.RS 4
پیشوندی (با حداکثر طول ۳۰) که هنگام دنبال کردن یک پیوند نمادین قبل از \*(Aq/\*(Aq استفاده می‌شود.
.RE
.sp
\fBreserved=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
(پیش‌فرض: 2.) تعداد بلوک‌های استفاده‌نشده در ابتدای دستگاه.
.RE
.sp
\fBroot=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مکان بلوک ریشه را به طور صریح مشخص می‌کند.
.RE
.sp
\fBbs=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
اندازه بلوک را مشخص می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از 512، 1024، 2048 و 4096.
.RE
.sp
\fBgrpquota\fP|\fBnoquota\fP|\fBquota\fP|\fBusrquota\fP
.RS 4
این گزینه‌ها پذیرفته می‌شوند اما نادیده گرفته می‌شوند. (با این حال، ابزارهای سهمیه‌بندی ممکن است به چنین رشته‌هایی در \fI/etc/fstab\fP واکنش نشان دهند.)
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای debugfs"
.sp
سیستم پرونده debugfs یک سیستم پرونده شبه‌مجازی است که به طور سنتی در \fI/sys/kernel/debug\fP متصل می‌شود. از نگارش هسته 3.4، گزینه‌های زیر را دارد:
.sp
\fBuid=\fP\fIn\fP\fB, gid=\fP\fIn\fP
.RS 4
مالک و گروه نقطه اتصال را تنظیم می‌کند.
.RE
.sp
\fBmode=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
حالت دسترسی نقطه اتصال را تنظیم می‌کند.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای devpts"
.sp
سیستم پرونده devpts یک سیستم پرونده شبه‌مجازی است که به طور سنتی در \fI/dev/pts\fP متصل می‌شود. برای دستیابی به یک شبه‌ترمینال، یک فرآیند \fI/dev/ptmx\fP را باز می‌کند؛ سپس شماره شبه‌ترمینال در اختیار فرآیند قرار می‌گیرد و پیرو شبه‌ترمینال به عنوان \fI/dev/pts/\fP<number> قابل دسترسی خواهد بود.
.sp
\fBuid=\fP\fIvalue\fP و \fBgid=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مالک یا گروه شبه‌ترمینال‌های تازه‌تولیدشده را بر روی مقادیر مشخص‌شده تنظیم می‌کند. اگر مقداری مشخص نشود، بر روی UID و GID فرآیند ایجادکننده تنظیم می‌شوند. برای مثال اگر یک گروه tty با شناسه GID 5 وجود داشته باشد، گزینه \fBgid=5\fP باعث می‌شود شبه‌ترمینال‌های تازه ایجادشده متعلق به گروه tty باشند.
.RE
.sp
\fBmode=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
حالت دسترسی شبه‌ترمینال‌های تازه ایجادشده را بر روی مقدار مشخص‌شده تنظیم می‌کند. پیش‌فرض 0600 است. مقدار \fBmode=620\fP و \fBgid=5\fP باعث می‌شود "mesg y" در شبه‌ترمینال‌های تازه ایجادشده پیش‌فرض باشد.
.RE
.sp
\fBnewinstance\fP
.RS 4
یک نمونه اختصاصی از سیستم پرونده devpts ایجاد می‌کند، به طوری که شاخص‌های شبه‌ترمینال‌های اختصاص‌یافته در این نمونه جدید، مستقل از شاخص‌های ایجادشده در سایر نمونه‌های devpts باشند.
.sp
تمام اتصالات devpts بدون این گزینه \fBnewinstance\fP مجموعه شاخص‌های یکسانی از شبه‌ترمینال‌ها را به اشتراک می‌گذارند (حالت سنتی). هر اتصال devpts همراه با گزینه \fBnewinstance\fP دارای مجموعه‌ای اختصاصی از شاخص‌های شبه‌ترمینال خواهد بود.
.sp
این گزینه عمدتاً برای پشتیبانی از کانتینرها در هسته لینوکس استفاده می‌شود. این قابلیت در هسته‌های لینوکس با شروع از نسخه 2.6.29 پیاده‌سازی شده است. علاوه بر این، این گزینه اتصال تنها در صورتی معتبر است که \fBCONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES\fP در پیکربندی هسته فعال باشد.
.sp
برای استفاده موثر از این گزینه، \fI/dev/ptmx\fP باید یک پیوند نمادین به \fIpts/ptmx\fP باشد. برای جزئیات به \fIDocumentation/filesystems/devpts.txt\fP در درخت سورس لینوکس مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fBptmxmode=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
حالت دسترسی گره دستگاه جدید \fIptmx\fP را در سیستم پرونده devpts تنظیم می‌کند.
.sp
با پشتیبانی از نمونه‌های چندگانه devpts (گزینه \fBnewinstance\fP در بالا را ببینید)، هر نمونه دارای یک گره اختصاصی \fIptmx\fP در ریشه سیستم پرونده devpts است (معمولاً \fI/dev/pts/ptmx\fP).
.sp
برای سازگاری با نسخه‌های قدیمی هسته، حالت پیش‌فرض گره جدید \fIptmx\fP برابر با 0000 است. گزینه \fBptmxmode=\fP\fIvalue\fP حالتی مفیدتر را برای گره \fIptmx\fP مشخص می‌کند و هنگام تعیین گزینه \fBnewinstance\fP اکیداً توصیه می‌شود.
.sp
این گزینه فقط در نگارش‌های هسته لینوکس از 2.6.29 پیاده‌سازی شده و نیازمند فعال بودن \fBCONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES\fP در هسته است.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای fat"
.sp
(توجه: \fIfat\fP یک سیستم پرونده جداگانه نیست، بلکه بخش مشترکی از سیستم‌های پرونده \fImsdos\fP، \fIumsdos\fP و \fIvfat\fP است.)
.sp
\fBblocksize=\fP{\fB512\fP|\fB1024\fP|\fB2048\fP}
.RS 4
اندازه بلوک را تنظیم می‌کند (پیش‌فرض 512). این گزینه منسوخ شده است.
.RE
.sp
\fBuid=\fP\fIvalue\fP و \fBgid=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مالک و گروه تمام پرونده‌ها را تنظیم می‌کند. (پیش‌فرض: UID و GID فرآیند جاری.)
.RE
.sp
\fBumask=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
تنظیم umask (بیت‌ماسک دسترسی‌هایی که وجود \fBندارند\fP). پیش‌فرض همان umask فرآیند جاری است. مقدار در مبنای هشت داده می‌شود.
.RE
.sp
\fBdmask=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
تنظیم umask اعمال‌شده تنها برای دایرکتوری‌ها. پیش‌فرض همان umask فرآیند جاری است. مقدار در مبنای هشت داده می‌شود.
.RE
.sp
\fBfmask=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
تنظیم umask اعمال‌شده تنها برای پرونده‌های معمولی. پیش‌فرض همان umask فرآیند جاری است. مقدار در مبنای هشت داده می‌شود.
.RE
.sp
\fBallow_utime=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
این گزینه بررسی مجوزهای mtime/atime را کنترل می‌کند.
.sp
\fB20\fP
.RS 4
اگر فرآیند جاری در گروه شناسه گروه فایل باشد، می‌توانید برچسب زمانی را تغییر دهید.
.RE
.sp
\fB2\fP
.RS 4
سایر کاربران می‌توانند برچسب زمانی را تغییر دهند.
.RE
.RE
.sp
پیش‌فرض از گزینه \*(Aqdmask\*(Aq تنظیم می‌شود. (اگر دایرکتوری قابل نوشتن باشد، \fButime\fP(2) نیز مجاز است، یعنی dmask & 022~).
.sp
به طور معمول \fButime\fP(2) بررسی می‌کند که فرآیند جاری مالک پرونده باشد یا قابلیت \fBCAP_FOWNER\fP را داشته باشد. اما سیستم‌های پرونده FAT شناسه UID/GID را روی دیسک ندارند، بنابراین بررسی عادی بیش از حد انعطاف‌ناپذیر است. با این گزینه می‌توانید آن را تعدیل کنید.
.RE
.sp
\fBcheck=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
سه سطح مختلف از حساسیت قابل انتخاب است:
.sp
\fBr\fP[\fBelaxed\fP]
.RS 4
حروف بزرگ و کوچک پذیرفته شده و معادل دانسته می‌شوند، بخش‌های نام طولانی کوتاه می‌شوند (مثلاً \fIverylongname.foobar\fP به \fIverylong.foo\fP تبدیل می‌شود)، و فاصله‌های ابتدایی و میانی در هر بخش نام پذیرفته می‌شوند.
.RE
.sp
\fBn\fP[\fBormal\fP]
.RS 4
مانند حالت relaxed، اما بسیاری از نویسه‌های ویژه (*، ?، <، فاصله‌ها و غیره) رد می‌شوند. این حالت پیش‌فرض است.
.RE
.sp
\fBs\fP[\fBtrict\fP]
.RS 4
مانند حالت normal، اما نام‌هایی که شامل بخش‌های طولانی یا نویسه‌های ویژه‌ای هستند که گاهی در لینوکس به کار می‌روند اما در MS\-DOS پذیرفته نمی‌شوند (+، = و غیره) رد می‌شوند.
.RE
.RE
.sp
\fBcodepage=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
جدول کد را برای تبدیل به نویسه‌های نام کوتاه در سیستم‌های پرونده FAT و VFAT تنظیم می‌کند. به طور پیش‌فرض، جدول کد 437 استفاده می‌شود.
.RE
.sp
\fBconv=\fP\fImode\fP
.RS 4
این گزینه منسوخ شده است و ممکن است با شکست مواجه شده یا نادیده گرفته شود.
.RE
.sp
\fBcvf_format=\fP\fImodule\fP
.RS 4
درایور را مجبور می‌کند به جای تشخیص خودکار، از ماژول CVF (فایل جلد فشرده‌شده) cvf\fI_module\fP استفاده کند. اگر هسته از \fBkmod\fP پشتیبانی کند، گزینه \fBcvf_format=\fP\fIxxx\fP بارگذاری ماژول CVF بر حسب تقاضا را نیز کنترل می‌کند. این گزینه منسوخ شده است.
.RE
.sp
\fBcvf_option=\fP\fIoption\fP
.RS 4
گزینه‌ای که به ماژول CVF ارسال می‌شود. این گزینه منسوخ شده است.
.RE
.sp
\fBdebug\fP
.RS 4
فعال کردن فلگ \fIdebug\fP. رشته نگارش و فهرستی از پارامترهای سیستم پرونده چاپ خواهد شد.
.RE
.sp
\fBdiscard\fP
.RS 4
در صورت تنظیم، باعث صدور دستورات discard/TRIM به دستگاه بلوکی در زمان آزادسازی بلوک‌ها می‌شود. این برای دستگاه‌های SSD مفید است.
.RE
.sp
\fBdos1xfloppy\fP
.RS 4
در صورت تنظیم، از یک پیکربندی بلوک پارامتر BIOS پیش‌فرض جایگزین بر اساس اندازه دستگاه پشتیبان استفاده می‌کند.
.RE
.sp
\fBerrors=\fP{\fBpanic\fP|\fBcontinue\fP|\fBremount\-ro\fP}
.RS 4
تعیین رفتار FAT در خطاهای بحرانی: panic (ایجاد وحشت هسته)، continue (ادامه بدون انجام اقدامی)، یا remount\-ro (اتصال مجدد پارتیشن به صورت فقط‌خواندنی، که رفتار پیش‌فرض است).
.RE
.sp
\fBfat=\fP{\fB12\fP|\fB16\fP|\fB32\fP}
.RS 4
مشخص کردن سیستم پرونده FAT دوازده، شانزده یا سی‌ودو بیتی. روتین تشخیص خودکار نوع FAT را لغو می‌کند. با احتیاط استفاده شود!
.RE
.sp
\fBiocharset=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مجموعه نویسه مورد استفاده برای تبدیل بین نویسه‌های ۸ بیتی و نویسه‌های ۱۶ بیتی یونیکد. پیش‌فرض iso8859\-1 است. نام‌های پرونده طولانی در قالب یونیکد ذخیره می‌شوند.
.RE
.sp
\fBnfs=\fP{\fBstale_rw\fP|\fBnostale_ro\fP}
.RS 4
این گزینه را تنها در صورتی فعال کنید که می‌خواهید سیستم پرونده FAT را از طریق NFS به اشتراک بگذارید.
.sp
\fBstale_rw\fP: شاخصی از اینودهای دایرکتوری نگهداری می‌کند که توسط کدهای مرتبط با NFS برای بهبود جستجو استفاده می‌شود.
.sp
\fBnostale_ro\fP: شماره اینود و دستگیره فایل را بر اساس مکان روی دیسک تعیین می‌کند. برای جلوگیری از خراب شدن داده‌ها، این گزینه سیستم پرونده را به صورت فقط‌خواندنی متصل می‌کند.
.sp
جهت حفظ سازگاری با گذشته، \fB\-o nfs\fP نیز پذیرفته می‌شود که پیش‌فرض آن \fBstale_rw\fP است.
.RE
.sp
\fBtz=UTC\fP
.RS 4
این گزینه تبدیل برچسب‌های زمانی میان زمان محلی و زمان UTC را غیرفعال می‌کند.
.RE
.sp
\fBtime_offset=\fP\fIminutes\fP
.RS 4
آفست تبدیل برچسب‌های زمانی از زمان محلی FAT به UTC را تنظیم می‌کند.
.RE
.sp
\fBquiet\fP
.RS 4
فعال کردن فلگ \fIquiet\fP. تلاش‌ها برای chown یا chmod خطایی برنمی‌گردانند هرچند ناموفق خواهند بود.
.RE
.sp
\fBrodir\fP
.RS 4
در ویندوز، صفت ATTR_RO برای دایرکتوری‌ها نادیده گرفته می‌شود. اگر می‌خواهید صفت ATTR_RO حتی برای دایرکتوری‌ها نیز به عنوان فلگ فقط‌خواندنی عمل کند، این گزینه را تنظیم کنید.
.RE
.sp
\fBshowexec\fP
.RS 4
در صورت تنظیم، بیت‌های مجوز اجرای پرونده تنها در صورتی مجاز خواهند بود که پسوند نام EXE.، COM. یا BAT. باشد. به طور پیش‌فرض تنظیم نشده است.
.RE
.sp
\fBsys_immutable\fP
.RS 4
در صورت تنظیم، صفت ATTR_SYS در FAT به عنوان فلگ IMMUTABLE در لینوکس مدیریت می‌شود.
.RE
.sp
\fBflush\fP
.RS 4
در صورت تنظیم، سیستم پرونده تلاش می‌کند زودتر از حالت عادی داده‌ها را روی دیسک فلاش کند.
.RE
.sp
\fBusefree\fP
.RS 4
استفاده از مقدار «free clusters» ذخیره‌شده در FSINFO برای تعیین تعداد کلاسترهای آزاد بدون پویش کل دیسک.
.RE
.sp
\fBdots\fP, \fBnodots\fP, \fBdotsOK=\fP[\fByes\fP|\fBno\fP]
.RS 4
تلاش‌های مختلف برای تحمیل قواعد یونیکس یا داس بر روی سیستم پرونده FAT.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای hfs"
.sp
\fBcreator=\fP\fIcccc\fP\fB, type=\fP\fIcccc\fP
.RS 4
تنظیم مقادیر خالق/نوع (creator/type) مورد استفاده در مکینتاش برای ساخت پرونده‌های جدید.
.RE
.sp
\fBuid=\fP\fIn\fP\fB, gid=\fP\fIn\fP
.RS 4
مالک و گروه تمام پرونده‌ها را تنظیم می‌کند. (پیش‌فرض: UID و GID فرآیند جاری.)
.RE
.sp
\fBdir_umask=\fP\fIn\fP\fB, file_umask=\fP\fIn\fP\fB, umask=\fP\fIn\fP
.RS 4
تنظیم umask مورد استفاده برای تمام پوشه‌ها، پرونده‌ها یا هر دو.
.RE
.sp
\fBsession=\fP\fIn\fP
.RS 4
انتخاب نشست CDROM جهت اتصال.
.RE
.sp
\fBpart=\fP\fIn\fP
.RS 4
انتخاب شماره پارتیشن n از دستگاه. فقط برای CDROMها کاربرد دارد.
.RE
.sp
\fBquiet\fP
.RS 4
عدم اعلام خطا در مورد گزینه‌های اتصال نامعتبر.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای hpfs"
.sp
\fBuid=\fP\fIvalue\fP و \fBgid=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مالک و گروه تمام پرونده‌ها را تنظیم می‌کند.
.RE
.sp
\fBumask=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
تنظیم umask برای تمام پرونده‌ها. مقدار در مبنای هشت داده می‌شود.
.RE
.sp
\fBcase=\fP{\fBlower\fP|\fBasis\fP}
.RS 4
تبدیل نام تمام فایل‌ها به حروف کوچک، یا حفظ حالت آن‌ها (پیش‌فرض: case=lower).
.RE
.sp
\fBconv=\fP\fImode\fP
.RS 4
این گزینه منسوخ شده است.
.RE
.sp
\fBnocheck\fP
.RS 4
عدم لغو اتصال در صورت شکست برخی بررسی‌های یکپارچگی.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای iso9660"
.sp
استاندارد ISO 9660 ساختار سیستم پرونده مورد استفاده در CD\-ROMها را توصیف می‌کند. (همچنین در برخی DVDها دیده می‌شود؛ سیستم پرونده \fIudf\fP را نیز ببینید.)
.sp
نام پرونده‌های استاندارد \fIiso9660\fP در قالب 8.3 ظاهر می‌شوند و تمام نویسه‌ها با حروف بزرگ هستند. هیچ فیلدی برای مالکیت، دسترسی‌ها، تعداد پیوندها و غیره وجود ندارد.
.sp
پروتکل Rock Ridge یک پسوند برای iso9660 است که تمام ویژگی‌های شبه‌یونیکس را فراهم می‌کند و سیستم پرونده شبیه یک سیستم پرونده یونیکسی معمولی (اما فقط‌خواندنی) می‌شود.
.sp
\fBnorock\fP
.RS 4
غیرفعال کردن استفاده از افزونه‌های Rock Ridge حتی در صورت در دسترس بودن.
.RE
.sp
\fBnojoliet\fP
.RS 4
غیرفعال کردن استفاده از افزونه‌های Microsoft Joliet حتی در صورت در دسترس بودن.
.RE
.sp
\fBcheck=\fP{\fBr\fP[\fBelaxed\fP]|\fBs\fP[\fBtrict\fP]}
.RS 4
در حالت check=relaxed، نام پرونده قبل از جستجو به حروف کوچک تبدیل می‌شود. (پیش‌فرض: check=strict.)
.RE
.sp
\fBuid=\fP\fIvalue\fP و \fBgid=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
اختصاص شناسه کاربر یا گروه به تمام پرونده‌ها. (پیش‌فرض: uid=0, gid=0.)
.RE
.sp
\fBmap=\fP{\fBn\fP[\fBormal\fP]|\fBo\fP[\fBff\fP]|\fBa\fP[\fBcorn\fP]}
.RS 4
برای جلدهای غیر Rock Ridge، ترجمه نام‌ها را کنترل می‌کند (پیش‌فرض: map=normal).
.RE
.sp
\fBmode=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
برای جلدهای غیر Rock Ridge، حالت دسترسی را به تمام پرونده‌ها اختصاص می‌دهد.
.RE
.sp
\fBunhide\fP
.RS 4
نمایش پرونده‌های پنهان و مرتبط.
.RE
.sp
\fBblock=\fP{\fB512\fP|\fB1024\fP|\fB2048\fP}
.RS 4
اندازه بلوک را تنظیم می‌کند (پیش‌فرض: block=1024).
.RE
.sp
\fBconv=\fP\fImode\fP
.RS 4
این گزینه منسوخ شده است.
.RE
.sp
\fBcruft\fP
.RS 4
نادیده گرفتن بیت‌های مرتبه بالای طول پرونده در صورتی که حاوی اطلاعات نامربوط باشد.
.RE
.sp
\fBsession=\fP\fIx\fP
.RS 4
انتخاب شماره نشست در CDهای چندنشستی.
.RE
.sp
\fBsbsector=\fP\fIxxx\fP
.RS 4
نشست از بخش xxx آغاز می‌شود.
.RE
.sp
گزینه‌های زیر مشابه vfat هستند و برای دیسک‌های دارای فرمت Joliet کاربرد دارند:
.sp
\fBiocharset=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
مجموعه نویسه برای تبدیل نویسه‌های ۱۶ بیتی یونیکد روی CD به نویسه‌های ۸ بیتی. پیش‌فرض iso8859\-1 است.
.RE
.sp
\fButf8\fP
.RS 4
تبدیل نویسه‌های ۱۶ بیتی یونیکد روی CD به UTF\-8.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای jfs"
.sp
\fBiocharset=\fP\fIname\fP
.RS 4
مجموعه نویسه برای تبدیل از یونیکد به اسکی.
.RE
.sp
\fBresize=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
تغییر اندازه جلد به اندازه \fIvalue\fP بلوک. JFS تنها از افزایش حجم پشتیبانی می‌کند نه کاهش آن.
.RE
.sp
\fBnointegrity\fP
.RS 4
عدم نوشتن در ژورنال. کاربرد اصلی آن برای بهبود کارایی هنگام بازیابی پشتیبان است.
.RE
.sp
\fBintegrity\fP
.RS 4
پیش‌فرض. اعمال تغییرات فراداده در ژورنال.
.RE
.sp
\fBerrors=\fP{\fBcontinue\fP|\fBremount\-ro\fP|\fBpanic\fP}
.RS 4
تعیین رفتار هنگام بروز خطا.
.RE
.sp
\fBnoquota\fP|\fBquota\fP|\fBusrquota\fP|\fBgrpquota\fP
.RS 4
این گزینه‌ها پذیرفته می‌شوند اما نادیده گرفته می‌شوند.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای msdos"
.sp
گزینه‌های اتصال fat را ببینید. اگر سیستم پرونده msdos ناهمخوانی تشخیص دهد، خطا گزارش کرده و سیستم پرونده را فقط‌خواندنی می‌کند.
.SS "گزینه‌های اتصال برای ncpfs"
.sp
همانند nfs، پیاده‌سازی ncpfs انتظار یک آرگومان دودویی به فراخوانی سیستمی mount(2) را دارد که توسط ncpmount(8) ساخته می‌شود.
.SS "گزینه‌های اتصال برای ntfs"
.sp
\fBiocharset=\fP\fIname\fP
.RS 4
مجموعه نویسه هنگام بازگرداندن نام پرونده‌ها. منسوخ شده است.
.RE
.sp
\fBnls=\fP\fIname\fP
.RS 4
نام جدید گزینه‌ای که قبلاً iocharset نامیده می‌شد.
.RE
.sp
\fButf8\fP
.RS 4
استفاده از UTF\-8 برای تبدیل نام پرونده‌ها.
.RE
.sp
\fBuni_xlate=\fP{\fB0\fP|\fB1\fP|\fB2\fP}
.RS 4
برای مقادیر ۱ یا ۲ از توالی‌های اسکیپ ۴ بایتی با سبک vfat برای نویسه‌های ناشناخته یونیکد استفاده می‌کند.
.RE
.sp
\fBposix=[0|1]\fP
.RS 4
در صورت فعال بودن (posix=1)، سیستم پرونده میان حروف بزرگ و کوچک تفاوت قائل می‌شود. این گزینه منسوخ است.
.RE
.sp
\fBuid=\fP\fIvalue\fP, \fBgid=\fP\fIvalue\fP و \fBumask=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
تنظیم مجوزهای پرونده در سیستم پرونده. به طور پیش‌فرض، پرونده‌ها متعلق به root هستند و توسط دیگران قابل خواندن نیستند.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای overlay"
.sp
از لینوکس 3.18، سیستم پرونده شبه‌مجازی overlay یک اتصال اشتراکی (union mount) را برای سایر سیستم‌های پرونده پیاده‌سازی می‌کند.
.sp
یک سیستم پرونده overlay دو سیستم پرونده را ترکیب می‌کند: یک سیستم پرونده بالایی (\fBupper\fP) و یک سیستم پرونده پایینی (\fBlower\fP). هنگامی که یک نام در هر دو سیستم پرونده وجود دارد، شیء موجود در سیستم پرونده بالایی قابل مشاهده است در حالی که شیء موجود در سیستم پرونده پایینی یا پنهان می‌شود یا در مورد دایرکتوری‌ها، با شیء بالایی ادغام می‌گردد.
.sp
سیستم پرونده پایینی می‌تواند هر سیستم پرونده پشتیبانی‌شده توسط لینوکس باشد و نیازی به قابل نوشتن بودن ندارد. سیستم پرونده پایینی حتی می‌تواند یک overlayfs دیگر باشد. سیستم پرونده بالایی معمولاً قابل نوشتن خواهد بود و اگر چنین باشد، باید از ایجاد صفات گسترده trusted.* پشتیبانی کند و یک d_type معتبر در پاسخ‌های readdir ارائه دهد، بنابراین NFS مناسب نیست.
.sp
یک overlay فقط‌خواندنی از دو سیستم پرونده فقط‌خواندنی می‌تواند از هر نوع سیستم پرونده‌ای استفاده کند. گزینه‌های \fBlowerdir\fP و \fBupperdir\fP با دستور زیر در یک دایرکتوری ادغام‌شده ترکیب می‌شوند:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
mount \-t overlay overlay \(rs
  \-olowerdir=/lower,upperdir=/upper,workdir=/work /merged
.fam
.fi
.if n .RE
.br
.RE
.ll
.sp
\fBlowerdir=\fP\fIdirectory\fP
.RS 4
هر سیستم پرونده‌ای، نیازی به قرار داشتن روی یک سیستم پرونده قابل نوشتن ندارد.
.RE
.sp
\fBupperdir=\fP\fIdirectory\fP
.RS 4
دایرکتوری upperdir معمولاً روی یک سیستم پرونده قابل نوشتن قرار دارد.
.RE
.sp
\fBworkdir=\fP\fIdirectory\fP
.RS 4
دایرکتوری workdir باید یک پوشه خالی در همان سیستم پرونده upperdir باشد.
.RE
.sp
\fBuserxattr\fP
.RS 4
استفاده از فضای نام صفت‌های گسترده "\fBuser.overlay.\fP" به جای "\fBtrusted.overlay.\fP". این گزینه برای اتصال بدون مجوزهای ویژه overlayfs مفید است.
.RE
.sp
\fBredirect_dir=\fP{\fBon\fP|\fBoff\fP|\fBfollow\fP|\fBnofollow\fP}
.RS 4
اگر قابلیت \fIredirect_dir\fP فعال باشد، دایرکتوری به بالا کپی می‌شود (نه محتویات آن). سپس صفت گسترده "{\fBtrusted\fP|\fBuser\fP}.overlay.redirect" روی مسیر مکان اصلی از ریشه overlay تنظیم می‌شود. در نهایت دایرکتوری به مکان جدید منتقل می‌شود.
.sp
\fBon\fP
.RS 4
تغییر مسیرها فعال هستند.
.RE
.sp
\fBoff\fP
.RS 4
تغییر مسیرها ایجاد نمی‌شوند و تنها در صورتی دنبال می‌شوند که ویژگی "redirect_always_follow" در پیکربندی هسته/ماژول فعال باشد.
.RE
.sp
\fBfollow\fP
.RS 4
تغییر مسیرها ایجاد نمی‌شوند، اما دنبال می‌شوند.
.RE
.sp
\fBnofollow\fP
.RS 4
تغییر مسیرها ایجاد نمی‌شوند و دنبال هم نمی‌گردند.
.RE
.RE
.sp
\fBindex=\fP{\fBon\fP|\fBoff\fP}
.RS 4
شاخص اینود. اگر این ویژگی غیرفعال باشد و فایلی با پیوندهای سخت چندگانه به بالا کپی شود، پیوند «شکسته» خواهد شد.
.RE
.sp
\fBuuid=\fP{\fBon\fP|\fBoff\fP}
.RS 4
می‌تواند برای جایگزینی UUID سیستم پرونده زیرین در دستگیره‌های فایل با مقدار null و در عمل غیرفعال کردن بررسی‌های UUID استفاده شود.
.RE
.sp
\fBnfs_export=\fP{\fBon\fP|\fBoff\fP}
.RS 4
هنگامی که سیستم‌های پرونده زیرین از صادرات NFS پشتیبانی کنند و ویژگی "nfs_export" فعال باشد، یک سیستم پرونده overlay می‌تواند به NFS صادر شود.
.RE
.sp
\fBxino=\fP{\fBon\fP|\fBoff\fP|\fBauto\fP}
.RS 4
ویژگی "xino" یک شناسه شیء منحصربه‌فرد را از st_ino شیء واقعی و یک شاخص fsid زیرین ترکیب می‌کند. برای توضیحات دقیق اثر این گزینه لطفاً به پیوند زیر مراجعه کنید:
.sp
.URL "https://docs.kernel.org/filesystems/overlayfs.html" "" ""
.RE
.sp
\fBmetacopy=\fP{\fBon\fP|\fBoff\fP}
.RS 4
هنگامی که ویژگی کپی به بالای فراداده فعال باشد، overlayfs تنها فراداده را در هنگام انجام عملیات خاص فراداده مانند chown/chmod به بالا کپی می‌کند. کل فایل بعداً در هنگام باز شدن برای نوشتن کپی خواهد شد.
.RE
.sp
\fBvolatile\fP
.RS 4
اتصالات فرّار (volatile) هیچ تضمینی برای بقا پس از خرابی سیستم ندارند. اکیداً توصیه می‌شود این گزینه تنها زمانی به کار رود که داده‌های نوشته‌شده در overlay را بتوان بدون تلاش قابل توجه بازسازی کرد. مزیت آن حذف تمام فراخوانی‌های sync به سیستم پرونده بالایی است.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای reiserfs"
.sp
سیستم پرونده Reiserfs یک سیستم پرونده ژورنالی است.
.sp
\fBconv\fP
.RS 4
به نرم‌افزار reiserfs نگارش 3.6 دستور می‌دهد یک سیستم پرونده نگارش 3.5 را متصل کرده و از فرمت 3.6 برای اشیاء تازه‌ایجادشده استفاده کند.
.RE
.sp
\fBhash=\fP{\fBrupasov\fP|\fBtea\fP|\fBr5\fP|\fBdetect\fP}
.RS 4
انتخاب تابع هش مورد استفاده برای یافتن پرونده‌ها در دایرکتوری‌ها. گزینه \fBr5\fP پیش‌فرض است.
.RE
.sp
\fBhashed_relocation\fP و \fBno_unhashed_relocation\fP
.RS 4
تنظیم تخصیص‌دهنده بلوک‌ها برای بهبود کارایی.
.RE
.sp
\fBnoborder\fP
.RS 4
غیرفعال کردن الگوریتم تخصیص مرزی.
.RE
.sp
\fBnolog\fP
.RS 4
غیرفعال کردن ژورنال‌سازی.
.RE
.sp
\fBnotail\fP
.RS 4
به طور پیش‌فرض reiserfs پرونده‌های کوچک و دنباله‌های پرونده را مستقیماً درون درخت ذخیره می‌کند. این گزینه بسته‌بندی فایل‌ها در درخت را غیرفعال می‌کند.
.RE
.sp
\fBreplayonly\fP
.RS 4
بازپخش تراکنش‌های موجود در ژورنال بدون اتصال واقعی سیستم پرونده.
.RE
.sp
\fBresize=\fP\fInumber\fP
.RS 4
گزینه‌ای برای اتصال مجدد جهت گسترش برخط پارتیشن‌های reiserfs.
.RE
.sp
\fBuser_xattr\fP
.RS 4
فعال کردن صفات گسترده کاربر. به صفحه راهنمای \fBattr\fP(1) مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fBacl\fP
.RS 4
فعال کردن فهرست‌های کنترل دسترسی POSIX. به صفحه راهنمای \fBacl\fP(5) مراجعه کنید.
.RE
.sp
\fBbarrier=none\fP / \fBbarrier=flush\fP
.RS 4
غیرفعال/فعال کردن موانع نوشتن در کدهای ژورنال‌سازی (پیش‌فرض barrier=flush است).
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای ubifs"
.sp
سیستم پرونده UBIFS یک سیستم پرونده فلش است که روی جلدهای UBI کار می‌کند. توجه داشته باشید که \fBatime\fP پشتیبانی نمی‌شود و همیشه خاموش است.
.sp
نام دستگاه را می‌توان به صورت \fBubiX_Y\fP، \fBubiY\fP، \fBubiX:NAME\fP یا \fBubi:NAME\fP مشخص کرد.
.sp
گزینه‌های اتصال موجود عبارتند از:
.sp
\fBbulk_read\fP
.RS 4
فعال کردن خواندن یک‌باره و حجیم داده‌ها (bulk\-read).
.RE
.sp
\fBno_bulk_read\fP
.RS 4
عدم خواندن حجیم. این حالت پیش‌فرض است.
.RE
.sp
\fBchk_data_crc\fP
.RS 4
بررسی چکسام‌های CRC\-32 داده‌ها. این حالت پیش‌فرض است.
.RE
.sp
\fBno_chk_data_crc\fP
.RS 4
عدم بررسی چکسام CRC\-32 برای داده‌ها.
.RE
.sp
\fBcompr=\fP{\fBnone\fP|\fBlzo\fP|\fBzlib\fP}
.RS 4
انتخاب فشرده‌ساز پیش‌فرض برای پرونده‌های جدید.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای udf"
.sp
سیستم پرونده UDF یا «Universal Disk Format» برای DVD\-ROMها، دیسک‌های نوری، فلش‌مموری‌ها و دستگاه‌های بلوکی دیگر استفاده می‌شود.
.sp
\fBuid=\fP و \fBgid=\fP
.RS 4
تمام پرونده‌ها متعلق به کاربر و گروه داده‌شده می‌شوند. مقدار forget باعث عدم ذخیره uids/gids روی رسانه می‌شود.
.RE
.sp
\fBumask=\fP، \fBmode=\fP و \fBdmode=\fP
.RS 4
تنظیم ماسک دسترسی و حالت مجوزهای پرونده‌ها و دایرکتوری‌ها در مبنای هشت.
.RE
.sp
\fBbs=\fP
.RS 4
تنظیم اندازه بلوک سیستم پرونده.
.RE
.sp
\fBunhide\fP و \fBundelete\fP
.RS 4
نمایش پرونده‌های پنهان یا حذف‌شده.
.RE
.sp
\fBadinicb\fP / \fBnoadinicb\fP
.RS 4
جاسازی یا عدم جاسازی داده‌ها درون اینود (پیش‌فرض adinicb است).
.RE
.sp
\fBshortad\fP / \fBlongad\fP
.RS 4
استفاده از توصیف‌گرهای آدرس کوتاه یا بلند UDF (پیش‌فرض longad است).
.RE
.sp
\fBnostrict\fP
.RS 4
غیرفعال کردن انطباق دقیق با استاندارد.
.RE
.sp
\fBiocharset=\fP و \fButf8\fP
.RS 4
تنظیم مجموعه نویسه NLS یا استفاده از UTF\-8.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای اشکال‌زدایی و بازیابی پس از حادثه"
.sp
\fBnovrs\fP
.RS 4
نادیده گرفتن توالی شناسایی جلد و تلاش برای اتصال در هر حالتی.
.RE
.sp
\fBsession=\fP
.RS 4
انتخاب شماره نشست برای رسانه‌های نوری چندنشستی (پیش‌فرض آخرین نشست است).
.RE
.sp
\fBanchor=\fP
.RS 4
بازنویسی مکان استاندارد لنگر (پیش‌فرض 256 است).
.RE
.sp
\fBlastblock=\fP
.RS 4
تنظیم آخرین بلوک سیستم پرونده.
.RE
.SS "گزینه‌های منسوخ و تاریخی اتصال که ممکن است دیده شوند و باید حذف شوند"
.sp
گزینه‌های \fBuid=ignore\fP، \fBgid=ignore\fP، \fBvolume=\fP، \fBpartition=\fP، \fBfileset=\fP و \fBrootdir=\fP پیاده‌سازی نشده‌اند و نادیده گرفته می‌شوند.
.SS "گزینه‌های اتصال برای ufs"
.sp
\fBufstype=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
سیستم پرونده UFS در سیستم‌های عامل گوناگون استفاده می‌شود. به دلیل تفاوت‌های میان پیاده‌سازی‌ها، کاربر باید نوع آن را مشخص کند:
.sp
\fBold\fP (قالب قدیمی و پیش‌فرض، فقط‌خواندنی)، \fB44bsd\fP (برای سیستم‌های بر پایه BSD)، \fBufs2\fP یا \fB5xbsd\fP (در FreeBSD 5.x به صورت خواندنی\-نوشتنی)، \fBsun\fP (برای SunOS یا سولاریس در Sparc)، \fBsunx86\fP (سولاریس x86)، \fBhp\fP (برای HP\-UX)، \fBnextstep\fP، \fBnextstep\-cd\fP و \fBopenstep\fP (مورد استفاده در macOS نیز هست).
.RE
.sp
\fBonerror=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
تعیین رفتار در زمان بروز خطا: \fBpanic\fP (ایجاد وحشت هسته)، یا گزینه‌های \fBlock\fP، \fBumount\fP، \fBrepair\fP که فعلاً فقط پیامی در کنسول چاپ می‌کنند.
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای umsdos"
.sp
گزینه‌های اتصال msdos را ببینید. گزینه \fBdotsOK\fP صریحاً توسط \fIumsdos\fP غیرفعال می‌شود.
.SS "گزینه‌های اتصال برای vfat"
.sp
ابتدا گزینه‌های اتصال \fIfat\fP شناخته می‌شوند. گزینه \fBdotsOK\fP صریحاً توسط \fIvfat\fP غیرفعال می‌شود. علاوه بر این:
.sp
\fBuni_xlate\fP
.RS 4
ترجمه نویسه‌های غیرقابل‌مدیریت یونیکد به توالی‌های اسکیپ ویژه.
.RE
.sp
\fBposix\fP
.RS 4
اجازه دادن به دو پرونده که نام آن‌ها تنها در بزرگی و کوچکی حروف تفاوت دارد. این گزینه منسوخ است.
.RE
.sp
\fBnonumtail\fP
.RS 4
تلاش برای ایجاد نام کوتاه بدون شماره توالی پیش از امتحان \fIname~num.ext\fP.
.RE
.sp
\fButf8\fP
.RS 4
استفاده از رمزگذاری ایمن UTF\-8 برای سیستم پرونده.
.RE
.sp
\fBshortname=\fP\fImode\fP
.RS 4
رفتار ایجاد و نمایش نام‌هایی را که در ساختار 8.3 می‌گنجند تعریف می‌کند: \fBlower\fP، \fBwin95\fP، \fBwinnt\fP یا \fBmixed\fP (پیش‌فرض از لینوکس 2.6.32).
.RE
.SS "گزینه‌های اتصال برای usbfs"
.sp
\fBdevuid=\fP، \fBdevgid=\fP و \fBdevmode=\fP
.RS 4
تنظیم مالک، گروه و حالت پرونده‌های دستگاه در usbfs (پیش‌فرض: uid=gid=0, mode=0644).
.RE
.sp
\fBbusuid=\fP، \fBbusgid=\fP و \fBbusmode=\fP
.RS 4
تنظیم مالک، گروه و حالت دایرکتوری‌های گذرگاه در usbfs (پیش‌فرض: uid=gid=0, mode=0555).
.RE
.sp
\fBlistuid=\fP، \fBlistgid=\fP و \fBlistmode=\fP
.RS 4
تنظیم مالک، گروه و حالت پرونده \fIdevices\fP (پیش‌فرض: uid=gid=0, mode=0444).
.RE
.SH "پشتیبانی از DM\-VERITY (DM\-VERITY SUPPORT)"
.sp
مقصد verity در دِوایس‌مپر (device\-mapper) امکان بررسی شفاف و فقط‌خواندنی یکپارچگی دستگاه‌های بلوکی را با استفاده از API رمزنگاری هسته فراهم می‌سازد. دستور \fBmount\fP می‌تواند دستگاه dm\-verity را باز کرده و اعتبارسنجی یکپارچگی را پیش از اتصال سیستم پرونده دستگاه انجام دهد. نیازمند libcryptsetup در libmount است (اختیاراً از طریق \fBdlopen\fP(3)). اگر libcryptsetup از استخراج هش ریشه دستگاه از قبل متصل‌شده پشتیبانی کند، دستگاه‌های موجود در صورت تطابق به طور خودکار مجدداً استفاده خواهند شد. گزینه‌های اتصال برای dm\-verity:
.sp
\fBverity.hashdevice=\fP\fIpath\fP
.RS 4
مسیر دستگاه درخت هش مرتبط با جلد منبع جهت ارسال به dm\-verity.
.RE
.sp
\fBverity.roothash=\fP\fIhex\fP
.RS 4
هش کدگذاری‌شده با هگزادسیمال ریشه \fIverity.hashdevice\fP. مانعة‌الجمع با \fIverity.roothashfile\fP.
.RE
.sp
\fBverity.roothashfile=\fP\fIpath\fP
.RS 4
مسیر پرونده حاوی هش کدگذاری‌شده با هگزادسیمال ریشه \fIverity.hashdevice\fP. مانعة‌الجمع با \fIverity.roothash\fP.
.RE
.sp
\fBverity.hashoffset=\fP\fIoffset\fP
.RS 4
اگر دستگاه درخت هش در جلد منبع تعبیه شده باشد، مقدار \fIoffset\fP (پیش‌فرض: 0) توسط dm\-verity برای دسترسی به درخت استفاده می‌شود.
.RE
.sp
\fBverity.fecdevice=\fP\fIpath\fP
.RS 4
مسیر دستگاه تصحیح خطای پیشرو (FEC) مرتبط با جلد منبع جهت ارسال به dm\-verity. اختیاری است. نیازمند کامپایل هسته با \fBCONFIG_DM_VERITY_FEC\fP است.
.RE
.sp
\fBverity.fecoffset=\fP\fIoffset\fP
.RS 4
اگر دستگاه FEC درون جلد منبع تعبیه شده باشد، \fIoffset\fP (پیش‌فرض: 0) توسط dm\-verity برای دسترسی به ناحیه FEC استفاده می‌شود. اختیاری است.
.RE
.sp
\fBverity.fecroots=\fP\fIvalue\fP
.RS 4
بایت‌های توازن (parity) برای FEC (پیش‌فرض: 2). اختیاری است.
.RE
.sp
\fBverity.roothashsig=\fP\fIpath\fP
.RS 4
مسیر امضای \fBpkcs7\fP(1ssl) برای رشته هگز هش ریشه. نیازمند crypt_activate_by_signed_key() از cryptsetup و کامپایل هسته با \fBCONFIG_DM_VERITY_VERIFY_ROOTHASH_SIG\fP است. برای استفاده مجدد از دستگاه، امضاها باید یا توسط همه اتصالات یک دستگاه استفاده شوند یا توسط هیچ‌کدام. اختیاری است.
.RE
.sp
\fBverity.oncorruption=\fP\fIignore\fP|\fIrestart\fP|\fIpanic\fP
.RS 4
به هسته دستور می‌دهد هنگام تشخیص خرابی نادیده بگیرد، راه‌اندازی مجدد کند یا دچار وحشت (panic) شود. به طور پیش‌فرض عملیات ورودی/خروجی به سادگی با شکست مواجه می‌شود. نیازمند لینوکس 4.1 یا جدیدتر، و libcryptsetup 2.3.4 یا جدیدتر است. اختیاری است.
.RE
.sp
پشتیبانی‌شده از util\-linux v2.35.
.sp
برای مثال از دستورات:
.sp
.if n .RS 4
.nf
.fam C
mksquashfs /etc /tmp/etc.raw
veritysetup format /tmp/etc.raw /tmp/etc.verity \-\-root\-hash\-file=/tmp/etc.roothash
openssl smime \-sign \-in /tmp/etc.roothash \-nocerts \-inkey private.key \(rs
\-signer private.crt \-noattr \-binary \-outform der \-out /tmp/etc.roothash.p7s
mount \-o verity.hashdevice=/tmp/etc.verity,verity.roothashfile=/tmp/etc.roothash,\(rs
verity.roothashsig=/tmp/etc.roothash.p7s /tmp/etc.raw /mnt
.fam
.fi
.if n .RE
.sp
یک ایمیج squashfs از دایرکتوری \fI/etc\fP، دستگاه هش verity ایجاد می‌کند و ایمیج اعتبارسنجی‌شده سیستم پرونده را در \fI/mnt\fP متصل می‌نماید. در صورت استفاده از roothashsig، هسته بررسی خواهد کرد که هش ریشه با کلیدی از دسته‌کلید هسته امضا شده باشد.
.SH "پشتیبانی از دستگاه لوپ (LOOP\-DEVICE SUPPORT)"
.sp
یک حالت ممکن دیگر، اتصال از طریق دستگاه لوپ (loop device) است. برای مثال دستور:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount /tmp/disk.img /mnt \-t vfat \-o loop=/dev/loop3\fP
.br
.RE
.ll
.sp
دستگاه لوپ \fI/dev/loop3\fP را به گونه‌ای تنظیم می‌کند که متناظر با پرونده \fI/tmp/disk.img\fP باشد، و سپس این دستگاه را در \fI/mnt\fP متصل می‌کند.
.sp
اگر هیچ دستگاه لوپ صریحی ذکر نشود (و فقط گزینه \*(Aq\fB\-o loop\fP\*(Aq داده شود)، آن‌گاه \fBmount\fP سعی می‌کند یک دستگاه لوپ استفاده‌نشده را یافته و از آن استفاده کند، برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount /tmp/disk.img /mnt \-o loop\fP
.br
.RE
.ll
.sp
دستور \fBmount\fP در صورتی که نوع سیستم پرونده مشخص نشده باشد یا برای libblkid شناخته‌شده باشد، به طور \fBخودکار\fP یک دستگاه لوپ از یک پرونده معمولی ایجاد می‌کند، برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBmount /tmp/disk.img /mnt\fP
.sp
\fBmount \-t ext4 /tmp/disk.img /mnt\fP
.br
.RE
.ll
.sp
این نوع اتصال سه گزینه به نام‌های \fBloop\fP، \fBoffset\fP و \fBsizelimit\fP را می‌شناسد که در واقع گزینه‌های متعلق به \fBlosetup\fP(8) هستند. (این گزینه‌ها را می‌توان علاوه بر گزینه‌های خاص سیستم پرونده به کار برد.)
.sp
از لینوکس 2.6.25، تخریب خودکار دستگاه‌های لوپ پشتیبانی می‌شود، به این معنی که هر دستگاه لوپی که توسط \fBmount\fP تخصیص داده شود، مستقل از \fI/etc/mtab\fP توسط \fBumount\fP آزاد خواهد شد.
.sp
شما همچنین می‌توانید یک دستگاه لوپ را به صورت دستی با استفاده از \fBlosetup \-d\fP یا \fBumount \-d\fP آزاد کنید.
.sp
از نسخه util\-linux v2.29، اگر همان پرونده پشتیبان قبلاً برای یک دستگاه لوپ با همان مقدار offset و sizelimit استفاده شده باشد، دستور \fBmount\fP به جای راه‌اندازی یک دستگاه جدید، از همان دستگاه لوپ مجدداً استفاده می‌کند. این امر برای جلوگیری از آسیب دیدن سیستم پرونده ضروری است.
.SH "وضعیت خروج (EXIT STATUS)"
.sp
دستور \fBmount\fP مقادیر وضعیت خروج زیر را بازمی‌گرداند (بیت‌ها می‌توانند با یکدیگر OR شوند):
.sp
\fB0\fP
.RS 4
موفقیت‌آمیز
.RE
.sp
\fB1\fP
.RS 4
فراخوانی نادرست یا مجوزهای ناکافی
.RE
.sp
\fB2\fP
.RS 4
خطای سیستمی (کمبود حافظه، عدم امکان fork، نبود دستگاه لوپ خالی)
.RE
.sp
\fB4\fP
.RS 4
اشکال داخلی در \fBmount\fP
.RE
.sp
\fB8\fP
.RS 4
وقفه توسط کاربر
.RE
.sp
\fB16\fP
.RS 4
مشکل در نوشتن یا قفل کردن \fI/etc/mtab\fP
.RE
.sp
\fB32\fP
.RS 4
شکست در اتصال
.RE
.sp
\fB64\fP
.RS 4
برخی از اتصالات با موفقیت انجام شدند
.sp
دستور \fBmount \-a\fP مقادیر 0 (همه موفق)، 32 (همه ناموفق) یا 64 (برخی ناموفق، برخی موفق) را بازمی‌گرداند.
.RE
.sp
\fB126\fP
.RS 4
شکست در اجرای برنامه کمکی خارجی اتصال /sbin/mount.<type> (از util\-linux v2.41)
.RE
.SH "کمک‌کننده‌های خارجی (EXTERNAL HELPERS)"
.sp
نحو برنامه‌های کمکی خارجی اتصال به صورت زیر است:
.sp
\fB/sbin/mount.\fP\fIsuffix\fP \fIspec dir\fP [\fB\-sfnv\fP] [\fB\-N\fP \fInamespace\fP] [\fB\-o\fP \fIoptions\fP] [\fB\-t\fP \fItype\fP\fB.\fP\fIsubtype\fP]
.sp
که در آن \fIsuffix\fP نوع سیستم پرونده است و گزینه‌های \fB\-sfnvoN\fP همان معنای گزینه‌های عادی اتصال را دارند. گزینه \fB\-t\fP برای سیستم‌های پرونده‌ای با پشتیبانی از زیرنوع به کار می‌رود (برای مثال \fB/sbin/mount.fuse \-t fuse.sshfs\fP).
.sp
دستور \fBmount\fP گزینه‌های اتصال \fBunbindable\fP، \fBrunbindable\fP، \fBprivate\fP، \fBrprivate\fP، \fBslave\fP، \fBrslave\fP، \fBshared\fP، \fBrshared\fP، \fBauto\fP، \fBnoauto\fP، \fBcomment\fP، \fBx\-\fP*، \fBloop\fP، \fBoffset\fP و \fBsizelimit\fP را به برنامه‌های کمکی mount.<suffix> ارسال نمی‌کند. تمام گزینه‌های دیگر در یک فهرست جداشده با کاما به عنوان آرگومان گزینه \fB\-o\fP استفاده می‌شوند.
.sp
مقدار وضعیت خروج برنامه کمکی به عنوان وضعیت خروج \fBmount\fP(8) بازگردانده می‌شود. در صورتی که برنامه کمکی پیدا شود اما فراخوانی ()execl با شکست مواجه گردد، مقدار 126 بازگردانده می‌شود.
.SH "متغیرهای محیطی (ENVIRONMENT)"
.sp
\fBLIBMOUNT_FORCE_MOUNT2\fP={always|never|auto}
.RS 4
اجبار به استفاده از فراخوانی سیستمی سنتی \fBmount\fP(2) (نیازمند پشتیبانی از رابط جدید اتصال مبتنی بر توصیف‌گرهای پرونده). پیش‌فرض \fBauto\fP است؛ در این حالت، libmount تلاش می‌کند هوشمندانه عمل کند و تنها برای مشکلات شناخته‌شده از \fBmount\fP(2) کلاسیک استفاده نماید. اگر رابط جدید در دسترس نباشد، libmount همچنان می‌تواند از \fBmount\fP(2) سنتی استفاده کند، حتی اگر این متغیر روی \fBnever\fP تنظیم شده باشد.
.RE
.sp
\fBLIBMOUNT_FSTAB\fP=<path>
.RS 4
مکان پیش‌فرض پرونده \fIfstab\fP را بازنویسی می‌کند (برای suid نادیده گرفته می‌شود).
.RE
.sp
\fBLIBMOUNT_DEBUG\fP=all
.RS 4
خروجی اشکال‌زدایی libmount را فعال می‌کند.
.RE
.sp
\fBLIBBLKID_DEBUG\fP=all
.RS 4
خروجی اشکال‌زدایی libblkid را فعال می‌کند.
.RE
.sp
\fBLOOPDEV_DEBUG\fP=all
.RS 4
خروجی اشکال‌زدایی راه‌اندازی دستگاه لوپ را فعال می‌کند.
.RE
.SH "فایل‌ها (FILES)"
.sp
همچنین بخش «\fBفایل‌های /etc/fstab و /etc/mtab و /proc/mounts\fP» را در بالا ببینید.
.sp
\fI/etc/fstab\fP
.RS 4
جدول سیستم‌های پرونده
.RE
.sp
\fI/run/mount\fP
.RS 4
دایرکتوری خصوصی زمان اجرای libmount
.RE
.sp
\fI/etc/mtab\fP
.RS 4
جدول سیستم‌های پرونده متصل‌شده یا پیوند نمادین به \fI/proc/mounts\fP
.RE
.sp
\fI/etc/mtab~\fP
.RS 4
پرونده قفل (در سیستم‌های دارای پیوند نمادین \fImtab\fP استفاده نمی‌شود)
.RE
.sp
\fI/etc/mtab.tmp\fP
.RS 4
پرونده موقت (در سیستم‌های دارای پیوند نمادین \fImtab\fP استفاده نمی‌شود)
.RE
.sp
\fI/etc/filesystems\fP
.RS 4
فهرستی از انواع سیستم پرونده برای امتحان
.RE
.SH "تاریخچه (HISTORY)"
.sp
یک دستور \fBmount\fP در نسخه ۵ سیستم‌عامل یونیکس AT&T وجود داشت.
.SH "اشکالات (BUGS)"
.sp
این احتمال وجود دارد که یک سیستم پرونده آسیب‌دیده موجب خرابی (crash) سیستم شود.
.sp
برخی از سیستم‌های پرونده لینوکس از \fB\-o sync\fP و \fB\-o dirsync\fP پشتیبانی نمی‌کنند (سیستم‌های پرونده ext2، ext3، ext4، fat و vfat هنگامی که با گزینه \fBsync\fP متصل شوند، از به‌روزرسانی‌های همگام پشتیبانی می‌کنند).
.sp
گزینه \fB\-o remount\fP ممکن است قادر به تغییر پارامترهای اتصال نباشد (برای مثال، تمام پارامترهای خاص \fIext2fs\fP به جز \fBsb\fP با remount قابل تغییر هستند، اما نمی‌توانید \fBgid\fP یا \fBumask\fP را برای \fIfatfs\fP تغییر دهید).
.sp
این احتمال وجود دارد که پرونده‌های \fI/etc/mtab\fP و \fI/proc/mounts\fP در سیستم‌های دارای پرونده عادی \fImtab\fP با هم تطابق نداشته باشند. پرونده اول تنها بر اساس گزینه‌های دستور \fBmount\fP است، اما محتوای پرونده دوم به هسته و سایر تنظیمات نیز بستگی دارد (مثلاً در یک سرور دوردست NFS). این دلیل دیگری برای جایگزینی پرونده \fImtab\fP با پیوند نمادین به \fI/proc/mounts\fP است.
.sp
بررسی پرونده‌ها در سیستم‌های پرونده NFS که با توصیف‌گر پرونده ارجاع داده شده‌اند ممکن است به دلیل عدم بررسی سازگاری در هسته حتی در صورت استفاده از گزینه \fBnoac\fP به نتایج ناسازگار منجر شود.
.sp
گزینه \fBloop\fP همراه با گزینه‌های \fBoffset\fP یا \fBsizelimit\fP ممکن است در هسته‌های قدیمی‌تر در صورتی که دستور \fBmount\fP نتواند پیکربندی صحیح اندازه دستگاه بلوکی را تایید کند با شکست مواجه شود. این وضعیت را می‌توان با استفاده دستی از دستور \fBlosetup\fP(8) قبل از فراخوانی \fBmount\fP حل کرد.
.SH "نویسندگان (AUTHORS)"
.sp
.MTO "kzak\(atredhat.com" "Karel Zak" ""
.SH "همچنین ببینید (SEE ALSO)"
.sp
\fBmount\fP(2),
\fBumount\fP(2),
\fBfilesystems\fP(5),
\fBfstab\fP(5),
\fBnfs\fP(5),
\fBxfs\fP(5),
\fBmount_namespaces\fP(7),
\fBxattr\fP(7),
\fBe2label\fP(8),
\fBfindmnt\fP(8),
\fBlosetup\fP(8),
\fBlsblk\fP(8),
\fBmke2fs\fP(8),
\fBmountd\fP(8),
\fBnfsd\fP(8),
\fBswapon\fP(8),
\fBtune2fs\fP(8),
\fBumount\fP(8),
\fBxfs_admin\fP(8)
.SH "گزارش باگ‌ها (REPORTING BUGS)"
.sp
برای گزارش باگ‌ها از سامانه پیگیری مشکلات استفاده کنید:
.URL "https://github.com/util\-linux/util\-linux/issues" "پیگیری مشکلات" "."
.SH "در دسترس بودن (AVAILABILITY)"
.sp
دستور \fBmount\fP بخشی از بسته util\-linux است که می‌تواند از پیوند زیر دریافت شود:
.URL "https://www.kernel.org/pub/linux/utils/util\-linux" "آرشیو کرنل لینوکس" "."