NM-SETTINGS-NMCLI(5) پیکربندی NM-SETTINGS-NMCLI(5) نام (NAME) nm-settings-nmcli - توضیحات تنظیمات و ویژگی‌های پروفایل‌های اتصال NetworkManager برای nmcli توضیحات (DESCRIPTION) برنامه NetworkManager بر اساس مفهوم پروفایل‌های اتصال عمل می‌کند که گاهی اوقات صرفاً به عنوان اتصال (connection) از آن‌ها یاد می‌شود. این پروفایل‌های اتصال شامل یک پیکربندی شبکه هستند. هنگامی که NetworkManager یک پروفایل اتصال را روی یک دستگاه شبکه فعال می‌کند، پیکربندی اعمال شده و یک اتصال فعال شبکه برقرار خواهد شد. کاربران در ایجاد هر تعداد پروفایل اتصال که صلاح بدانند آزاد هستند. بنابراین آن‌ها انعطاف‌پذیری لازم برای داشتن پیکربندی‌های شبکه متنوع متناسب با نیازهای گوناگون را خواهند داشت. برنامه NetworkManager یک رابط برنامه‌نویسی نرم‌افزار (API) برای پیکربندی پروفایل‌های اتصال، فعال‌سازی آن‌ها جهت پیکربندی شبکه و بررسی پیکربندی فعلی شبکه ارائه می‌دهد. ابزار خط فرمان nmcli یک برنامه کلاینت برای NetworkManager است که از این API استفاده می‌کند. برای جزئیات بیشتر به nmcli(1) مراجعه کنید. با دستوراتی مانند nmcli connection add، nmcli connection modify و nmcli connection show، می‌توان پروفایل‌های اتصال را ایجاد، ویرایش و بررسی کرد. هر پروفایل از ویژگی‌ها (properties) تشکیل شده است. در سامانه D-Bus، این ساختار از قالبی پیروی می‌کند که در nm-settings-dbus(5) توصیف شده است، در حالی که این صفحه راهنما قالب تنظیمات را آن‌گونه که مورد انتظار nmcli است شرح می‌دهد. تنظیمات و ویژگی‌های نشان داده شده در جداول زیر، تمام گزینه‌های موجود برای پیکربندی اتصال را فهرست می‌کنند. با این حال، توجه داشته باشید که تمام تنظیمات برای همه انواع اتصالات قابل اعمال نیستند. ویرایشگر اتصال nmcli همچنین دارای دستور داخلی describe است که می‌تواند توضیحات مربوط به تنظیمات و ویژگی‌های خاص این صفحه را نمایش دهد. عناوین setting (تنظیم) و property (ویژگی) را می‌توان به شرط یکتا بودن مخفف کرد. فهرست زیر همچنین نام‌های مستعاری را نشان می‌دهد که می‌توان به جای نام کامل و به‌صورت مستقل از آن‌ها استفاده کرد. برای مثال connection.interface-name و ifname به ویژگی یکسانی اشاره دارند. تنظیمات اتصال (connection setting) تنظیمات عمومی پروفایل اتصال. ویژگی‌ها: connection.auth-retries تعداد تلاش‌های مجدد برای احراز هویت. مقدار صفر به معنای تلاش نامحدود است؛ مقدار -1 به معنای استفاده از پیش‌فرض سراسری است. اگر پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، احراز هویت پیش از ناموفق اعلام کردن اتصال، ۳ بار تلاش مجدد انجام می‌دهد. اتصالاتی که برای احراز هویت از کلید از پیش اشتراک‌گذاشته (PSK) استفاده می‌کنند، فقط در آخرین تلاش احراز هویت کلید جدید را درخواست خواهند کرد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 2147483647 connection.autoconnect نام مستعار: autoconnect آیا اتصال هنگام در دسترس بودن منابع اتصال باید به‌طور خودکار توسط NetworkManager متصل شود یا خیر. مقدار TRUE برای فعال‌سازی خودکار اتصال، و مقدار FALSE به معنای نیاز به اقدام دستی برای فعال‌سازی اتصال است. اتصال خودکار هنگامی رخ می‌دهد که شرایط مناسب باشد. این بدان معناست که به عنوان مثال دستگاه در حال حاضر مدیریت‌شده بوده و فعال نباشد. بنابراین اتصال خودکار هرگز جایگزین یک پروفایلِ از قبل فعال نمی‌شود و با آن رقابت نمی‌کند. توجه داشته باشید که اتصال خودکار برای پروفایل‌های VPN پیاده‌سازی نشده است. به عنوان راهکاری جایگزین برای اتصال خودکار پروفایل‌های VPN، بخش "secondaries" را ببینید. اگر چندین پروفایل آماده اتصال خودکار روی یک دستگاه باشند، پروفایلی که "connection.autoconnect-priority" بهتری داشته باشد انتخاب می‌شود. در صورت برابر بودن اولویت‌ها، پروفایلی که اخیراً متصل شده است فعال می‌گردد. اگر پروفایل‌ها پیش از این متصل نشده باشند یا "connection.timestamp" آن‌ها یکسان باشد، انتخاب نامشخص خواهد بود. بسته به "connection.multi-connect"، یک پروفایل می‌تواند در یک زمان تنها یک بار یا چندین بار (به‌طور خودکار) متصل شود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off connection.autoconnect-ports آیا پورت‌های این اتصال باید هنگام فعال‌سازی این اتصال توسط NetworkManager به‌طور خودکار بالا آورده شوند یا خیر. این ویژگی تنها برای اتصالات کنترل‌کننده تأثیر واقعی دارد. ویژگی‌های "autoconnect"، "autoconnect-priority" و "autoconnect-retries" ارتباطی با این تنظیم ندارند. مقادیر مجاز عبارتند از: 0: اتصالات پورت را دست‌نخورده رها کن، 1: تمام اتصالات پورت را همراه با این اتصال فعال کن، -1: پیش‌فرض. اگر مقدار -1 (پیش‌فرض) تنظیم شده باشد، مقدار سراسری connection.autoconnect-ports برای تعیین مقدار واقعی خوانده می‌شود. اگر آن هم پیش‌فرض باشد، به 0 بازمی‌گردد. قالب: انتخابی (NMTernary) مقادیر معتبر: default (-1), false (0), true (1) connection.autoconnect-priority اولویت اتصال خودکار در بازه -999 تا 999. اگر اتصال روی اتصال خودکار تنظیم شده باشد، اتصالات دارای اولویت بالاتر ترجیح داده می‌شوند. عدد بزرگ‌تر به معنای اولویت بالاتر است. مقدار پیش‌فرض 0 است. توجه داشته باشید که این ویژگی تنها زمانی اهمیت دارد که بیش از یک پروفایل نامزد برای اتصال خودکار وجود داشته باشد. در صورت برابر بودن اولویت، پروفایلی که اخیراً استفاده شده انتخاب می‌شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -999 - 999 connection.autoconnect-retries تعداد دفعاتی که باید اتصال هنگام فعال‌سازی خودکار پیش از انصراف تلاش شود. صفر به معنای تلاش همیشگی، -1 به معنای پیش‌فرض سراسری است (اگر بازنویسی نشده باشد ۴ بار). تنظیم این مقدار روی 1 به معنای یک بار تلاش برای فعال‌سازی پیش از مسدود کردن اتصال خودکار است. توجه داشته باشید که پس از پایان مهلت زمانی (timeout)، برنامه NetworkManager مجدداً برای اتصال خودکار تلاش خواهد کرد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (-1), forever (0) connection.autoconnect-slaves آیا پورت‌های این اتصال باید هنگام فعال‌سازی این اتصال توسط NetworkManager به‌طور خودکار بالا آورده شوند یا خیر. این ویژگی تنها برای اتصالات کنترل‌کننده تأثیر واقعی دارد. ویژگی‌های "autoconnect"، "autoconnect-priority" و "autoconnect-retries" ارتباطی با این تنظیم ندارند. مقادیر مجاز عبارتند از: 0: اتصالات پورت را دست‌نخورده رها کن، 1: تمام اتصالات پورت را همراه با این اتصال فعال کن، -1: پیش‌فرض. اگر مقدار -1 (پیش‌فرض) تنظیم شده باشد، مقدار سراسری connection.autoconnect-slaves برای تعیین مقدار واقعی خوانده می‌شود. اگر آن هم پیش‌فرض باشد، به 0 بازمی‌گردد. منسوخ‌شده از نسخه 1.46. به جای آن از "autoconnect-ports" استفاده کنید، این فقط یک نام مستعار است. قالب: انتخابی (NMSettingConnectionAutoconnectSlaves) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), yes (1) connection.controller نام مستعار: controller نام رابط دستگاه کنترل‌کننده یا UUID اتصال کنترل‌کننده. قالب: رشته connection.dns-over-tls آیا پروتکل DNS بر بستر TLS یا همان DNSOverTls (dns-over-tls) برای اتصال فعال است یا خیر. فناوری DNSOverTls از TLS برای رمزنگاری ترافیک DNS استفاده می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از: "yes" (2) از DNSOverTls استفاده کن و بازگشت به حالت عادی (fallback) را غیرفعال کن، "opportunistic" (1) از DNSOverTls استفاده کن اما در صورت لزوم اجازه بازگشت به تفکیک نام رمزنشده را بده، "no" (0) هرگز از DNSOverTls استفاده نکن. در صورت مشخص نشدن، مقدار "default" به پلاگین مورد استفاده بستگی دارد. سرویس systemd-resolved از تنظیمات سراسری استفاده می‌کند. این قابلیت نیازمند پلاگینی است که از DNSOverTls پشتیبانی کند. در غیر این صورت، این تنظیم هیچ تأثیری ندارد. یکی از این پلاگین‌ها dns-systemd-resolved است. قالب: انتخابی (NMSettingConnectionDnsOverTls) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), opportunistic (1), yes (2) connection.dnssec آیا DNSSEC (dnssec) برای اتصال فعال است یا خیر. مقادیر مجاز عبارتند از: "yes" (2) از DNSSEC استفاده کن و بازگشت به عقب (fallback) را غیرفعال کن، "allow-downgrade" (1) از DNSSEC استفاده کن اما اگر سرور از آن پشتیبانی نکرد اجازه بازگشت به عقب را بده، "no" (0) هرگز از DNSSEC استفاده نکن. تأثیر مقدار "default" (-1) به پلاگین dns مورد استفاده بستگی دارد. در این حالت systemd-resolved از تنظیمات سراسری خود استفاده می‌کند. این قابلیت نیازمند پلاگینی است که از DNSSEC پشتیبانی کند. در غیر این صورت، این تنظیم هیچ تأثیری ندارد. یکی از این پلاگین‌ها systemd-resolved است. قالب: انتخابی (NMSettingConnectionDnssec) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), allow-downgrade (1), yes (2) connection.down-on-poweroff آیا اتصال پیش از خاموش شدن سیستم قطع (down) خواهد شد یا خیر. مقدار پیش‌فرض "default" (-1) است. هنگامی که مقدار پیش‌فرض مشخص شده باشد، مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود؛ اگر تنظیم نشده باشد، معادل "no" (0) در نظر گرفته خواهد شد. قالب: انتخابی (NMSettingConnectionDownOnPoweroff) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), yes (1) connection.gateway-ping-timeout اگر بزرگتر از صفر باشد، اعلام موفقیت آدرس‌دهی IP را تا رسیدن به مهلت زمانی (timeout) یا پاسخ دروازه (gateway) به پینگ به تأخیر می‌اندازد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 600 connection.id نام مستعار: con-name یک شناسه یکتای خوانا برای انسان جهت اتصال، مانند "Work Wi-Fi" یا "T-Mobile 3G". قالب: رشته connection.interface-name نام مستعار: ifname نام رابط شبکه‌ای که این اتصال به آن مقید (bound) شده است. در صورت تنظیم نشدن، اتصال می‌تواند به هر رابطی با نوع مناسب متصل شود (مشروط به محدودیت‌های اعمال‌شده توسط سایر تنظیمات). برای دستگاه‌های نرم‌افزاری، این ویژگی نام دستگاه ایجادشده را مشخص می‌کند. برای انواع اتصالی که نام‌های رابط کاربری در آن‌ها به سادگی نمی‌توانند پایدار شوند (مانند اینترنت همراه یا اترنت USB)، این ویژگی نباید استفاده شود. تنظیم این ویژگی رابط‌هایی را که اتصال می‌تواند با آن‌ها استفاده شود محدود می‌کند، و اگر نام رابط‌ها تغییر کند یا ترتیب آن‌ها جابه‌جا شود، ممکن است اتصال به رابط اشتباهی اعمال گردد. قالب: رشته connection.ip-ping-addresses این ویژگی فهرستی از نشانی‌های IP هدف را برای پینگ کردن مشخص می‌کند. هنگامی که چندین هدف تنظیم شود، NetworkManager چندین فرایند پینگ را به صورت موازی آغاز خواهد کرد. این ویژگی تنها در صورتی می‌تواند تنظیم شود که connection.ip-ping-timeout تنظیم شده باشد. از ip-ping-timeout برای به تأخیر انداختن موفقیت آدرس‌دهی IP تا زمان رسیدن به مهلت زمانی مشخص‌شده (به ثانیه) یا پاسخ یک نشانی IP هدف به پینگ استفاده می‌شود. پیکربندی "ip-ping-addresses" ممکن است به دلیل انتظار برای تکمیل عملیات پینگ یا رسیدن به مهلت زمانی، رسیدن به تارگت network-online.target در systemd را به تأخیر بیندازد. قالب: فهرستی از نشانی‌های IPv4 یا IPv6 connection.ip-ping-addresses-require-all این ویژگی مشخص می‌کند که آیا موفقیت هر یک از بررسی‌های پینگ در میان "ip-ping-addresses" کافی است یا اینکه تمام بررسی‌های پینگ برای "ip-ping-addresses" باید موفق شوند. قالب: انتخابی (NMTernary) مقادیر معتبر: default (-1), false/no (0), true/yes (1) connection.ip-ping-timeout اگر بزرگتر از صفر باشد، اعلام موفقیت آدرس‌دهی IP را تا رسیدن به مهلت زمانی مشخص‌شده (به ثانیه) یا پاسخ یک نشانی IP هدف به پینگ به تأخیر می‌اندازد. این ویژگی مهلت زمانی را برای "ip-ping-addresses" تعیین می‌کند. این ویژگی با "gateway-ping-timeout" ناسازگار است و نمی‌توانید این دو ویژگی را همزمان تنظیم کنید. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 600 connection.lldp آیا پروتکل LLDP برای اتصال فعال است یا خیر. قالب: انتخابی (NMSettingConnectionLldp) مقادیر معتبر: default (-1), disable (0), enable-rx/enable (1) connection.llmnr آیا پروتکل تفکیک نام چندپخشی پیوند-محلی یا همان Link-Local Multicast Name Resolution (LLMNR) برای اتصال فعال است یا خیر. پروتکل LLMNR مبتنی بر قالب بسته‌های سامانه نام دامنه (DNS) است که به هر دو میزبان IPv4 و IPv6 اجازه می‌دهد تفکیک نام را برای میزبان‌های روی همان پیوند محلی انجام دهند. مقادیر مجاز عبارتند از: "yes" (2) ثبت نام میزبان و تفکیک نام برای اتصال، "no" (0) غیرفعال کردن LLMNR برای رابط، "resolve" (1) نام میزبان را ثبت نکن اما اجازه تفکیک نام‌های میزبان LLMNR را بده. در صورت مشخص نشدن، مقدار "default" در نهایت به پلاگین DNS بستگی دارد (که برای systemd-resolved در حال حاضر به معنای "yes" است). این قابلیت نیازمند پلاگینی است که از LLMNR پشتیبانی کند. در غیر این صورت، این تنظیم هیچ تأثیری ندارد. یکی از این پلاگین‌ها dns-systemd-resolved است. قالب: انتخابی (NMSettingConnectionLlmnr) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), resolve (1), yes (2) connection.master نام مستعار: master نام رابط دستگاه کنترل‌کننده یا UUID اتصال کنترل‌کننده. منسوخ‌شده از نسخه 1.46. به جای آن از "controller" استفاده کنید، این فقط یک نام مستعار است. قالب: رشته connection.mdns آیا پروتکل mDNS برای اتصال فعال است یا خیر. مقادیر مجاز عبارتند از: "yes" (2) ثبت نام میزبان و تفکیک نام برای اتصال، "no" (0) غیرفعال کردن mDNS برای رابط، "resolve" (1) نام میزبان را ثبت نکن اما اجازه تفکیک نام‌های میزبان mDNS را بده و "default" (-1) برای اجازه جستجوی مقدار پیش‌فرض سراسری در NetworkManager.conf. در صورت مشخص نشدن، مقدار "default" در نهایت به پلاگین DNS بستگی دارد. این قابلیت نیازمند پلاگینی است که از mDNS پشتیبانی کند. در غیر این صورت، این تنظیم هیچ تأثیری ندارد. در حال حاضر تنها پلاگین DNS پشتیبانی‌شده systemd-resolved است. برای systemd-resolved، مقدار پیش‌فرض از طریق تنظیم MulticastDNS= در resolved.conf قابل پیکربندی است. قالب: انتخابی (NMSettingConnectionMdns) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), resolve (1), yes (2) connection.metered آیا اتصال به صورت مصرف‌سنجی‌شده (حجمی) است یا خیر. هنگام به‌روزرسانی این ویژگی روی یک اتصالِ در حال حاضر فعال‌شده، تغییرات بلافاصله اعمال می‌شود. قالب: سه‌گانه مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown connection.mptcp-flags آیا نقاط پایانی MPTCP و پرچم‌های نشانی پیکربندی شوند یا خیر. اگر MPTCP در NetworkManager فعال باشد، نشانی‌های رابط را به عنوان نقاط پایانی MPTCP پیکربندی خواهد کرد. توجه داشته باشید که نشانی‌های لوپ‌بک IPv4 (127.0.0.0/8)، نشانی‌های پیوند-محلی IPv4 (169.254.0.0/16)، نشانی لوپ‌بک IPv6 (::1)، نشانی‌های پیوند-محلی IPv6 (fe80::/10)، نشانی‌های محلی یکتای IPv6 (ULA، fc00::/7) و نشانی‌های افزونه حریم خصوصی IPv6 (rfc3041، ipv6.ip6-privacy) از پیکربندی به عنوان نقاط پایانی مستثنی خواهند شد. اگر "disabled" (0x1) باشد، مدیریت MPTCP برای رابط غیرفعال شده و هیچ نقطه پایانی ثبت نمی‌شود. پرچم "enabled" (0x2) به این معنی است که مدیریت MPTCP فعال است. این پرچم می‌تواند با حضور پرچم‌های دیگر نیز استنباط شود. حتی در صورت فعال بودن، مدیریت MPTCP به‌طور پیش‌فرض همچنان غیرفعال خواهد بود مگر اینکه پارامتر sysctl در "/proc/sys/net/mptcp/enabled" روشن باشد. برنامه NetworkManager مقدار sysctl را تغییر نمی‌دهد و این امر به عهده مدیر سیستم یا توزیع است. برای پیکربندی نقاط پایانی حتی در صورت غیرفعال بودن sysctl، می‌توان از پرچم "also-without-sysctl" (0x4) استفاده کرد. در این حالت، NetworkManager به sysctl توجهی نکرده و نقاط پایانی را در هر صورت پیکربندی می‌کند. حتی در صورت فعال بودن، NetworkManager تنها در صورتی نقاط پایانی MPTCP را برای یک خانواده نشانی خاص پیکربندی می‌کند که یک مسیر پیش‌فرض تک‌پخشی (0.0.0.0/0 یا ::/0) در جدول مسیریابی اصلی وجود داشته باشد. پرچم "also-without-default-route" (0x8) می‌تواند این رفتار را لغو کند. هنگامی که مدیریت MPTCP فعال باشد، نقاط پایانی با پرچم‌های نشانی مشخص‌شده شامل "signal" (0x10)، "subflow" (0x20)، "backup" (0x40)، "fullmesh" (0x80) و "laminar" (0x100) پیکربندی می‌شوند. برای اطلاعات بیشتر درباره این پرچم‌ها راهنمای ip-mptcp(8) را ببینید. اگر مقدار پرچم‌ها صفر (0x0) باشد، مقدار پیش‌فرض سراسری اتصال از NetworkManager.conf رعایت می‌شود. در صورت نامشخص بودن، حالت جایگزین "enabled,subflow" است. توجه داشته باشید که این به این معنی است که MPTCP به‌طور پیش‌فرض بسته به مقدار sysctl در "/proc/sys/net/mptcp/enabled" انجام می‌شود. برنامه NetworkManager محدودیت‌های MPTCP را تغییر نمی‌دهد و MPTCP را از طریق "/proc/sys/net/mptcp/enabled" فعال نمی‌کند. این یک پیکربندی میزبان است که مدیر می‌تواند آن را از طریق sysctl و ip-mptcp تغییر دهد. فیلتر کردن سخت‌گیرانه مسیر معکوس (rp_filter) بسیاری از کاربردهای MPTCP را با مشکل مواجه می‌کند، بنابراین هنگامی که مدیریت MPTCP برای نشانی‌های IPv4 روی رابط فعال شود، NetworkManager فیلتر سخت‌گیرانه مسیر معکوس (1) را به تنظیم سست (2) تقلیل می‌دهد. قالب: پرچم‌ها (NMMptcpFlags) مقادیر معتبر: none/default (0x0), disabled (0x1), enabled (0x2), also-without-sysctl (0x4), also-without-default-route (0x8), signal (0x10), subflow (0x20), backup (0x40), fullmesh (0x80), laminar (0x100) connection.mud-url در صورت پیکربندی، روی یک URL توصیف استفاده سازنده (MUD) تنظیم می‌شود که به سیاست‌های شبکه پیشنهادی سازنده برای دستگاه‌های اینترنت اشیاء (IoT) اشاره دارد. این مقدار به عنوان یک گزینه در DHCPv4 یا DHCPv6 ارسال می‌شود. مقدار باید یک URL معتبر باشد که با "https://" آغاز شود. مقدار ویژه "none" برای نشان دادن اینکه از هیچ URL MUD استفاده نمی‌شود مجاز است. اگر مقدار مربوط به پروفایل مشخص نشده باشد (حالت پیش‌فرض)، مقدار پیش‌فرض سراسری اتصال بررسی می‌شود. در صورت نامشخص بودن، مقدار پیش‌فرض نهایی "none" خواهد بود. قالب: رشته connection.multi-connect مشخص می‌کند که آیا پروفایل می‌تواند در یک لحظه مشخص چندین بار فعال باشد یا خیر. این مقدار از نوع NMConnectionMultiConnect است. قالب: انتخابی (NMConnectionMultiConnect) مقادیر معتبر: default (0), single (1), manual-multiple (2), multiple (3) connection.permissions آرایه‌ای از رشته‌ها که دسترسی کاربر مشخص‌شده به این اتصال را تعریف می‌کند. اگر این مقدار NULL یا خالی باشد، همه کاربران اجازه دسترسی به این اتصال را خواهند داشت؛ در غیر این صورت کاربران تنها و تنها در صورتی مجاز هستند که در این فهرست حضور داشته باشند. هنگامی که این مقدار خالی نباشد، اتصال فقط زمانی می‌تواند فعال باشد که یکی از کاربران مشخص‌شده در یک نشست فعال وارد سیستم شده باشد. هر ورودی به شکل "[type]:[id]:[reserved]" است؛ برای مثال، "user:dcbw:blah". در حال حاضر تنها [type] با مقدار "user" مجاز است. هر مقدار دیگری نادیده گرفته شده و برای استفاده در آینده رزرو شده است. بخش [id] نام کاربری است که این دسترسی به آن اشاره دارد و نباید شامل نویسه ":" باشد. هرگونه اطلاعات موجود در بخش [reserved] باید نادیده گرفته شود و برای استفاده در آینده رزرو شده است. تمام بخش‌های [type]، [id] و [reserved] باید مقادیر معتبر UTF-8 باشند. قالب: فهرستی از رشته‌ها connection.port-type نام مستعار: port-type نام تنظیم نوع دستگاه اتصال کنترل‌کننده این پورت (مانند "bond")، یا NULL اگر این اتصال یک پورت نباشد. قالب: رشته مقادیر معتبر: bond, bridge, ovs-bridge, ovs-port, team, vrf connection.secondaries فهرستی از UUIDهای اتصال که باید هنگامی که خود اتصال پایه فعال می‌شود، فعال شوند. در حال حاضر، فقط اتصالات VPN پشتیبانی می‌شوند. قالب: فهرستی از رشته‌ها connection.slave-type نام مستعار: slave-type نام تنظیم نوع دستگاه اتصال کنترل‌کننده این پورت (مانند "bond")، یا NULL اگر این اتصال یک پورت نباشد. منسوخ‌شده از نسخه 1.46. به جای آن از "port-type" استفاده کنید، این فقط یک نام مستعار است. قالب: رشته مقادیر معتبر: bond, bridge, ovs-bridge, ovs-port, team, vrf connection.stable-id این ویژگی نشان‌دهنده هویت اتصال است که برای مقاصد مختلف استفاده می‌شود. این ویژگی اجازه می‌دهد چندین پروفایل برای به اشتراک‌گذاری هویت پیکربندی شوند. همچنین، stable-id می‌تواند حاوی متغیرهای جایگزینی باشد که بسته به زمینه به‌صورت پویا و قطعی جایگزین می‌شوند. شناسه stable-id برای تولید نشانی‌های خصوصی پایدار IPv6 با ipv6.addr-gen-mode=stable-privacy استفاده می‌شود. همچنین برای مقداردهی اولیه نشانی MAC شبیه‌سازی‌شده با ethernet.cloned-mac-address=stable و wifi.cloned-mac-address=stable به کار می‌رود. علاوه بر این، برای مشتق کردن شناسه کلاینت DHCP با ipv4.dhcp-client-id=stable، شناسه DUID در DHCPv6 با ipv6.dhcp-duid=stable-[llt,ll,uuid] و شناسه IAID در DHCP با ipv4.iaid=stable و ipv6.iaid=stable استفاده می‌شود. توجه داشته باشید که بسته به زمینه‌ای که در آن استفاده می‌شود، پارامترهای دیگری نیز در الگوریتم تولید گنجانده می‌شوند. برای مثال، یک کلید اختصاصی برای هر میزبان (per-host key) نیز معمولاً گنجانده می‌شود تا سیستم‌های مختلف در نهایت شناسه‌های متفاوتی تولید کنند. یا با ipv6.addr-gen-mode=stable-privacy، نام دستگاه نیز گنجانده می‌شود تا رابط‌های مختلف، نشانی‌های متفاوتی تولید کنند. کلید اختصاصی هر میزبان هویت رایانه شما است و در /var/lib/NetworkManager/secret_key ذخیره می‌شود. برای اطلاعات درباره secret-key و هویت میزبان، راهنمای NetworkManager(8) را ببینید. نویسه '$' برای انجام جایگزینی‌های پویا در زمان فعال‌سازی ویژه تلقی می‌شود. در حال حاضر، الگوهای "${CONNECTION}"، "${DEVICE}"، "${MAC}"، "${NETWORK_SSID}"، "${BOOT}" و "${RANDOM}" پشتیبانی می‌شوند. این الگوها در عمل شناسه‌های یکتایی به ازای هر اتصال، به ازای هر دستگاه، به ازای هر SSID، به ازای هر راه‌اندازی سیستم (boot) یا هر بار ایجاد می‌کنند. الگوی "${CONNECTION}" از connection.uuid پروفایل استفاده می‌کند، "${DEVICE}" از نام رابط دستگاه و "${MAC}" از نشانی MAC دائمی دستگاه استفاده می‌نماید. الگوی "${NETWORK_SSID}" از SSID برای شبکه‌های وای‌فای استفاده می‌کند و در سایر شبکه‌ها به "${CONNECTION}" بازمی‌گردد. هرگونه الگوی ناشناخته پس از '$' به صورت لفظی در نظر گرفته می‌شود، اما برای استفاده در آینده رزرو شده است. بنابراین توصیه می‌شود از '$' اجتناب کنید یا آن را به صورت "$$" اسکیپ نمایید. برای مثال، تنظیم آن روی "${CONNECTION}-${BOOT}-${DEVICE}" یک شناسه یکتا برای این اتصال ایجاد می‌کند که با هر بار راه‌اندازی مجدد سیستم تغییر کرده و بسته به رابطی که پروفایل روی آن فعال می‌شود، تفاوت دارد. اگر مقدار تنظیم نشده باشد، مقدار پیش‌فرض سراسری اتصال بررسی می‌شود. اگر همچنان نامشخص باشد، مقدار پیش‌فرض "default${CONNECTION}" است تا یک شناسه یکتا به ازای هر پروفایل اتصال تولید شود. قالب: رشته connection.timestamp زمان (به ثانیه از مبدا زمانی یونیکس / Unix Epoch) که در آن اتصال برای آخرین بار به‌طور _موفقیت‌آمیز_ و کامل فعال شده است. برنامه NetworkManager زمان اتصال را به صورت دوره‌ای هنگام فعال بودن اتصال به‌روزرسانی می‌کند تا اطمینان حاصل شود که یک اتصال فعال دارای جدیدترین برچسب زمانی است. این ویژگی تنها برای خواندن در نظر گرفته شده است (تغییرات روی این ویژگی ذخیره نخواهند شد). قالب: فقط‌خواندنی connection.type نام مستعار: type نوع پایه اتصال. برای اتصالات وابسته به سخت‌افزار، باید حاوی نام تنظیم مربوط به نوع سخت‌افزار خاص باشد (مانند "802-3-ethernet" یا "802-11-wireless" یا "bluetooth" و غیره)، و برای اتصالات غیر وابسته به سخت‌افزار مانند VPN یا غیره، باید شامل نام تنظیم مربوط به آن نوع تنظیم باشد (مانند "vpn" یا "bridge" و غیره). قالب: رشته مقادیر معتبر: 6lowpan, 802-11-olpc-mesh, 802-11-wireless, 802-3-ethernet, adsl, bluetooth, bond, bridge, cdma, dummy, generic, geneve, gsm, hsr, infiniband, ip-tunnel, ipvlan, loopback, macsec, macvlan, ovs-bridge, ovs-interface, ovs-port, pppoe, team, tun, veth, vlan, vpn, vrf, vxlan, wifi-p2p, wimax, wireguard, wpan connection.uuid ویژگی connection.uuid شناسه واقعی یک پروفایل است. این مقدار نمی‌تواند تغییر کند و باید یکتا باشد. بنابراین اغلب بهتر است به وسیله UUID به یک پروفایل اشاره شود، برای مثال با `nmcli connection up uuid $UUID`. مقدار UUID قابل تغییر نیست، مگر در حالت برون‌خط (offline). در این حالت، مقادیر ویژه "new"، "generate" و "" برای ایجاد یک UUID تصادفی جدید مجاز هستند. قالب: یک شناسه یکتای جهانی (UUID) معتبر طبق RFC4122. connection.wait-activation-delay مدت زمان (به میلی‌ثانیه) برای انتظار جهت فعال تلقی شدن اتصال. این انتظار پس از رویداد توزیع‌کننده pre-up آغاز خواهد شد. مقدار 0 به معنای عدم زمان انتظار است. مقدار پیش‌فرض -1 است که در حال حاضر معنای یکسانی با عدم انتظار دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 2147483647 connection.wait-device-timeout مهلت زمانی (به میلی‌ثانیه) برای انتظار برای دستگاه هنگام راه‌اندازی سیستم. هنگام بوت، شناسایی دستگاه‌ها توسط راه‌انداز (driver) ممکن است کمی طول بکشد. این ویژگی باعث به تأخیر افتادن NetworkManager-wait-online.service و nm-online می‌شود تا به دستگاه فرصت ظاهر شدن داده شود. عملکرد آن به این صورت است که به اندازه مهلت زمانی تعیین‌شده منتظر می‌ماند تا دستگاهی سازگار با پروفایل در دسترس و تحت مدیریت قرار گیرد. مقدار 0 به معنای عدم زمان انتظار است. مقدار پیش‌فرض -1 است که در حال حاضر معنای یکسانی با عدم انتظار دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 2147483647 connection.zone سطح اعتماد اتصال. یک رشته آزاد و غیرحساس به حروف بزرگ و کوچک (برای مثال "Home"، "Work"، "Public"). مقدار NULL یا تعیین نشدن ناحیه به این معنی است که اتصال در ناحیه پیش‌فرضی که توسط فایروال تعریف شده قرار خواهد گرفت. هنگام به‌روزرسانی این ویژگی روی یک اتصالِ در حال حاضر فعال‌شده، تغییرات بلافاصله اعمال می‌شود. قالب: رشته تنظیمات 6LoWPAN. ویژگی‌ها: 6lowpan.parent نام مستعار: dev در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط 6LowPAN باید از آن ایجاد شود. قالب: رشته تنظیمات 802-1x (802-1x setting) تنظیمات احراز هویت IEEE 802.1x. ویژگی‌ها: 802-1x.altsubject-matches فهرستی از رشته‌ها برای تطبیق با altSubjectName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت. اگر فهرست خالی باشد، هیچ اعتبارسنجی روی altSubjectName گواهی کارساز انجام نمی‌شود. قالب: فهرستی از رشته‌ها 802-1x.anonymous-identity رشته هویت ناشناس برای روش‌های احراز هویت EAP. با انواع EAP که از هویت تونل‌شده متفاوت پشتیبانی می‌کنند (مانند EAP-TTLS) به عنوان هویت رمزنگاری‌نشده استفاده می‌شود. قالب: رشته 802-1x.auth-timeout مهلت زمانی برای احراز هویت. مقدار صفر به معنی پیش‌فرض سراسری است؛ اگر پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، مهلت زمانی احراز هویت ۲۵ ثانیه است. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 2147483647 802-1x.ca-cert مسیر گواهی CA را در صورتی که توسط روش EAP مشخص‌شده در ویژگی 802-1x.eap استفاده شود، در بر دارد. این ویژگی می‌تواند تنظیم‌نشده باقی بماند حتی اگر روش EAP از گواهی‌های CA پشتیبانی کند، اما این کار امکان حملات مرد میانی (man-in-the-middle) را فراهم می‌کند و توصیه نمی‌شود. توجه داشته باشید که فعال کردن 802-1x.system-ca-certs این تنظیم را بازنویسی می‌کند تا از مسیر توکار استفاده شود، به شرطی که مسیر توکار یک دایرکتوری نباشد. قالب: مسیر فایل‌سیستم 802-1x.ca-cert-password گذرواژه استفاده‌شده برای دسترسی به گواهی CA ذخیره‌شده در ویژگی "ca-cert". فقط زمانی کاربرد دارد که گواهی روی یک توکن PKCS#11 ذخیره شده باشد که نیازمند ورود به سیستم است. قالب: رشته 802-1x.ca-cert-password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "ca-cert-password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.ca-path مسیر کدگذاری‌شده با UTF-8 به دایرکتوری حاوی گواهی‌های با قالب PEM یا DER که علاوه بر گواهی مشخص‌شده در ویژگی "ca-cert" به زنجیره اعتبارسنجی اضافه می‌شوند. اگر NMSetting8021x:system-ca-certs فعال باشد و مسیر توکار CA یک دایرکتوری موجود باشد، این تنظیم نادیده گرفته می‌شود. قالب: رشته 802-1x.client-cert مسیر گواهی کلاینت را در صورتی که توسط روش EAP مشخص‌شده در ویژگی 802-1x.eap استفاده شود، در بر دارد. قالب: مسیر فایل‌سیستم 802-1x.client-cert-password گذرواژه استفاده‌شده برای دسترسی به گواهی کلاینت ذخیره‌شده در ویژگی "client-cert". فقط زمانی کاربرد دارد که گواهی روی یک توکن PKCS#11 ذخیره شده باشد که نیازمند ورود به سیستم است. قالب: رشته 802-1x.client-cert-password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "client-cert-password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.domain-match محدودیت برای نام دامنه کارساز. در صورت تنظیم، این فهرست از FQDNها به عنوان شرط تطبیق برای عنصر(های) dNSName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت استفاده می‌شود. اگر یک dNSName منطبق پیدا شود، این محدودیت برآورده می‌شود. اگر هیچ مقدار dNSName وجود نداشته باشد، این محدودیت با استفاده از همان مقایسه با SubjectName CN تطبیق داده می‌شود. چند FQDN معتبر را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با ";" ارسال کرد. قالب: رشته 802-1x.domain-suffix-match محدودیت برای نام دامنه کارساز. در صورت تنظیم، این FQDN به عنوان شرط تطبیق پسوند برای عنصر(های) dNSName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت استفاده می‌شود. اگر یک dNSName منطبق پیدا شود، این محدودیت برآورده می‌شود. اگر هیچ مقدار dNSName وجود نداشته باشد، این محدودیت با استفاده از همان مقایسه تطبیق پسوند با SubjectName CN تطبیق داده می‌شود. از نسخه 1.24، چند FQDN معتبر را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با ";" ارسال کرد. قالب: رشته 802-1x.eap روش مجاز EAP برای استفاده هنگام احراز هویت در شبکه با 802.1x. روش‌های معتبر عبارتند از: "leap", "md5", "tls", "peap", "ttls", "pwd" و "fast". هر روش نیازمند پیکربندی متفاوتی با استفاده از ویژگی‌های این تنظیم است؛ برای ترکیب‌های مجاز به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید. قالب: فهرستی از رشته‌ها مقادیر معتبر: leap, md5, tls, peap, ttls, sim, fast, pwd 802-1x.identity رشته هویت برای روش‌های احراز هویت EAP. اغلب نام کاربری یا نام ورود به سیستم کاربر است. قالب: رشته 802-1x.openssl-ciphers تعیین openssl_ciphers برای wpa_supplicant. اوپن‌اس‌اس‌ال گاهی الگوریتم‌های رمزنگاری (ciphers) را بین SECLEVELها جابه‌جا می‌کند، بنابراین مقدار پیش‌فرض کامپایل‌شده در wpa_supplicant (همان‌طور که توسط برخی توزیع‌های لینوکس تغییر یافته است) گاهی اوقات مانع اتصال به کارسازهای قدیمی می‌شود که از پروتکل‌های جدید پشتیبانی نمی‌کنند. قالب: رشته 802-1x.optional مشخص می‌کند که آیا احراز هویت 802.1X اختیاری است یا خیر. در صورت TRUE، فعال‌سازی حتی پس از اتمام مهلت زمانی یا شکست در احراز هویت ادامه می‌یابد. تنظیم این ویژگی روی TRUE در حال حاضر فقط برای اتصالات اترنت مجاز است. در صورت تنظیم روی FALSE، فعال‌سازی تنها پس از احراز هویت موفقیت‌آمیز می‌تواند ادامه یابد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off 802-1x.pac-file مسیر فایل کدگذاری‌شده با UTF-8 حاوی PAC برای EAP-FAST. قالب: رشته 802-1x.password گذرواژه کدگذاری‌شده با UTF-8 استفاده‌شده برای روش‌های احراز هویت EAP. اگر هر دو ویژگی "password" و "password-raw" مشخص شوند، "password" ترجیح داده می‌شود. قالب: رشته 802-1x.password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.password-raw گذرواژه استفاده‌شده برای روش‌های احراز هویت EAP که به عنوان آرایه‌ای از بایت‌ها ارائه می‌شود تا امکان استفاده از گذرواژه‌ها با کدگذاری‌های دیگر غیر از UTF-8 فراهم شود. اگر هر دو ویژگی "password" و "password-raw" مشخص شوند، "password" ترجیح داده می‌شود. قالب: بایت‌ها 802-1x.password-raw-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password-raw" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.phase1-auth-flags پرچم‌های احراز هویت را برای استفاده در احراز هویت بیرونی «فاز ۱» با استفاده از گزینه‌های NMSetting8021xAuthFlags مشخص می‌کند. نسخه‌های منفرد TLS را می‌توان به صورت صریح غیرفعال کرد. بررسی‌های زمانی TLS را نیز می‌توان غیرفعال کرد. اگر یک پرچم غیرفعال‌سازی خاص TLS تنظیم نشده باشد، مجاز یا ممنوع کردن آن بر عهده متقاضی (supplicant) خواهد بود. گزینه‌های TLS به تنظیمات tls_disable_tlsv1_x و tls_disable_time_checks نگاشت می‌شوند. برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید. قالب: پرچم‌ها (NMSetting8021xAuthFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), tls-1-0-disable (0x1), tls-1-1-disable (0x2), tls-1-2-disable (0x4), tls-disable-time-checks (0x8), tls-1-3-disable (0x10), tls-1-0-enable (0x20), tls-1-1-enable (0x40), tls-1-2-enable (0x80), tls-1-3-enable (0x100), all (0x1ff) 802-1x.phase1-fast-provisioning تدارک درخط (in-line provisioning) اطلاعات هویتی EAP-FAST را زمانی که FAST به عنوان روش EAP در ویژگی "eap" مشخص شده باشد فعال یا غیرفعال می‌کند. مقادیر شناخته‌شده عبارتند از "0" (غیرفعال)، "1" (اجازه تدارک احراز هویت‌نشده)، "2" (اجازه تدارک احراز هویت‌شده)، و "3" (اجازه هر دو تدارک احراز هویت‌شده و احراز هویت‌نشده). برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید. قالب: رشته مقادیر معتبر: 0, 1, 2, 3 802-1x.phase1-peaplabel استفاده از برچسب جدید PEAP را هنگام استخراج کلید اجباری می‌کند. برخی کارسازهای RADIUS ممکن است برای تعامل با PEAPv1 نیازمند اجبار برچسب جدید PEAP باشند. برای اجبار استفاده از برچسب جدید PEAP آن را روی "1" تنظیم کنید. برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید. قالب: رشته مقادیر معتبر: 0, 1 802-1x.phase1-peapver مشخص می‌کند که هنگام تنظیم PEAP به عنوان روش EAP در ویژگی "eap"، کدام نسخه PEAP اجبار شود. در صورت تنظیم‌نشدن، از نسخه گزارش‌شده توسط کارساز استفاده خواهد شد. گاهی هنگام استفاده از کارسازهای قدیمی‌تر RADIUS، لازم است کلاینت را مجبور به استفاده از یک نسخه خاص PEAP کرد. برای این کار، این ویژگی را می‌توان روی "0" یا "1" تنظیم کرد تا آن نسخه خاص PEAP اجبار شود. قالب: رشته مقادیر معتبر: 0, 1 802-1x.phase2-altsubject-matches فهرستی از رشته‌ها برای تطبیق با altSubjectName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت در طول احراز هویت درونی «فاز ۲». اگر فهرست خالی باشد، هیچ اعتبارسنجی روی altSubjectName گواهی کارساز انجام نمی‌شود. قالب: فهرستی از رشته‌ها 802-1x.phase2-auth روش احراز هویت درونی مجاز «فاز ۲» را زمانی که یک روش EAP مبتنی بر تونل TLS درونی در ویژگی "eap" مشخص شده باشد تعیین می‌کند. برای TTLS این ویژگی یکی از روش‌های درونی پشتیبانی‌شده غیر EAP را انتخاب می‌کند: "pap", "chap", "mschap", "mschapv2" در حالی که "phase2-autheap" یک روش درونی EAP را انتخاب می‌کند. برای PEAP این ویژگی یک روش درونی EAP را انتخاب می‌کند، یکی از: "gtc", "otp", "md5" و "tls". هر روش درونی «فاز ۲» نیازمند پارامترهای خاصی برای احراز هویت موفق است؛ برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید. هر دو مورد "phase2-auth" و "phase2-autheap" نمی‌توانند هم‌زمان مشخص شوند. قالب: رشته مقادیر معتبر: pap, chap, mschap, mschapv2, gtc, otp, md5, tls 802-1x.phase2-autheap روش احراز هویت مجاز درونی مبتنی بر EAP «فاز ۲» را زمانی که TTLS در ویژگی "eap" مشخص شده باشد تعیین می‌کند. روش‌های شناخته‌شده «فاز ۲» مبتنی بر EAP عبارتند از "md5", "mschapv2", "otp", "gtc" و "tls". هر روش درونی «فاز ۲» نیازمند پارامترهای خاصی برای احراز هویت موفق است؛ برای جزئیات بیشتر به مستندات wpa_supplicant مراجعه کنید. قالب: رشته مقادیر معتبر: md5, mschapv2, otp, gtc, tls 802-1x.phase2-ca-cert مسیر گواهی CA «فاز ۲» را در صورتی که توسط روش EAP مشخص‌شده در ویژگی‌های 802-1x.phase2-auth یا 802-1x.phase2-autheap استفاده شود، در بر دارد. این ویژگی می‌تواند تنظیم‌نشده باقی بماند حتی اگر روش EAP از گواهی‌های CA پشتیبانی کند، اما این کار امکان حملات مرد میانی (man-in-the-middle) را فراهم می‌کند و توصیه نمی‌شود. توجه داشته باشید که فعال کردن 802-1x.system-ca-certs این تنظیم را بازنویسی می‌کند تا از مسیر توکار استفاده شود، به شرطی که مسیر توکار یک دایرکتوری نباشد. قالب: مسیر فایل‌سیستم 802-1x.phase2-ca-cert-password گذرواژه استفاده‌شده برای دسترسی به گواهی CA «فاز ۲» ذخیره‌شده در ویژگی "phase2-ca-cert". فقط زمانی کاربرد دارد که گواهی روی یک توکن PKCS#11 ذخیره شده باشد که نیازمند ورود به سیستم است. قالب: رشته 802-1x.phase2-ca-cert-password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "phase2-ca-cert-password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.phase2-ca-path مسیر کدگذاری‌شده با UTF-8 به دایرکتوری حاوی گواهی‌های با قالب PEM یا DER که علاوه بر گواهی مشخص‌شده در ویژگی "phase2-ca-cert" به زنجیره اعتبارسنجی اضافه می‌شوند. اگر NMSetting8021x:system-ca-certs فعال باشد و مسیر توکار CA یک دایرکتوری موجود باشد، این تنظیم نادیده گرفته می‌شود. قالب: مسیر فایل‌سیستم 802-1x.phase2-client-cert مسیر گواهی کلاینت «فاز ۲» را در صورتی که توسط روش EAP مشخص‌شده در ویژگی‌های 802-1x.phase2-auth یا 802-1x.phase2-autheap استفاده شود، در بر دارد. قالب: مسیر فایل‌سیستم 802-1x.phase2-client-cert-password گذرواژه استفاده‌شده برای دسترسی به گواهی کلاینت «فاز ۲» ذخیره‌شده در ویژگی "phase2-client-cert". فقط زمانی کاربرد دارد که گواهی روی یک توکن PKCS#11 ذخیره شده باشد که نیازمند ورود به سیستم است. قالب: رشته 802-1x.phase2-client-cert-password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "phase2-client-cert-password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.phase2-domain-match محدودیت برای نام دامنه کارساز. در صورت تنظیم، این فهرست از FQDNها به عنوان شرط تطبیق برای عنصر(های) dNSName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت در طول احراز هویت درونی «فاز ۲» استفاده می‌شود. اگر یک dNSName منطبق پیدا شود، این محدودیت برآورده می‌شود. اگر هیچ مقدار dNSName وجود نداشته باشد، این محدودیت با استفاده از همان مقایسه با SubjectName CN تطبیق داده می‌شود. چند FQDN معتبر را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با ";" ارسال کرد. قالب: رشته 802-1x.phase2-domain-suffix-match محدودیت برای نام دامنه کارساز. در صورت تنظیم، این FQDN به عنوان شرط تطبیق پسوند برای عنصر(های) dNSName گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت در طول احراز هویت درونی «فاز ۲» استفاده می‌شود. اگر یک dNSName منطبق پیدا شود، این محدودیت برآورده می‌شود. اگر هیچ مقدار dNSName وجود نداشته باشد، این محدودیت با استفاده از همان مقایسه تطبیق پسوند با SubjectName CN تطبیق داده می‌شود. از نسخه 1.24، چند FQDN معتبر را می‌توان به صورت فهرستی جداشده با ";" ارسال کرد. قالب: رشته 802-1x.phase2-private-key مسیر کلید خصوصی درونی «فاز ۲» زمانی که ویژگی 802-1x.phase2-auth یا 802-1x.phase2-autheap روی "tls" تنظیم شده باشد. قالب: مسیر فایل‌سیستم 802-1x.phase2-private-key-password گذرواژه استفاده‌شده برای رمزگشایی کلید خصوصی «فاز ۲» مشخص‌شده در ویژگی 802-1x.phase2-private-key. این مورد معمولاً توسط کارگزاران محرمانه (secret agents) استفاده می‌شود، نه مستقیماً توسط کاربران. قالب: رشته 802-1x.phase2-private-key-password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "phase2-private-key-password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.phase2-subject-match زیررشته‌ای برای تطبیق با موضوع (subject) گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت در طول احراز هویت درونی «فاز ۲». در صورت تنظیم‌نشدن، هیچ اعتبارسنجی روی موضوع گواهی کارساز احراز هویت انجام نمی‌شود. این ویژگی امنیت چندانی فراهم نمی‌کند (در صورت وجود) و نباید استفاده شود. این ویژگی از نسخه 1.2 منسوخ شده است. در عوض از "phase2-domain-suffix-match" استفاده کنید. قالب: رشته 802-1x.pin کد PIN استفاده‌شده برای روش‌های احراز هویت EAP. قالب: رشته 802-1x.pin-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "pin" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.private-key مسیر کلید خصوصی زمانی که ویژگی 802-1.eap روی "tls" تنظیم شده باشد. قالب: مسیر فایل‌سیستم 802-1x.private-key-password گذرواژه استفاده‌شده برای رمزگشایی کلید خصوصی مشخص‌شده در ویژگی 802-1x.private-key. این مورد معمولاً توسط کارگزاران محرمانه (secret agents) استفاده می‌شود، نه مستقیماً توسط کاربران. قالب: رشته 802-1x.private-key-password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "private-key-password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-1x.subject-match زیررشته‌ای برای تطبیق با موضوع (subject) گواهی ارائه‌شده توسط کارساز احراز هویت. در صورت تنظیم‌نشدن، هیچ اعتبارسنجی روی موضوع گواهی کارساز احراز هویت انجام نمی‌شود. این ویژگی امنیت چندانی فراهم نمی‌کند (در صورت وجود) و نباید استفاده شود. این ویژگی از نسخه 1.2 منسوخ شده است. در عوض از "phase2-domain-suffix-match" استفاده کنید. قالب: رشته 802-1x.system-ca-certs در صورت TRUE، ویژگی‌های "ca-path" و "phase2-ca-path" را با استفاده از دایرکتوری CA سیستم که در زمان پیکربندی با سوییچ --system-ca-path مشخص شده است بازنویسی می‌کند. گواهی‌های موجود در این دایرکتوری علاوه بر هر گواهی مشخص‌شده توسط ویژگی‌های "ca-cert" و "phase2-ca-cert" به زنجیره اعتبارسنجی اضافه می‌شوند. اگر مسیر ارائه‌شده با --system-ca-path به جای دایرکتوری نام یک فایل باشد (بسته‌ای از گواهی‌های CA معتمد)، در عوض ویژگی‌های "ca-cert" و "phase2-ca-cert" را بازنویسی می‌کند (گزینه‌های ca_cert/ca_cert2 را برای wpa_supplicant تنظیم می‌کند). قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off تنظیمات adsl (adsl setting) تنظیمات ADSL. ویژگی‌ها: adsl.encapsulation نام مستعار: encapsulation کپسوله‌سازی اتصال ADSL. می‌تواند "vcmux" یا "llc" باشد. قالب: رشته مقادیر معتبر: vcmux, llc adsl.password نام مستعار: password گذرواژه استفاده‌شده برای احراز هویت در سرویس ADSL. قالب: رشته adsl.password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) adsl.protocol نام مستعار: protocol پروتکل اتصال ADSL. می‌تواند "pppoa", "pppoe" یا "ipoatm" باشد. قالب: رشته مقادیر معتبر: pppoa, pppoe, ipoatm adsl.username نام مستعار: username نام کاربری استفاده‌شده برای احراز هویت در سرویس ADSL. قالب: رشته adsl.vci شناسه VCI اتصال ADSL قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65536 adsl.vpi شناسه VPI اتصال ADSL قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65536 تنظیمات bluetooth (bluetooth setting) تنظیمات بلوتوث. ویژگی‌ها: bluetooth.bdaddr نام مستعار: addr آدرس بلوتوث دستگاه. قالب: آدرس MAC bluetooth.type نام مستعار: bt-type یا "dun" برای اتصالات Dial-Up Networking یا "panu" برای اتصالات Personal Area Networking به دستگاه‌هایی که از نمایه NAP پشتیبانی می‌کنند. قالب: رشته مقادیر معتبر: dun, panu, nap تنظیمات bond (bond setting) تنظیمات پیوند (Bonding). ویژگی‌ها: bond.options دیکشنری از جفت‌های کلید/مقدار گزینه‌های پیوند (bonding). هم کلیدها و هم مقادیر باید رشته باشند. نام گزینه‌ها باید فقط حاوی نویسه‌های الفبایی-عددی باشد (یعنی [a-zA-Z0-9]). قالب: فهرستی از گزینه‌های کلید/مقدار تنظیمات bridge (bridge setting) تنظیمات پل (Bridging). ویژگی‌ها: bridge.ageing-time نام مستعار: ageing-time زمان کهنه‌گی (aging time) آدرس MAC اترنت، بر حسب ثانیه. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 1000000 bridge.forward-delay نام مستعار: forward-delay تاخیر ارسال پروتکل درخت پوشا (STP)، بر حسب ثانیه. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 30 bridge.group-address در صورت تعیین، آدرس MAC گروه چندپخشی که این پل برای STP استفاده می‌کند. آدرس باید یک آدرس پیوند-محلی (link-local) در قالب استاندارد آدرس MAC اترنت باشد، یعنی آدرسی به شکل 01:80:C2:00:00:0X، که X در [0, 4..F] است. در صورت تعیین‌نشدن، مقدار پیش‌فرض 01:80:C2:00:00:00 است. قالب: آدرس MAC bridge.group-forward-mask نام مستعار: group-forward-mask ماسک آدرس‌های گروه برای هدایت به جلو. معمولاً، آدرس‌های گروه در محدوده 01:80:C2:00:00:00 تا 01:80:C2:00:00:0F بر اساس استانداردها به جلو هدایت نمی‌شوند. این ویژگی یک ماسک ۱۶ بیتی است که هر بیت آن متناظر با یک آدرس گروه در آن محدوده است که باید به جلو هدایت شود. این ماسک نمی‌تواند بیت‌های 0، 1 یا 2 را فعال داشته باشد زیرا آن‌ها برای STP، فریم‌های مکث MAC و LACP استفاده می‌شوند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 bridge.hello-time نام مستعار: hello-time زمان hello در پروتکل درخت پوشا (STP)، بر حسب ثانیه. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 10 bridge.mac-address نام مستعار: mac در صورت تعیین، آدرس MAC پل. هنگام ایجاد یک پل جدید، این آدرس MAC تنظیم خواهد شد. اگر این فیلد تعیین‌نشده رها شود، به جای آن به "ethernet.cloned-mac-address" ارجاع داده می‌شود تا آدرس MAC اولیه ایجاد شود. توجه داشته باشید که تنظیم "ethernet.cloned-mac-address" در هر صورت بعداً هنگام فعال‌سازی پل، آدرس MAC پل را بازنویسی می‌کند. این ویژگی از نسخه 1.12 منسوخ شده است. به جای آن از ویژگی "cloned-mac-address" استفاده کنید. قالب: آدرس MAC bridge.max-age نام مستعار: max-age حداکثر عمر پیام در پروتکل درخت پوشا (STP)، بر حسب ثانیه. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 40 bridge.multicast-hash-max تنظیم حداکثر اندازه جدول درهم‌سازی (hash table) چندپخشی (مقدار باید توانی از ۲ باشد). قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 1 - 4294967295 bridge.multicast-last-member-count تنظیم تعداد پرس‌وجوهایی که پل قبل از توقف هدایت یک گروه چندپخشی پس از دریافت پیام "leave" ارسال خواهد کرد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 bridge.multicast-last-member-interval تنظیم فاصله زمانی (بر حسب دسی‌ثانیه) بین پرس‌وجوها برای یافتن اعضای باقی‌مانده یک گروه، پس از دریافت پیام "leave". قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 18446744073709551615 bridge.multicast-membership-interval تنظیم تاخیر (بر حسب دسی‌ثانیه) که پس از آن پل گروه را ترک خواهد کرد، در صورتی که هیچ گزارش عضویتی برای این گروه دریافت نشود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 18446744073709551615 bridge.multicast-querier فعال یا غیرفعال کردن ارسال پرس‌وجوهای چندپخشی توسط پل. در صورت تعیین‌نشدن، این گزینه غیرفعال است. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off bridge.multicast-querier-interval اگر پس از گذشت این تاخیر (بر حسب دسی‌ثانیه) هیچ پرس‌وجویی دیده نشود، پل ارسال پرس‌وجوهای خود را آغاز خواهد کرد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 18446744073709551615 bridge.multicast-query-interval فاصله زمانی (بر حسب دسی‌ثانیه) بین پرس‌وجوهای ارسالی توسط پل پس از پایان مرحله راه‌اندازی. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 18446744073709551615 bridge.multicast-query-response-interval تنظیم حداکثر زمان پاسخ / حداکثر تاخیر پاسخ (بر حسب دسی‌ثانیه) برای پرس‌وجوهای IGMP/MLD ارسالی توسط پل. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 18446744073709551615 bridge.multicast-query-use-ifaddr در صورت فعال بودن، از آدرس IP خود پل به عنوان آدرس مبدا برای پرس‌وجوهای IGMP استفاده می‌شود؛ در غیر این صورت از مقدار پیش‌فرض 0.0.0.0 استفاده خواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off bridge.multicast-router مسیریاب چندپخشی پل را تنظیم می‌کند. برای کارکرد این گزینه، ردیابی چندپخشی (multicast-snooping) باید فعال باشد. مقادیر پشتیبانی‌شده عبارتند از: 'auto'، 'disabled'، 'enabled' که هسته به ترتیب اعداد 1، 0 و 2 را به آن‌ها اختصاص می‌دهد. در صورت تعیین‌نشدن، مقدار پیش‌فرض 'auto' (1) است. قالب: رشته مقادیر معتبر: auto, disabled, enabled bridge.multicast-snooping نام مستعار: multicast-snooping کنترل می‌کند که آیا ردیابی IGMP (IGMP snooping) برای این پل فعال باشد یا خیر. توجه داشته باشید اگر ردیابی به دلیل برخورد درهم‌سازی (hash collision) به طور خودکار غیرفعال شده باشد، سیستم ممکن است تا زمان حل برخوردها از فعال کردن این ویژگی خودداری کند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off bridge.multicast-startup-query-count تنظیم تعداد پرس‌وجوهای IGMP برای ارسال در مرحله راه‌اندازی. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 bridge.multicast-startup-query-interval تنظیم زمان (بر حسب دسی‌ثانیه) بین پرس‌وجوهای ارسالی در زمان راه‌اندازی برای تعیین اطلاعات عضویت. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 18446744073709551615 bridge.priority نام مستعار: priority اولویت پروتکل درخت پوشا (STP) را برای این پل تنظیم می‌کند. مقادیر کمتر «بهتر» هستند؛ پلی که کمترین اولویت را دارد به عنوان پل ریشه (root bridge) انتخاب خواهد شد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 bridge.stp نام مستعار: stp کنترل می‌کند که آیا پروتکل درخت پوشا (STP) برای این پل فعال باشد یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off bridge.vlan-default-pvid مقدار پیش‌فرض PVID برای درگاه‌های پل، یعنی شناسه VLAN اختصاص‌یافته به فریم‌های بدون برچسب (untagged) ورودی. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4094 bridge.vlan-filtering کنترل می‌کند که آیا فیلتر کردن VLAN روی پل فعال باشد یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off bridge.vlan-protocol در صورت تعیین، پروتکل مورد استفاده برای فیلتر کردن VLAN. مقادیر پشتیبانی‌شده عبارتند از: '802.1Q'، '802.1ad'. در صورت تعیین‌نشدن، مقدار پیش‌فرض '802.1Q' است. قالب: رشته مقادیر معتبر: 802.1Q, 802.1ad bridge.vlan-stats-enabled کنترل می‌کند که آیا محاسبه آمارهای تفکیکی به ازای هر VLAN فعال باشد یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off bridge.vlans آرایه‌ای از اشیاء VLAN پل. علاوه بر VLANهای مشخص‌شده در اینجا، پل همچنین دارای VLAN پیش‌فرض (default-pvid) پیکربندی‌شده توسط ویژگی bridge.vlan-default-pvid خواهد بود. در nmcli فهرست VLAN را می‌توان با نحو زیر مشخص کرد: $vid [pvid] [untagged] [, $vid [pvid] [untagged]]... که در آن vid$ یا یک شناسه واحد بین 1 و 4094 است یا محدوده‌ای از شناسه‌ها که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند. قالب: فهرستی از اشیاء bridge.vlans تنظیمات bridge-port (bridge-port setting) تنظیمات درگاه پل (Bridge Port). ویژگی‌ها: bridge-port.hairpin-mode نام مستعار: hairpin «حالت سنجاق‌سری» (hairpin mode) را برای درگاه فعال یا غیرفعال می‌کند، که به فریم‌ها اجازه می‌دهد از همان درگاهی که دریافت شده‌اند دوباره به بیرون ارسال شوند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off bridge-port.path-cost نام مستعار: path-cost هزینه مسیر در پروتکل درخت پوشا (STP) برای مقصدهای از طریق این درگاه. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 bridge-port.priority نام مستعار: priority اولویت پروتکل درخت پوشا (STP) این درگاه پل. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 63 bridge-port.vlans آرایه‌ای از اشیاء VLAN پل. علاوه بر VLANهای مشخص‌شده در اینجا، درگاه همچنین دارای VLAN پیش‌فرض (default-pvid) پیکربندی‌شده روی پل توسط ویژگی bridge.vlan-default-pvid خواهد بود. در nmcli فهرست VLAN را می‌توان با نحو زیر مشخص کرد: $vid [pvid] [untagged] [, $vid [pvid] [untagged]]... که در آن vid$ یا یک شناسه واحد بین 1 و 4094 است یا محدوده‌ای از شناسه‌ها که با یک خط تیره از هم جدا شده‌اند. قالب: فهرستی از اشیاء bridge-port.vlans تنظیمات cdma (cdma setting) تنظیمات پهن‌باند همراه مبتنی بر CDMA. ویژگی‌ها: cdma.mtu در صورت غیرصفر بودن، تنها بسته‌های با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر ارسال می‌شوند و بسته‌های بزرگ‌تر به چندین فریم شکسته می‌شوند. قالب: عدد صحیح مقادیر ویژه: auto cdma.number شماره برای شماره‌گیری جهت برقراری اتصال به شبکه پهن‌باند همراه مبتنی بر CDMA، در صورت وجود. در صورت تعیین‌نشدن، شماره پیش‌فرض (#777) در هنگام نیاز استفاده می‌شود. قالب: رشته cdma.password نام مستعار: password گذرواژه استفاده‌شده برای احراز هویت در شبکه، در صورت نیاز. بسیاری از ارائه‌دهندگان به گذرواژه نیاز ندارند یا هر گذرواژه‌ای را می‌پذیرند. اما اگر گذرواژه‌ای لازم باشد، در اینجا مشخص می‌شود. قالب: رشته cdma.password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) cdma.username نام مستعار: user نام کاربری استفاده‌شده برای احراز هویت در شبکه، در صورت نیاز. بسیاری از ارائه‌دهندگان به نام کاربری نیاز ندارند یا هر نام کاربری را می‌پذیرند. اما اگر نام کاربری لازم باشد، در اینجا مشخص می‌شود. قالب: رشته تنظیمات dcb (dcb setting) تنظیمات پیوند مرکز داده (Data Center Bridging). ویژگی‌ها: dcb.app-fcoe-flags مقدار NMSettingDcbFlags را برای برنامه DCB FCoE مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از «enable» (0x1)، «advertise» (0x2) و «willing» (0x4) باشند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingDcbFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), enable (0x1), advertise (0x2), willing (0x4) dcb.app-fcoe-mode حالت کنترل‌کننده FCoE؛ یا «fabric» یا «vn2vn». از نسخه ۱.۳۴، مقدار NULL پیش‌فرض است و به معنی «fabric» می‌باشد. قبل از ۱.۳۴، مقدار NULL نامعتبر شناخته می‌شد و پیش‌فرض «fabric» بود. قالب: رشته مقادیر معتبر: fabric, vn2vn dcb.app-fcoe-priority بالاترین اولویت کاربر (۰ - ۷) که فریم‌های FCoE باید استفاده کنند، یا -1 برای اولویت پیش‌فرض. تنها زمانی استفاده می‌شود که ویژگی «app-fcoe-flags» شامل پرچم «enable» (0x1) باشد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 7 مقادیر ویژه: unset (-1) dcb.app-fip-flags مقدار NMSettingDcbFlags را برای برنامه DCB FIP مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از «enable» (0x1)، «advertise» (0x2) و «willing» (0x4) باشند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingDcbFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), enable (0x1), advertise (0x2), willing (0x4) dcb.app-fip-priority بالاترین اولویت کاربر (۰ - ۷) که فریم‌های FIP باید استفاده کنند، یا -1 برای اولویت پیش‌فرض. تنها زمانی استفاده می‌شود که ویژگی «app-fip-flags» شامل پرچم «enable» (0x1) باشد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 7 مقادیر ویژه: unset (-1) dcb.app-iscsi-flags مقدار NMSettingDcbFlags را برای برنامه DCB iSCSI مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از «enable» (0x1)، «advertise» (0x2) و «willing» (0x4) باشند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingDcbFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), enable (0x1), advertise (0x2), willing (0x4) dcb.app-iscsi-priority بالاترین اولویت کاربر (۰ - ۷) که فریم‌های iSCSI باید استفاده کنند، یا -1 برای اولویت پیش‌فرض. تنها زمانی استفاده می‌شود که ویژگی «app-iscsi-flags» شامل پرچم «enable» (0x1) باشد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 7 مقادیر ویژه: unset (-1) dcb.priority-bandwidth آرایه‌ای از ۸ مقدار uint، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار آن درصد پهنای باند گروه اختصاص‌یافته به اولویت را مشخص می‌کند که اولویت مجاز به استفاده از آن است. مجموع درصدهای مربوط به اولویت‌هایی که به یک گروه تعلق دارند باید دقیقاً ۱۰۰ درصد باشد. قالب: فهرستی از اعداد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 100 dcb.priority-flow-control آرایه‌ای از ۸ مقدار بولی، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار مشخص می‌کند آیا اولویت مربوطه باید مکث اولویت (priority pause) ارسال کند یا خیر. قالب: فهرستی از مقادیر بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off dcb.priority-flow-control-flags مقدار NMSettingDcbFlags را برای کنترل جریان اولویت DCB (PFC) مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از «enable» (0x1)، «advertise» (0x2) و «willing» (0x4) باشند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingDcbFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), enable (0x1), advertise (0x2), willing (0x4) dcb.priority-group-bandwidth آرایه‌ای از ۸ مقدار uint، که در آن اندیس آرایه متناظر با شناسه گروه اولویت (۰ - ۷) است و مقدار مشخص‌کننده درصد پهنای باند پیوند اختصاص‌یافته به آن گروه است. مقادیر مجاز ۰ - ۱۰۰ است و مجموع تمام مقادیر باید ۱۰۰ درصد شود. قالب: فهرستی از اعداد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 100 dcb.priority-group-flags مقدار NMSettingDcbFlags را برای گروه‌های اولویت DCB مشخص می‌کند. پرچم‌ها می‌توانند هر ترکیبی از «enable» (0x1)، «advertise» (0x2) و «willing» (0x4) باشند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingDcbFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), enable (0x1), advertise (0x2), willing (0x4) dcb.priority-group-id آرایه‌ای از ۸ مقدار uint، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار مشخص‌کننده شناسه گروه اولویت است. مقادیر مجاز شناسه گروه اولویت ۰ - ۷ یا ۱۵ برای گروه نامحدود است. قالب: فهرستی از اعداد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 7, 15 dcb.priority-strict-bandwidth آرایه‌ای از ۸ مقدار بولی، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار مشخص می‌کند آیا اولویت می‌تواند از تمام پهنای باند اختصاص‌یافته به گروه خود استفاده کند یا خیر. قالب: فهرستی از مقادیر بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off dcb.priority-traffic-class آرایه‌ای از ۸ مقدار uint، که در آن اندیس آرایه متناظر با اولویت کاربر (۰ - ۷) است و مقدار مشخص‌کننده کلاس ترافیک (۰ - ۷) است که اولویت به آن نگاشت شده است. قالب: فهرستی از اعداد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 7 تنظیمات ethtool (ethtool setting) تنظیمات اترنت Ethtool. ویژگی‌ها: ethtool.channels-combined قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.channels-other قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.channels-rx قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.channels-tx قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-adaptive-rx قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-adaptive-tx قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-pkt-rate-high قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-pkt-rate-low قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-rx-frames قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-rx-frames-high قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-rx-frames-irq قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-rx-frames-low قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-rx-usecs قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-rx-usecs-high قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-rx-usecs-irq قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-rx-usecs-low قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-sample-interval قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-stats-block-usecs قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-tx-frames قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-tx-frames-high قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-tx-frames-irq قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-tx-frames-low قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-tx-usecs قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-tx-usecs-high قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-tx-usecs-irq قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.coalesce-tx-usecs-low قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.eee-enabled قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-esp-hw-offload قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-esp-tx-csum-hw-offload قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-fcoe-mtu قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-gro قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-gso قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-highdma قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-hw-tc-offload قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-l2-fwd-offload قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-loopback قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-lro قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-macsec-hw-offload قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-ntuple قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-all قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-fcs قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-gro-hw قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-gro-list قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-udp-gro-forwarding قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-udp_tunnel-port-offload قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-vlan-filter قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-vlan-stag-filter قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rx-vlan-stag-hw-parse قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rxhash قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-rxvlan قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-sg قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tls-hw-record قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tls-hw-rx-offload قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tls-hw-tx-offload قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tso قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-checksum-fcoe-crc قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-checksum-ip-generic قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-checksum-ipv4 قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-checksum-ipv6 قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-checksum-sctp قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-esp-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-fcoe-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-gre-csum-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-gre-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-gso-list قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-gso-partial قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-gso-robust قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-ipxip4-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-ipxip6-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-nocache-copy قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-scatter-gather قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-scatter-gather-fraglist قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-sctp-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-tcp-ecn-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-tcp-mangleid-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-tcp-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-tcp6-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-tunnel-remcsum-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-udp-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-udp_tnl-csum-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-udp_tnl-segmentation قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-tx-vlan-stag-hw-insert قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.feature-txvlan قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.fec-mode قالب: پرچم‌ها (NMSettingEthtoolFecMode) مقادیر معتبر: auto (0x2), off (0x4), rs (0x8), baser (0x10), llrs (0x20) ethtool.pause-autoneg قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.pause-rx قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.pause-tx قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: on, off, ignore ethtool.ring-rx قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.ring-rx-jumbo قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.ring-rx-mini قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ethtool.ring-tx قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 تنظیمات generic (generic setting) تنظیمات پیوند عمومی (Generic Link). ویژگی‌ها: generic.device-handler نام گرداننده دستگاه (device handler) که برای افزودن و حذف دستگاه برای این اتصال فراخوانی می‌شود. نام فقط می‌تواند شامل نویسه‌های الفبایی-عددی ASCII و '-'، '_'، '.' باشد. نام نمی‌تواند با '.' شروع شود. برای جزئیات بیشتر در مورد نحوه نوشتن گرداننده دستگاه به صفحه راهنمای NetworkManager-dispatcher(8) مراجعه کنید. با تنظیم این ویژگی، اتصال عمومی به صورت «مجازی» درمی‌آید، به این معنی که می‌تواند بدون دستگاه موجود فعال شود؛ دستگاه در زمان شروع اتصال با فراخوانی device-handler ایجاد خواهد شد. قالب: رشته تنظیمات gsm (gsm setting) تنظیمات پهن‌باند همراه مبتنی بر GSM. ویژگی‌ها: gsm.apn نام مستعار: apn نام نقطه دسترسی GPRS (APN) که هنگام برقراری نشست داده با شبکه مبتنی بر GSM استفاده می‌شود. مقدار APN اغلب نحوه صورت‌حساب مصرف شبکه کاربر را تعیین می‌کند و اینکه آیا کاربر به اینترنت دسترسی دارد یا صرفاً به یک شبکه محصور ارائه‌دهنده (walled-garden) دسترسی خواهد داشت؛ بنابراین استفاده از APN صحیح برای طرح پهن‌باند همراه کاربر بسیار مهم است. بر اساس بخش ۱۴.۹ استاندارد GSM 03.60، این APN تنها می‌تواند شامل نویسه‌های a-z، 0-9، . و - باشد. اگر APN تعیین نشده باشد (حالت پیش‌فرض)، ممکن است بر اساس تنظیم «auto-config» شناسایی شود. این ویژگی می‌تواند صریحاً به یک رشته خالی تنظیم شود تا از این کار جلوگیری کرده و از هیچ APN استفاده نشود. قالب: رشته gsm.auto-config هنگامی که TRUE باشد، تنظیماتی مانند APN، نام کاربری یا گذرواژه به طور پیش‌فرض روی مقادیری قرار می‌گیرند که با شبکه ثبت‌شده مودم در پایگاه‌داده ارائه‌دهندگان پهن‌باند همراه (Mobile Broadband Provider database) مطابقت دارند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.device-id شناسه یکتای دستگاه (ارائه‌شده توسط سرویس مدیریت WWAN) که این اتصال برای آن اعمال می‌شود. در صورت تعیین، اتصال تنها برای دستگاه مشخص‌شده اعمال خواهد شد. قالب: رشته gsm.device-uid شناسه یکتای UID دستگاه (ارائه‌شده توسط سرویس مدیریت WWAN) که این اتصال برای آن اعمال می‌شود. بر خلاف «device-id» که یک ویژگی ذاتی دستگاه متصل است، این تنظیم به ویژگی تعیین‌شده توسط یک قانون UDEV اشاره دارد. به مستندات «Common udev tags» -> «ID_MM_PHYSDEV_UID» در ModemManager مراجعه کنید. در صورت تعیین، اتصال تنها برای دستگاه مشخص‌شده اعمال خواهد شد. قالب: رشته gsm.home-only هنگامی که TRUE باشد، تنها اتصالات به شبکه خانگی مجاز خواهند بود. اتصال به شبکه‌های رومینگ برقرار نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.initial-eps-bearer-apn برای مودم‌های LTE، این گزینه APN را برای حامل اولیه EPS (initial EPS bearer) که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، تنظیم می‌کند. تنظیم این پارامتر مستلزم TRUE بودن initial-eps-bearer-configure است. قالب: رشته gsm.initial-eps-bearer-configure برای مودم‌های LTE، این تنظیم مشخص می‌کند که آیا حامل اولیه EPS هنگام برقراری اتصال باید پیکربندی شود یا خیر. در صورت تنظیم بودن initial-eps-bearer-apn، این مقدار TRUE در نظر گرفته می‌شود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.initial-eps-bearer-noauth برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت NOAUTH را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، تنظیم می‌کند. اگر TRUE باشد، طرف مقابل نیازی به احراز هویت خود در برابر کلاینت نخواهد داشت. اگر FALSE باشد، احراز هویت از طرف راه دور الزامی است. تقریباً در تمامی موارد، این مقدار باید TRUE باشد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.initial-eps-bearer-password برای مودم‌های LTE، این گزینه گذرواژه حامل اولیه EPS را که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، تنظیم می‌کند. تنظیم این پارامتر مستلزم TRUE بودن initial-eps-bearer-configure است. قالب: رشته gsm.initial-eps-bearer-password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی «initial-eps-bearer-password» را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) gsm.initial-eps-bearer-refuse-chap برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت CHAP را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.initial-eps-bearer-refuse-eap برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت EAP را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.initial-eps-bearer-refuse-mschap برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت MSCHAP را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.initial-eps-bearer-refuse-mschapv2 برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت MSCHAPV2 را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.initial-eps-bearer-refuse-pap برای مودم‌های LTE، این گزینه روش احراز هویت PAP را برای حامل اولیه EPS که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، غیرفعال می‌کند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off gsm.initial-eps-bearer-username برای مودم‌های LTE، این گزینه نام کاربری حامل اولیه EPS را که هنگام اتصال به شبکه راه‌اندازی می‌شود، تنظیم می‌کند. تنظیم این پارامتر مستلزم TRUE بودن initial-eps-bearer-configure است. قالب: رشته gsm.mtu اگر غیرصفر باشد، فقط بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر ارسال می‌شوند و بسته‌های بزرگ‌تر به چندین فریم شکسته خواهند شد. قالب: عدد صحیح مقادیر ویژه: auto gsm.network-id شناسه شبکه (قالب GSM LAI، یعنی MCC-MNC) برای اجبار به ثبت در یک شبکه مشخص. در صورت تعیین شناسه شبکه، NetworkManager تلاش می‌کند تا دستگاه را وادار به ثبت‌نام فقط در شبکه مشخص‌شده کند. این کار می‌تواند برای اطمینان از عدم رومینگ دستگاه در زمانی که کنترل مستقیم رومینگ دستگاه امکان‌پذیر نیست استفاده شود. قالب: رشته gsm.number تنظیم قدیمی که برای کمک به برقراری نشست‌های داده PPP در مودم‌های مبتنی بر GSM استفاده می‌شد. این ویژگی از نسخه ۱.۱۶ منسوخ شده است. مقادیر ارائه‌شده توسط کاربر برای این تنظیم دیگر استفاده نمی‌شوند. قالب: رشته gsm.password نام مستعار: password گذرواژه مورد استفاده برای احراز هویت در شبکه، در صورت نیاز. بسیاری از ارائه‌دهندگان به گذرواژه نیازی ندارند، یا هر گذرواژه‌ای را می‌پذیرند. اما اگر گذرواژه‌ای الزامی باشد، در اینجا مشخص می‌شود. قالب: رشته gsm.password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی «password» را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) gsm.pin اگر سیم‌کارت با یک PIN قفل شده باشد، پیش از درخواست هرگونه عملیات دیگر باید قفل آن باز شود. برای امکان‌پذیر شدن کارکرد دستگاه، PIN را در اینجا مشخص کنید. قالب: رشته gsm.pin-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی «pin» را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) gsm.sim-id شناسه یکتای سیم‌کارت (ارائه‌شده توسط سرویس مدیریت WWAN) که این اتصال برای آن اعمال می‌شود. در صورت تعیین، اتصال برای هر دستگاهی که توسط «device-id» نیز مجاز شناخته شده و حاوی سیم‌کارتی مطابق با شناسه داده‌شده باشد، اعمال خواهد شد. قالب: رشته gsm.sim-operator-id یک رشته MCC/MNC مانند «310260» یا «21601» که اپراتور مشخص شبکه تلفن همراه را که این اتصال برای آن اعمال می‌شود، شناسایی می‌کند. در صورت تعیین، اتصال برای هر دستگاهی که توسط «device-id» و «sim-id» نیز مجاز شناخته شده و حاوی سیم‌کارت عرضه‌شده توسط اپراتور داده‌شده باشد، اعمال خواهد شد. قالب: رشته gsm.username نام مستعار: user نام کاربری مورد استفاده برای احراز هویت در شبکه، در صورت نیاز. بسیاری از ارائه‌دهندگان به نام کاربری نیازی ندارند، یا هر نام کاربری را می‌پذیرند. اما اگر نام کاربری الزامی باشد، در اینجا مشخص می‌شود. قالب: رشته تنظیمات hsr (hsr setting) تنظیمات HSR/PRP. ویژگی‌ها: hsr.interlink نام درگاه میانجی (interlink) اختیاری در رابط HSR. قالب: رشته hsr.multicast-spec نام مستعار: multicast-spec بایت آخر آدرس نظارتی (supervision address). قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 255 hsr.port1 نام مستعار: port1 نام رابط درگاه ۱ (port1) در HSR. این ویژگی اجباری است. قالب: رشته hsr.port2 نام مستعار: port2 نام رابط درگاه ۲ (port2) در HSR. این ویژگی اجباری است. قالب: رشته hsr.protocol-version نسخه پروتکل مورد استفاده برای رابط HSR/PRP را پیکربندی می‌کند. مقدار «default» (-1) نسخه پروتکل را روی نسخه پیش‌فرض برای پروتکل قرار می‌دهد. مقدار «hsr-2010» (0) نسخه پروتکل را به HSRv0 (IEC 62439-3:2010) تنظیم می‌کند. مقدار «hsr-2012» (1) نسخه پروتکل را به HSRv1 (IEC 62439-3:2012) تنظیم می‌کند. قالب: انتخاب (NMSettingHsrProtocolVersion) مقادیر معتبر: default (-1), hsr-2010 (0), hsr-2012 (1) hsr.prp پروتکل مورد استفاده توسط رابط، اعم از PRP یا HSR. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off تنظیمات infiniband (infiniband setting) تنظیمات اینفینی‌باند (Infiniband). ویژگی‌ها: infiniband.mac-address نام مستعار: mac در صورت تعیین، این اتصال تنها برای دستگاه IPoIB اعمال می‌شود که آدرس MAC دائمی آن مطابقت داشته باشد. این ویژگی آدرس MAC دستگاه را تغییر نمی‌دهد (یعنی جعل MAC نیست). قالب: آدرس MAC اینفینی‌باند (Infiniband MAC address) infiniband.mtu نام مستعار: mtu اگر غیرصفر باشد، فقط بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر ارسال می‌شوند و بسته‌های بزرگ‌تر به چندین فریم شکسته خواهند شد. قالب: عدد صحیح مقادیر ویژه: auto infiniband.p-key نام مستعار: p-key کلید p-key اینفینی‌باند جهت استفاده برای این دستگاه. مقدار -1 به معنای استفاده از p-key پیش‌فرض است (معروف به «p-key در نمایه ۰»). در غیر این صورت، این مقدار یک عدد صحیح بدون علامت ۱۶ بیتی است که بیت بالای آن (0x8000) در صورتی که یک p-key «عضویت کامل» (full membership) باشد، تنظیم شده است. مقادیر 0 و 0x8000 مجاز نیستند. با تنظیم p-key، نام رابط همیشه «$parent.$p_key» خواهد بود. تنظیم «connection.interface-name» به یک نام دیگر پشتیبانی نمی‌شود. توجه داشته باشید که کرنل در داخل همیشه بیت عضویت کامل را تنظیم می‌کند، اگرچه نام رابط این موضوع را منعکس نمی‌کند. معمولاً کاربر مایل است یک p-key با عضویت کامل به همراه پرچم 0x8000 پیکربندی کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 65535 مقادیر ویژه: default (-1) infiniband.parent نام مستعار: parent نام رابط دستگاه والد (parent) این دستگاه. معمولاً NULL است، اما اگر ویژگی «p_key» تنظیم شده باشد، باید دستگاه پایه را با تنظیم این ویژگی یا «mac-address» مشخص کنید. قالب: رشته infiniband.transport-mode نام مستعار: transport-mode حالت انتقال IP-over-InfiniBand؛ یا «datagram» یا «connected». قالب: رشته مقادیر معتبر: datagram, connected تنظیمات ipv4 (ipv4 setting) تنظیمات IPv4. ویژگی‌ها: ipv4.addresses نام مستعار: ip4 فهرستی از نشانی‌های IPv4 و طول پیشوند (prefix length) آن‌ها. چندین نشانی را می‌توان با کاما از هم جدا کرد. به عنوان مثال "192.168.1.5/24, 10.1.0.5/24". نشانی‌ها با اولویت نزولی فهرست می‌شوند، به این معنی که اولین نشانی، نشانی اصلی خواهد بود. قالب: فهرستی از نشانی‌ها جداشده با کاما ipv4.auto-route-ext-gw اتصالات VPN به طور پیش‌فرض مسیر را به صورت خودکار اضافه می‌کنند مگر اینکه این تنظیم روی FALSE قرار داده شود. برای سایر انواع اتصال، افزودن چنین مسیر خودکاری در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شود و تنظیم این گزینه روی TRUE هیچ تأثیری ندارد. قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown ipv4.clat عملکرد CLAT (مترجم سمت مشتری یا Customer-side translator) را کنترل می‌کند. قابلیت CLAT برای پیاده‌سازی بخش کلاینت 464XLAT (استاندارد RFC 6877) استفاده می‌شود؛ معماری‌ای که اتصال IPv4 را برای میزبان‌ها در شبکه‌های فقط-IPv6 فراهم می‌سازد. هنگامی که CLAT فعال باشد، NetworkManager پیشوند NAT64 را از اعلان‌های مسیریاب IPv6 (یا Router Advertisements) کشف می‌کند؛ اگر پیشوند NAT64 اعلان شود، NetworkManager یک برنامه BPF را برای انجام ترجمه بدون حالت (stateless) بسته‌ها میان IPv4 و IPv6 نصب می‌کند. تنظیم روی "no" (0) قابلیت CLAT را کاملاً غیرفعال می‌کند. مقدار "auto" (1) فقط زمانی CLAT را فعال می‌کند که روش IPv4 برابر 'auto' باشد و دستگاه درگاه (gateway) بومی IPv4 نداشته باشد. مقدار "force" (2) حتی اگر روش IPv4 برابر 'auto' نباشد و حتی اگر دستگاه دارای درگاه بومی IPv4 باشد، CLAT را فعال می‌کند. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، مقدار واقعی از پیکربندی سراسری خوانده می‌شود؛ اگر مشخص نشده باشد، به طور پیش‌فرض "no" (0) خواهد بود. در آینده مقدار پیش‌فرض جایگزین (fallback) به "auto" (1) تغییر خواهد یافت. قالب: انتخابی (NMSettingIp4ConfigClat) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), auto (1), force (2) ipv4.dad-timeout حداکثر مهلت زمانی به میلی‌ثانیه برای بررسی وجود نشانی‌های IP تکراری در شبکه. اگر تداخل نشانی شناسایی شود، فعال‌سازی با شکست مواجه خواهد شد. این ویژگی در حال حاضر فقط برای IPv4 پیاده‌سازی شده است. مقدار صفر به این معنی است که هیچ تشخیص نشانی تکراری انجام نمی‌شود، -1 به معنای مقدار پیش‌فرض است (یا مقدار پیکربندی‌شده سراسری در NetworkManager.conf یا ۲۰۰ میلی‌ثانیه). مقداری بزرگ‌تر از صفر، یک مهلت زمانی بر حسب میلی‌ثانیه است. توجه داشته باشید که بازه‌های زمانی طبق RFC 5227 مشمول تصادفی‌سازی هستند و بنابراین مدت زمان واقعی می‌تواند بین نصف و کل زمان مشخص‌شده در این ویژگی باشد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 30000 مقادیر ویژه: default (-1), off (0) ipv4.dhcp-client-id رشته‌ای که به کارساز DHCP ارسال می‌شود تا دستگاه محلی را شناسایی کند و کارساز DHCP ممکن است از آن برای سفارشی‌سازی اجاره (lease) و گزینه‌های DHCP استفاده کند. هنگامی که این ویژگی یک رشته هگزادسیمال ('aa:bb:cc') باشد، به عنوان شناسه کلاینت باینری تفسیر می‌شود که در این صورت بایت اول مطابق بخش ۹.۱۴ از RFC 2132 به عنوان فیلد 'type' در نظر گرفته می‌شود و بایت‌های باقی‌مانده می‌توانند یک نشانی سخت‌افزاری باشند (مانند '01:xx:xx:xx:xx:xx:xx' که در آن 1 نوع ARP اترنت و بقیه نشانی MAC است). اگر این ویژگی یک رشته هگزادسیمال نباشد، به عنوان شناسه کلاینت غیر سخت‌افزاری در نظر گرفته شده و فیلد 'type' روی 0 تنظیم می‌شود. مقادیر ویژه "mac" و "perm-mac" پشتیبانی می‌شوند که از نشانی MAC فعلی یا دائمی دستگاه برای تولید یک شناسه کلاینت با نوع اترنت (01) استفاده می‌کنند. در حال حاضر، این گزینه‌ها فقط برای پیوندهای از نوع اترنت کار می‌کنند. مقدار ویژه "ipv6-duid" از DUID موجود در ویژگی "ipv6.dhcp-duid" به عنوان یک شناسه کلاینت سازگار با RFC 4361 استفاده می‌کند. به عنوان IAID از "ipv4.dhcp-iaid" استفاده می‌کند و در صورت عدم تنظیم به "ipv6.dhcp-iaid" بازمی‌گردد. مقدار ویژه "duid" یک شناسه کلاینت سازگار با RFC 4361 بر اساس "ipv4.dhcp-iaid" تولید می‌کند و از DUID تولیدشده با هش کردن /etc/machine-id بهره می‌برد. مقدار ویژه "stable" برای تولید شناسه کلاینت نوع 0 بر اساس stable-id (به connection.stable-id مراجعه کنید) و یک کلید به ازای هر میزبان پشتیبانی می‌شود. اگر stable-id را تنظیم کنید، ممکن است بخواهید مشخصه "${DEVICE}" یا "${MAC}" را بگنجانید تا کلیدی به ازای هر دستگاه به دست آورید. مقدار ویژه "none" از ارسال هرگونه شناسه کلاینت جلوگیری می‌کند. توجه داشته باشید که این کار معمولاً توصیه نمی‌شود. در صورت عدم تنظیم، مقدار پیش‌فرض پیکربندی‌شده سراسری در NetworkManager.conf استفاده می‌شود. اگر همچنان تنظیم نشده باشد، کلاینت داخلی dhcp به طور پیش‌فرض روی "mac" قرار می‌گیرد. قالب: رشته مقادیر ویژه: mac, perm-mac, duid, ipv6-duid, stable, none ipv4.dhcp-dscp مقدار فیلد DSCP (کلاس ترافیک یا traffic class) هدر IP را مشخص می‌کند. هنگام خالی بودن، مقدار پیش‌فرض سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعیین نشده باشد، "CS0" فرض می‌شود. مقادیر مجاز عبارتند از: "CS0"، "CS4" و "CS6". این ویژگی در حال حاضر فقط برای IPv4 معتبر است و فقط توسط پلاگین DHCP "داخلی" (internal) پشتیبانی می‌شود. قالب: رشته مقادیر معتبر: CS0, CS4, CS6 ipv4.dhcp-fqdn اگر ویژگی "dhcp-send-hostname" برابر TRUE باشد، هنگام دریافت اجاره (lease)، مقدار FQDN مشخص‌شده به کارساز DHCP ارسال خواهد شد. این ویژگی و "dhcp-hostname" مانعة‌الجمع هستند و نمی‌توانند هم‌زمان تنظیم شوند. قالب: رشته ipv4.dhcp-hostname اگر ویژگی "dhcp-send-hostname" برابر TRUE باشد، هنگام دریافت اجاره، نام مشخص‌شده به کارساز DHCP ارسال خواهد شد. این ویژگی و "dhcp-fqdn" مانعة‌الجمع هستند و نمی‌توانند هم‌زمان تنظیم شوند. قالب: رشته ipv4.dhcp-hostname-flags پرچم‌های مربوط به نام میزبان (hostname) و FQDN در DHCP. در حال حاضر، این ویژگی فقط شامل پرچم‌هایی برای کنترل پرچم‌های FQDN تنظیم‌شده در گزینه DHCP FQDN است. پرچم‌های FQDN پشتیبانی‌شده عبارتند از "fqdn-serv-update" (0x1)، "fqdn-encoded" (0x2) و "fqdn-no-update" (0x4). هنگامی که هیچ پرچم FQDN تنظیم نشده باشد و "fqdn-clear-flags" (0x8) تنظیم شده باشد، گزینه DHCP FQDN حاوی هیچ پرچمی نخواهد بود. در غیر این صورت، اگر هیچ پرچم FQDN تنظیم نشده باشد و "fqdn-clear-flags" (0x8) نیز تنظیم نشده باشد، پرچم‌های استاندارد FQDN در درخواست تنظیم می‌شوند: "fqdn-serv-update" (0x1)، "fqdn-encoded" (0x2) برای IPv4 و "fqdn-serv-update" (0x1) برای IPv6. هنگامی که این ویژگی روی مقدار پیش‌فرض "none" (0x0) تنظیم شود، یک پیش‌فرض سراسری از پیکربندی NetworkManager خوانده می‌شود. اگر آن مقدار تنظیم نشده باشد یا آن هم "none" (0x0) باشد، آن‌گاه پرچم‌های استاندارد FQDN که در بالا شرح داده شد در درخواست‌های DHCP ارسال می‌شوند. قالب: پرچم‌ها (NMDhcpHostnameFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), fqdn-serv-update (0x1), fqdn-encoded (0x2), fqdn-no-update (0x4), fqdn-clear-flags (0x8) ipv4.dhcp-iaid رشته‌ای حاوی «شناسه انجمن هویت» (Identity Association Identifier یا IAID) که توسط کلاینت DHCP استفاده می‌شود. این رشته می‌تواند یک عدد ۳۲ بیتی باشد (به صورت دهدهی، هگزادسیمال یا اعداد هگزادسیمال جداشده با دو نقطه). همچنین می‌توان آن را روی مقادیر ویژه "mac"، "perm-mac"، "ifname" یا "stable" تنظیم کرد. هنگامی که روی "mac" (یا "perm-mac") تنظیم شود، ۴ بایت آخر نشانی MAC فعلی (یا دائمی) به عنوان IAID استفاده می‌شود. هنگامی که روی "ifname" تنظیم شود، IAID با هش کردن نام رابط محاسبه می‌شود. مقدار ویژه "stable" می‌تواند برای تولید یک IAID بر اساس stable-id (به connection.stable-id مراجعه کنید)، یک کلید به ازای هر میزبان و نام رابط استفاده شود. هنگامی که این ویژگی تنظیم نشده باشد، مقدار از پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، IAID برابر "ifname" فرض می‌شود. برای DHCPv4، شناسه IAID فقط با مقادیر "duid" و "ipv6-duid" در "ipv4.dhcp-client-id" برای تولید client-id استفاده می‌شود. برای DHCPv6، توجه داشته باشید که در حال حاضر این ویژگی فقط توسط پلاگین "داخلی" DHCPv6 پشتیبانی می‌شود. شناسه DHCPv6 IAID که در عمل برای یک رابط فعال‌شده فعلی استفاده می‌شود، در اطلاعات اجاره (lease) دستگاه نمایش داده می‌شود. قالب: رشته ipv4.dhcp-ipv6-only-preferred گزینه DHCPv4 موسوم به «ترجیح فقط-IPv6» (IPv6-Only Preferred - گزینه ۱۰۸ طبق RFC 8925) را کنترل می‌کند. هنگامی که روی "yes" (1) تنظیم شود، میزبان این گزینه را به فهرست درخواست پارامتر (parameter request list) اضافه می‌کند؛ اگر کارساز DHCP گزینه را بازگرداند، میزبان کلاینت DHCP را برای بازه زمانی مشخص‌شده در این گزینه متوقف می‌کند. اگر میزبان از حالت فقط-IPv6 پشتیبانی می‌کند این ویژگی را فعال کنید؛ یعنی یا تمام برنامه‌ها توانایی کار به صورت فقط-IPv6 را دارند یا شکلی از CLAT (464XLAT) مستقر شده است. اگر روی "auto" (2) تنظیم شود، در صورتی که روش IPv6 برابر "auto" باشد و پروفایل اتصال ipv4.clat را روی "yes" یا "auto" تنظیم کرده باشد، گزینه به طور خودکار فعال می‌شود. اگر این دو شرط برآورده شوند، میزبان می‌تواند در حالت فقط-IPv6 کار کند و بنابراین غیرفعال کردن DHCPv4 در صورتی که شبکه نیز از آن پشتیبانی کند ایمن خواهد بود. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، مقدار واقعی از پیکربندی سراسری خوانده می‌شود؛ اگر مشخص نشده باشد، به طور پیش‌فرض "auto" (2) خواهد بود. اگر روش IPv6 اتصال روی "disabled" تنظیم شده باشد، این ویژگی بی‌تأثیر است و گزینه "IPv6-Only Preferred" همیشه غیرفعال خواهد بود. قالب: انتخابی (NMSettingIP4DhcpIpv6OnlyPreferred) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), yes (1), auto (2) ipv4.dhcp-reject-servers آرایه‌ای از کارسازهایی که پیشنهادهای DHCP (یا DHCP offers) آن‌ها باید رد شود. این ویژگی برای جلوگیری از دریافت اجاره از کارسازهای با پیکربندی نادرست یا سرکش (rogue) مفید است. برای DHCPv4، هر عنصر باید یک نشانی IPv4 باشد که می‌تواند به صورت اختیاری با یک اسلش و طول پیشوند همراه شود (مانند "192.168.122.0/24"). این ویژگی در حال حاضر برای DHCPv6 پیاده‌سازی نشده است. قالب: فهرستی از نشانی‌های IPv4 ipv4.dhcp-send-hostname-deprecated از نسخه ۱.۵۲ این ویژگی منسوخ شده است و فقط به عنوان مقدار جایگزین (fallback) برای dhcp-send-hostname در صورتی که روی 'default' تنظیم شده باشد استفاده می‌شود. این کار فقط برای جلوگیری از خرابی پیکربندی‌های موجود انجام شده و از این پس باید از ویژگی جدید استفاده شود. این ویژگی از نسخه ۱.۵۲ منسوخ شده است؛ به جای آن از نسخه جدید dhcp-send-hostname استفاده کنید. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv4.dhcp-send-hostname اگر TRUE باشد، هنگام دریافت اجاره یک نام میزبان (hostname) به کارساز DHCP ارسال می‌شود. برخی از کارسازهای DHCP از این نام میزبان برای به‌روزرسانی پایگاه‌های داده DNS استفاده می‌کنند و اساساً یک نام میزبان ایستا برای رایانه فراهم می‌سازند. اگر ویژگی dhcp-hostname برابر NULL باشد و این ویژگی TRUE باشد، نام میزبان پایدار فعلی رایانه ارسال می‌شود. مقدار پیش‌فرض برابر default (-1) است. در این حالت مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager خوانده می‌شود. اگر تنظیم نشده باشد، مقدار dhcp-send-hostname-deprecated که به طور پیش‌فرض TRUE است، برای سازگاری عقبرو استفاده می‌شود. در آینده این مورد تغییر خواهد کرد و در صورت نبود پیش‌فرض سراسری، همیشه به TRUE بازخواهد گشت. قالب: انتخابی (NMTernary) مقادیر معتبر: default (-1), false/no (0), true/yes (1) ipv4.dhcp-send-release آیا کلاینت DHCP هنگام غیرفعال کردن و پایین آوردن اتصال، پیام RELEASE را ارسال کند یا خیر. مقدار پیش‌فرض "default" (-1) است. هنگامی که مقدار پیش‌فرض مشخص شود، مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager خوانده می‌شود؛ اگر تنظیم نشده باشد، به عنوان FALSE در نظر گرفته می‌شود. قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown ipv4.dhcp-timeout یک مهلت زمانی برای تراکنش DHCP بر حسب ثانیه. اگر صفر باشد (پیش‌فرض)، یک پیش‌فرض پیکربندی‌شده سراسری استفاده می‌شود. اگر همچنان مشخص نشده باشد، یک مهلت زمانی ویژه دستگاه استفاده می‌شود (معمولاً ۴۵ ثانیه). برای بی‌نهایت روی 2147483647 (MAXINT32) تنظیم کنید. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (0), infinity (2147483647) ipv4.dhcp-vendor-class-identifier گزینه Vendor Class Identifier در DHCP (گزینه ۶۰). نویسه‌های ویژه در رشته داده ممکن است با استفاده از گریزهای سبک C اسکیپ شوند، با این وجود این ویژگی نمی‌تواند حاوی بایت‌های نال (nul) باشد. اگر مقدار به ازای هر پروفایل نامشخص باشد (پیش‌فرض)، یک پیش‌فرض سراسری اتصال بررسی می‌شود. اگر همچنان نامشخص باشد، گزینه DHCP به کارساز ارسال نمی‌شود. قالب: رشته ipv4.dns آرایه‌ای از کارسازهای DNS. هر کارساز را می‌توان یا به عنوان یک نشانی IP ساده (که به صورت اختیاری با یک "#" و نام کارساز SNI برای DNS بر بستر TLS همراه است) یا با ساختار نحو URI مشخص کرد. هنگامی که به صورت یک URI مشخص می‌شود، شکل‌های زیر پشتیبانی می‌شوند: dns+udp://ADDRESS[:PORT]، dns+tls://ADDRESS[:PORT][SERVERNAME]. هنگام استفاده از نحو URI، نشانی‌های IPv6 باید در براکت‌های کروشه‌ای ('[', ']') محصور شوند. قالب: فهرستی از نشانی‌های IPv4 ipv4.dns-options گزینه‌های DNS برای /etc/resolv.conf همان‌طور که در راهنمای resolv.conf(5) شرح داده شده است. گزینه‌های پشتیبانی‌شده فعلی عبارتند از: "attempts"، "debug"، "edns0"، "ndots"، "no-aaaa"، "no-check-names"، "no-reload"، "no-tld-query"، "rotate"، "single-request"، "single-request-reopen"، "timeout"، "trust-ad" و "use-vc". به راهنمای resolv.conf(5) مراجعه کنید. توجه داشته باشید که میان یک فهرست تنظیم‌نشده (پیش‌فرض) و یک فهرست خالی تفاوت وجود دارد. در nmcli، برای لغو تنظیم فهرست مقدار را روی "" قرار دهید. برای تنظیم یک فهرست خالی، آن را روی " " تنظیم کنید. در حال حاضر، یک فهرست تنظیم‌نشده معنایی مشابه یک فهرست خالی دارد. این ممکن است در آینده تغییر کند. تنظیم "trust-ad" تنها در صورتی رعایت می‌شود که پروفایل کارسازهای نام را به resolv.conf ارائه دهد و تمام پروفایل‌های ارائه‌دهنده قابلیت "trust-ad" را فعال کرده باشند. هنگام استفاده از یک پلاگین کش DNS (مانند dnsmasq یا systemd-resolved در NetworkManager.conf)، مقادیر "edns0" و "trust-ad" به طور خودکار اضافه می‌شوند. مقادیر معتبر "ipv4.dns-options" و "ipv6.dns-options" با یکدیگر ادغام می‌شوند. قالب: فهرستی از گزینه‌های DNS جداشده با کاما ipv4.dns-priority اولویت کارسازهای DNS. اولویت نسبی برای کارسازهای DNS مشخص‌شده توسط این تنظیم. مقدار عددی کمتر، بهتر است (اولویت بالاتر). مقادیر منفی اثر ویژه‌ای در حذف سایر پیکربندی‌های دارای مقدار اولویت عددی بزرگ‌تر دارند؛ بنابراین در حضور حداقل یک اولویت منفی، فقط کارسازهای DNS از اتصالاتی با کمترین مقدار اولویت استفاده خواهند شد. برای جلوگیری از هرگونه نشت DNS (یا DNS leak)، اولویت پروفایلی را که باید استفاده شود روی منفی‌ترین مقدار در میان تمام پروفایل‌های اتصالات فعال تنظیم کنید. مقدار صفر یک مقدار پیش‌فرض پیکربندی‌شده سراسری را انتخاب می‌کند. اگر دومی نیز موجود نباشد یا صفر باشد، برای VPNها (شامل WireGuard) به ۵۰ و برای سایر اتصالات به ۱۰۰ تبدیل می‌شود. توجه داشته باشید که این اولویت برای مرتب‌سازی تنظیمات DNS میان چندین اتصال فعال است. این اولویت کارسازهای DNS متعدد را در یک پروفایل اتصال یکسان تفکیک نمی‌کند. هنگامی که چندین دستگاه دارای پیکربندی‌هایی با اولویت یکسان باشند، ابتدا VPNها در نظر گرفته می‌شوند، سپس دستگاه‌هایی با بهترین (کمترین متریک) مسیر پیش‌فرض و سپس سایر دستگاه‌ها. هنگام استفاده از dns=default، کارسازهای با اولویت بالاتر در بالای resolv.conf قرار خواهند گرفت. برای اولویت دادن به یک کارساز خاص نسبت به دیگری در همان اتصال، کافی است آن‌ها را به ترتیب دلخواه مشخص کنید. توجه داشته باشید که تفکیک‌کننده معمولاً کارسازهای نام موجود در /etc/resolv.conf را به ترتیبی که فهرست شده‌اند امتحان می‌کند و در صورت شکست به سراغ کارساز بعدی در فهرست می‌رود. برای مثال به گزینه "rotate" در تنظیم dns-options مراجعه کنید. اگر هرگونه اولویت DNS منفی وجود داشته باشد، آن‌گاه فقط کارسازهای نام از دستگاه‌های دارای آن کمترین اولویت در نظر گرفته خواهند شد. هنگام استفاده از یک تحلیل‌گر DNS که از فوروارد شرطی یا Split DNS پشتیبانی می‌کند (با تنظیمات dns=dnsmasq یا dns=systemd-resolved)، هر اتصال برای پرس‌وجوی دامنه‌های موجود در فهرست جستجوی خود استفاده می‌شود. دامنه‌های جستجو مشخص می‌کنند که از کدام کارسازهای نام پرسیده شود و اولویت DNS برای اولویت‌بندی کارسازهای نام بر اساس دامنه استفاده می‌شود. پرس‌وجوها برای دامنه‌هایی که در هیچ فهرست جستجویی وجود ندارند، از طریق اتصالاتی هدایت می‌شوند که دامنه نویسه عام (wildcard) ویژه '~.' را دارند، که به طور خودکار به اتصالات دارای مسیر پیش‌فرض اضافه می‌شود (یا می‌تواند به صورت دستی اضافه شود). هنگامی که چندین اتصال یک دامنه یکسان را مشخص کنند، اتصالی که بهترین اولویت (کمترین مقدار عددی) را دارد برنده می‌شود. اگر یک زیردامنه روی رابط دیگری پیکربندی شده باشد بدون در نظر گرفتن اولویت پذیرفته می‌شود، مگر اینکه دامنه والد در رابط دیگر اولویت منفی داشته باشد که باعث پوشانده شدن (shadowed) زیردامنه می‌شود. با Split DNS می‌توان با پیکربندی مناسب اولویت‌های DNS و دامنه‌های جستجو، از نشت‌های ناخواسته DNS جلوگیری کرد تا فقط کارسازهای نام رابط مورد نظر پیکربندی شوند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 ipv4.dns-search فهرستی از دامنه‌های جستجوی DNS. دامنه‌هایی که با یک تیلدا ('~') شروع می‌شوند به عنوان دامنه‌های «مسیریابی» در نظر گرفته می‌شوند و فقط برای تصمیم‌گیری درباره رابطی که یک پرس‌وجو باید از طریق آن فوروارد شود استفاده می‌شوند؛ از آن‌ها برای تکمیل نام‌های میزبان فاقد صلاحیت (unqualified) استفاده نمی‌شود. هنگام استفاده از یک پلاگین DNS که از فوروارد شرطی یا Split DNS پشتیبانی می‌کند، دامنه‌های جستجو مشخص می‌کنند که کدام کارسازهای نام مورد پرس‌وجو قرار گیرند. این امر رفتار را نسبت به اجرای با /etc/resolv.conf ساده متفاوت می‌سازد. برای اطلاعات بیشتر به تنظیم dns-priority نیز مراجعه کنید. هنگامی که روی پروفایلی تنظیم شود که DHCP را نیز فعال کرده است، فهرست جستجوی DNS دریافت‌شده به صورت خودکار (گزینه ۱۱۹ برای DHCPv4 و گزینه ۲۴ برای DHCPv6) با فهرست دستی ادغام می‌شود. این کار را می‌توان با تنظیم "ignore-auto-dns" متوقف کرد. توجه داشته باشید که اگر هیچ جستجوی DNSای پیکربندی نشده باشد، مقدار جایگزین از دامنه دریافت شده از DHCP (گزینه ۱۵) گرفته خواهد شد. قالب: فهرستی از رشته‌ها ipv4.forwarding آیا فورواردینگ ویژه رابط در sysctl پیکربندی شود یا خیر. هنگام فعال بودن، رابط به عنوان یک مسیریاب عمل می‌کند تا بسته را از یک رابط به رابط دیگر ارسال (forward) کند. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، مقدار از پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، "auto" (2) استفاده خواهد شد. ویژگی "forwarding" زمانی که "method" روی "shared" تنظیم شده باشد نادیده گرفته می‌شود، زیرا فورواردینگ در این حالت همیشه فعال است. مقادیر پذیرفته‌شده عبارتند از: "default" (-1): استفاده از پیش‌فرض سراسری. "no" (0): غیرفعال. "yes" (1): فعال. "auto" (2): در صورت فعال بودن هرگونه اتصال اشتراکی فعال کن، در غیر این صورت از پیش‌فرض هسته استفاده کن. قالب: انتخابی (NMSettingIPConfigForwarding) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), yes (1), auto (2) ipv4.gateway نام مستعار: gw4 درگاه (gateway) مرتبط با این پیکربندی. این تنظیم تنها در صورتی معنادار است که نشانی‌ها نیز روی دستگاه تنظیم شده باشند. تنظیم درگاه باعث می‌شود NetworkManager یک مسیر پیش‌فرض استاندارد با درگاه به عنوان جهش بعدی (next hop) پیکربندی کند. اگر "never-default" تنظیم شده باشد، این مورد نادیده گرفته می‌شود. یک جایگزین، پیکربندی صریح مسیر پیش‌فرض با یک مسیر دستی و طول پیشوند /0 است. توجه داشته باشید که درگاه معمولاً با مسیریابی که NetworkManager برای رابط‌های WireGuard پیکربندی می‌کند تداخل دارد، بنابراین معمولاً در آن حالت نباید تنظیم شود. به "ip4-auto-default-route" مراجعه کنید. قالب: نشانی IPv4 ipv4.ignore-auto-dns هنگامی که "method" روی "auto" تنظیم شده باشد و این ویژگی TRUE باشد، کارسازهای نام و دامنه‌های جستجوی پیکربندی‌شده به صورت خودکار نادیده گرفته می‌شوند و تنها کارسازهای نام و دامنه‌های جستجوی مشخص‌شده در ویژگی‌های "dns" و "dns-search" (در صورت وجود) استفاده خواهند شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv4.ignore-auto-routes هنگامی که "method" روی "auto" تنظیم شده باشد و این ویژگی TRUE باشد، مسیرهای پیکربندی‌شده به صورت خودکار نادیده گرفته می‌شوند و تنها مسیرهای مشخص‌شده در ویژگی "routes" (در صورت وجود) استفاده خواهند شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv4.link-local پیکربندی محلی پیوند (link-local) در IPv4 را مستقل از پیکربندی ipv4.method فعال و غیرفعال می‌کند. این ویژگی اجازه می‌دهد تا علاوه بر سایر نشانی‌ها، مانند نشانی‌های پیکربندی‌شده دستی یا دریافت‌شده از یک کارساز DHCP، یک نشانی link-local (169.254.x.y/16) نیز به دست آید. هنگامی که روی "auto" تنظیم شود، مقدار به "ipv4.method" وابسته است. هنگامی که روی "default" تنظیم شود، قبل از بازگشت به "auto"، پیش‌فرض سراسری اتصال را رعایت می‌کند. توجه داشته باشید که اگر "ipv4.method" برابر "disabled" باشد، آدرس‌دهی محلی پیوند نیز همیشه غیرفعال است. مقدار پیش‌فرض "default" است. از نسخه ۱.۵۲، هنگامی که روی "fallback" تنظیم شود، در صورت عدم تنظیم هیچ نشانی IPv4 دیگر، یک نشانی link-local دریافت می‌شود. قالب: انتخابی (NMSettingIP4LinkLocal) مقادیر معتبر: default (0), auto (1), disabled (2), enabled (3), fallback (4) ipv4.may-fail اگر TRUE باشد، حتی در صورت به پایان رسیدن مهلت زمانی پیکربندی مشخص‌شده توسط این ویژگی، به پیکربندی کلی شبکه اجازه ادامه کار می‌دهد. توجه داشته باشید که حداقل یکی از پیکربندی‌های IP باید با موفقیت انجام شود وگرنه پیکربندی کلی شبکه همچنان با شکست روبرو خواهد شد. به عنوان مثال، در شبکه‌های فقط-IPv6، تنظیم این ویژگی روی TRUE در NMSettingIP4Config اجازه می‌دهد در صورت شکست پیکربندی IPv4 اما تکمیل موفقیت‌آمیز پیکربندی IPv6، پیکربندی کلی شبکه با موفقیت پیش برود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv4.method روش اتصال IPv4 را تنظیم می‌کند. می‌توانید یکی از مقادیر زیر را تعیین کنید: • "auto" - اختصاص خودکار نشانی IPv4 را از DHCP، PPP یا سرویس‌های مشابه فعال می‌کند. • "manual" - پیکربندی نشانی‌های IPv4 ایستا را روی رابط فعال می‌کند. توجه داشته باشید که باید حداقل یک نشانی IP و ماسک زیرشبکه را در ویژگی "ipv4.addresses" تعیین کنید. • "disabled" - پروتکل IPv4 را در این پروفایل اتصال غیرفعال می‌کند. • "shared" - دسترسی شبکه را برای رایانه‌های دیگر فراهم می‌سازد. اگر نشانی IP و ماسک زیرشبکه‌ای را در "ipv4.addresses" مشخص نکنید، NetworkManager نشانی 10.42.x.1/24 را به رابط اختصاص می‌دهد. علاوه بر این، NetworkManager یک کارساز DHCP و فورواردر DNS را راه‌اندازی می‌کند. سپس میزبان‌هایی که به این رابط متصل می‌شوند، نشانی IP از محدوده پیکربندی‌شده دریافت می‌کنند و NetworkManager قابلیت NAT را برای نگاشت نشانی‌های کلاینت به نشانی اتصال شبکه پیش‌فرض فعلی پیکربندی می‌کند. در حال حاضر، NetworkManager از dnsmasq به عنوان کارساز DHCP/DNS برای اشتراک‌گذاری اتصال استفاده می‌کند. می‌توانید با افزودن فایل‌ها به /etc/NetworkManager/dnsmasq-shared.d/ پیکربندی بیشتری برای dnsmasq ارائه دهید. با این حال توجه داشته باشید که این کار توصیه نمی‌شود، زیرا ممکن است NetworkManager در آینده به پیاده‌سازی متفاوتی روی آورد. • "link-local" - نشانی‌های محلی پیوند (link-local) را مطابق RFC 3927 فعال می‌کند. برنامه NetworkManager یک نشانی تصادفی link-local از زیرشبکه 169.254.0.0/16 به رابط اختصاص می‌دهد. قالب: رشته مقادیر معتبر: auto, link-local, manual, shared, disabled ipv4.never-default اگر TRUE باشد، این اتصال هرگز اتصال پیش‌فرض برای این نوع IP نخواهد بود، به این معنی که هرگز مسیر پیش‌فرض توسط NetworkManager به آن اختصاص نخواهد یافت. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv4.replace-local-rule اتصالات به طور پیش‌فرض قانون محلی اولویت 0 تولیدشده خودکار را نگه می‌دارند مگر اینکه این تنظیم روی TRUE قرار داده شود. قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown ipv4.required-timeout حداقل بازه زمانی به میلی‌ثانیه که طی آن باید پیکربندی پویای IP پیش از موفقیت اتصال تلاش شود. این ویژگی به عنوان مثال در صورتی مفید است که هر دو IPv4 و IPv6 فعال باشند و مجاز به شکست باشند. به طور معمول اتصال به محض تکمیل یکی از این دو خانواده نشانی با موفقیت برقرار می‌شود؛ با تعیین یک مهلت زمانی لازم به عنوان مثال برای IPv4، می‌توان اطمینان حاصل کرد که حتی اگر IPv6 زودتر از IPv4 موفق شود، NetworkManager پیش از فعال شدن اتصال، مدتی برای IPv4 منتظر می‌ماند. توجه داشته باشید که اگر "may-fail" برای همان خانواده نشانی FALSE باشد، این ویژگی هیچ اثری ندارد زیرا NetworkManager باید تا پایان کل مهلت زمانی DHCP صبر کند. مقدار صفر به این معنی است که هیچ مهلت زمانی لازمی وجود ندارد، -1 به معنای مقدار پیش‌فرض است (یا بازنویسی پیکربندی ipvx.required-timeout یا صفر). قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (-1), infinity (2147483647) ipv4.route-metric متریک پیش‌فرض برای مسیرهایی که صراحتاً یک متریک را مشخص نمی‌کنند. مقدار پیش‌فرض -1 به این معنی است که متریک به صورت خودکار بر اساس نوع دستگاه انتخاب می‌شود. این متریک برای مسیرهای پویا، مسیرهای دستی (ایستا) که تنظیم متریک صریح ندارند، مسیرهای پیشوند نشانی، و مسیر پیش‌فرض اعمال می‌شود. توجه داشته باشید که برای IPv6، هسته مقدار صفر (0) را می‌پذیرد اما آن را به 1024 (پیش‌فرض کاربر) تبدیل می‌کند. بنابراین، تنظیم این ویژگی روی صفر عملاً به معنای تنظیم آن روی 1024 است. برای IPv4، صفر یک مقدار عادی برای متریک به شمار می‌رود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 4294967295 ipv4.route-table مسیریابی خط‌مشی (مسیریابی مبدأ یا policy routing) را فعال کرده و جدول مسیریابی مورد استفاده هنگام افزودن مسیرها را مشخص می‌کند. این امر بر تمام مسیرها تأثیر می‌گذارد، از جمله مسیرهای دستگاه، IPv4LL، DHCP، SLAAC، مسیرهای پیش‌فرض و مسیرهای ایستا. اما توجه داشته باشید که مسیرهای ایستا می‌توانند به صورت جداگانه با تعیین صریح یک جدول مسیریابی غیرصفر، این تنظیم را بازنویسی کنند. اگر تنظیم جدول روی صفر رها شود، واجد شرایط بازنویسی از طریق پیکربندی سراسری خواهد بود. اگر این ویژگی حتی پس از اعمال مقدار پیکربندی سراسری صفر باشد، مسیریابی خط‌مشی برای خانواده نشانی این اتصال غیرفعال می‌شود. غیرفعال بودن مسیریابی خط‌مشی به این معنی است که NetworkManager تمام مسیرها را به جدول اصلی (main) اضافه خواهد کرد (به جز مسیرهای ایستا که صراحتاً جدول متفاوتی را پیکربندی می‌کنند). علاوه بر این، NetworkManager هیچ مسیر اضافی را از جداولی به جز جدول اصلی حذف نخواهد کرد. این کار برای حفظ سازگاری عقبرو برای کاربرانی است که جداول مسیریابی را خارج از NetworkManager مدیریت می‌کنند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 مقادیر ویژه: unspec (0), main (254) ipv4.routed-dns آیا مسیرهایی برای کارسازهای DNS اضافه شود یا خیر. هنگام فعال بودن، NetworkManager برای هر کارساز DNS مرتبط با این اتصال، چه به صورت ایستا (تعریف‌شده در پروفایل اتصال) و چه به صورت پویا (به عنوان مثال، دریافت‌شده از طریق DHCP)، یک مسیر اضافه می‌کند. این مسیر تضمین می‌کند که کارساز DNS از طریق این رابط در دسترس است. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، مقدار از پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، این ویژگی غیرفعال است. قالب: انتخابی (NMSettingIPConfigRoutedDns) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), yes (1) ipv4.routes فهرستی از نشانی‌های مقصد IPv4، طول پیشوند، نشانی‌های اختیاری جهش بعدی (next hop) IPv4، متریک اختیاری مسیر، صفت‌های اختیاری. نحو معتبر عبارت است از: "ip[/prefix] [next-hop] [metric] [attribute=val]...[,ip[/prefix]...]". برای مثال "192.0.2.0/24 10.1.1.1 77, 198.51.100.0/24". صفت‌های گوناگونی پشتیبانی می‌شوند: • "advmss" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "cwnd" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "initcwnd" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "initrwnd" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "lock-advmss" - یک مقدار بولی. • "lock-cwnd" - یک مقدار بولی. • "lock-initcwnd" - یک مقدار بولی. • "lock-initrwnd" - یک مقدار بولی. • "lock-mtu" - یک مقدار بولی. • "lock-window" - یک مقدار بولی. • "mtu" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "onlink" - یک مقدار بولی. پرچم onlink برای مسیرهای IPv4 بدون درگاه نادیده گرفته می‌شود. این همچنین بدان معناست که با یک "weight" مثبت، مسیر نمی‌تواند با مسیرهای ECMP که onlink هستند و درگاه دارند ادغام شود. • "quickack" - یک مقدار بولی. • "rto_min" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. مقدار به میلی‌ثانیه است. • "scope" - یک عدد صحیح ۸ بیتی بدون علامت. فقط IPv4. • "src" - یک نشانی IPv4. • "table" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. مقدار پیش‌فرض به ipv4.route-table بستگی دارد. • "tos" - یک عدد صحیح ۸ بیتی بدون علامت. فقط IPv4. • "type" - یکی از موارد unicast, local, blackhole, unreachable, prohibit, throw. پیش‌فرض unicast است. • "weight" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت در بازه 0 تا 256. وزن غیرصفر نشان می‌دهد که مسیر IPv4 یک مسیر ECMP IPv4 است. برنامه NetworkManager به‌طور خودکار مسیرهای سازگار ECMP را در مسیرهای چندجهشی ادغام می‌کند. تنظیم روی صفر یا حذف این صفت، مسیرهای تک‌جهشی را پیکربندی می‌کند که ادغام نخواهند شد. اگر مسیر هیچ شریکی برای ادغام پیدا نکند، به صورت مسیر تک‌جهشی پیکربندی می‌شود. توجه داشته باشید که در NetworkManager، در حال حاضر همه جهش‌های بعدی یک مسیر ECMP باید دارای پرچم "onlink" یکسانی باشند تا بتوانند ادغام شوند. • "window" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. برای جزئیات بیشتر به `man ip-route` نیز مراجعه کنید. قالب: فهرستی از مسیرها جداشده با کاما ipv4.routing-rules فهرستی از قوانین مسیریابی جداشده با کاما برای مسیریابی خط‌مشی (policy routing). این قالب بر اساس نحو ip rule add است و عمدتاً با آن سازگار می‌باشد. یک تفاوت این است که قوانین مسیریابی در NetworkManager همیشه نیاز به یک اولویت ثابت دارند. همچنین، گزینه‌های "lookup" و "table" از نام جدول پشتیبانی نمی‌کنند، بلکه فقط عدد می‌پذیرند. مثال: priority 5 from 192.167.4.0/24 table 45 قالب: فهرستی از قوانین مسیریابی جداشده با کاما ipv4.shared-dhcp-lease-time این گزینه به شما امکان می‌دهد مدت زمان اجاره سفارشی DHCP را برای روش اتصال اشتراکی (shared) بر حسب ثانیه مشخص کنید. مقدار باید عددی بین 120 و 31536000 (یک سال) باشد. اگر این گزینه مشخص نشده باشد، مقدار 3600 (یک ساعت) استفاده می‌شود. مقادیر ویژه عبارتند از 0 برای مقدار پیش‌فرض ۱ ساعت و 2147483647 (MAXINT32) برای زمان اجاره بی‌نهایت. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (0), infinity (2147483647) ipv4.shared-dhcp-range این گزینه به شما امکان می‌دهد یک محدوده سفارشی DHCP را برای روش اتصال اشتراکی (shared) مشخص کنید. انتظار می‌رود مقدار در قالب `,` باشد. این محدوده باید بخشی از شبکه‌ای باشد که با گزینه ipv4.address تنظیم شده است و نباید شامل نشانی شبکه یا نشانی پخش همگانی (broadcast) باشد. اگر این گزینه مشخص نشده باشد، محدوده DHCP به طور خودکار بر اساس نشانی رابط تعیین می‌شود. محدوده به گونه‌ای انتخاب می‌شود که مجاور نشانی رابط، قبل یا بعد از آن باشد و محدوده بزرگ‌تر ممکن ترجیح داده می‌شود. محدوده برای پر کردن فضای نشانی موجود تنظیم خواهد شد، به جز شبکه‌هایی با طول پیشوند بزرگ‌تر از ۲۴، که طوری با آن‌ها رفتار می‌شود که گویی طول پیشوند آن‌ها ۲۴ است. قالب: رشته تنظیمات ipv6 (ipv6 setting) تنظیمات IPv6. ویژگی‌ها: ipv6.addr-gen-mode پیکربندی روش ایجاد شناسه رابط IPv6 برای آدرس‌ها با استفاده از پیکربندی خودکار بدون حالت آدرس IPv6 بر اساس RFC4862 و آدرس‌های محلی پیوند (Link Local). مقادیر مجاز عبارتند از: "eui64" (0)، "stable-privacy" (1)، "default" (3) یا "default-or-eui64" (2). اگر این ویژگی روی "eui64" تنظیم شود، آدرس‌ها با استفاده از توکن رابط مشتق‌شده از آدرس سخت‌افزاری ایجاد خواهند شد. این امر باعث می‌شود بخش میزبان آدرس ثابت بماند و امکان ردیابی حضور میزبان هنگام تغییر شبکه‌ها را فراهم کند. آدرس تنها در صورت تعویض سخت‌افزار رابط تغییر می‌کند. در صورت تشخیص آدرس تکراری، هیچ سازوکار جایگزینی برای ایجاد آدرس دیگر وجود ندارد. در صورت پیکربندی، از "ipv6.token" به جای آدرس MAC برای تولید آدرس‌ها در پیکربندی خودکار بدون حالت استفاده می‌شود. اگر این ویژگی روی "stable-privacy" تنظیم شود، شناسه رابط همان‌گونه که در RFC7217 مشخص شده ایجاد می‌شود. این کار با درهم‌سازی (هش کردن) یک کلید مختص میزبان (به راهنمای NetworkManager(8) مراجعه کنید)، نام رابط، ویژگی "connection.stable-id" اتصال و پیشوند آدرس عمل می‌کند. این ویژگی با دشوارتر کردن استفاده از آدرس برای ردیابی حضور میزبان، حریم خصوصی را بهبود می‌بخشد و با تعویض سخت‌افزار رابط شبکه نیز آدرس پایدار می‌ماند. مقادیر ویژه "default" و "default-or-eui64" به مقدار پیش‌فرض سراسری اتصال همان‌طور که در راهنمای NetworkManager.conf(5) مستند شده است، رجوع می‌کنند. اگر پیش‌فرض سراسری مشخص نشده باشد، مقدار جایگزین به ترتیب "stable-privacy" یا "eui64" خواهد بود. در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض هنگام ایجاد یک پروفایل جدید "default" است. توجه داشته باشید که این تنظیم از پسوندهای حریم خصوصی (Privacy Extensions) که توسط ویژگی "ip6-privacy" پیکربندی می‌شوند مجزا است و بر آدرس‌های موقت پیکربندی‌شده با آن گزینه تأثیری نمی‌گذارد. قالب: یکی از "eui64" (0)، "stable-privacy" (1)، "default" (3) یا "default-or-eui64" (2) مقادیر معتبر: eui64 (0), stable-privacy (1), default-or-eui64 (2), default (3) ipv6.addresses نام مستعار: ip6 فهرستی از آدرس‌های IPv6 و طول پیشوند آن‌ها. چندین آدرس را می‌توان با کاما از هم جدا کرد. به عنوان مثال "2001:db8:85a3::8a2e:370:7334/64, 2001:db8:85a3::5/64". آدرس‌ها به ترتیب اولویت نزولی فهرست شده‌اند، به این معنی که اولین آدرس، آدرس اصلی خواهد بود. این می‌تواند در انتخاب آدرس مبدا IPv6 تفاوت ایجاد کند (RFC 6724، بخش 5). قالب: فهرستی از آدرس‌ها با جداکننده کاما ipv6.auto-route-ext-gw اتصالات VPN به طور پیش‌فرض مسیر را به صورت خودکار اضافه می‌کنند مگر اینکه این تنظیم روی FALSE قرار داده شود. برای سایر انواع اتصال، افزودن چنین مسیر خودکاری در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شود و تنظیم این گزینه روی TRUE هیچ تأثیری ندارد. قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown ipv6.dhcp-duid رشته‌ای شامل شناسه یکتای DHCPv6 (به اختصار DUID) که توسط کلاینت DHCP برای شناسایی خود به سرورهای DHCPv6 استفاده می‌شود (RFC 3315). این DUID در گزینه Client Identifier منتقل می‌شود. اگر این ویژگی یک رشته هگزادسیمال ('aa:bb:cc') باشد، به عنوان یک DUID باینری تفسیر شده و به صورت یک مقدار مات (opaque) در گزینه Client Identifier درج می‌شود. مقدار ویژه "lease" شناسه DUID استفاده‌شده قبلی را از فایل اجاره (lease) متعلق به این اتصال بازیابی می‌کند. اگر هیچ DUID یافت نشود، یک DUID-UUID سراسری و دائمی (RFC 6355) بر اساس machine-id ایجاد خواهد شد. مقادیر ویژه "llt" و "ll" یک DUID از نوع LLT یا LL (به RFC 3315 مراجعه کنید) بر اساس آدرس MAC فعلی دستگاه تولید می‌کنند. به منظور تلاش برای ارائه یک DUID-LLT پایدار، فیلد زمان حاوی یک برچسب زمانی ثابت خواهد بود که به صورت سراسری (برای تمام پروفایل‌ها) استفاده شده و روی دیسک ذخیره می‌شود. مقادیر ویژه "stable-llt"، "stable-ll" و "stable-uuid" یک DUID از نوع مربوطه تولید می‌کنند که از stable-id اتصال و یک کلید یکتا به ازای هر میزبان مشتق می‌شود. در صورتی که این پروفایل روی چندین دستگاه فعال شود، ممکن است بخواهید مشخص‌کننده "${DEVICE}" یا "${MAC}" را در stable-id بگنجانید. بنابراین، آدرس لایه پیوند در "stable-ll" و "stable-llt" یک آدرس تولیدشده و مشتق از stable id خواهد بود. مقدار زمان DUID-LLT در گزینه "stable-llt" از میان یک بازه زمانی ایستا به مدت سه سال انتخاب می‌شود (حد بالای این بازه همان برچسب زمانی ثابتی است که در "llt" استفاده شده است). هنگامی که این ویژگی تنظیم نشده باشد، مقدار سراسری ارائه‌شده برای "ipv6.dhcp-duid" استفاده می‌شود. اگر هیچ مقدار سراسری ارائه نشده باشد، مقدار پیش‌فرض "lease" فرض می‌شود. قالب: رشته ipv6.dhcp-hostname اگر ویژگی "dhcp-send-hostname" برابر با TRUE باشد، هنگام دریافت اجاره (lease)، نام مشخص‌شده به سرور DHCP ارسال می‌شود. این ویژگی و "dhcp-fqdn" مانعة‌الجمع هستند و نمی‌توانند هم‌زمان تنظیم شوند. قالب: رشته ipv6.dhcp-hostname-flags پرچم‌های مربوط به نام میزبان DHCP و FQDN. در حال حاضر، این ویژگی فقط شامل پرچم‌هایی برای کنترل پرچم‌های FQDN تنظیم‌شده در گزینه DHCP FQDN است. پرچم‌های FQDN پشتیبانی‌شده عبارتند از "fqdn-serv-update" (0x1)، "fqdn-encoded" (0x2) و "fqdn-no-update" (0x4). زمانی که هیچ پرچم FQDN تنظیم نشده باشد و "fqdn-clear-flags" (0x8) تنظیم شده باشد، گزینه DHCP FQDN فاقد هرگونه پرچم خواهد بود. در غیر این صورت، اگر هیچ پرچم FQDN تنظیم نشده باشد و "fqdn-clear-flags" (0x8) نیز تنظیم نشده باشد، پرچم‌های استاندارد FQDN در درخواست تنظیم می‌شوند: "fqdn-serv-update" (0x1)، "fqdn-encoded" (0x2) برای IPv4 و "fqdn-serv-update" (0x1) برای IPv6. هنگامی که این ویژگی روی مقدار پیش‌فرض "none" (0x0) تنظیم شده باشد، مقدار پیش‌فرض سراسری در پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود. اگر آن مقدار تنظیم نشده باشد یا آن هم "none" (0x0) باشد، آنگاه پرچم‌های استاندارد FQDN توصیف‌شده در بالا در درخواست‌های DHCP ارسال می‌شوند. قالب: پرچم‌ها (NMDhcpHostnameFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), fqdn-serv-update (0x1), fqdn-encoded (0x2), fqdn-no-update (0x4), fqdn-clear-flags (0x8) ipv6.dhcp-iaid رشته‌ای شامل "شناسه انتساب هویت" (IAID) که توسط کلاینت DHCP استفاده می‌شود. این رشته می‌تواند یک عدد ۳۲ بیتی باشد (به صورت ده‌دهی، شانزده‌شانزدهی یا اعداد شانزده‌شانزدهی جداشده با دو‌نقطه). علاوه بر این می‌توان آن را روی مقادیر ویژه "mac"، "perm-mac"، "ifname" یا "stable" تنظیم کرد. هنگامی که روی "mac" (یا "perm-mac") تنظیم شود، ۴ بایت آخر آدرس MAC فعلی (یا دائمی) به عنوان IAID استفاده می‌شود. هنگامی که روی "ifname" تنظیم شود، IAID با درهم‌سازی (هش) نام رابط محاسبه می‌شود. مقدار ویژه "stable" را می‌توان برای ایجاد یک IAID بر اساس stable-id (به connection.stable-id مراجعه کنید)، یک کلید به ازای هر میزبان و نام رابط استفاده کرد. هنگامی که این ویژگی تنظیم نشده باشد، مقدار حاصل از پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، IAID برابر با "ifname" فرض می‌شود. برای DHCPv4، شناسه IAID تنها با مقادیر "duid" و "ipv6-duid" در "ipv4.dhcp-client-id" برای ایجاد client-id استفاده می‌شود. برای DHCPv6، توجه داشته باشید که در حال حاضر این ویژگی تنها توسط افزونه DHCPv6 از نوع "internal" پشتیبانی می‌شود. شناسه DHCPv6 IAID که در عمل برای یک رابط فعال استفاده شده است، در اطلاعات اجاره (lease) دستگاه نمایش داده می‌شود. قالب: رشته ipv6.dhcp-pd-hint یک آدرس IPv6 که پس از آن یک اسلش و طول پیشوند می‌آید. در صورت تنظیم، این مقدار به عنوان راهنمایی (hint) برای سرور DHCPv6 ارسال می‌شود که نشان‌دهنده واگذاری پیشوند (IA_PD) مورد نظر ما برای دریافت است. برای ارائه راهنمایی فقط در مورد طول پیشوند بدون پیشوند مشخص، بخش آدرس را روی آدرس صفر تنظیم کنید (برای مثال "::/60"). قالب: رشته ipv6.dhcp-send-hostname-deprecated از نسخه 1.52 این ویژگی منسوخ شده و فقط به عنوان مقدار جایگزین برای dhcp-send-hostname در صورتی که روی 'default' تنظیم شده باشد استفاده می‌شود. این کار فقط برای جلوگیری از خرابی پیکربندی‌های موجود انجام شده و از این پس باید از ویژگی جدید استفاده شود. این ویژگی از نسخه 1.52 منسوخ شده است. به جای آن از نسخه جدید dhcp-send-hostname استفاده کنید. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv6.dhcp-send-hostname اگر برابر با TRUE باشد، هنگام دریافت اجاره (lease)، یک نام میزبان به سرور DHCP ارسال می‌شود. برخی از سرورهای DHCP از این نام میزبان برای به‌روزرسانی پایگاه‌های داده DNS استفاده می‌کنند که اساساً یک نام میزبان ایستا برای رایانه فراهم می‌کند. اگر ویژگی dhcp-hostname برابر با NULL باشد و این ویژگی روی TRUE تنظیم شده باشد، نام میزبان پایدار فعلی رایانه ارسال می‌شود. مقدار پیش‌فرض default (-1) است. در این حالت مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود. اگر تنظیم نشده باشد، مقدار برگرفته از dhcp-send-hostname-deprecated که به طور پیش‌فرض TRUE است، جهت حفظ سازگاری با گذشته استفاده می‌شود. در آینده این رفتار تغییر خواهد کرد و در صورت نبود پیش‌فرض سراسری، همیشه به TRUE بازمی‌گردد. قالب: انتخابی (NMTernary) مقادیر معتبر: default (-1), false/no (0), true/yes (1) ipv6.dhcp-send-release مشخص می‌کند که آیا کلاینت DHCP هنگام غیرفعال کردن اتصال، پیام RELEASE را ارسال کند یا خیر. مقدار پیش‌فرض "default" (-1) است. هنگامی که مقدار پیش‌فرض مشخص شود، مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager جستجو می‌شود و اگر تنظیم نشده باشد، FALSE در نظر گرفته می‌شود. قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown ipv6.dhcp-timeout مهلت زمانی برای یک تراکنش DHCP بر حسب ثانیه. اگر صفر باشد (پیش‌فرض)، پیش‌فرضِ پیکربندی‌شده سراسری استفاده می‌شود. اگر باز هم مشخص نشده باشد، مهلت زمانی ویژه دستگاه استفاده می‌شود (معمولاً ۴۵ ثانیه). برای بی‌نهایت، آن را روی 2147483647 (MAXINT32) تنظیم کنید. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (0), infinity (2147483647) ipv6.dns آرایه‌ای از سرورهای DNS. هر سرور می‌تواند یا به صورت یک آدرس IP ساده (که به صورت اختیاری یک "#" و نام سرور SNI برای پروتکل DNS روی TLS به دنبال آن می‌آید) یا با ساختار URI مشخص شود. هنگامی که به صورت یک URI مشخص می‌شود، ساختارهای زیر پشتیبانی می‌شوند: dns+udp://ADDRESS[:PORT], dns+tls://ADDRESS[:PORT][SERVERNAME] . هنگام استفاده از ساختار URI، آدرس‌های IPv6 باید درون براکت‌های کروشه ('[', ']') قرار گیرند. قالب: فهرستی از آدرس‌های IPv6 ipv6.dns-options گزینه‌های DNS برای /etc/resolv.conf همان‌طور که در راهنمای resolv.conf(5) توضیح داده شده است. گزینه‌های پشتیبانی‌شده در حال حاضر عبارتند از "attempts", "debug", "edns0", "ndots", "no-aaaa", "no-check-names", "no-reload", "no-tld-query", "rotate", "single-request", "single-request-reopen", "timeout", "trust-ad", "use-vc" و همچنین "inet6", "ip6-bytestring", "ip6-dotint", "no-ip6-dotint". به راهنمای resolv.conf(5) مراجعه کنید. توجه داشته باشید که میان یک فهرست تنظیم‌نشده (پیش‌فرض) و یک فهرست خالی تفاوت وجود دارد. در nmcli، برای لغو تنظیم فهرست مقدار را روی "" قرار دهید. برای تنظیم یک فهرست خالی، آن را روی " " تنظیم کنید. در حال حاضر، یک فهرست تنظیم‌نشده همان معنای فهرست خالی را دارد. این ممکن است در آینده تغییر کند. تنظیم "trust-ad" تنها در صورتی اعمال می‌شود که پروفایل در ارائه سرورهای نام به resolv.conf مشارکت داشته باشد و تمامی پروفایل‌های ارائه‌دهنده نیز "trust-ad" را فعال کرده باشند. هنگام استفاده از یک افزونه ذخیره‌سازی موقت DNS (مانند dnsmasq یا systemd-resolved در NetworkManager.conf)، مقادیر "edns0" و "trust-ad" به صورت خودکار افزوده می‌شوند. گزینه‌های معتبر "ipv4.dns-options" و "ipv6.dns-options" با یکدیگر ادغام می‌شوند. قالب: فهرستی از گزینه‌های DNS با جداکننده کاما ipv6.dns-priority اولویت سرورهای DNS. اولویت نسبی سرورهای DNS که توسط این تنظیم مشخص می‌شوند. مقدار عددی کمتر بهتر است (اولویت بالاتر). مقادیر منفی این اثر ویژه را دارند که سایر پیکربندی‌های دارای مقدار اولویت عددی بزرگ‌تر را حذف می‌کنند؛ بنابراین در صورت وجود حداقل یک اولویت منفی، فقط سرورهای DNS از اتصالات دارای کمترین مقدار اولویت استفاده خواهند شد. برای جلوگیری از هرگونه نشت DNS (DNS leak)، اولویت پروفایلی را که باید استفاده شود روی منفی‌ترین مقدار در میان تمامی پروفایل‌های اتصالات فعال تنظیم کنید. مقدار صفر یک مقدار پیش‌فرضِ پیکربندی‌شده سراسری را انتخاب می‌کند. اگر دومی نیز موجود نباشد یا صفر باشد، برای VPNها (شامل WireGuard) به طور پیش‌فرض 50 و برای سایر اتصالات 100 خواهد بود. توجه داشته باشید که این اولویت برای مرتب‌سازی تنظیمات DNS میان چندین اتصال فعال است. این گزینه اولویت چند سرور DNS درون یک پروفایل اتصال یکسان را تعیین نمی‌کند. هنگامی که چندین دستگاه دارای پیکربندی‌هایی با اولویت یکسان باشند، ابتدا VPNها در نظر گرفته می‌شوند، سپس دستگاه‌هایی با بهترین (کمترین متریک) مسیر پیش‌فرض و پس از آن سایر دستگاه‌ها. هنگام استفاده از dns=default، سرورهای با اولویت بالاتر در بالای resolv.conf قرار خواهند گرفت. برای اولویت دادن به یک سرور خاص نسبت به سرور دیگر در همان اتصال، کافی است آن‌ها را به ترتیب مورد نظر مشخص کنید. توجه داشته باشید که تحلیل‌گر (resolver) به طور معمول سرورهای نام را در /etc/resolv.conf به همان ترتیب فهرست‌شده امتحان می‌کند و در صورت عدم موفقیت به سراغ سرور بعدی در فهرست می‌رود. به عنوان مثال گزینه "rotate" از تنظیم dns-options را ببینید. اگر هرگونه اولویت منفی برای DNS وجود داشته باشد، آنگاه فقط سرورهای نام از دستگاه‌های دارای آن کمترین اولویت در نظر گرفته خواهند شد. هنگام استفاده از یک تحلیل‌گر DNS که از ارجاع شرطی (Conditional Forwarding) یا تفکیک DNS (Split DNS) پشتیبانی می‌کند (با تنظیمات dns=dnsmasq یا dns=systemd-resolved)، هر اتصال برای پرس‌وجوی دامنه‌های موجود در فهرست جستجوی خود استفاده می‌شود. دامنه‌های جستجو مشخص می‌کنند که از کدام سرورهای نام پرسیده شود و اولویت DNS برای اولویت‌بندی سرورهای نام بر اساس دامنه استفاده می‌شود. پرس‌وجوها برای دامنه‌هایی که در هیچ فهرست جستجویی وجود ندارند، از طریق اتصالاتی هدایت می‌شوند که دامنه نویسه عام ویژه '~.' را دارند؛ این دامنه به طور خودکار به اتصالات دارای مسیر پیش‌فرض اضافه می‌شود (یا می‌توان آن را به صورت دستی اضافه کرد). هنگامی که چندین اتصال یک دامنه یکسان را مشخص کنند، اتصالی که بهترین اولویت (کمترین مقدار عددی) را دارد برنده می‌شود. اگر یک زیردامنه روی رابط دیگری پیکربندی شده باشد، بدون در نظر گرفتن اولویت پذیرفته خواهد شد، مگر اینکه دامنه والد در رابط دیگر اولویت منفی داشته باشد که باعث سایه‌اندازی (shadowed) بر زیردامنه می‌شود. با Split DNS می‌توان با پیکربندی صحیح اولویت‌های DNS و دامنه‌های جستجو، از نشت ناخواسته DNS جلوگیری کرد تا فقط سرورهای نام رابط مورد نظر پیکربندی شوند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 ipv6.dns-search فهرستی از دامنه‌های جستجوی DNS. دامنه‌هایی که با یک علامت مد ('~') شروع می‌شوند به عنوان دامنه‌های «مسیریابی» در نظر گرفته شده و فقط برای تصمیم‌گیری درباره رابطی که پرس‌وجو باید از طریق آن هدایت شود به کار می‌روند؛ از آن‌ها برای تکمیل نام‌های میزبان بدون صلاحیت (unqualified) استفاده نمی‌شود. هنگام استفاده از افزونه DNS که از ارجاع شرطی یا تفکیک DNS (Split DNS) پشتیبانی می‌کند، دامنه‌های جستجو مشخص می‌کنند که از کدام سرورهای نام پرس‌وجو شود. این کار رفتار را نسبت به اجرای ساده با /etc/resolv.conf متفاوت می‌سازد. برای اطلاعات بیشتر تنظیم dns-priority را نیز ببینید. هنگامی که روی پروفایلی تنظیم شود که DHCP نیز روی آن فعال است، فهرست جستجوی DNS دریافت‌شده به صورت خودکار (گزینه 119 برای DHCPv4 و گزینه 24 برای DHCPv6) با فهرست دستی ادغام می‌شود. با تنظیم "ignore-auto-dns" می‌توان از این کار جلوگیری کرد. توجه داشته باشید که اگر هیچ جستجوی DNS پیکربندی نشده باشد، مقدار جایگزین از دامنه دریافت‌شده از DHCP (گزینه 15) مشتق خواهد شد. قالب: فهرستی از رشته‌ها ipv6.gateway نام مستعار: gw6 دروازه (gateway) مرتبط با این پیکربندی. این گزینه تنها در صورتی معنادار است که آدرس‌ها نیز روی دستگاه تنظیم شده باشند. تنظیم دروازه باعث می‌شود NetworkManager یک مسیر پیش‌فرض استاندارد با این دروازه به عنوان گام بعدی (next hop) پیکربندی کند. اگر "never-default" تنظیم شده باشد، این مقدار نادیده گرفته می‌شود. یک راهکار جایگزین، پیکربندی صریح مسیر پیش‌فرض با یک مسیر دستی و طول پیشوند /0 است. توجه داشته باشید که دروازه معمولاً با مسیریابی که NetworkManager برای رابط‌های WireGuard پیکربندی می‌کند تداخل دارد، بنابراین معمولاً در آن حالت نباید تنظیم شود. به "ip4-auto-default-route" مراجعه کنید. قالب: آدرس IPv6 ipv6.ignore-auto-dns هنگامی که "method" روی "auto" و این ویژگی روی TRUE تنظیم شده باشد، سرورهای نام و دامنه‌های جستجوی پیکربندی‌شده به صورت خودکار نادیده گرفته می‌شوند و فقط سرورهای نام و دامنه‌های جستجوی مشخص‌شده در ویژگی‌های "dns" و "dns-search" (در صورت وجود) استفاده خواهند شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv6.ignore-auto-routes هنگامی که "method" روی "auto" و این ویژگی روی TRUE تنظیم شده باشد، مسیرهای پیکربندی‌شده به صورت خودکار نادیده گرفته می‌شوند و فقط مسیرهای مشخص‌شده در ویژگی "routes" (در صورت وجود) استفاده خواهند شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv6.ip6-privacy پیکربندی پسوندهای حریم خصوصی IPv6 برای SLAAC، که در RFC4941 شرح داده شده است. در صورت فعال بودن، باعث می‌شود هسته علاوه بر آدرس عمومی تولیدشده از آدرس MAC از طریق EUI-64 اصلاح‌شده، یک آدرس موقت IPv6 نیز ایجاد کند. این کار حریم خصوصی را بهبود می‌بخشد، اما از سوی دیگر ممکن است در برخی برنامه‌ها مشکلاتی ایجاد کند. مقادیر مجاز عبارتند از: -1: نامشخص، 0: غیرفعال، 1: فعال (ترجیح آدرس عمومی)، 2: فعال (ترجیح آدرس‌های موقت). تنظیم مقدار "-1" (پیش‌فرض) برای یک اتصال به معنای بازگشت به مقدار پیکربندی سراسری "ipv6.ip6-privacy" است. اگر آن هم مشخص نشده باشد یا روی "-1" تنظیم شده باشد، مقدار از "/proc/sys/net/ipv6/conf/default/use_tempaddr" خوانده می‌شود. توجه داشته باشید که این تنظیم از آدرس‌های حریم خصوصی پایدار (Stable Privacy) که می‌توان با گزینه "stable-privacy" در ویژگی "addr-gen-mode" به عنوان راهکار دیگری برای جلوگیری از ردیابی میزبان با آدرس‌های IPv6 فعال کرد، متمایز است. قالب: انتخابی (NMSettingIP6ConfigPrivacy) مقادیر معتبر: unknown/default (-1), disabled (0), prefer-public-addr (1), prefer-temp-addr (2) ipv6.may-fail اگر TRUE باشد، اجازه می‌دهد تا پیکربندی کلی شبکه حتی در صورت پایان مهلت زمانی (timeout) پیکربندی مشخص‌شده توسط این ویژگی ادامه یابد. توجه داشته باشید که حداقل یکی از پیکربندی‌های IP باید با موفقیت انجام شود، در غیر این صورت پیکربندی کلی شبکه همچنان ناموفق خواهد بود. به عنوان مثال، در شبکه‌های مبتنی بر IPv6 خالص، تنظیم این ویژگی روی TRUE در NMSettingIP4Config اجازه می‌دهد در صورت شکست پیکربندی IPv4 اما تکمیل موفقیت‌آمیز پیکربندی IPv6، پیکربندی کلی شبکه با موفقیت انجام شود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv6.method روش اتصال IPv6 را تنظیم می‌کند. می‌توانید یکی از مقادیر زیر را تنظیم کنید: • "auto" - پیکربندی خودکار IPv6 را فعال می‌کند. به طور پیش‌فرض، NetworkManager از اعلان‌های روتر (Router Advertisements) استفاده می‌کند و اگر روتر پرچم "managed" را اعلان کند، NetworkManager یک آدرس و پیشوند IPv6 را از سرور DHCPv6 درخواست می‌کند. • "dhcp" - یک آدرس و پیشوند IPv6 را از یک سرور DHCPv6 درخواست می‌کند. توجه داشته باشید که DHCPv6 گزینه‌هایی برای ارائه مسیرها و دروازه پیش‌فرض ندارد. در نتیجه، با استفاده از روش "dhcp"، اتصالات به زیرشبکه خود محدود می‌شوند. • "manual" - پیکربندی آدرس‌های ایستای IPv6 را روی رابط فعال می‌کند. توجه داشته باشید که باید حداقل یک آدرس IP و پیشوند را در ویژگی "ipv6.addresses" تنظیم کنید. • "disabled" - پروتکل IPv6 را در این پروفایل اتصال غیرفعال می‌کند. • "ignore" - به NetworkManager دستور می‌دهد که هیچ تغییری در پیکربندی IPv6 روی رابط ایجاد نکند. به عنوان مثال، پس از آن می‌توانید از قابلیت "accept_ra" در هسته برای پذیرش اعلان‌های روتر استفاده کنید. • "shared" - دسترسی شبکه را برای سایر رایانه‌ها فراهم می‌کند. برنامه NetworkManager یک پیشوند را از سرور بالادستی DHCPv6 درخواست می‌کند، آدرسی را به رابط اختصاص می‌دهد و پیشوند را برای کلاینت‌هایی که به این رابط متصل می‌شوند اعلان می‌کند. • "link-local" - یک آدرس تصادفی محلی پیوند (link-local) از زیرشبکه fe80::/64 به رابط اختصاص می‌دهد. اگر مقادیر "auto"، "dhcp"، "manual"، "ignore" یا "shared" را تنظیم کنید، NetworkManager علاوه بر آدرس سراسری، یک آدرس محلی پیوند IPv6 نیز به رابط اختصاص می‌دهد. این کار مطابق با RFC 4291 است. قالب: رشته مقادیر معتبر: ignore, auto, dhcp, link-local, manual, shared, disabled ipv6.mtu اندازه واحد بیشینه انتقال (MTU) بر حسب بایت. اگر صفر باشد (پیش‌فرض)، مقدار MTU به طور خودکار از اعلان‌های روتر تنظیم شده یا برابر با MTU لایه پیوند باقی می‌ماند. اگر بیشتر از MTU لایه پیوند، یا بزرگ‌تر از صفر اما کمتر از کمینه MTU مربوط به IPv6 یعنی 1280 باشد، این مقدار هیچ تأثیری نخواهد داشت. قالب: عدد صحیح مقادیر ویژه: auto ipv6.never-default اگر برابر با TRUE باشد، این اتصال هرگز اتصال پیش‌فرض برای این نوع IP نخواهد بود، به این معنی که هیچ‌گاه مسیر پیش‌فرض توسط NetworkManager به آن اختصاص داده نمی‌شود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipv6.ra-timeout مهلت زمانی برای انتظار اعلان‌های روتر (Router Advertisements) بر حسب ثانیه. اگر صفر باشد (پیش‌فرض)، مقدار پیش‌فرضِ پیکربندی‌شده سراسری استفاده می‌شود. اگر باز هم نامشخص باشد، مهلت زمانی به تنظیمات sysctl دستگاه بستگی دارد. برای مقدار بی‌نهایت، آن را روی 2147483647 (MAXINT32) تنظیم کنید. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (0), infinity (2147483647) ipv6.replace-local-rule اتصالات به طور پیش‌فرض قانون محلی با اولویت 0 که خودکار ایجاد شده است را حفظ می‌کنند مگر اینکه این تنظیم روی TRUE قرار داده شود. قالب: سه‌گانه (ternary) مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown ipv6.required-timeout حداقل بازه زمانی بر حسب میلی‌ثانیه که طی آن باید پیکربندی پویای IP پیش از موفقیت اتصال تلاش شود. این ویژگی به عنوان مثال در صورتی مفید است که هر دو IPv4 و IPv6 فعال باشند و اجازه شکست داشته باشند. به طور معمول به محض تکمیل یکی از این دو خانواده آدرس، اتصال با موفقیت برقرار می‌شود؛ با تنظیم مهلت زمانی لازم به عنوان مثال برای IPv4، می‌توان اطمینان حاصل کرد که حتی اگر IPv6 زودتر از IPv4 موفق شود، NetworkManager پیش از فعال شدن اتصال، مدتی را برای IPv4 منتظر می‌ماند. توجه داشته باشید که اگر "may-fail" برای همان خانواده آدرس FALSE باشد، این ویژگی هیچ تأثیری ندارد زیرا NetworkManager باید تا پایان کل مهلت زمانی DHCP منتظر بماند. مقدار صفر به این معنی است که هیچ مهلت زمانی لازمی وجود ندارد، مقدار -1 به معنای مقدار پیش‌فرض است (یا بازنویسی پیکربندی ipvx.required-timeout یا صفر). قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (-1), infinity (2147483647) ipv6.route-metric متریک پیش‌فرض برای مسیرهایی که به صراحت متریکی را مشخص نمی‌کنند. مقدار پیش‌فرض -1 به این معنی است که متریک به صورت خودکار بر اساس نوع دستگاه انتخاب می‌شود. این متریک برای مسیرهای پویا، مسیرهای دستی (ایستا) که فاقد تنظیم صریح متریک هستند، مسیرهای پیشوند آدرس و مسیر پیش‌فرض اعمال می‌شود. توجه داشته باشید که برای IPv6، هسته مقدار صفر (0) را می‌پذیرد اما آن را به 1024 (پیش‌فرض کاربر) تبدیل می‌کند. بنابراین، تنظیم این ویژگی روی صفر عملاً به معنای تنظیم آن روی 1024 است. برای IPv4، صفر یک مقدار معمولی برای متریک است. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 4294967295 ipv6.route-table فعال‌سازی مسیریابی خط‌مشی (مسیریابی مبدأ) و تنظیم جدول مسیریابی مورداستفاده هنگام افزودن مسیرها. این گزینه بر تمامی مسیرها، از جمله مسیرهای دستگاه، IPv4LL، DHCP، SLAAC، مسیرهای پیش‌فرض و مسیرهای ایستا تأثیر می‌گذارد. اما توجه داشته باشید که مسیرهای ایستا می‌توانند با تعیین صریح یک جدول مسیریابی غیرصفر، این تنظیم را به صورت جداگانه بازنویسی کنند. اگر تنظیم جدول روی صفر باقی بماند، واجد شرایط بازنویسی از طریق پیکربندی سراسری است. اگر این ویژگی حتی پس از اعمال مقدار پیکربندی سراسری صفر باشد، مسیریابی خط‌مشی برای خانواده آدرس این اتصال غیرفعال می‌شود. غیرفعال بودن مسیریابی خط‌مشی به این معناست که NetworkManager تمامی مسیرها را به جدول اصلی (main) اضافه خواهد کرد (به جز مسیرهای ایستایی که به صراحت جدول متفاوتی را پیکربندی می‌کنند). علاوه بر این، NetworkManager هیچ مسیر اضافی را از جداولی غیر از جدول اصلی حذف نخواهد کرد. این امر برای حفظ سازگاری با گذشته برای کاربرانی است که جداول مسیریابی را خارج از NetworkManager مدیریت می‌کنند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 مقادیر ویژه: unspec (0), main (254) ipv6.routed-dns مشخص می‌کند که آیا مسیرهایی برای سرورهای DNS اضافه شوند یا خیر. در صورت فعال بودن، NetworkManager برای هر سرور DNS که به این اتصال مرتبط است، چه به صورت ایستا (تعریف‌شده در پروفایل اتصال) یا پویا (برای مثال، دریافت‌شده از طریق DHCP)، یک مسیر اضافه می‌کند. این مسیر تضمین می‌کند که سرور DNS از طریق این رابط در دسترس باشد. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، از مقدار موجود در پیکربندی سراسری استفاده می‌شود؛ اگر هیچ پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، این ویژگی غیرفعال است. قالب: انتخابی (NMSettingIPConfigRoutedDns) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), yes (1) ipv6.routes فهرستی از آدرس‌های مقصد IPv6، طول پیشوند، آدرس‌های اختیاری گام بعدی IPv6، متریک اختیاری مسیر و صفت اختیاری. ساختار نحوی معتبر به این صورت است: "ip[/prefix] [next-hop] [metric] [attribute=val]...[,ip[/prefix]...]". صفت‌های گوناگونی پشتیبانی می‌شوند: • "advmss" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "cwnd" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "from" - یک آدرس IPv6 با پیشوند اختیاری. فقط برای IPv6. • "initcwnd" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "initrwnd" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "lock-advmss" - یک مقدار بولی. • "lock-cwnd" - یک مقدار بولی. • "lock-initcwnd" - یک مقدار بولی. • "lock-initrwnd" - یک مقدار بولی. • "lock-mtu" - یک مقدار بولی. • "lock-window" - یک مقدار بولی. • "mtu" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. • "onlink" - یک مقدار بولی. • "quickack" - یک مقدار بولی. • "rto_min" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. مقدار بر حسب میلی‌ثانیه است. • "src" - یک آدرس IPv6. • "table" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. مقدار پیش‌فرض به ipv6.route-table بستگی دارد. • "type" - یکی از موارد unicast, local, blackhole, unreachable, prohibit, throw. مقدار پیش‌فرض unicast است. • "window" - یک عدد صحیح ۳۲ بیتی بدون علامت. برای جزئیات به `man ip-route` نیز مراجعه کنید. قالب: فهرستی از مسیرها با جداکننده کاما ipv6.routing-rules فهرستی از قوانین مسیریابی با جداکننده کاما برای مسیریابی خط‌مشی. این قالب بر اساس ساختار نحوی ip rule add بوده و تا حد زیادی با آن سازگار است. یک تفاوت این است که قوانین مسیریابی در NetworkManager همیشه به یک اولویت ثابت نیاز دارند. مثال: priority 5 from 1:2:3::5/128 table 45 قالب: فهرستی از قوانین مسیریابی با جداکننده کاما ipv6.temp-preferred-lifetime طول عمر ترجیحی آدرس‌های موقت ایجادشده به صورت خودکار، بر حسب ثانیه. تنظیم مقدار "0" (پیش‌فرض) برای یک اتصال به معنای بازگشت به تنظیمات پیکربندی سراسری "ipv6.temp-preferred-lifetime" است. اگر آن هم مشخص نشده باشد یا روی "0" تنظیم شده باشد، مقدار از "/proc/sys/net/ipv6/conf/default/temp_prefered_lft" خوانده می‌شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (0) ipv6.temp-valid-lifetime طول عمر معتبر آدرس‌های موقت ایجادشده به صورت خودکار، بر حسب ثانیه. تنظیم مقدار "0" (پیش‌فرض) برای یک اتصال به معنای بازگشت به تنظیمات پیکربندی سراسری "ipv6.temp-valid-lifetime" است. اگر آن هم مشخص نشده باشد یا روی "0" تنظیم شده باشد، مقدار از "/proc/sys/net/ipv6/conf/default/temp_valid_lft" خوانده می‌شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 2147483647 مقادیر ویژه: default (0) ipv6.token پیکربندی توکن برای شناسه‌های رابط توکن‌دار IPv6 بر اساس draft-chown-6man-tokenised-ipv6-identifiers-02. همراه با addr-gen-mode از نوع eui64 کاربرد دارد. در صورت تنظیم، از این توکن به عنوان شناسه رابط IPv6 به جای آدرس سخت‌افزاری استفاده می‌شود. این مورد تنها برای آدرس‌های حاصل از پیکربندی خودکار بدون حالت اعمال می‌شود، نه برای آدرس‌های محلی پیوند (link local) در IPv6. قالب: رشته تنظیمات ip-tunnel (ip-tunnel setting) تنظیمات تونل‌زنی IP. ویژگی‌ها: ip-tunnel.encapsulation-limit تعداد سطوح کپسوله‌سازی اضافی مجاز برای الحاق به ابتدای بسته‌ها را مشخص می‌کند. این ویژگی تنها برای تونل‌های IPv6 اعمال می‌شود. برای غیرفعال کردن این گزینه، مقدار 0x1 (ip6-ign-encap-limit) را به پرچم‌های ip-tunnel اضافه کنید. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 255 ip-tunnel.flags پرچم‌های تونل. در حال حاضر مقادیر زیر پشتیبانی می‌شوند: 0x1 (ip6-ign-encap-limit)، 0x2 (ip6-use-orig-tclass)، 0x4 (ip6-use-orig-flowlabel)، 0x8 (ip6-mip6-dev)، 0x10 (ip6-rcv-dscp-copy) و 0x20 (ip6-use-orig-fwmark). این مقادیر تنها برای تونل‌های IPv6 معتبر هستند. قالب: پرچم‌ها (NMIPTunnelFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), ip6-ign-encap-limit (0x1), ip6-use-orig-tclass (0x2), ip6-use-orig-flowlabel (0x4), ip6-mip6-dev (0x8), ip6-rcv-dscp-copy (0x10), ip6-use-orig-fwmark (0x20) ip-tunnel.flow-label برچسب جریان (flow label) برای انتساب به بسته‌های تونل. این ویژگی تنها برای تونل‌های IPv6 اعمال می‌شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 1048575 ip-tunnel.fwmark مقدار fwmark برای انتساب به بسته‌های تونل. این ویژگی تنها در تونل‌های VTI و VTI6 می‌تواند روی مقداری غیر از صفر تنظیم شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ip-tunnel.input-key کلید استفاده‌شده برای بسته‌های ورودی تونل؛ این ویژگی تنها برای برخی حالت‌های خاص تونل (GRE, IP6GRE) معتبر است. در صورت خالی بودن، هیچ کلیدی استفاده نمی‌شود. قالب: رشته ip-tunnel.local نام مستعار: local نقطه پایانی محلی (local endpoint) تونل؛ مقدار می‌تواند خالی باشد، در غیر این صورت باید حاوی یک نشانی IPv4 یا IPv6 باشد. قالب: رشته ip-tunnel.mode نام مستعار: mode حالت تونل‌زنی. مقادیر معتبر: ipip (1)، gre (2)، sit (3)، isatap (4)، vti (5)، ip6ip6 (6)، ipip6 (7)، ip6gre (8)، vti6 (9)، gretap (10) و ip6gretap (11) قالب: انتخابی (NMIPTunnelMode) مقادیر معتبر: ipip (1), gre (2), sit (3), isatap (4), vti (5), ip6ip6 (6), ipip6 (7), ip6gre (8), vti6 (9), gretap (10), ip6gretap (11) ip-tunnel.mtu در صورت غیرصفر بودن، تنها بسته‌هایی با اندازه تعیین‌شده یا کوچک‌تر را انتقال می‌دهد و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین قطعه (فرگمنت) تقسیم می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر ویژه: auto ip-tunnel.output-key کلید استفاده‌شده برای بسته‌های خروجی تونل؛ این ویژگی تنها برای برخی حالت‌های خاص تونل (GRE, IP6GRE) معتبر است. در صورت خالی بودن، هیچ کلیدی استفاده نمی‌شود. قالب: رشته ip-tunnel.parent نام مستعار: dev در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که دستگاه جدید به آن مقید خواهد شد تا بسته‌های تونل‌شده تنها از طریق آن رابط مسیریابی شوند. قالب: رشته ip-tunnel.path-mtu-discovery آیا کشف MTU مسیر (Path MTU Discovery) روی این تونل فعال شود یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ip-tunnel.remote نام مستعار: remote نقطه پایانی دوردست (remote endpoint) تونل؛ مقدار باید حاوی یک نشانی IPv4 یا IPv6 باشد. قالب: رشته ip-tunnel.tos فیلد نوع سرویس (IPv4) یا کلاس ترافیک (IPv6) که باید روی بسته‌های تونل‌شده تنظیم شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 255 ip-tunnel.ttl مقدار TTL برای انتساب به بسته‌های تونل‌شده. مقدار 0 یک مقدار ویژه به این معنی است که بسته‌ها مقدار TTL را به ارث می‌برند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 255 تنظیمات ipvlan (ipvlan setting) تنظیمات IPVLAN. ویژگی‌ها: ipvlan.mode نام مستعار: mode حالت IPVLAN. مقادیر معتبر: l2 (1)، l3 (2)، l3s (3) قالب: انتخابی (NMSettingIpvlanMode) مقادیر معتبر: l2 (1), l3 (2), l3s (3) ipvlan.parent نام مستعار: dev در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط IPVLAN باید از آن ایجاد شود. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال باید حاوی تنظیم "802-3-ethernet" همراه با ویژگی "mac-address" باشد. قالب: رشته ipvlan.private آیا رابط باید در حالت خصوصی (private) قرار گیرد یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ipvlan.vepa آیا رابط باید در حالت VEPA قرار گیرد یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off تنظیمات macsec (macsec setting) تنظیمات MACSec. ویژگی‌ها: macsec.encrypt نام مستعار: encrypt آیا ترافیک ارسالی باید رمزنگاری شود یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off macsec.mka-cak نام مستعار: cak کلید پیش‌اشتراک‌گذاشته CAK (کلید انجمن اتصال) برای توافق کلید MACsec (یا MKA). باید یک رشته شامل ۳۲ نویسه هگزادسیمال باشد. قالب: رشته macsec.mka-cak-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "mka-cak" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) macsec.mka-ckn نام مستعار: ckn نام کلید پیش‌اشتراک‌گذاشته CKN (نام کلید انجمن اتصال) برای توافق کلید MACsec. باید یک رشته از نویسه‌های هگزادسیمال با طول زوج بین ۲ تا ۶۴ باشد. قالب: رشته macsec.mode نام مستعار: mode نحوه دستیابی به CAK (کلید انجمن اتصال) برای MKA (توافق کلید MACsec) را مشخص می‌کند. قالب: انتخابی (NMSettingMacsecMode) مقادیر معتبر: psk (0), eap (1) macsec.offload حالت تخلیه بار (offload) ماژول MACsec را مشخص می‌کند. مقدار "off" (0) تخلیه بار MACsec را غیرفعال می‌کند. مقادیر "phy" (1) و "mac" (2) به ترتیب درخواست تخلیه بار به لایه PHY یا MAC می‌دهند؛ اگر حالت انتخاب‌شده در دسترس نباشد، اتصال با شکست مواجه می‌شود. مقدار "default" (-1) از مقدار پیش‌فرض سراسری مشخص‌شده در پیکربندی NetworkManager استفاده می‌کند؛ اگر پیش‌فرض سراسری تعریف نشده باشد، مقدار پیش‌فرض توکار "off" (0) است. قالب: انتخابی (NMSettingMacsecOffload) مقادیر معتبر: default (-1), off (0), phy (1), mac (2) macsec.parent نام مستعار: dev در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط MACSEC باید از آن ایجاد شود. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال باید حاوی تنظیم "802-3-ethernet" همراه با ویژگی "mac-address" باشد. قالب: رشته macsec.port نام مستعار: port جزء پورت مربوط به SCI (شناسه کانال امن)، بین ۱ تا ۶۵۵۳۴. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 1 - 65534 macsec.send-sci مشخص می‌کند که آیا SCI (شناسه کانال امن) در تک‌تک بسته‌ها گنجانده شود یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off macsec.validation حالت اعتبارسنجی را برای فریم‌های ورودی مشخص می‌کند. قالب: انتخابی (NMSettingMacsecValidation) مقادیر معتبر: disable (0), check (1), strict (2) تنظیمات macvlan (macvlan setting) تنظیمات MAC VLAN. ویژگی‌ها: macvlan.mode نام مستعار: mode حالت macvlan، که سازوکار ارتباطی بین چندین macvlan را روی همان دستگاه پایینی مشخص می‌کند. قالب: انتخابی (NMSettingMacvlanMode) مقادیر معتبر: vepa (1), bridge (2), private (3), passthru (4), source (5) macvlan.parent نام مستعار: dev در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط MAC-VLAN باید از آن ایجاد شود. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال باید حاوی تنظیم "802-3-ethernet" همراه با ویژگی "mac-address" باشد. قالب: رشته macvlan.promiscuous آیا رابط والد باید در حالت بی‌قید (promiscuous) قرار گیرد یا خیر (به‌طور پیش‌فرض true). قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off macvlan.tap نام مستعار: tap آیا رابط باید از نوع MACVTAP باشد یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off تنظیمات match (match setting) تنظیمات تطبیق (Match). ویژگی‌ها: match.driver فهرستی از نام‌های درایور برای تطبیق. هر عنصر یک الگوی جانشین (wildcard) پوسته است. برای چگونگی استفاده از نویسه‌های ویژه '|'، '&'، '!' و '\\' جهت تطبیق‌های اختیاری و اجباری و معکوس کردن الگو، به NMSettingMatch:interface-name مراجعه کنید. قالب: فهرستی از رشته‌ها match.interface-name فهرستی از نام‌های رابط برای تطبیق. هر عنصر یک الگوی جانشین (wildcard) پوسته است. یک عنصر می‌تواند با نماد لوله (|) یا امپرسند (&) شروع شود. اولی به این معنی است که عنصر اختیاری است و دومی به معنای اجباری بودن آن است. اگر هرگونه عنصر اختیاری وجود داشته باشد، در صورتی که حداقل یکی از عناصر اختیاری مطابقت داشته باشد، ارزیابی تطبیق مقدار درست (true) خواهد بود (یافت منطقی OR). اگر عناصر اجباری وجود داشته باشند، همه آن‌ها باید مطابقت داشته باشند (واو منطقی AND). به‌طور پیش‌فرض، یک عنصر اختیاری است. این بدان معناست که یک عنصر مانند "foo" رفتاری مشابه "|foo" دارد. یک عنصر را می‌توان با علامت تعجب (!) بین نماد لوله (یا امپرسند) و قبل از الگو معکوس کرد. توجه داشته باشید که "!foo" میانبری برای تطبیق اجباری "&!foo" است. در نهایت، می‌توان از یک بک‌اسلش در ابتدای عنصر (پس از نویسه‌های ویژه اختیاری) برای اسکیپ کردن ابتدای الگو استفاده کرد؛ به عنوان مثال، "&\\!a" یک تطبیق اجباری برای دقیقا "!a" است. قالب: فهرستی از رشته‌ها match.kernel-command-line فهرستی از آرگومان‌های خط فرمان هسته (kernel command line) برای تطبیق. این ویژگی ممکن است برای بررسی اینکه آیا یک گزینه خاص در خط فرمان هسته تنظیم شده است یا خیر (یا در صورت داشتن پیشوند علامت تعجب، تنظیم‌نشده باشد) استفاده شود. آرگومان باید یا یک کلمه تکی باشد، یا یک انتساب (یعنی دو کلمه که با "=" به هم وصل شده‌اند). در حالت اول، خط فرمان هسته برای کلمه‌ای که دقیقاً به همان صورت آمده یا به عنوان سمت چپ یک انتساب ظاهر شده جستجو می‌شود. در حالت دوم، انتساب دقیق با تطبیق طرف‌های چپ و راست بررسی می‌شود. الگوهای جانشین (wildcard) پشتیبانی نمی‌شوند. برای چگونگی استفاده از نویسه‌های ویژه '|'، '&'، '!' و '\\' جهت تطبیق‌های اختیاری و اجباری و معکوس کردن تطبیق، به NMSettingMatch:interface-name مراجعه کنید. قالب: فهرستی از رشته‌ها match.path فهرستی از مسیرها برای تطبیق در برابر ویژگی udev با نام ID_PATH در دستگاه‌ها. ویژگی ID_PATH نشان‌دهنده مسیر پایدار توپولوژیکی یک دستگاه است. این مقدار معمولاً شامل رشته زیرسیستم (مانند pci، usb، platform و غیره) و یک شناسه مخصوص زیرسیستم است. برای دستگاه‌های PCI، مسیر به شکل "pci-$domain:$bus:$device.$function" است که در آن هر متغیر یک مقدار هگزادسیمال است؛ برای مثال "pci-0000:0a:00.0". مسیر یک دستگاه را می‌توان با دستور "udevadm info /sys/class/net/$dev | grep ID_PATH=" یا با مشاهده ویژگی "path" ارائه‌شده توسط NetworkManager (با دستور "nmcli -f general.path device show $dev") به دست آورد. هر عنصر فهرست یک الگوی جانشین (wildcard) پوسته است. برای چگونگی استفاده از نویسه‌های ویژه '|'، '&'، '!' و '\\' جهت تطبیق‌های اختیاری و اجباری و معکوس کردن الگو، به NMSettingMatch:interface-name مراجعه کنید. قالب: فهرستی از رشته‌ها تنظیمات 802-11-olpc-mesh (802-11-olpc-mesh setting) نام مستعار: olpc-mesh تنظیمات شبکه مش بی‌سیم OLPC. ویژگی‌ها: 802-11-olpc-mesh.channel نام مستعار: channel کانالی که شبکه مش مورد نظر برای پیوستن در آن قرار دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 802-11-olpc-mesh.dhcp-anycast-address نام مستعار: dhcp-anycast نشانی Anycast DHCP MAC که هنگام درخواست یک نشانی IP از طریق DHCP استفاده می‌شود. نشانی anycast خاص استفاده‌شده تعیین می‌کند که کدام کلاس کارساز DHCP به درخواست پاسخ دهد. این ویژگی در حال حاضر تنها توسط پلاگین DHCP با نام dhclient پیاده‌سازی شده است. قالب: نشانی MAC 802-11-olpc-mesh.ssid نام مستعار: ssid شناسه SSID مربوط به شبکه مش برای پیوستن به آن. قالب: رشته تنظیمات ovs-bridge (ovs-bridge setting) تنظیمات پیوند OvsBridge. ویژگی‌ها: ovs-bridge.datapath-type نوع مسیر داده (data path). یکی از مقادیر "system"، "netdev" یا خالی. قالب: رشته مقادیر معتبر: system, netdev ovs-bridge.fail-mode حالت خرابی بریج (bridge failure mode). یکی از مقادیر "secure"، "standalone" یا خالی. قالب: رشته مقادیر معتبر: secure, standalone ovs-bridge.mcast-snooping-enable فعال یا غیرفعال کردن شنود مالتی‌کست (multicast snooping). قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ovs-bridge.rstp-enable فعال یا غیرفعال کردن پروتکل RSTP. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ovs-bridge.stp-enable فعال یا غیرفعال کردن پروتکل STP. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off تنظیمات ovs-dpdk (ovs-dpdk setting) تنظیمات پیوند OvsDpdk. ویژگی‌ها: ovs-dpdk.devargs آرگومان‌های دستگاه Open vSwitch DPDK. قالب: رشته ovs-dpdk.lsc-interrupt حالت تشخیص تغییر وضعیت پیوند (LSC یا Link State Change) را برای رابط OVS DPDK پیکربندی می‌کند. هنگامی که روی "ignore" (-1) تنظیم شود، برنامه NetworkManager مقدار پیش‌فرض پیکربندی‌شده توسط Open vSwitch را تغییر نمی‌دهد. مقدار "enabled" (1) وقفه‌ها (interrupts) را فعال می‌کند. مقدار "disabled" (0) وقفه‌ها را غیرفعال کرده و بنابراین رابط را در حالت نظرسنجی (poll mode) قرار می‌دهد. قالب: انتخابی (NMSettingOvsDpdkLscInterrupt) مقادیر معتبر: ignore (-1), disabled (0), enabled (1) ovs-dpdk.n-rxq تعداد صف‌های دریافت (rx queues) در Open vSwitch DPDK. پیش‌فرض صفر است که به معنای نامشخص رها کردن پارامتر در OVS بوده و در عمل یک صف را پیکربندی می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ovs-dpdk.n-rxq-desc اندازه صف دریافت (تعداد توصیف‌کننده‌های rx) برای پورت‌های DPDK. باید صفر یا توانی از ۲ بین ۱ و ۴۰۹۶ بوده و توسط سخت‌افزار پشتیبانی شود. پیش‌فرض صفر است که به معنای نامشخص رها کردن پارامتر در OVS بوده و در عمل ۲۰۴۸ توصیف‌کننده را پیکربندی می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4096 ovs-dpdk.n-txq-desc اندازه صف ارسال (تعداد توصیف‌کننده‌های tx) برای پورت‌های DPDK. باید صفر یا توانی از ۲ بین ۱ و ۴۰۹۶ بوده و توسط سخت‌افزار پشتیبانی شود. پیش‌فرض صفر است که به معنای نامشخص رها کردن پارامتر در OVS بوده و در عمل ۲۰۴۸ توصیف‌کننده را پیکربندی می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4096 تنظیمات ovs-interface (ovs-interface setting) تنظیمات رابط Open vSwitch. ویژگی‌ها: ovs-interface.ofport-request شماره پورت openflow در Open vSwitch. پیش‌فرض صفر است که به این معناست که شماره پورت تعیین نخواهد شد و به‌طور تصادفی توسط ovs انتخاب می‌شود. پورت‌های OpenFlow رابط‌های شبکه‌ای برای انتقال بسته‌ها میان پردازش OpenFlow و سایر بخش‌های شبکه هستند. سوئیچ‌های OpenFlow به صورت منطقی از طریق پورت‌های OpenFlow خود به یکدیگر متصل می‌شوند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65279 ovs-interface.type نوع رابط. یکی از مقادیر "internal"، "system"، "patch"، "dpdk" یا خالی. قالب: رشته مقادیر معتبر: internal, system, patch, dpdk تنظیمات ovs-patch (ovs-patch setting) تنظیمات پیوند OvsPatch. ویژگی‌ها: ovs-patch.peer نام رابط را برای سمت دیگر اتصال وصله (patch) مشخص می‌کند. وصله در سمت دیگر نیز باید این رابط را به عنوان peer تنظیم کند. قالب: رشته تنظیمات ovs-port (ovs-port setting) تنظیمات پیوند OvsPort. ویژگی‌ها: ovs-port.bond-downdelay مدت زمانی که پورت باید غیرفعال بماند تا به عنوان قطع (down) تلقی شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ovs-port.bond-mode حالت پیوند (Bonding mode). یکی از مقادیر "active-backup"، "balance-slb" یا "balance-tcp". قالب: رشته مقادیر معتبر: active-backup, balance-slb, balance-tcp ovs-port.bond-updelay مدت زمانی که پورت باید فعال بماند قبل از اینکه شروع به فوروارد کردن ترافیک کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ovs-port.lacp حالت LACP. یکی از مقادیر "active"، "off" یا "passive". قالب: رشته مقادیر معتبر: active, off, passive ovs-port.tag تگ VLAN در بازه 0-4095. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4095 ovs-port.trunks فهرستی از دامنه‌های VLAN که این پورت ترانک می‌کند. این ویژگی تنها برای پورت‌هایی با حالت "trunk"، "native-tagged" یا "native-untagged port" معتبر است. در صورت خالی بودن، پورت همه VLANها را ترانک می‌کند. قالب: فهرستی از اشیاء ovs-port.trunks ovs-port.vlan-mode حالت VLAN. یکی از مقادیر "access"، "native-tagged"، "native-untagged"، "trunk"، "dot1q-tunnel" یا unset. قالب: رشته مقادیر معتبر: access, native-tagged, native-untagged, trunk, dot1q-tunnel تنظیمات ppp (ppp setting) تنظیمات پروتکل نقطه-به-نقطه (Point-to-Point Protocol). ویژگی‌ها: ppp.baud در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد درگاه سریال را روی نرخ باود (baudrate) مشخص‌شده تنظیم کند. این مقدار به‌طور معمول باید برابر ۰ باقی بماند تا سرعت به‌صورت خودکار انتخاب شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ppp.crtscts در صورت TRUE بودن، مشخص می‌کند که pppd باید درگاه سریال را برای استفاده از کنترل جریان سخت‌افزاری با سیگنال‌های RTS و CTS تنظیم کند. این مقدار معمولاً باید برابر FALSE تنظیم شود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.lcp-echo-failure در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد در صورتی که تعداد مشخص‌شده‌ای از درخواست‌های LCP echo-request توسط طرف مقابل بی‌پاسخ بماند، فرض کند اتصال به طرف مقابل با شکست مواجه شده است. در صورت استفاده از این ویژگی، ویژگی "lcp-echo-interval" نیز باید روی یک مقدار غیرصفر تنظیم شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ppp.lcp-echo-interval در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد هر n ثانیه یک‌بار (که n مقدار مشخص‌شده است) یک فریم LCP echo-request به طرف مقابل ارسال کند. توجه داشته باشید که برخی از طرف‌های مقابل PPP به درخواست‌های echo پاسخ می‌دهند و برخی پاسخ نمی‌دهند، و تشخیص خودکار این موضوع امکان‌پذیر نیست. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 ppp.mppe-stateful در صورت TRUE بودن، از MPPE دارای وضعیت (stateful) استفاده می‌شود. برای اطلاعات بیشتر درباره MPPE دارای وضعیت، مستندات pppd را ببینید. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.mru در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد درخواست کند که طرف مقابل بسته‌هایی بزرگ‌تر از اندازه مشخص‌شده ارسال نکند. در صورت غیرصفر بودن، MRU باید بین 128 و 16384 باشد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 16384 ppp.mtu در صورت غیرصفر بودن، به pppd دستور می‌دهد بسته‌هایی بزرگ‌تر از اندازه مشخص‌شده ارسال نکند. قالب: عدد صحیح مقادیر ویژه: auto ppp.no-vj-comp در صورت TRUE بودن، فشرده‌سازی سرایند TCP ون جاکوبسون (Van Jacobsen) درخواست نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.noauth در صورت TRUE بودن، از طرف مقابل (معمولاً سرور PPP) درخواست نمی‌شود که هویت خود را برای کلاینت احراز کند. در صورت FALSE بودن، احراز هویت از سوی طرف دوردست الزامی است. تقریباً در تمام موارد، این مقدار باید TRUE باشد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.nobsdcomp در صورت TRUE بودن، فشرده‌سازی BSD درخواست نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.nodeflate در صورت TRUE بودن، فشرده‌سازی "deflate" درخواست نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.refuse-chap در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت CHAP استفاده نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.refuse-eap در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت EAP استفاده نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.refuse-mschap در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت MSCHAP استفاده نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.refuse-mschapv2 در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت MSCHAPv2 استفاده نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.refuse-pap در صورت TRUE بودن، از روش احراز هویت PAP استفاده نخواهد شد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.require-mppe در صورت TRUE بودن، رمزنگاری نقطه-به-نقطه مایکروسافت (MPPE) برای نشست PPP الزامی خواهد بود. اگر MPPE معادل ۶۴ بیتی یا ۱۲۸ بیتی در دسترس نباشد، برقراری نشست با شکست مواجه می‌شود. توجه داشته باشید که MPPE روی اتصالات پهن‌باند تلفن همراه استفاده نمی‌شود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off ppp.require-mppe-128 در صورت TRUE بودن، رمزنگاری ۱۲۸ بیتی MPPE (رمزنگاری نقطه-به-نقطه مایکروسافت) برای نشست PPP الزامی خواهد بود، و ویژگی "require-mppe" نیز باید برابر با TRUE تنظیم شود. اگر MPPE معادل ۱۲۸ بیتی در دسترس نباشد، برقراری نشست با شکست مواجه می‌شود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off تنظیمات pppoe (pppoe setting) تنظیمات PPP روی اترنت (PPP-over-Ethernet). ویژگی‌ها: pppoe.parent نام مستعار: parent در صورت ارائه، نام رابط والد را که این اتصال PPPoE باید روی آن ایجاد شود تعیین می‌کند. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال روی رابط مشخص‌شده در "interface-name" از NMSettingConnection فعال خواهد شد. قالب: رشته pppoe.password نام مستعار: password گذرواژه مورد استفاده برای احراز هویت با سرویس PPPoE. قالب: رشته pppoe.password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) pppoe.service نام مستعار: service در صورت مشخص شدن، به PPPoE دستور می‌دهد تا نشست‌ها را تنها با متمرکزکننده‌های دسترسی که سرویس مشخص‌شده را ارائه می‌دهند آغاز کند. برای بیشتر ارائه‌دهندگان، این مقدار باید خالی گذاشته شود. این مقدار تنها زمانی لازم است که چندین متمرکزکننده دسترسی وجود داشته باشد یا مشخصاً مشخص شده باشد که به یک سرویس خاص نیاز است. قالب: رشته pppoe.username نام مستعار: username نام کاربری مورد استفاده برای احراز هویت با سرویس PPPoE. قالب: رشته تنظیمات proxy (proxy setting) تنظیمات پروکسی وب (WWW Proxy). ویژگی‌ها: proxy.browser-only نام مستعار: browser-only آیا پیکربندی پروکسی فقط مختص مرورگر است یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off proxy.method نام مستعار: method روش پیکربندی پروکسی، مقدار پیش‌فرض "none" (0) است. قالب: گزینشی (NMSettingProxyMethod) مقادیر معتبر: none (0), auto (1) proxy.pac-script نام مستعار: pac-script اسکریپت PAC. در پروفایل، این مقدار باید یک کد جاوااسکریپت با کدگذاری UTF-8 باشد که یک تابع FindProxyForURL() را تعریف می‌کند. هنگام تنظیم این ویژگی در nmcli، نام فایل نیز پذیرفته می‌شود. در این حالت، nmcli محتوای فایل را می‌خواند و اسکریپت را تنظیم می‌کند. پیشوندهای "file://" و "js://" برای تفکیک صریح میان این دو پشتیبانی می‌شوند. قالب: رشته proxy.pac-url نام مستعار: pac-url نشانی اینترنتی (PAC URL) برای دریافت فایل PAC. قالب: رشته تنظیمات serial (serial setting) تنظیمات پیوند سریال (Serial Link). ویژگی‌ها: serial.baud سرعت مورد استفاده برای ارتباط روی درگاه سریال. توجه داشته باشید که این مقدار معمولاً هیچ اثری روی مودم‌های پهن‌باند تلفن همراه ندارد زیرا آن‌ها به‌طور کلی تنظیمات سرعت را نادیده می‌گیرند و از بالاترین سرعت موجود استفاده می‌کنند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 serial.bits عرض بایتی ارتباط سریال؛ برای مثال ۸ در "8n1". قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 5 - 8 serial.parity تنظیم پاریتی (توازن) درگاه سریال. قالب: گزینشی (NMSettingSerialParity) مقادیر معتبر: none/N/n (0), even/E/e (1), odd/O/o (2) serial.send-delay زمان تأخیر میان ارسال هر بایت به مودم، بر حسب میکروثانیه. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 18446744073709551615 serial.stopbits تعداد بیت‌های توقف برای ارتباط روی درگاه سریال؛ یا ۱ یا ۲؛ برای مثال ۱ در "8n1". قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 1 - 2 تنظیمات sriov (sriov setting) تنظیمات SR-IOV. ویژگی‌ها: sriov.autoprobe-drivers آیا توابع مجازی به‌طور خودکار توسط یک درایور سازگار کاوش (autoprobe) شوند یا خیر. اگر روی "true" (1) تنظیم شود، هسته تلاش می‌کند VFها را به یک درایور سازگار پیوند دهد و در صورت موفقیت، یک رابط شبکه جدید برای هر VF ایجاد خواهد شد. اگر روی "false" (0) تنظیم شود، ادعایی روی VFها ثبت نمی‌شود و هیچ رابط شبکه‌ای برای آن‌ها ایجاد نخواهد شد. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، از پیش‌فرض سراسری استفاده می‌شود؛ در صورتی که پیش‌فرض سراسری مشخص نشده باشد، "true" (1) در نظر گرفته می‌شود. قالب: سه‌گانه مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown sriov.eswitch-encap-mode پشتیبانی از کپسوله‌سازی eswitch را انتخاب می‌کند. در حال حاضر این مورد تنها برای دستگاه‌های PCI PF، و فقط در صورتی که دستگاه eswitch از همان آدرس PCI دستگاه PF مدیریت شود، پشتیبانی می‌گردد. اگر روی "preserve" (-1) (پیش‌فرض) تنظیم شود، مقدار encap-mode مربوط به eswitch توسط NetworkManager تغییر نخواهد کرد. قالب: گزینشی (NMSriovEswitchEncapMode) مقادیر معتبر: preserve (-1), none (0), basic (1) sriov.eswitch-inline-mode حالت inline-mode سوئیچ الکترونیکی (eswitch) دستگاه را انتخاب می‌کند. برخی سخت‌افزارها نیاز دارند که درایور VF بخشی از سرایندهای بسته را روی توصیف‌گر TX قرار دهد تا e-switch بتواند تطبیق و هدایت مناسب را انجام دهد. در حال حاضر این مورد تنها برای دستگاه‌های PCI PF، و فقط در صورتی که دستگاه eswitch از همان آدرس PCI دستگاه PF مدیریت شود، پشتیبانی می‌گردد. اگر روی "preserve" (-1) (پیش‌فرض) تنظیم شود، مقدار inline-mode مربوط به eswitch توسط NetworkManager تغییر نخواهد کرد. قالب: گزینشی (NMSriovEswitchInlineMode) مقادیر معتبر: preserve (-1), none (0), link (1), network (2), transport (3) sriov.eswitch-mode حالت eswitch دستگاه را انتخاب می‌کند. در حال حاضر این مورد تنها برای دستگاه‌های PCI PF، و فقط در صورتی که دستگاه eswitch از همان آدرس PCI دستگاه PF مدیریت شود، پشتیبانی می‌گردد. اگر روی "preserve" (-1) (پیش‌فرض) تنظیم شود، حالت eswitch توسط NetworkManager تغییر نخواهد کرد. قالب: گزینشی (NMSriovEswitchMode) مقادیر معتبر: preserve (-1), legacy (0), switchdev (1) sriov.preserve-on-down این گزینه مشخص می‌کند آیا NetworkManager هنگام غیرفعال شدن اتصال، پارامترهای SR-IOV تنظیم‌شده روی دستگاه را حفظ کند یا آن‌ها را به مقدار پیش‌فرض خود بازنشانی نماید. پارامترهای SR-IOV همان مواردی هستند که در این تنظیم (تنظیم "sriov") مشخص شده‌اند، مانند تعداد VFها برای ایجاد، پیکربندی eswitch و غیره. اگر روی "no" (0) تنظیم شود، NetworkManager هنگام غیرفعال شدن اتصال، پارامترهای SR-IOV را بازنشانی می‌کند. هنگامی که روی "yes" (1) تنظیم شود، NetworkManager آن پارامترها را روی دستگاه حفظ می‌نماید. اگر مقدار "default" (-1) باشد، NetworkManager مقدار پیش‌فرض سراسری را در پیکربندی جستجو می‌کند؛ در صورتی که چنین مقداری تعریف نشده باشد، از "no" (0) به عنوان جایگزین استفاده خواهد کرد. قالب: گزینشی (NMSriovPreserveOnDown) مقادیر معتبر: default (-1), no (0), yes (1) sriov.total-vfs تعداد کل توابع مجازی که باید ایجاد شوند. توجه داشته باشید هنگامی که تنظیم sriov وجود داشته باشد، NetworkManager در طول فعال‌سازی، تعداد توابع مجازی روی رابط را اعمال می‌کند (حتی زمانی که صفر باشد) و پس از غیرفعال‌سازی آن را بازنشانی می‌نماید. برای جلوگیری از هرگونه تغییر در پارامترهای SR-IOV، تنظیم sriov را به اتصال اضافه نکنید. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 sriov.vfs آرایه‌ای از توصیف‌گرهای تابع مجازی. هر توصیف‌گر VF یک دیکشنری است که نام ویژگی‌ها را به مقادیر GVariant نگاشت می‌کند. مدخل 'index' برای هر VF اجباری است. هنگام نمایش به صورت رشته، یک VF به این شکل است: "INDEX [ATTR=VALUE[ ATTR=VALUE]...]". برای مثال: "2 mac=00:11:22:33:44:55 spoof-check=true". می‌توان چندین VF را با استفاده از کاما به عنوان جداکننده مشخص کرد. در حال حاضر، این ویژگی‌ها پشتیبانی می‌شوند: mac، spoof-check، trust، min-tx-rate، max-tx-rate، vlans. ویژگی "vlans" به صورت فهرستی از توصیف‌گرهای VLAN جداشده با نقطه-ویرگول نشان داده می‌شود، که هر توصیف‌گر این قالب را دارد: "ID[.PRIORITY[.PROTO]]". مقدار PROTO می‌تواند یا 'q' برای 802.1Q (پیش‌فرض) یا 'ad' برای 802.1ad باشد. قالب: فهرستی از اشیاء sriov.vfs تنظیمات tc (tc setting) تنظیمات کنترل ترافیک لینوکس (Linux Traffic Control). ویژگی‌ها: tc.qdiscs آرایه‌ای از انضباط‌های صف‌بندی (qdisc) در کنترل ترافیک (TC). مفهوم qdisc یک بلوک ساختمانی اساسی در زیرسیستم کنترل ترافیک لینوکس است. هر qdisc را می‌توان با ویژگی‌های زیر مشخص کرد: handle HANDLE شناسه (handle) مربوط به qdisc را مشخص می‌کند. به یک qdisc که به‌طور بالقوه می‌تواند دارای فرزند باشد، یک شماره اصلی اختصاص می‌یابد که 'handle' نامیده می‌شود، و فضای نام شماره فرعی برای کلاس‌ها آزاد باقی می‌ماند. شناسه به صورت '10:' بیان می‌شود. مرسوم است که صراحتاً یک handle به qdiscهایی که انتظار می‌رود دارای فرزند باشند اختصاص داده شود. parent HANDLE شناسه (handle) مربوط به qdisc والد را که qdisc فعلی باید به آن متصل شود مشخص می‌کند. root مشخص می‌کند که qdisc به ریشه (root) دستگاه متصل است. KIND این نوعِ qdisc است. برنامه NetworkManager در حال حاضر از نوع‌های زیر پشتیبانی می‌کند: fq_codel، sfq، tbf. هر نوع qdisc دارای مجموعه‌ای متفاوت از پارامترها است که در زیر شرح داده شده است. همچنین برخی نوع‌های دیگر مانند pfifo، pfifo_fast، prio توسط NetworkManager پشتیبانی می‌شوند اما پارامترهای آن‌ها توسط NetworkManager پشتیبانی نمی‌شوند. پارامترها برای 'fq_codel': limit U32 حد سخت‌گیرانه (hard limit) روی اندازه واقعی صف. هنگامی که این حد حاصل شود، بسته‌های ورودی دور انداخته می‌شوند. مقدار پیش‌فرض 10240 بسته است. memory_limit U32 حدی روی تعداد کل بایت‌هایی که می‌توانند در این نمونه FQ-CoDel در صف قرار گیرند تعیین می‌کند. کمترین مقدار بین حد بسته در پارامتر limit و حد حافظه اعمال خواهد شد. مقدار پیش‌فرض 32 MB است. flows U32 تعداد جریان‌هایی که بسته‌های ورودی به آن‌ها دسته‌بندی می‌شوند. به دلیل ماهیت تصادفی درهم‌سازی (هشینگ)، چندین جریان ممکن است در نهایت در یک شکاف قرار گیرند. جریان‌های جدیدتر نسبت به جریان‌های قدیمی‌تر اولویت دارند. این پارامتر فقط در زمان بارگذاری قابل تنظیم است زیرا حافظه باید به جدول هش اختصاص یابد. مقدار پیش‌فرض 1024 است. target U32 حداقل تأخیر قابل‌قبول صف پایدار/مداوم. این حداقل تأخیر با ردیابی حداقل تأخیر محلی صف که بسته‌ها تجربه می‌کنند شناسایی می‌شود. واحد اندازه‌گیری میکروثانیه (us) است. مقدار پیش‌فرض 5ms است. interval U32 برای اطمینان از اینکه حداقل تأخیر اندازه‌گیری‌شده بیش از حد کهنه نشود استفاده می‌شود. حداقل تأخیر باید در آخرین دوره با طول .B interval. تجربه شده باشد. این پارامتر باید در حدود بدترین حالت زمان رفت‌وبرگشت (RTT) از میان گلوگاه تنظیم شود تا نقاط پایانی زمان کافی برای واکنش داشته باشند. مقدار پیش‌فرض 100ms است. quantum U32 تعداد بایت‌های مورد استفاده به عنوان 'کسری' (deficit) در الگوریتم صف‌بندی منصفانه. مقدار پیش‌فرض روی 1514 بایت تنظیم شده است که معادل MTU اترنت به همراه طول سرایند سخت‌افزاری معادل ۱۴ بایت است. ecn BOOL می‌تواند برای علامت‌گذاری بسته‌ها به جای دور انداختن آن‌ها استفاده شود. گزینه ecn به‌طور پیش‌فرض روشن است. ce_threshold U32 آستانه‌ای تعیین می‌کند که بالاتر از آن همه بسته‌ها با نشانگر ECN Congestion Experienced علامت‌گذاری می‌شوند. این گزینه برای الگوریتم‌های کنترل ازدحام به سبک DCTCP که نیازمند علامت‌گذاری در آستانه‌های صف بسیار کم‌عمق هستند مفید است. پارامترها برای 'sfq': divisor U32 می‌تواند برای تعیین اندازه متفاوتی از جدول هش استفاده شود، که از هسته 2.6.39 به بعد در دسترس است. مقسوم‌علیه (divisor) مشخص‌شده باید توانی از دو باشد و نمی‌تواند بزرگ‌تر از 65536 باشد. مقدار پیش‌فرض: 1024. limit U32 حد بالایی SFQ. می‌تواند برای کاهش طول پیش‌فرض 127 بسته استفاده شود. depth U32 حد بسته‌ها در هر جریان. مقدار پیش‌فرض 127 است و می‌تواند کاهش یابد. perturb_period U32 بازه زمانی بر حسب ثانیه برای اغتشاش در الگوریتم صف. مقدار پیش‌فرض 0 است که به این معناست هیچ اختلالی رخ نمی‌دهد. مقدار را بیش از حد کم تعیین نکنید زیرا هر اختلال ممکن است موجب بازآرایی یا افت برخی بسته‌ها شود. مقدار توصیه‌شده: 60. این مقدار در صورت استفاده از دسته‌بندی جریان خارجی تأثیری ندارد. برای کاهش خطر برخورد هش، بهتر است مقدار divisor افزایش یابد. quantum U32 میزان بایت‌هایی که یک جریان مجاز است در طول یک دور از فرایند نوبت‌گردشی (round robin) از صف خارج کند. مقدار پیش‌فرض معادل MTU رابط است که همچنین مقدار توصیه‌شده و حداقل مقدار است. flows U32 مقدار پیش‌فرض 127 است. پارامترها برای 'tbf': rate U64 پهنای باند یا نرخ. این پارامترها یک عدد ممیز شناور می‌پذیرند که احتمالاً پس از آن یک واحد (هر دو واحد SI و IEC پشتیبانی می‌شوند) یا یک عدد ممیز شناور همراه با نویسه درصد برای تعیین نرخ به عنوان درصدی از سرعت دستگاه قرار دارد. burst U32 همچنین به عنوان buffer یا maxburst شناخته می‌شود. اندازه سطل (bucket)، بر حسب بایت. این حداکثر میزان بایت‌هایی است که توکن‌ها می‌توانند به صورت آنی برای آن در دسترس باشند. به‌طور کلی، نرخ‌های شکل‌دهی بزرگ‌تر نیازمند بافر بزرگ‌تری هستند. برای 10mbit/s روی Intel، اگر می‌خواهید به نرخ پیکربندی‌شده خود برسید به حداقل 10kbyte بافر نیاز دارید! اگر بافر شما بسیار کوچک باشد، ممکن است بسته‌ها به دلیل اینکه توکن‌های بیشتری در هر تیک تایمر نسبت به ظرفیت سطل شما وارد می‌شوند دور انداخته شوند. حداقل اندازه بافر را می‌توان با تقسیم نرخ بر HZ محاسبه کرد. محاسبات استفاده از توکن با استفاده از جدولی انجام می‌شود که به‌طور پیش‌فرض دارای دقت ۸ بسته است. این دقت را می‌توان با تعیین اندازه سلول به همراه burst تغییر داد. برای مثال، جهت مشخص کردن یک بافر ۶۰۰۰ بایتی با اندازه سلول ۱۶ بایت، مقدار burst را روی 6000/16 تنظیم کنید. احتمالاً هرگز نیازی به تنظیم این مورد نخواهید داشت. مقدار باید یک توان صحیح از ۲ باشد. limit U32 پارامتر limit تعداد بایت‌هایی است که می‌توانند در صف منتظر در دسترس قرار گرفتن توکن‌ها بمانند. latency U32 حداکثر مدت زمانی را مشخص می‌کند که یک بسته می‌تواند در TBF باقی بماند. محاسبه تأخیر، اندازه سطل، نرخ و در صورت تعیین peakrate آن را نیز در نظر می‌گیرد. پارامترهای latency و limit مانعةالجمع (متقابلاً ناسازگار) هستند. قالب: GPtrArray(NMTCQdisc) tc.tfilters آرایه‌ای از فیلترهای ترافیک TC. کنترل ترافیک می‌تواند محتوای بسته را در طول دسته‌بندی با استفاده از فیلترها مدیریت کند. هر tfilters را می‌توان با ویژگی‌های زیر مشخص کرد: handle HANDLE شناسه (handle) مربوط به tfilters را مشخص می‌کند. یک فیلتر توسط یک qdisc کلاس‌دار (classful) استفاده می‌شود تا مشخص شود که یک بسته در کدام کلاس در صف قرار خواهد گرفت. مهم است توجه داشته باشید که فیلترها درون qdiscها قرار دارند. بنابراین، برای اطلاعات دقیق به handle در qdiscs مراجعه کنید. parent HANDLE شناسه (handle) مربوط به qdisc والد را که qdisc فعلی باید به آن متصل شود مشخص می‌کند. root مشخص می‌کند که qdisc به ریشه (root) دستگاه متصل است. KIND این نوعِ tfilters است. برنامه NetworkManager در حال حاضر از نوع‌های زیر پشتیبانی می‌کند: mirred، simple. هر نوع فیلتر دارای مجموعه‌ای متفاوت از عملیات است که در زیر شرح داده شده است. همچنین برخی نوع‌های دیگر مانند matchall، basic، u32 توسط NetworkManager پشتیبانی می‌شوند. عملیات برای 'mirred': egress bool تعیین می‌کند آیا بسته باید از رابط خارج شود یا خیر. ingress bool تعیین می‌کند آیا بسته باید وارد رابط شود یا خیر. mirror bool تعیین می‌کند آیا بسته باید در فضای مقصد رونوشت (کپی) شود یا خیر. redirect bool تعیین می‌کند آیا بسته باید به فضای مقصد هدایت شود یا خیر. عملیات برای 'simple': sdata char[32] رشته واقعی برای چاپ. قالب: GPtrArray(NMTCTfilter) تنظیمات team (team setting) تنظیمات هم‌بندی (Teaming). ویژگی‌ها: team.config نام مستعار: config پیکربندی JSON برای رابط شبکه team. این ویژگی باید حاوی داده‌های خام پیکربندی JSON مناسب برای teamd باشد، زیرا مقدار مستقیماً به teamd ارسال می‌شود. در صورت تعیین‌نشدن، از پیکربندی پیش‌فرض استفاده می‌شود. برای جزئیات قالب به man teamd.conf مراجعه کنید. قالب: رشته team.link-watchers پیکربندی پایشگرهای پیوند (link watchers) برای اتصال: هر پایشگر پیوند با یک دیکشنری تعریف می‌شود که کلیدهای آن به پایشگر پیوندِ انتخاب‌شده بستگی دارد. پایشگرهای پیوندِ موجود عبارتند از 'ethtool'، 'nsna_ping' و 'arp_ping' و در دیکشنری با کلید 'name' مشخص می‌شوند. کلیدهای موجود عبارتند از: ethtool: 'delay-up'، 'delay-down'، 'init-wait'؛ nsna_ping: 'init-wait'، 'interval'، 'missed-max'، 'target-host'؛ arp_ping: تمام موارد موجود در nsna_ping و 'source-host'، 'validate-active'، 'validate-inactive'، 'send-always'. برای جزئیات بیشتر به صفحه راهنمای teamd.conf مراجعه کنید. قالب: فهرستی از اشیاء team.link-watchers team.mcast-rejoin-count با mcast_rejoin.count در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), disabled (0) team.mcast-rejoin-interval با mcast_rejoin.interval در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), default (0) team.notify-peers-count با notify_peers.count در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), disabled (0) team.notify-peers-interval با notify_peers.interval در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), default (0) team.runner با runner.name در teamd مطابقت دارد. مقادیر مجاز عبارتند از: "roundrobin" ،"broadcast" ،"activebackup" ،"loadbalance" ،"lacp" ،"random". قالب: رشته مقادیر معتبر: broadcast, roundrobin, random, activebackup, loadbalance, lacp team.runner-active با runner.active در teamd مطابقت دارد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off team.runner-agg-select-policy با runner.agg_select_policy در teamd مطابقت دارد. قالب: رشته مقادیر معتبر: lacp_prio, lacp_prio_stable, bandwidth, count, port_config team.runner-fast-rate با runner.fast_rate در teamd مطابقت دارد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off team.runner-hwaddr-policy با runner.hwaddr_policy در teamd مطابقت دارد. قالب: رشته مقادیر معتبر: same_all, by_active, only_active team.runner-min-ports با runner.min_ports در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), default (1) team.runner-sys-prio با runner.sys_prio در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), default (65535) team.runner-tx-balancer با runner.tx_balancer.name در teamd مطابقت دارد. قالب: رشته مقادیر معتبر: basic team.runner-tx-balancer-interval با runner.tx_balancer.interval در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), default (50) team.runner-tx-hash با runner.tx_hash در teamd مطابقت دارد. قالب: فهرستی از رشته‌ها مقادیر معتبر: eth, vlan, ipv4, ipv6, ip, l3, tcp, udp, sctp, l4 تنظیمات team-port (team-port setting) تنظیمات پورت هم‌بندی (Team Port). ویژگی‌ها: team-port.config نام مستعار: config پیکربندی JSON برای پورت team. این ویژگی باید حاوی داده‌های خام پیکربندی JSON مناسب برای teamd باشد، زیرا مقدار مستقیماً به teamd ارسال می‌شود. در صورت تعیین‌نشدن، از پیکربندی پیش‌فرض استفاده می‌شود. برای جزئیات قالب به man teamd.conf مراجعه کنید. قالب: رشته team-port.lacp-key با ports.PORTIFNAME.lacp_key در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), default (0) team-port.lacp-prio با ports.PORTIFNAME.lacp_prio در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), default (255) team-port.link-watchers پیکربندی پایشگرهای پیوند (link watchers) برای اتصال: هر پایشگر پیوند با یک دیکشنری تعریف می‌شود که کلیدهای آن به پایشگر پیوندِ انتخاب‌شده بستگی دارد. پایشگرهای پیوندِ موجود عبارتند از 'ethtool'، 'nsna_ping' و 'arp_ping' و در دیکشنری با کلید 'name' مشخص می‌شوند. کلیدهای موجود عبارتند از: ethtool: 'delay-up'، 'delay-down'، 'init-wait'؛ nsna_ping: 'init-wait'، 'interval'، 'missed-max'، 'target-host'؛ arp_ping: تمام موارد موجود در nsna_ping و 'source-host'، 'validate-active'، 'validate-inactive'، 'send-always'. برای جزئیات بیشتر به صفحه راهنمای teamd.conf مراجعه کنید. قالب: فهرستی از اشیاء team-port.link-watchers team-port.prio با ports.PORTIFNAME.prio در teamd مطابقت دارد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (0), default (0) team-port.queue-id با ports.PORTIFNAME.queue_id در teamd مطابقت دارد. وقتی روی -1 تنظیم شود بدین معناست که این پارامتر در پیکربندی json نادیده گرفته می‌شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 مقادیر ویژه: unset (-1), default (0) team-port.sticky با ports.PORTIFNAME.sticky در teamd مطابقت دارد. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off تنظیمات tun (tun setting) تنظیمات تونل. ویژگی‌ها: tun.group نام مستعار: group شناسه گروهی که مالک دستگاه خواهد بود. اگر روی NULL تنظیم شود، همه قادر به استفاده از دستگاه خواهند بود. قالب: رشته tun.mode نام مستعار: mode حالت عملیاتی دستگاه مجازی. مقادیر مجاز عبارتند از "tun" (1) برای ایجاد یک دستگاه لایه ۳ و "tap" (2) برای ایجاد یک دستگاه شبه‌اترنت لایه ۲. قالب: انتخاب (NMSettingTunMode) مقادیر معتبر: tun (1), tap (2) tun.multi-queue نام مستعار: multi-queue اگر این ویژگی روی TRUE تنظیم شود، رابط از چندین توصیف‌کننده فایل (صف‌ها) برای موازی‌سازی ارسال یا دریافت بسته‌ها پشتیبانی خواهد کرد. در غیر این صورت، رابط فقط از یک صف پشتیبانی می‌کند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off tun.owner نام مستعار: owner شناسه کاربری که مالک دستگاه خواهد بود. اگر روی NULL تنظیم شود، همه قادر به استفاده از دستگاه خواهند بود. قالب: رشته tun.pi نام مستعار: pi اگر TRUE باشد، رابط یک هدر ۴ بایتی توصیف‌کننده رابط فیزیکی را به ابتدای بسته‌ها اضافه می‌کند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off tun.vnet-hdr نام مستعار: vnet-hdr اگر TRUE باشد (IFF_VNET_HDR)، بسته‌های تونل شامل یک هدر شبکه virtio خواهند بود. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off تنظیمات vlan (vlan setting) تنظیمات VLAN. ویژگی‌ها: vlan.egress-priority-map نام مستعار: egress برای بسته‌های خروجی، فهرستی از نگاشت‌ها از اولویت‌های SKB لینوکس به اولویت‌های 802.1p. نگاشت در قالب "from:to" ارائه می‌شود که در آن هر دو "from" و "to" اعداد صحیح بدون علامت هستند، مانند "7:3". قالب: فهرستی از اشیاء vlan.egress-priority-map vlan.flags نام مستعار: flags یک یا چند پرچم که رفتار و ویژگی‌های رابط VLAN را کنترل می‌کنند. پرچم‌ها شامل "reorder-headers" (0x1) (بازآرایی هدر بسته‌های خروجی)، "gvrp" (0x2) (استفاده از پروتکل GVRP)، "loose-binding" (0x4) (پیوند سست وضعیت عملیاتی رابط با دستگاه کنترل‌کننده آن) و "mvrp" (0x8) (استفاده از پروتکل MVRP) هستند. مقدار پیش‌فرض این ویژگی NM_VLAN_FLAG_REORDER_HEADERS است، اما سابقاً 0 بود. برای حفظ سازگاری عقب‌رو، مقدار پیش‌فرض در API سامانه D-Bus همچنان 0 باقی می‌ماند و عدم وجود این ویژگی در D-Bus نیز معادل 0 در نظر گرفته می‌شود. قالب: پرچم‌ها (NMVlanFlags) مقادیر معتبر: reorder-headers (0x1), gvrp (0x2), loose-binding (0x4), mvrp (0x8) vlan.id نام مستعار: id شناسه VLAN که رابط ایجادشده توسط این اتصال باید به آن اختصاص داده شود. محدوده معتبر از 0 تا 4094، بدون شناسه رزروشده 4095 است. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4095 vlan.ingress-priority-map نام مستعار: ingress برای بسته‌های ورودی، فهرستی از نگاشت‌ها از اولویت‌های 802.1p به اولویت‌های SKB لینوکس. نگاشت در قالب "from:to" ارائه می‌شود که در آن هر دو "from" و "to" اعداد صحیح بدون علامت هستند، مانند "7:3". قالب: فهرستی از اشیاء vlan.ingress-priority-map vlan.parent نام مستعار: dev در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والدی را مشخص می‌کند که این رابط VLAN باید از آن ایجاد شود. اگر این ویژگی مشخص نشود، اتصال باید شامل یک تنظیم "802-3-ethernet" همراه با ویژگی "mac-address" باشد. قالب: رشته vlan.protocol پروتکل VLAN مورد استفاده برای کپسوله‌سازی را مشخص می‌کند. مقادیر پشتیبانی‌شده عبارتند از: '802.1Q'، '802.1ad'. در صورت تعیین‌نشدن، مقدار پیش‌فرض '802.1Q' است. قالب: رشته مقادیر معتبر: 802.1Q, 802.1ad تنظیمات vpn (vpn setting) تنظیمات VPN. ویژگی‌ها: vpn.data دیکشنری جفت‌های کلید/مقدار از داده‌های ویژه افزونه VPN. هر دو کلیدها و مقادیر باید رشته باشند. قالب: فهرستی از گزینه‌های کلید/مقدار vpn.persistent اگر سرویس VPN از اتصال پایدار (persistence) پشتیبانی کند و این ویژگی TRUE باشد، VPN تلاش خواهد کرد با وجود تغییرات پیوند و قطعی‌ها، تا زمان قطع اتصال صریح، متصل باقی بماند. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off vpn.secrets دیکشنری جفت‌های کلید/مقدار از اسرار ویژه افزونه VPN مانند گذرواژه‌ها یا کلیدهای خصوصی. هر دو کلیدها و مقادیر باید رشته باشند. قالب: فهرستی از گزینه‌های کلید/مقدار vpn.service-type نام مستعار: vpn-type نام سرویس D-Bus مربوط به افزونه VPN که این تنظیم برای اتصال به شبکه خود از آن استفاده می‌کند؛ یعنی org.freedesktop.NetworkManager.vpnc برای افزونه vpnc. قالب: رشته vpn.timeout مهلت زمانی برای سرویس VPN جهت برقراری اتصال. اتصال برخی سرویس‌ها ممکن است زمان زیادی طول بکشد. مقدار 0 به معنای مهلت زمانی پیش‌فرض است که ۶۰ ثانیه می‌باشد (مگر اینکه توسط vpn.timeout در فایل پیکربندی بازنویسی شده باشد). مقادیر بزرگ‌تر از صفر به معنای مهلت زمانی بر حسب ثانیه است. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 vpn.user-name نام مستعار: user اگر اتصال VPN برای احراز هویت به نام کاربری نیاز داشته باشد، آن نام باید در اینجا ارائه شود. اگر اتصال برای بیش از یک کاربر در دسترس است و VPN نیاز دارد که هر کاربر نام متفاوتی وارد کند، این ویژگی را خالی بگذارید. اگر این ویژگی خالی باشد، NetworkManager به طور خودکار نام کاربریِ کاربری را که اتصال VPN را درخواست کرده است ارائه می‌دهد. قالب: رشته تنظیمات vrf (vrf setting) تنظیمات VRF. ویژگی‌ها: vrf.table نام مستعار: table جدول مسیریابی برای این VRF. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 تنظیمات vxlan (vxlan setting) تنظیمات VXLAN. ویژگی‌ها: vxlan.ageing طول عمر ورودی‌های FDB یادگرفته‌شده توسط هسته را بر حسب ثانیه مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 vxlan.destination-port نام مستعار: destination-port پورت مقصد UDP را برای برقراری ارتباط با نقطه پایانی راه دور تونل VXLAN مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 vxlan.id نام مستعار: id شناسه شبکه VXLAN (یا شناسه بخش VXLAN) مورد استفاده را مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 16777215 vxlan.l2-miss مشخص می‌کند که آیا اعلان‌های عدم یافتن (miss) آدرس لایه پیوند (LL ADDR) نت‌لینک ایجاد شوند یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off vxlan.l3-miss مشخص می‌کند که آیا اعلان‌های عدم یافتن (miss) آدرس IP (IP ADDR) نت‌لینک ایجاد شوند یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off vxlan.learning مشخص می‌کند که آیا آدرس‌های لایه پیوند و آدرس‌های IP مبدأ ناشناخته در پایگاه‌داده هدایت به جلو (FDB) دستگاه VXLAN وارد شوند یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off vxlan.limit حداکثر تعداد ورودی‌های FDB را مشخص می‌کند. مقدار صفر بدین معناست که هسته تعداد نامحدودی ورودی را ذخیره خواهد کرد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 vxlan.local نام مستعار: local در صورت تعیین، آدرس IP مبدأ را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند. قالب: رشته vxlan.parent نام مستعار: dev در صورت تعیین، نام رابط والد یا UUID اتصال والد را مشخص می‌کند. قالب: رشته vxlan.proxy مشخص می‌کند که آیا پراکسی ARP روشن است یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off vxlan.remote نام مستعار: remote آدرس IP مقصد تک‌پخشی (unicast) را برای استفاده در بسته‌های خروجی زمانی که آدرس لایه پیوند مقصد در پایگاه‌داده هدایت به جلو دستگاه VXLAN مشخص نیست، یا آدرس IP چندپخشی (multicast) برای پیوستن به آن را مشخص می‌کند. قالب: رشته vxlan.rsc مشخص می‌کند که آیا اتصال کوتاه مسیر (route short circuit) روشن است یا خیر. قالب: بولی مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off vxlan.source-port-max نام مستعار: source-port-max حداکثر پورت مبدأ UDP را برای برقراری ارتباط با نقطه پایانی راه دور تونل VXLAN مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 vxlan.source-port-min نام مستعار: source-port-min حداقل پورت مبدأ UDP را برای برقراری ارتباط با نقطه پایانی راه دور تونل VXLAN مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 vxlan.tos مقدار TOS را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 255 vxlan.ttl مقدار زمان حیات (time-to-live یا TTL) را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 255 تنظیمات wifi-p2p (wifi-p2p setting) تنظیمات Wi-Fi P2P. ویژگی‌ها: wifi-p2p.peer نام مستعار: peer دستگاه P2P که باید به آن متصل شد. در حال حاضر، این تنها راه برای ایجاد یا پیوستن به یک گروه است. قالب: آدرس MAC wifi-p2p.wfd-ies عناصر اطلاعاتی (IEs) مربوط به Wi-Fi Display (WFD) برای تنظیم. قابلیت Wi-Fi Display نیازمند تنظیم یک عنصر اطلاعاتی خاص پروتکل در فریم‌های خاصی از Wi-Fi است. این موارد را می‌توان در اینجا به منظور برقراری اتصال مشخص کرد. این تنظیم فقط هنگام پیاده‌سازی کلاینت Wi-Fi Display مفید است. قالب: بایت‌ها wifi-p2p.wps-method پرچم‌هایی که نشان می‌دهند کدام حالت WPS باید استفاده شود. تغییر تنظیمات پیش‌فرض چندان فایده‌ای ندارد زیرا NetworkManager به طور خودکار بهترین روش را برای استفاده تعیین خواهد کرد. قالب: پرچم‌ها (NMSettingWirelessSecurityWpsMethod) مقادیر معتبر: default (0x0), disabled (0x1), auto (0x2), pbc (0x4), pin (0x8) تنظیمات wimax (wimax setting) تنظیمات WiMAX. ویژگی‌ها: wimax.mac-address نام مستعار: mac در صورت تعیین، این اتصال تنها به دستگاه WiMAX اعمال می‌شود که آدرس MAC آن مطابقت داشته باشد. این ویژگی آدرس MAC دستگاه را تغییر نمی‌دهد (که به عنوان جعل MAC یا MAC spoofing شناخته می‌شود). این ویژگی از نسخه 1.2 منسوخ شده است. فناوری WiMAX دیگر پشتیبانی نمی‌شود. قالب: رشته wimax.network-name نام مستعار: nsp نام ارائه‌دهنده خدمات شبکه (NSP) از شبکه WiMAX که این اتصال باید از آن استفاده کند. این ویژگی از نسخه 1.2 منسوخ شده است. فناوری WiMAX دیگر پشتیبانی نمی‌شود. قالب: آدرس MAC تنظیمات 802-3-ethernet (802-3-ethernet setting) نام مستعار: ethernet تنظیمات اترنت سیمی (Wired Ethernet). ویژگی‌ها: 802-3-ethernet.accept-all-mac-addresses هنگامی که TRUE باشد، رابط را برای پذیرش بسته‌ها برای تمامی آدرس‌های MAC پیکربندی می‌کند. این کار پرچم رابط هسته IFF_PROMISC را فعال می‌کند. هنگامی که FALSE باشد، رابط تنها بسته‌هایی را می‌پذیرد که آدرس MAC مقصد آن‌ها آدرس رابط یا همگانی (broadcast) باشد. قالب: ternary مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown 802-3-ethernet.auto-negotiate هنگامی که TRUE باشد، مذاکره خودکار (auto-negotiation) سرعت و حالت دوطرفه (duplex) را اجباری می‌کند. اگر هر دو ویژگی "speed" و "duplex" مشخص شده باشند، فقط همان یک حالت در طول فرآیند مذاکره خودکار پیوند اعلان و پذیرفته خواهد شد: این قابلیت تنها برای مشخصات BASE-T 802.3 کار می‌کند و برای اجباری کردن حالت‌های گیگابیت مفید است، چرا که در این موارد مذاکره پیوند الزامی است. هنگامی که FALSE باشد، ویژگی‌های "speed" و "duplex" باید هر دو تنظیم شوند، در غیر این صورت از پیکربندی پیوند صرف‌نظر می‌شود. قالب: boolean مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off 802-3-ethernet.cloned-mac-address نام مستعار: cloned-mac در صورت مشخص شدن، درخواست می‌کند که دستگاه از این آدرس MAC به‌جای آدرس اصلی استفاده کند. این قابلیت به عنوان کلون کردن یا جعل MAC شناخته می‌شود. علاوه بر مشخص کردن صریح آدرس MAC، مقادیر ویژه "preserve"، "permanent"، "random" و "stable" نیز پشتیبانی می‌شوند. مقدار "preserve" به معنای عدم تغییر آدرس MAC هنگام فعال‌سازی است. مقدار "permanent" به معنای استفاده از آدرس سخت‌افزاری دائمی دستگاه در صورت وجود است (در غیر این صورت همانند "preserve" رفتار می‌شود). مقدار "random" در هر بار اتصال یک آدرس MAC تصادفی ایجاد می‌کند. مقدار "stable" یک آدرس MAC هش‌شده بر اساس connection.stable-id و یک کلید وابسته به ماشین تولید می‌کند. در صورت مشخص نشدن، مقدار می‌تواند از طریق پیش‌فرض‌های سراسری بازنویسی شود؛ راهنمای NetworkManager.conf را ببینید. اگر همچنان مشخص نشده باشد، به طور پیش‌فرض روی "preserve" قرار می‌گیرد (نسخه‌های قدیمی‌تر NetworkManager ممکن است از مقدار پیش‌فرض متفاوتی استفاده کنند). روی D-Bus، این فیلد به‌صورت "assigned-mac-address" یا نام منسوخ‌شده "cloned-mac-address" بیان می‌شود. قالب: MAC address مقادیر ویژه: preserve, permanent, random, stable 802-3-ethernet.duplex هنگامی که مقداری ("half" یا "full") تنظیم شود، دستگاه را برای استفاده از حالت دوطرفه مشخص‌شده پیکربندی می‌کند. اگر "auto-negotiate" برابر "yes" باشد، حالت دوطرفه مشخص‌شده تنها حالتی خواهد بود که در طول مذاکره پیوند اعلان می‌شود: این مورد فقط برای مشخصات BASE-T 802.3 کار می‌کند و برای اجباری کردن حالت‌های گیگابیت مفید است، چرا که در این موارد مذاکره پیوند الزامی است. اگر مقدار تنظیم نشده باشد (پیش‌فرض)، یا از پیکربندی پیوند صرف‌نظر می‌شود (اگر "auto-negotiate" برابر "no" باشد که مقدار پیش‌فرض است) یا به صورت خودکار مذاکره می‌شود (اگر "auto-negotiate" برابر "yes" باشد) و دستگاه محلی تمامی حالت‌های دوطرفه پشتیبانی‌شده را اعلان خواهد کرد. در صورت مشخص شدن، باید همراه با ویژگی "speed" تنظیم شود. پیش از تعیین حالت دوطرفه مطمئن شوید که دستگاه شما از آن پشتیبانی می‌کند. قالب: string مقادیر معتبر: half, full 802-3-ethernet.generate-mac-address-mask هنگامی که تنظیم "cloned-mac-address" بر روی "random" یا "stable" باشد، به طور پیش‌فرض تمامی بیت‌های آدرس MAC درهم‌ریخته شده و یک آدرس MAC تک‌پخشی (unicast) با مدیریت محلی (locally-administered) ایجاد می‌شود. این ویژگی به شما امکان می‌دهد مشخص کنید که بیت‌های خاصی ثابت بمانند. توجه داشته باشید که کم‌ارزش‌ترین بیت اولین بایت آدرس MAC همیشه صفر خواهد بود تا یک آدرس MAC تک‌پخشی ایجاد شود. اگر ویژگی NULL باشد، امکان بازنویسی آن توسط تنظیمات پیش‌فرض اتصال وجود دارد. اگر مقدار همچنان NULL یا یک رشته خالی باشد، حالت پیش‌فرض ایجاد یک آدرس MAC تک‌پخشی با مدیریت محلی است. اگر مقدار شامل یک آدرس MAC باشد، این آدرس به عنوان ماسک استفاده می‌شود. بیت‌های ست‌شده ماسک با آدرس MAC فعلی دستگاه پر می‌شوند، در حالی که بیت‌های ست‌نشده مشمول تصادفی‌سازی می‌شوند. تنظیم مقدار "FE:FF:FF:00:00:00" به معنای حفظ OUI آدرس MAC فعلی و تصادفی‌سازی تنها ۳ بایت پایین‌تر با استفاده از الگوریتم "random" یا "stable" است. اگر مقدار علاوه بر ماسک شامل یک آدرس MAC اضافی دیگر باشد، از این آدرس به جای آدرس MAC فعلی برای پر کردن بیت‌هایی که نباید تصادفی شوند استفاده می‌شود. برای مثال، مقدار "FE:FF:FF:00:00:00 68:F7:28:00:00:00" شناسه OUI آدرس MAC را برابر 68:F7:28 قرار می‌دهد، در حالی که بیت‌های پایین‌تر تصادفی می‌شوند. مقدار "02:00:00:00:00:00 00:00:00:00:00:00" یک آدرس MAC سخت‌افزاری کاملاً درهم‌ریخته با مدیریت سراسری ایجاد می‌کند. اگر مقدار شامل بیش از یک آدرس MAC اضافی باشد، یکی از آن‌ها به طور تصادفی انتخاب می‌شود. برای مثال، "02:00:00:00:00:00 00:00:00:00:00:00 02:00:00:00:00:00" یک آدرس MAC کاملاً درهم‌ریخته ایجاد می‌کند که به صورت تصادفی دارای مدیریت محلی یا سراسری است. قالب: string 802-3-ethernet.mac-address نام مستعار: mac در صورت مشخص شدن، این اتصال تنها برای دستگاه اترنت اعمال می‌شود که آدرس MAC دائمی آن مطابقت داشته باشد. این ویژگی آدرس MAC دستگاه را تغییر نمی‌دهد (یعنی جعل MAC نیست). قالب: MAC address 802-3-ethernet.mac-address-blacklist در صورت مشخص شدن، این اتصال هرگز برای دستگاه اترنت که آدرس MAC دائمی آن با آدرسی در این فهرست مطابقت داشته باشد اعمال نخواهد شد. هر آدرس MAC به صورت استاندارد ارقام هگزادسیمال همراه با دونقطه درج می‌شود (00:11:22:33:44:55). قالب: list of MAC addresses 802-3-ethernet.mac-address-denylist در صورت مشخص شدن، این اتصال هرگز برای دستگاه اترنت که آدرس MAC دائمی آن با آدرسی در این فهرست مطابقت داشته باشد اعمال نخواهد شد. هر آدرس MAC به صورت استاندارد ارقام هگزادسیمال همراه با دونقطه درج می‌شود (00:11:22:33:44:55). قالب: list of MAC addresses 802-3-ethernet.mtu نام مستعار: mtu اگر غیر صفر باشد، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را منتقل می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین فریم اترنت تقسیم می‌نماید. قالب: integer مقادیر ویژه: auto 802-3-ethernet.port نوع درگاه خاص برای استفاده در صورتی که دستگاه از چندین روش اتصال پشتیبانی کند. یکی از "tp" (زوج‌سیم به‌هم‌تابیده)، "aui" (رابط واحد اتصال)، "bnc" (اترنت باریک) یا "mii" (رابط مستقل از رسانه). اگر دستگاه تنها از یک نوع درگاه پشتیبانی کند، این تنظیم نادیده گرفته می‌شود. قالب: read only 802-3-ethernet.s390-nettype نوع دستگاه شبکه s390؛ یکی از "qeth"، "lcs" یا "ctc" که انواع مختلف دستگاه‌های شبکه مجازی موجود در سیستم‌های s390 را نشان می‌دهد. قالب: string مقادیر معتبر: qeth, lcs, ctc 802-3-ethernet.s390-options دیکشنری‌ای از جفت‌های کلید/مقدار برای گزینه‌های دستگاه مختص s390. هر دو کلید و مقدار باید رشته باشند. کلیدهای مجاز شامل "portno"، "layer2"، "portname"، "protocol" و موارد دیگر است. نام کلیدها فقط باید حاوی کاراکترهای حرفی‌عددی باشد (یعنی [a-zA-Z0-9]). در حال حاضر، خود NetworkManager با این اطلاعات کاری انجام نمی‌دهد. با این حال، بسته s390utils دارای یک قاعده udev است که این اطلاعات را تجزیه کرده و آن را بر روی رابط اعمال می‌کند. قالب: list of key/value options 802-3-ethernet.s390-subchannels کانال‌های فرعی (subchannels) خاصی را مشخص می‌کند که این دستگاه شبکه برای ارتباط با میزبان z/VM یا s390 از آن‌ها استفاده می‌کند. همانند ویژگی "mac-address" برای دستگاه‌های غیر z/VM، از این ویژگی می‌توان استفاده کرد تا اطمینان حاصل شود که این اتصال تنها به دستگاه شبکه‌ای اعمال می‌شود که از این زیرکانال‌ها استفاده می‌کند. این فهرست باید دقیقاً شامل ۳ رشته باشد و هر رشته فقط می‌تواند از نویسه‌های هگزادسیمال و نویسه نقطه (.) تشکیل شده باشد. قالب: list of 802-3-ethernet.s390-subchannels objects 802-3-ethernet.speed هنگامی که مقداری بزرگ‌تر از 0 تنظیم شود، دستگاه را برای استفاده از سرعت مشخص‌شده پیکربندی می‌کند. اگر "auto-negotiate" برابر "yes" باشد، سرعت مشخص‌شده تنها سرعتی خواهد بود که در طول مذاکره پیوند اعلان می‌شود: این مورد فقط برای مشخصات BASE-T 802.3 کار می‌کند و برای اجباری کردن سرعت‌های گیگابیت مفید است، زیرا در این حالت مذاکره پیوند الزامی است. اگر مقدار تنظیم نشده باشد (0، مقدار پیش‌فرض)، یا از پیکربندی پیوند صرف‌نظر می‌شود (اگر "auto-negotiate" برابر "no" باشد که مقدار پیش‌فرض است) یا به طور خودکار مذاکره می‌شود (اگر "auto-negotiate" برابر "yes" باشد) و دستگاه محلی تمامی سرعت‌های پشتیبانی‌شده را اعلان خواهد کرد. بر حسب مگابیت بر ثانیه (Mbit/s)، یعنی 100 == 100Mbit/s. در صورت غیر صفر بودن باید همراه با ویژگی "duplex" تنظیم شود. پیش از تعیین مقدار سرعت مطمئن شوید که دستگاه شما از آن پشتیبانی می‌کند. قالب: integer مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 802-3-ethernet.wake-on-lan گزینه‌های NMSettingWiredWakeOnLan برای فعال‌سازی. همه دستگاه‌ها از تمام گزینه‌ها پشتیبانی نمی‌کنند. می‌تواند هر ترکیبی از "phy" (0x2)، "unicast" (0x4)، "multicast" (0x8)، "broadcast" (0x10)، "arp" (0x20)، "magic" (0x40) یا مقادیر ویژه "default" (0x1) (برای استفاده از تنظیمات سراسری) و "ignore" (0x8000) (برای غیرفعال کردن مدیریت Wake-on-LAN در NetworkManager) باشد. قالب: flags (NMSettingWiredWakeOnLan) مقادیر معتبر: phy (0x2), unicast (0x4), multicast (0x8), broadcast (0x10), arp (0x20), magic (0x40), default (0x1), ignore (0x8000) 802-3-ethernet.wake-on-lan-password در صورت مشخص شدن، گذرواژه مورد استفاده با Wake-on-LAN مبتنی بر بسته جادویی (magic packet) است که به صورت یک آدرس MAC اترنت نمایش داده می‌شود. اگر NULL باشد، هیچ گذرواژه‌ای نیاز نخواهد بود. قالب: MAC address تنظیمات wireguard (wireguard setting) تنظیمات WireGuard. ویژگی‌ها: wireguard.fwmark استفاده از fwmark اختیاری است و به طور پیش‌فرض غیرفعال است. تنظیم آن روی 0 آن را غیرفعال می‌کند. در غیر این صورت، یک fwmark ۳۲-بیتی برای بسته‌های خروجی است. توجه داشته باشید که فعال بودن "ip4-auto-default-route" یا "ip6-auto-default-route" مستلزم انتخاب خودکار یک fwmark است. قالب: integer مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 wireguard.ip4-auto-default-route اینکه آیا مدیریت ویژه مسیر پیش‌فرض IPv4 فعال شود یا خیر. در صورت فعال بودن، مسیر پیش‌فرض IPv4 از wireguard.peer-routes در یک جدول مسیریابی اختصاصی قرار می‌گیرد و دو قاعده مسیریابی خط‌مشی (policy routing rules) افزوده می‌شود. شماره fwmark نیز به عنوان جدول مسیریابی برای مسیر پیش‌فرض استفاده می‌شود و اگر fwmark صفر باشد، یک جدول/fwmark استفاده‌نشده به صورت خودکار انتخاب می‌شود. این معادل عملکرد wg-quick با گزینه Table=auto و آنچه WireGuard با عنوان "Improved Rule-based Routing" می‌نامد است. توجه داشته باشید که برای کارکرد این سازوکار خودکار، معمولاً نباید ipv4.gateway را تنظیم کنید، چرا که منجر به تداخل در مسیر پیش‌فرض می‌شود. رها کردن این گزینه در حالت پیش‌فرض، چنانچه ipv4.never-default تنظیم نشده باشد و همتایانی وجود داشته باشند که از مسیر پیش‌فرض به عنوان allowed-ips استفاده می‌کنند، این گزینه را به صورت خودکار فعال می‌کند. از آنجا که این سازوکار خودکار فقط زمانی معنا دارد که همتایی با allowed-ips با ماسک /0 داشته باشید، معمولاً نیازی به فعال‌سازی صریح آن نیست. با این حال، اگر مایلید مسیریابی و قواعد خود را پیکربندی کنید، می‌توانید آن را غیرفعال نمایید. قالب: ternary مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown wireguard.ip6-auto-default-route مشابه ip4-auto-default-route، اما برای مسیر پیش‌فرض IPv6. قالب: ternary مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown wireguard.listen-port درگاه شنود (listen-port). اگر درگاه شنود مشخص نشده باشد، هنگام بالا آمدن رابط یک درگاه به طور تصادفی انتخاب خواهد شد. قالب: integer مقادیر معتبر: 0 - 65535 wireguard.mtu اگر غیر صفر باشد، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را منتقل می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین قطعه (fragment) تقسیم می‌نماید. اگر صفر باشد از مقدار پیش‌فرض MTU استفاده می‌شود. توجه داشته باشید که بر خلاف تنظیم MTU در wg-quick، این گزینه مسیرهای فعلی را در زمان فعال‌سازی لحاظ نمی‌کند. قالب: integer مقادیر ویژه: auto wireguard.peer-routes اینکه آیا مسیرها برای محدوده‌های AllowedIPs همتایان به طور خودکار افزوده شوند یا خیر. اگر TRUE باشد (پیش‌فرض)، NetworkManager به طور خودکار طبق ipv4.route-table و ipv6.route-table مسیرهایی را در جدول‌های مسیریابی اضافه می‌کند. معمولاً مایلید این سازوکار خودکار فعال باشد. اگر FALSE باشد، چنین مسیرهایی به طور خودکار اضافه نمی‌شوند. در این حالت، کاربر ممکن است بخواهد مسیرهای ایستا را به ترتیب در ipv4.routes و ipv6.routes پیکربندی کند. توجه داشته باشید که اگر AllowedIPs همتا برابر "0.0.0.0/0" یا "::/0" باشد و تنظیم ipv4.never-default یا ipv6.never-default نمایه فعال باشد، مسیر همتا برای این همتا به طور خودکار اضافه نخواهد شد. قالب: boolean مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off wireguard.peers فهرستی جداشده با کاما از همتایان WireGuard. هر همتا ساختار دستوری زیر را دارد: public-key [attribute=value [attribute=value]...] کلید عمومی الزامی است و باید با کدگذاری base64 باشد؛ می‌توان آن را با اجرای دستور wg pubkey روی کلید خصوصی به دست آورد و معمولاً از کانالی خارج از باند به نویسنده فایل پیکربندی منتقل می‌شود. صفت‌های پشتیبانی‌شده عبارتند از: endpoint یک IP یا نام میزبان نقطه پایانی (endpoint)، به همراه یک دونقطه و سپس شماره درگاه. allowed-ips فهرستی جداشده با نقطه‌ویرگول از آدرس‌های IP (نسخه ۴ یا ۶) همراه با ماسک‌های CIDR که ترافیک ورودی از آن‌ها برای این همتا مجاز است و ترافیک خروجی برای این همتا به آن‌ها هدایت می‌شود persistent-keepalive فاصله زمانی بر حسب ثانیه، بین ۱ تا ۶۵۵۳۵، برای ارسال بسته‌های خالی احرازهویت‌شده به همتا به منظور معتبر نگه داشتن مداوم نگاشت‌های NAT یا دیوارآتش با حفظ وضعیت (stateful). preshared-key یک کلید از پیش اشتراک‌گذاشته‌شده (preshared key) با کدگذاری base64 که توسط "wg genpsk" تولید شده است. اختیاری است و می‌توان آن را حذف کرد. preshared-key-flags پرچم‌های امنیتی برای preshared-key. قالب: a comma-separated list of WireGuard peers wireguard.private-key کلید خصوصی ۲۵۶ بیتی در کدگذاری base64. قالب: string wireguard.private-key-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "private-key" را مشخص می‌کنند. قالب: flags (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) تنظیمات 802-11-wireless (802-11-wireless setting) نام مستعار: wifi تنظیمات Wi-Fi. ویژگی‌ها: 802-11-wireless.ap-isolation جداسازی نقطه دسترسی (AP isolation) را پیکربندی می‌کند که مانع برقراری ارتباط میان دستگاه‌های بی‌سیم متصل به این AP می‌شود. این ویژگی تنها زمانی می‌تواند روی مقداری غیر از "default" (-1) تنظیم شود که رابط در حالت AP پیکربندی شده باشد. در صورت تنظیم روی "true" (1)، دستگاه‌ها قادر به ارتباط با یکدیگر نخواهند بود. این امر امنیت را افزایش می‌دهد زیرا از دستگاه‌ها در برابر حملات سایر کلاینت‌های درون شبکه محافظت می‌کند. در عین حال، مانع دسترسی دستگاه‌ها به منابع موجود در همان شبکه بی‌سیم مانند اشتراک فایل، چاپگرها و غیره می‌شود. در صورت تنظیم روی "false" (0)، دستگاه‌ها می‌توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. هنگام تنظیم روی "default" (-1)، از پیش‌فرض سراسری استفاده می‌شود؛ در صورتی که پیش‌فرض سراسری نامشخص باشد، "false" (0) در نظر گرفته می‌شود. قالب: ternary مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown 802-11-wireless.band باند فرکانسی 802.11 شبکه. یکی از "a" برای 5GHz، "bg" برای 2.4GHz یا "6GHz". این کار اتصال به شبکه Wi-Fi را روی باند مشخص‌شده قفل می‌کند، یعنی اگر "a" مشخص شود، دستگاه به همان شبکه در باندهای 2.4GHz (bg) یا 6GHz متصل نخواهد شد، حتی اگر تنظیمات شبکه سازگار باشد. این تنظیم به قابلیت‌های خاص درایور بستگی دارد و ممکن است با همه درایورها کار نکند. قالب: string مقادیر معتبر: a, bg, 6GHz 802-11-wireless.bssid در صورت مشخص شدن، دستگاه را هدایت می‌کند که تنها به نقطه دسترسی داده‌شده متصل شود. این قابلیت به شدت وابسته به درایور است و توسط همه دستگاه‌ها پشتیبانی نمی‌شود. نکته: این ویژگی BSSID مورد استفاده هنگام ایجاد یک شبکه Ad-Hoc را کنترل نمی‌کند و بعید است در آینده نیز چنین کند. قفل کردن نمایه کلاینت به یک BSSID خاص مانع رومینگ شده و همچنین اسکن پس‌زمینه را غیرفعال می‌کند. این ویژگی زمانی که تنها یک نقطه دسترسی برای SSID وجود دارد می‌تواند مفید باشد. قالب: MAC address 802-11-wireless.channel کانال بی‌سیم مورد استفاده برای اتصال Wi-Fi. دستگاه تنها به یک شبکه Wi-Fi روی کانال مشخص‌شده ملحق می‌شود (یا برای شبکه‌های Ad-Hoc ایجاد می‌کند). از آنجا که شماره کانال‌ها بین باندها همپوشانی دارند، این ویژگی نیازمند تنظیم ویژگی "band" نیز می‌باشد. قالب: integer مقادیر معتبر: 0 - 4294967295 802-11-wireless.channel-width پهنای کانال بی‌سیم را در حالت نقطه دسترسی (AP) مشخص می‌کند. هنگام تنظیم روی "auto" (0) (پیش‌فرض)، پهنای کانال به صورت خودکار تعیین می‌شود. در حال حاضر، این بدان معناست که امن‌ترین (کوچک‌ترین) پهنا انتخاب می‌شود. اگر مقدار غیر از "auto" (0) باشد، ویژگی 'channel' نیز باید تنظیم شود. هنگام استفاده از باند 2.4GHz، پهنا حداکثر می‌تواند 40MHz باشد. این ویژگی تنها زمانی می‌تواند روی مقداری غیر از "auto" (0) تنظیم شود که رابط در حالت AP پیکربندی شده باشد. قالب: choice (NMSettingWirelessChannelWidth) مقادیر معتبر: auto (0), 20mhz (20), 40mhz (40), 80mhz (80) 802-11-wireless.cloned-mac-address نام مستعار: cloned-mac در صورت مشخص شدن، درخواست می‌کند که دستگاه از این آدرس MAC به‌جای آدرس اصلی استفاده کند. این قابلیت به عنوان کلون کردن یا جعل MAC شناخته می‌شود. علاوه بر مشخص کردن صریح آدرس MAC، مقادیر ویژه "preserve"، "permanent"، "random"، "stable" و "stable-ssid" پشتیبانی می‌شوند. مقدار "preserve" به معنای عدم تغییر آدرس MAC هنگام فعال‌سازی است. مقدار "permanent" به معنای استفاده از آدرس سخت‌افزاری دائمی دستگاه است. مقدار "random" در هر بار اتصال یک آدرس MAC تصادفی ایجاد می‌کند. مقدار "stable" یک آدرس MAC هش‌شده بر اساس connection.stable-id و یک کلید وابسته به ماشین تولید می‌کند. مقدار "stable-ssid" یک آدرس MAC هش‌شده بر اساس SSID ایجاد می‌کند، مشابه با تنظیم stable-id روی "${NETWORK_SSID}". در صورت مشخص نشدن، مقدار می‌تواند از طریق پیش‌فرض‌های سراسری بازنویسی شود؛ راهنمای NetworkManager.conf را ببینید. اگر همچنان مشخص نشده باشد، به طور پیش‌فرض روی "preserve" قرار می‌گیرد (نسخه‌های قدیمی‌تر NetworkManager ممکن است از مقدار پیش‌فرض متفاوتی استفاده کنند). روی D-Bus، این فیلد به‌صورت "assigned-mac-address" یا نام منسوخ‌شده "cloned-mac-address" بیان می‌شود. قالب: MAC address مقادیر ویژه: preserve, permanent, random, stable, stable-ssid 802-11-wireless.generate-mac-address-mask هنگامی که تنظیم "cloned-mac-address" بر روی "random" یا "stable" باشد، به طور پیش‌فرض تمامی بیت‌های آدرس MAC درهم‌ریخته شده و یک آدرس MAC تک‌پخشی (unicast) با مدیریت محلی (locally-administered) ایجاد می‌شود. این ویژگی به شما امکان می‌دهد مشخص کنید که بیت‌های خاصی ثابت بمانند. توجه داشته باشید که کم‌ارزش‌ترین بیت اولین بایت آدرس MAC همیشه صفر خواهد بود تا یک آدرس MAC تک‌پخشی ایجاد شود. اگر ویژگی NULL باشد، امکان بازنویسی آن توسط تنظیمات پیش‌فرض اتصال وجود دارد. اگر مقدار همچنان NULL یا یک رشته خالی باشد، حالت پیش‌فرض ایجاد یک آدرس MAC تک‌پخشی با مدیریت محلی است. اگر مقدار شامل یک آدرس MAC باشد، این آدرس به عنوان ماسک استفاده می‌شود. بیت‌های ست‌شده ماسک با آدرس MAC فعلی دستگاه پر می‌شوند، در حالی که بیت‌های ست‌نشده مشمول تصادفی‌سازی می‌شوند. تنظیم مقدار "FE:FF:FF:00:00:00" به معنای حفظ OUI آدرس MAC فعلی و تصادفی‌سازی تنها ۳ بایت پایین‌تر با استفاده از الگوریتم "random" یا "stable" است. اگر مقدار علاوه بر ماسک شامل یک آدرس MAC اضافی دیگر باشد، از این آدرس به جای آدرس MAC فعلی برای پر کردن بیت‌هایی که نباید تصادفی شوند استفاده می‌شود. برای مثال، مقدار "FE:FF:FF:00:00:00 68:F7:28:00:00:00" شناسه OUI آدرس MAC را برابر 68:F7:28 قرار می‌دهد، در حالی که بیت‌های پایین‌تر تصادفی می‌شوند. مقدار "02:00:00:00:00:00 00:00:00:00:00:00" یک آدرس MAC سخت‌افزاری کاملاً درهم‌ریخته با مدیریت سراسری ایجاد می‌کند. اگر مقدار شامل بیش از یک آدرس MAC اضافی باشد، یکی از آن‌ها به طور تصادفی انتخاب می‌شود. برای مثال، "02:00:00:00:00:00 00:00:00:00:00:00 02:00:00:00:00:00" یک آدرس MAC کاملاً درهم‌ریخته ایجاد می‌کند که به صورت تصادفی دارای مدیریت محلی یا سراسری است. قالب: string 802-11-wireless.hidden اگر TRUE باشد، نشان می‌دهد که شبکه یک شبکه بدون پخش عمومی (non-broadcasting) است که SSID خود را پنهان می‌کند. این قابلیت هم در حالت infrastructure و هم در حالت AP کار می‌کند. در حالت infrastructure، از راهکارهای مختلفی برای کشف مطمئن‌تر شبکه‌های پنهان استفاده می‌شود، مانند پویش پروب (probe-scanning) برای SSID. با این وجود، این راهکارها ناامنی‌های ذاتی شبکه‌های دارای SSID پنهان را آشکار می‌سازد و از این رو شبکه‌های دارای SSID پنهان باید با احتیاط استفاده شوند. در حالت AP، شبکه ایجادشده SSID خود را پخش عمومی نمی‌کند. توجه داشته باشید که علامت‌گذاری شبکه به عنوان پنهان ممکن است برای شما (در حالت infrastructure) یا ایستگاه‌های کلاینت (در حالت AP) یک مسئله مربوط به حریم خصوصی باشد، چرا که پویش‌های صریح پروب در بستر بی‌سیم به طور مشخص قابل تشخیص هستند. قالب: boolean مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off 802-11-wireless.mac-address نام مستعار: mac در صورت مشخص شدن، این اتصال تنها برای دستگاه Wi-Fi اعمال می‌شود که آدرس MAC دائمی آن مطابقت داشته باشد. این ویژگی آدرس MAC دستگاه را تغییر نمی‌دهد (یعنی جعل MAC نیست). قالب: MAC address 802-11-wireless.mac-address-blacklist فهرستی از آدرس‌های MAC دائمی دستگاه‌های Wi-Fi که این اتصال هرگز نباید برای آن‌ها اعمال شود. هر آدرس MAC باید با قالب استاندارد ارقام هگزادسیمال همراه با دونقطه درج شود (مانند "00:11:22:33:44:55"). قالب: list of MAC addresses 802-11-wireless.mac-address-denylist فهرستی از آدرس‌های MAC دائمی دستگاه‌های Wi-Fi که این اتصال هرگز نباید برای آن‌ها اعمال شود. هر آدرس MAC باید با قالب استاندارد ارقام هگزادسیمال همراه با دونقطه درج شود (مانند "00:11:22:33:44:55"). قالب: list of MAC addresses 802-11-wireless.mac-address-randomization یکی از مقادیر "default" (0) (هرگز تصادفی‌سازی انجام نده مگر اینکه کاربر یک پیش‌فرض سراسری برای تصادفی‌سازی تنظیم کرده باشد و supplicant از تصادفی‌سازی پشتیبانی کند)، "never" (1) (هرگز آدرس MAC تصادفی نشود)، یا "always" (2) (همیشه آدرس MAC تصادفی شود). این ویژگی از نسخه 1.4 منسوخ شده است. به‌جای آن از ویژگی "cloned-mac-address" استفاده کنید. قالب: choice (NMSettingMacRandomization) مقادیر معتبر: default (0), never (1), always (2) 802-11-wireless.mode نام مستعار: mode حالت شبکه Wi-Fi؛ یکی از "infrastructure"، "mesh"، "adhoc" یا "ap". اگر خالی باشد، infrastructure در نظر گرفته می‌شود. قالب: string مقادیر معتبر: infrastructure, adhoc, ap, mesh 802-11-wireless.mtu نام مستعار: mtu اگر غیر صفر باشد، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را منتقل می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین فریم اترنت تقسیم می‌نماید. قالب: integer مقادیر ویژه: auto 802-11-wireless.powersave یکی از مقادیر "disable" (2) (غیرفعال‌سازی ذخیره انرژی Wi-Fi)، "enable" (3) (فعال‌سازی ذخیره انرژی Wi-Fi)، "ignore" (1) (عدم تغییر تنظیمات پیکربندی‌شده فعلی) یا "default" (0) (استفاده از مقدار پیکربندی‌شده سراسری). تمام مقادیر دیگر رزرو شده‌اند. قالب: choice (NMSettingWirelessPowersave) مقادیر معتبر: default (0), ignore (1), disable (2), enable (3) 802-11-wireless.seen-bssids فهرستی از BSSIDها (هر BSSID به عنوان یک آدرس MAC مانند "00:11:22:33:44:55" قالب‌بندی شده است) که به عنوان بخشی از شبکه Wi-Fi شناسایی شده‌اند. NetworkManager به صورت داخلی BSSIDهای قبلاً دیده‌شده را ردیابی می‌کند. این ویژگی تنها برای خواندن است و فهرست BSSID موجود در NetworkManager را بازتاب می‌دهد. تغییراتی که در این ویژگی ایجاد کنید حفظ نخواهند شد. این یک ویژگی معمولی نیست که کاربر آن را پیکربندی کند. در عوض، NetworkManager به صورت خودکار BSSIDهای دیده‌شده را تنظیم کرده و آن‌ها را به طور داخلی در فایل "/var/lib/NetworkManager/seen-bssids" ردیابی می‌کند. قالب: read only 802-11-wireless.ssid نام مستعار: ssid شناسه SSID شبکه Wi-Fi. باید مشخص شود. قالب: string 802-11-wireless.wake-on-wlan گزینه‌های NMSettingWirelessWakeOnWLan برای فعال‌سازی. همه دستگاه‌ها از تمامی گزینه‌ها پشتیبانی نمی‌کنند. می‌تواند هر ترکیبی از "any" (0x2)، "disconnect" (0x4)، "magic" (0x8)، "gtk-rekey-failure" (0x10)، "eap-identity-request" (0x20)، "4way-handshake" (0x40)، "rfkill-release" (0x80)، "tcp" (0x100) یا مقادیر ویژه "default" (0x1) (برای استفاده از تنظیمات سراسری) و "ignore" (0x8000) (برای غیرفعال کردن مدیریت Wake-on-LAN در NetworkManager) باشد. قالب: flags (NMSettingWirelessWakeOnWLan) مقادیر معتبر: any (0x2), disconnect (0x4), magic (0x8), gtk-rekey-failure (0x10), eap-identity-request (0x20), 4way-handshake (0x40), rfkill-release (0x80), tcp (0x100), all (0x1fe), default (0x1), ignore (0x8000) تنظیمات 802-11-wireless-security (802-11-wireless-security setting) نام مستعار: wifi-sec تنظیمات امنیت وای‌فای (Wi-Fi). ویژگی‌ها: 802-11-wireless-security.auth-alg هنگامی که از WEP استفاده می‌شود (یعنی key-mgmt = "none" یا "ieee8021x") الگوریتم احراز هویت 802.11 مورد نیاز AP را در اینجا مشخص کنید. یکی از مقادیر "open" برای سامانه باز (Open System)، "shared" برای کلید مشترک (Shared Key) یا "leap" برای Cisco LEAP. هنگام استفاده از Cisco LEAP (یعنی key-mgmt = "ieee8021x" و auth-alg = "leap") ویژگی‌های "leap-username" و "leap-password" باید مشخص شوند. قالب: رشته مقادیر معتبر: open, shared, leap 802-11-wireless-security.fils مشخص می‌کند که آیا راه‌اندازی سریع پیوند اولیه یا Fast Initial Link Setup (802.11ai) باید برای اتصال فعال باشد یا خیر. یکی از مقادیر "default" (0) (استفاده از مقدار پیش‌فرض سراسری)، "disable" (1) (غیرفعال کردن FILS)، "optional" (2) (فعال کردن FILS در صورت پشتیبانی متقاضی (supplicant) و نقطه دسترسی (access point)) یا "required" (3) (فعال کردن FILS و شکست در صورت عدم پشتیبانی). اگر روی "default" (0) تنظیم شود و هیچ پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، FILS به صورت اختیاری فعال خواهد شد. قالب: انتخاب (NMSettingWirelessSecurityFils) مقادیر معتبر: default (0), disable (1), optional (2), required (3) 802-11-wireless-security.group فهرستی از الگوریتم‌های رمزنگاری گروهی/پخشی (group/broadcast) که از اتصال به شبکه‌های وای‌فایی که از یکی از الگوریتم‌های این فهرست استفاده نمی‌کنند، جلوگیری می‌کند. برای حداکثر سازگاری، این ویژگی را خالی بگذارید. هر عنصر فهرست می‌تواند یکی از "wep40"، "wep104"، "tkip" یا "ccmp" باشد. قالب: فهرستی از رشته‌ها مقادیر معتبر: wep40, wep104, tkip, ccmp 802-11-wireless-security.key-mgmt مدیریت کلید استفاده‌شده برای اتصال. یکی از مقادیر "none" (رمزنگاری WEP یا بدون محافظت گذرواژه)، "ieee8021x" (رمزنگاری WEP پویا)، "owe" (رمزنگاری بی‌سیم فرصت‌طلبانه یا Opportunistic Wireless Encryption)، "wpa-psk" (امنیت شخصی WPA2 + WPA3)، "sae" (تنها امنیت شخصی WPA3)، "wpa-eap" (امنیت سازمانی WPA2 + WPA3) یا "wpa-eap-suite-b-192" (تنها امنیت سازمانی WPA3). این ویژگی باید برای هر اتصال وای‌فایی که از امنیت استفاده می‌کند تنظیم شود. قالب: رشته مقادیر معتبر: none, ieee8021x, wpa-psk, wpa-eap, wpa-eap-suite-b-192, sae, owe 802-11-wireless-security.leap-password گذرواژه ورود برای اتصالات قدیمی LEAP (یعنی key-mgmt = "ieee8021x" و auth-alg = "leap"). قالب: رشته 802-11-wireless-security.leap-password-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "leap-password" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-11-wireless-security.leap-username نام کاربری ورود برای اتصالات قدیمی LEAP (یعنی key-mgmt = "ieee8021x" و auth-alg = "leap"). قالب: رشته 802-11-wireless-security.pairwise فهرستی از الگوریتم‌های رمزنگاری دوبه‌دو (pairwise) که از اتصال به شبکه‌های وای‌فایی که از یکی از الگوریتم‌های این فهرست استفاده نمی‌کنند، جلوگیری می‌کند. برای حداکثر سازگاری، این ویژگی را خالی بگذارید. هر عنصر فهرست می‌تواند یکی از "tkip" یا "ccmp" باشد. قالب: فهرستی از رشته‌ها مقادیر معتبر: tkip, ccmp 802-11-wireless-security.pmf مشخص می‌کند که آیا فریم‌های مدیریتی حفاظت‌شده یا Protected Management Frames (802.11w) باید برای اتصال فعال شوند یا خیر. یکی از مقادیر "default" (0) (استفاده از مقدار پیش‌فرض سراسری)، "disable" (1) (غیرفعال کردن PMF)، "optional" (2) (فعال کردن PMF در صورت پشتیبانی متقاضی و نقطه دسترسی) یا "required" (3) (فعال کردن PMF و شکست در صورت عدم پشتیبانی). اگر روی "default" (0) تنظیم شود و هیچ پیش‌فرض سراسری تنظیم نشده باشد، PMF به صورت اختیاری فعال خواهد شد. قالب: انتخاب (NMSettingWirelessSecurityPmf) مقادیر معتبر: default (0), disable (1), optional (2), required (3) 802-11-wireless-security.proto فهرستی از رشته‌ها که نسخه‌های مجاز پروتکل WPA مورد استفاده را مشخص می‌کند. هر عنصر می‌تواند یکی از "wpa" (مجاز دانستن WPA) یا "rsn" (مجاز دانستن WPA2/RSN) باشد. اگر مشخص نشود، هر دو نوع اتصال WPA و RSN مجاز خواهند بود. قالب: فهرستی از رشته‌ها مقادیر معتبر: wpa, rsn 802-11-wireless-security.psk کلید از پیش به اشتراک گذاشته‌شده (Pre-Shared-Key) برای شبکه‌های WPA. برای WPA-PSK، این مقدار یا یک عبارت عبور اسکی (ASCII) با ۸ تا ۶۳ کاراکتر است که (همان‌طور که در استاندارد 802.11i تعیین شده) برای استخراج کلید واقعی هش می‌شود، یا کلید به صورت ۶۴ نویسه هگزادسیمال است. شبکه‌های WPA3-Personal از یک عبارت عبور با هر طولی برای احراز هویت SAE استفاده می‌کنند. قالب: رشته 802-11-wireless-security.psk-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی "psk" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-11-wireless-security.wep-key-flags پرچم‌هایی که نحوه مدیریت ویژگی‌های "wep-key0"، "wep-key1"، "wep-key2" و "wep-key3" را مشخص می‌کنند. قالب: پرچم‌ها (NMSettingSecretFlags) مقادیر معتبر: none (0x0), agent-owned (0x1), not-saved (0x2), not-required (0x4) 802-11-wireless-security.wep-key-type تفسیر کلیدهای WEP را کنترل می‌کند. مقادیر مجاز عبارتند از "key" (1)، که در این صورت کلید یا یک رشته هگزادسیمال ۱۰ یا ۲۶ کاراکتری است، یا یک گذرواژه اسکی ۵ یا ۱۳ کاراکتری؛ یا "passphrase" (2)، که در این صورت عبارت عبور به صورت یک رشته ارائه شده و با استفاده از روش استاندارد عملی MD5 هش می‌شود تا کلید WEP واقعی به دست آید. قالب: انتخاب (NMWepKeyType) مقادیر معتبر: unknown (0), key (1), passphrase (2) 802-11-wireless-security.wep-key0 کلید WEP با نمایه 0. این کلید WEP در بیشتر شبکه‌ها استفاده می‌شود. برای شرح نحوه تفسیر این کلید، ویژگی "wep-key-type" را ببینید. قالب: رشته 802-11-wireless-security.wep-key1 کلید WEP با نمایه 1. این نمایه WEP در بیشتر شبکه‌ها استفاده نمی‌شود. برای شرح نحوه تفسیر این کلید، ویژگی "wep-key-type" را ببینید. قالب: رشته 802-11-wireless-security.wep-key2 کلید WEP با نمایه 2. این نمایه WEP در بیشتر شبکه‌ها استفاده نمی‌شود. برای شرح نحوه تفسیر این کلید، ویژگی "wep-key-type" را ببینید. قالب: رشته 802-11-wireless-security.wep-key3 کلید WEP با نمایه 3. این نمایه WEP در بیشتر شبکه‌ها استفاده نمی‌شود. برای شرح نحوه تفسیر این کلید، ویژگی "wep-key-type" را ببینید. قالب: رشته 802-11-wireless-security.wep-tx-keyidx هنگامی که از WEP ایستا استفاده می‌شود (یعنی key-mgmt = "none") و یک نمایه کلید WEP غیرپیش‌فرض توسط AP به کار می‌رود، آن نمایه کلید WEP را در اینجا قرار دهید. مقادیر معتبر از 0 (کلید پیش‌فرض) تا 3 هستند. توجه داشته باشید که برخی از نقاط دسترسی تجاری خانگی (مانند Linksys WRT54G) کلیدها را از ۱ تا ۴ شماره‌گذاری می‌کنند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 3 802-11-wireless-security.wps-method پرچم‌هایی که نشان می‌دهند کدام حالت WPS در صورت وجود باید استفاده شود. تغییر تنظیمات پیش‌فرض ضرورت چندانی ندارد زیرا NetworkManager به صورت خودکار بر اساس قابلیت‌های نقطه دسترسی امکان‌پذیر بودن ثبت‌نام WPS را تشخیص می‌دهد. سامانه WPS را می‌توان با تنظیم این ویژگی روی مقدار 1 غیرفعال کرد. قالب: پرچم‌ها (NMSettingWirelessSecurityWpsMethod) مقادیر معتبر: default (0x0), disabled (0x1), auto (0x2), pbc (0x4), pin (0x8) تنظیمات wpan (wpan setting) تنظیمات MAC در IEEE 802.15.4 (WPAN). ویژگی‌ها: wpan.channel نام مستعار: channel کانال IEEE 802.15.4. یک عدد صحیح مثبت یا -1 به معنی "تنظیم نکن، از هر مقداری که دستگاه از قبل تنظیم شده استفاده کن". قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -32768 - 32767 مقادیر ویژه: default (-1) wpan.mac-address نام مستعار: mac در صورت تعیین، این اتصال تنها برای دستگاه لایه MAC در IEEE 802.15.4 (WPAN) که نشانی MAC دائمی آن مطابقت دارد اعمال خواهد شد. قالب: نشانی MAC در WPAN wpan.page نام مستعار: page صفحه کانال IEEE 802.15.4. یک عدد صحیح مثبت یا -1 به معنی "تنظیم نکن، از هر مقداری که دستگاه از قبل تنظیم شده استفاده کن". قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -32768 - 32767 مقادیر ویژه: default (-1) wpan.pan-id نام مستعار: pan-id شناسه شبکه شخصی (PAN) در IEEE 802.15.4. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 مقادیر ویژه: unset (0xffff) wpan.short-address نام مستعار: short-addr نشانی کوتاه IEEE 802.15.4 برای استفاده در یک محیط محدود شده. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 مقادیر ویژه: unset (0xffff) تنظیمات bond-port (bond-port setting) تنظیمات درگاه Bond. ویژگی‌ها: bond-port.prio نام مستعار: prio اولویت درگاه برای انتخاب مجدد درگاه فعال bond در هنگام تغییر وضعیت خرابی (failover). عدد بزرگ‌تر به معنی اولویت بالاتر در انتخاب است. درگاه اصلی بالاترین اولویت را دارد. این گزینه فقط با حالت‌های active-backup، balance-tlb و balance-alb سازگار است. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 bond-port.queue-id نام مستعار: queue-id شناسه صف این درگاه bond. بیشترین مقدار شناسه صف، تعداد صف‌های ارسال (TX) فعال فعلی در دستگاه است. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 تنظیمات geneve (geneve setting) تنظیمات GENEVE. ویژگی‌ها: geneve.destination-port نام مستعار: destination-port درگاه مقصد UDP را برای برقراری ارتباط با نقطه پایانی تونل دوردست GENEVE مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 65535 geneve.df مشخص می‌کند که پرچم قطعه‌بندی نشود (Don't Fragment یا DF) در سربرگ خارجی IP بسته‌های تونل GENEVE چگونه باید مدیریت شود. "unset" (0) (0): پرچم DF تنظیم نشود، بسته‌ها ممکن است قطعه‌بندی شوند. "set" (1) (1): همیشه پرچم DF تنظیم شود، بسته‌ها قطعه‌بندی نخواهند شد. "inherit" (2) (2): پرچم DF از سربرگ داخلی IP به ارث برده شود. قالب: انتخاب (NMSettingGeneveDf) مقادیر معتبر: unset (0), set (1), inherit (2) geneve.id نام مستعار: id شناسه شبکه GENEVE (یا شناسه بخش GENEVE) مورد استفاده را مشخص می‌کند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 16777215 geneve.remote نام مستعار: remote نشانی IP تک‌پخشی (unicast) مقصد را برای استفاده در بسته‌های خروجی هنگام برقراری ارتباط با نقطه پایانی تونل دوردست GENEVE مشخص می‌کند. قالب: رشته geneve.tos مقدار TOS را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند. مقدار ویژه "inherit" (1) به معنی به ارث بردن از بسته بیرونی است. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: 0 - 255 مقادیر ویژه: inherit (1) geneve.ttl مقدار زمان حیات (time-to-live یا TTL) را برای استفاده در بسته‌های خروجی مشخص می‌کند. مقدار ویژه "inherit" (-1) به معنی به ارث بردن از بسته بیرونی است، 0 به معنی خودکار، و 1-255 مقادیر ثابت هستند. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 255 مقادیر ویژه: inherit (-1) تنظیمات hostname (hostname setting) تنظیمات نام میزبان (Hostname). ویژگی‌ها: hostname.from-dhcp مشخص می‌کند که آیا نام میزبان سامانه می‌تواند از طریق DHCP در این اتصال تعیین شود یا خیر. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، از مقدار پیکربندی سراسری استفاده می‌شود. اگر این ویژگی در پیکربندی سراسری مقداری نداشته باشد، NetworkManager مقدار آن را "true" (1) فرض می‌کند. قالب: سه‌گانه مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown hostname.from-dns-lookup مشخص می‌کند که آیا نام میزبان سامانه می‌تواند از طریق جستجوی معکوس DNS نشانی‌ها روی این دستگاه تعیین شود یا خیر. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، از مقدار پیکربندی سراسری استفاده می‌شود. اگر این ویژگی در پیکربندی سراسری مقداری نداشته باشد، NetworkManager مقدار آن را "true" (1) فرض می‌کند. قالب: سه‌گانه مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown hostname.only-from-default اگر روی "true" (1) تنظیم شود، NetworkManager تنها زمانی تلاش می‌کند نام میزبان را از طریق DHCPv4/DHCPv6 یا جستجوی معکوس DNS روی این دستگاه دریافت کند که دستگاه دارای مسیر پیش‌فرض برای خانواده نشانی مربوطه (IPv4/IPv6) باشد. اگر روی "false" (0) تنظیم شود، نام میزبان می‌تواند از این دستگاه تنظیم شود حتی اگر مسیر پیش‌فرض را نداشته باشد. هنگامی که روی "default" (-1) تنظیم شود، از مقدار پیکربندی سراسری استفاده می‌شود. اگر این ویژگی در پیکربندی سراسری مقداری نداشته باشد، NetworkManager مقدار آن را "false" (0) فرض می‌کند. قالب: سه‌گانه مقادیر معتبر: true/yes/on, false/no/off, default/unknown hostname.priority اولویت نسبی این اتصال برای تعیین نام میزبان سامانه. مقدار عددی کمتر بهتر است (اولویت بالاتر). یک اتصال با اولویت بالاتر پیش از اتصالات با اولویت پایین‌تر در نظر گرفته می‌شود. اگر مقدار صفر باشد، می‌تواند توسط یک مقدار سراسری از پیکربندی NetworkManager بازنویسی شود. اگر این ویژگی مقداری در پیکربندی سراسری نداشته باشد، مقدار 100 فرض می‌شود. مقادیر منفی این اثر ویژه را دارند که اتصالات دیگر با مقدار اولویت عددی بزرگ‌تر را حذف می‌کنند؛ بنابراین در صورت وجود حداقل یک اولویت منفی، تنها اتصالاتی که کمترین مقدار اولویت را دارند برای تعیین نام میزبان استفاده خواهند شد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -2147483648 - 2147483647 تنظیمات link (link setting) تنظیمات پیوند (Link). ویژگی‌ها: link.gro-max-size بیشترین اندازه بسته‌ای که توسط پشته Generic Receive Offload برای این دستگاه ساخته می‌شود. مقدار باید بین 0 و 4294967295 باشد. وقتی روی -1 تنظیم شود، مقدار موجود حفظ می‌گردد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 4294967295 مقادیر ویژه: default (-1) link.gso-max-segments بیشترین قطعات یک بسته Generic Segment Offload که دستگاه باید بپذیرد. مقدار باید بین 0 و 4294967295 باشد. وقتی روی -1 تنظیم شود، مقدار موجود حفظ می‌گردد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 4294967295 مقادیر ویژه: default (-1) link.gso-max-size بیشترین اندازه یک بسته Generic Segment Offload که دستگاه باید بپذیرد. مقدار باید بین 0 و 4294967295 باشد. وقتی روی -1 تنظیم شود، مقدار موجود حفظ می‌گردد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 4294967295 مقادیر ویژه: default (-1) link.tx-queue-length اندازه صف ارسال برای دستگاه، بر حسب تعداد بسته‌ها. مقدار باید بین 0 و 4294967295 باشد. وقتی روی -1 تنظیم شود، مقدار موجود حفظ می‌گردد. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 4294967295 مقادیر ویژه: default (-1) تنظیمات loopback (loopback setting) تنظیمات پیوند بازگشتی (Loopback). ویژگی‌ها: loopback.mtu نام مستعار: mtu در صورت غیرصفر بودن، تنها بسته‌هایی با اندازه مشخص‌شده یا کوچک‌تر را ارسال می‌کند و بسته‌های بزرگ‌تر را به چندین فریم اترنت تقسیم می‌نماید. قالب: عدد صحیح مقادیر ویژه: auto تنظیمات prefix-delegation (prefix-delegation setting) تنظیمات واگذاری پیشوند (prefix delegation) در IPv6. ویژگی‌ها: prefix-delegation.subnet-id شناسه زیرشبکه (subnet ID) برای استفاده روی رابط از واگذاری پیشوند دریافت شده از طریق رابط بالادستی. برای تعیین یک شناسه زیرشبکه خاص، آن را روی مقداری بین 0 و 0xffffffff (2^32 - 1) تنظیم کنید؛ یا روی -1 تنظیم نمایید تا به طور خودکار یک شناسه زیرشبکه در دسترس انتخاب شود. قالب: عدد صحیح مقادیر معتبر: -1 - 4294967295 تنظیمات veth (veth setting) تنظیمات veth. ویژگی‌ها: veth.peer نام مستعار: peer این ویژگی نام رابط همتا (peer) در veth را مشخص می‌کند. این ویژگی اجباری است. قالب: رشته انواع پرچم‌های محرمانه (Secret flag types:) هر گذرواژه یا ویژگی محرمانه در یک تنظیم، دارای یک ویژگی flags مرتبط است که نحوه مدیریت آن اطلاعات محرمانه را شرح می‌دهد. ویژگی flags یک میدان بیتی (bitfield) است که شامل صفر یا چند مورد از مقادیر زیر است که به صورت منطقی با هم OR شده‌اند. • 0x0 (none) - سامانه مسئول ارائه و ذخیره این اطلاعات محرمانه است. این کار ممکن است لازم باشد تا اطلاعات محرمانه پیش از ورود کاربر به سیستم در دسترس باشند. همچنین معمولاً به این معنی است که اطلاعات محرمانه به صورت متن ساده روی دیسک ذخیره شده و فقط برای ریشه (کاربر ارشد) قابل دسترسی خواهد بود. به عنوان مثال از طریق پلاگین تنظیمات keyfile همان‌طور که در بخش "PLUGINS" در NetworkManager.conf(5) توصیف شده است. • 0x1 (agent-owned) - یک کارگزار اطلاعات محرمانه نشست کاربر (secret agent) مسئول ارائه و ذخیره این اطلاعات محرمانه است؛ هنگامی که به آن نیاز باشد، از کارگزارها خواسته می‌شود که آن را ارائه دهند. • 0x2 (not-saved) - این اطلاعات محرمانه نباید ذخیره شود، بلکه باید هر بار که لازم است از کاربر درخواست گردد. این پرچم باید برای اطلاعات محرمانه پد یک‌بارمصرف (One-Time-Pad)، کدهای PIN توکن‌های سخت‌افزاری، یا در صورتی که کاربر اصلاً تمایلی به ذخیره اطلاعات محرمانه ندارد استفاده شود. • 0x4 (not-required) - در برخی شرایط نمی‌توان به طور خودکار تعیین کرد که آیا اطلاعات محرمانه مورد نیاز است یا خیر. این پرچم اشاره می‌کند که اطلاعات محرمانه لازم نیست و نباید از کاربر درخواست شود. فایل‌ها (FILES) /etc/NetworkManager/system-connections یا مکان اختصاصی پلاگین توزیع همچنین ببینید (SEE ALSO) nmcli(1), nmcli-examples(7), NetworkManager(8), nm-settings-dbus(5), nm-settings-keyfile(5), NetworkManager.conf(5) NetworkManager 1.58.1 NM-SETTINGS-NMCLI(5)