'\" t
.\"     Title: sfdisk
.\"    Author: [see the "AUTHOR(S)" section]
.\" Generator: Asciidoctor 2.0.26
.\"      Date: 2026-06-16
.\"    Manual: System Administration
.\"    Source: util-linux 2.41.5
.\"  Language: Persian
.\"
.TH "SFDISK" "8" "مه ۲۰۲۵" "util-linux" "دستورات مدیریت سیستم"
.ie \n(.g .ds Aq \(aq
.el       .ds Aq '
.ss \n[.ss] 0
.nh
.ad l
.de URL
\fI\\$2\fP <\\$1>\\$3
..
.als MTO URL
.if \n[.g] \{\
.  mso www.tmac
.  am URL
.    ad l
.  .
.  am MTO
.    ad l
.  .
.  LINKSTYLE blue R < >
.\}
.SH "نام (NAME)"
sfdisk \- ابزار اسکریپتپذیر برای دستکاری جدول پارتیشن
.SH "خلاصه دستور (SYNOPSIS)"
.sp
\fBsfdisk\fP [\fIگزینه‌ها\fP] \fIدستگاه\fP [\fB\-N\fP \fIشماره\-پارتیشن\fP]
.sp
\fBsfdisk\fP [\fIگزینه‌ها\fP] \fIدستور\fP
.SH "توضیحات (DESCRIPTION)"
دستور \fBsfdisk\fR ابزاری غیرتعاملی و اسکریپتپذیر برای نمایش، ایجاد و مدیریت جداول پارتیشن دیسک است. در صورت اجرا در یک ترمینال (هنگامی که stdin به یک ترمینال اشاره دارد) در حالت تعاملی اجرا می‌شود.
.sp
از نسخه 2.26 به بعد، دستور \fBsfdisk\fP از برچسب‌های دیسک MBR (DOS)، GPT، SUN و SGI پشتیبانی می‌کند، اما دیگر هیچ قابلیتی برای آدرس‌دهی CHS (سیلندر\-هد\-سکتور) ارائه نمی‌دهد. روش CHS هرگز برای لینوکس حیاتی نبوده و این مفهوم آدرس‌دهی برای دستگاه‌های جدید هیچ کاربردی ندارد.
.sp
هنگام ایجاد یک برچسب دیسک جدید، دستور \fBsfdisk\fP از سکتور اول دیسک محافظت می‌کند. گزینه \fB\-\-wipe always\fP این محافظت را غیرفعال می‌سازد. توجه داشته باشید که \fBfdisk\fP(8) و \fBcfdisk\fP(8) این ناحیه را به‌طور پیش‌فرض کاملاً پاک می‌کنند.
.sp
دستور \fBsfdisk\fP (از نسخه 2.26) هنگام مشخص شدن اندازه‌های نسبی، استفاده از مقادیر پیش‌فرض یا استفاده از پسوندهای ضرب‌شونده (مانند MiB) برای اندازه‌ها، \fBشروع و پایان پارتیشن‌ها را با محدودیت‌های ورودی/خروجی دستگاه بلوکی هم‌تراز (align) می‌کند\fP. در صورتی که افست شروع دقیقاً بر حسب سکتورها و اندازه پارتیشن به صورت نسبی یا با پسوندهای ضرب‌شونده تعیین شده باشد، این امکان وجود دارد که اندازه پارتیشن به دلیل هم‌ترازی بهینه‌سازی (کمتر یا بیشتر) شود.
.sp
روش توصیه‌شده این است که افست شروع را اصلاً مشخص نکنید و اندازه پارتیشن را بر حسب MiB، GiB (یا موارد مشابه) تعیین نمایید. در این حالت \fBsfdisk\fP تمامی پارتیشن‌ها را با محدودیت‌های I/O دستگاه بلوکی (یا در صورت کوچک بودن بیش از حد این محدودیت‌ها، با مرزهای مگابایتی جهت حفظ سازگاری و قابلیت حمل چیدمان دیسک) تراز می‌کند. اگر این رفتار پیش‌فرض مطلوب نیست (معمولاً برای پارتیشن‌های بسیار کوچک)، افست‌ها و اندازه‌ها را بر حسب سکتور مشخص کنید. در این صورت، \fBsfdisk\fP بدون هیچ‌گونه بهینه‌سازی دقیقاً از اعداد تعیین‌شده پیروی می‌کند.
.sp
دستور \fBsfdisk\fP بر خلاف \fBfdisk\fP(8)، پارتیشن‌های سیستمی استاندارد را برای برچسب‌های دیسک SGI و SUN ایجاد نمی‌کند. لازم است تمام پارتیشن‌ها از جمله پارتیشن‌های سیستمی کل دیسک به صورت صریح ایجاد شوند.
.sp
دستور \fBsfdisk\fP از ioctl مربوط به \fBBLKRRPART\fP (خواندن مجدد جدول پارتیشن) استفاده می‌کند تا مطمئن شود دستگاه توسط سیستم یا ابزارهای دیگر استفاده نمی‌شود (همچنین گزینه \fB\-\-no\-reread\fP را ببینید). ممکن است این ویژگی یا فعالیت دیگری از \fBsfdisk\fP با \fBsystemd\-udevd\fP(8) دچار تداخل رقابتی (race condition) شود. روش توصیه‌شده برای جلوگیری از برخوردهای احتمالی، استفاده از گزینه \fB\-\-lock\fP است. قفل انحصاری باعث می‌شود \fBsystemd\-udevd\fP از پردازش رویدادها روی آن دستگاه صرف‌نظر کند.
.sp
اعلان (پرامپت) \fBsfdisk\fP صرفاً یک راهنمایی برای کاربران است و شماره پارتیشن نمایش‌داده‌شده لزوماً به این معنی نیست که همان ورودی در جدول پارتیشن ایجاد خواهد شد (در صورتی که \fB\-N\fP مشخص نشده باشد)، به‌ویژه برای جداولی که دارای شکاف و فضاهای خالی هستند.
.SH "دستورات (COMMANDS)"
.sp
دستورات با یکدیگر مانعة‌الجمع هستند.
.sp
[\fB\-N\fP \fIشماره\-پارتیشن\fP] \fIدستگاه\fP
.RS 4
دستور پیش‌فرض \fBsfdisk\fP خواندن مشخصات پارتیشن‌بندی دلخواه \fIدستگاه\fP از ورودی استاندارد و سپس ایجاد جدول پارتیشن مطابق با آن مشخصات است. برای شرح فرمت ورودی، بخش‌های زیر را ببینید. اگر ورودی استاندارد یک ترمینال باشد، \fBsfdisk\fP یک نشست تعاملی را آغاز می‌کند.
.sp
اگر گزینه \fB\-N\fP مشخص شده باشد، تغییرات بر روی پارتیشن تعیین‌شده توسط \fIشماره\-پارتیشن\fP اعمال می‌شوند. فیلدهای مشخص‌نشده پارتیشن دست‌نخورده باقی می‌مانند.
.sp
توجه داشته باشید که با \fB\-N\fP امکان آدرس‌دهی یک پارتیشن استفاده‌نشده نیز وجود دارد. به عنوان مثال، یک MBR همیشه شامل ۴ پارتیشن است، اما تعداد پارتیشن‌های مورداستفاده ممکن است کمتر باشد. در این حالت \fBsfdisk\fP از مقادیر پیش‌فرض جدول پارتیشن پیروی می‌کند و از مقادیر پیش‌فرض توکار برای پارتیشن استفاده‌نشده مشخص‌شده با \fB\-N\fP استفاده نمی‌کند. همچنین گزینه \fB\-\-append\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-A\fP, \fB\-\-activate\fP \fIدستگاه\fP [\fIشماره\-پارتیشن\fP.\|.\|.]
.RS 4
فعال‌سازی پرچم راه‌اندازی (bootable) برای پارتیشن‌های مشخص‌شده و غیرفعال‌سازی آن برای تمامی پارتیشن‌های مشخص‌نشده. از نویسه خاص \*(Aq\-\*(Aq می‌توان به جای شماره پارتیشن‌ها برای غیرفعال کردن پرچم بوت در تمام پارتیشن‌ها استفاده کرد.
.sp
دستور فعال‌سازی فقط برای MBR و PMBR پشتیبانی می‌شود. اگر برچسب GPT شناسایی شود، \fBsfdisk\fP یک هشدار چاپ کرده و به طور خودکار وارد PMBR می‌شود.
.sp
اگر هیچ \fIشماره\-پارتیشن\fP مشخص نشود، پارتیشن‌هایی که پرچم فعال دارند فهرست می‌شوند.
.RE
.sp
\fB\-\-backup\-pt\-sectors\fP \fIدستگاه\fP
.RS 4
پشتیبان‌گیری از سکتورهای فعلی جدول پارتیشن در قالب باینری و خروج. بخش \fBپشتیبان‌گیری از جدول پارتیشن (BACKING UP THE PARTITION TABLE)\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-\-delete\fP \fIدستگاه\fP [\fIشماره\-پارتیشن\fP.\|.\|.]
.RS 4
حذف تمام یا پارتیشن‌های مشخص‌شده.
.RE
.sp
\fB\-d\fP, \fB\-\-dump\fP \fIدستگاه\fP
.RS 4
خروجی گرفتن (Dump) از پارتیشن‌های یک دستگاه در قالبی که بتوان از آن به عنوان ورودی \fBsfdisk\fP استفاده کرد. بخش \fBپشتیبان‌گیری از جدول پارتیشن (BACKING UP THE PARTITION TABLE)\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-g\fP, \fB\-\-show\-geometry\fP [\fIدستگاه\fP.\|.\|.]
.RS 4
فهرست کردن هندسه (geometry) تمام دستگاه‌ها یا دستگاه‌های مشخص‌شده. برای سازگاری رو به عقب، گزینه منسوخ‌شده \fB\-\-show\-pt\-geometry\fP همان معنای این گزینه را دارد.
.RE
.sp
\fB\-J\fP, \fB\-\-json\fP \fIدستگاه\fP
.RS 4
خروجی گرفتن از پارتیشن‌های یک دستگاه در قالب JSON. توجه داشته باشید که \fBsfdisk\fP قادر به استفاده از JSON به عنوان فرمت ورودی نیست.
.RE
.sp
\fB\-l\fP, \fB\-\-list\fP [\fIدستگاه\fP.\|.\|.]
.RS 4
فهرست کردن پارتیشن‌های تمام دستگاه‌ها یا دستگاه‌های مشخص‌شده. این دستور را می‌توان همراه با \fB\-\-verify\fP استفاده کرد.
.RE
.sp
\fB\-F\fP, \fB\-\-list\-free\fP [\fIدستگاه\fP.\|.\|.]
.RS 4
فهرست کردن فضاهای آزاد پارتیشن‌بندی‌نشده در تمام دستگاه‌ها یا دستگاه‌های مشخص‌شده.
.RE
.sp
\fB\-\-part\-attrs\fP \fIدستگاه شماره\-پارتیشن\fP [\fIویژگی‌ها\fP]
.RS 4
تغییر بیت‌های ویژگی (attribute) پارتیشن GPT. اگر \fIویژگی‌ها\fP مشخص نشود، تنظیمات فعلی پارتیشن چاپ می‌شود. آرگومان \fIویژگی‌ها\fP فهرستی از شماره بیت‌ها یا نام بیت‌ها است که با کاما یا فاصله از هم جدا شده‌اند. به عنوان مثال، رشته "RequiredPartition,50,51" سه بیت را تنظیم می‌کند. بیت‌های ویژگی که در حال حاضر پشتیبانی می‌شوند عبارتند از:
.sp
\fBBit 0 (RequiredPartition)\fP
.RS 4
اگر این بیت تنظیم شده باشد، پارتیشن برای عملکرد پلتفرم ضروری است. ایجادکننده پارتیشن اعلام می‌کند که حذف یا تغییر محتوای آن می‌تواند منجر به از دست رفتن قابلیت‌های پلتفرم یا عدم توانایی در راه‌اندازی (بوت) یا کارکرد سیستم شود. سیستم در صورت حذف این پارتیشن نمی‌تواند به درستی کار کند و باید به عنوان بخشی از سخت‌افزار سیستم در نظر گرفته شود.
.RE
.sp
\fBBit 1 (NoBlockIOProtocol)\fP
.RS 4
سفت‌افزار EFI باید از محتوای پارتیشن چشم‌پوشی کرده و سعی در خواندن از آن نداشته باشد.
.RE
.sp
\fBBit 2 (LegacyBIOSBootable)\fP
.RS 4
پارتیشن ممکن است توسط سفت‌افزار بایوس قدیمی (Legacy BIOS) قابل راه‌اندازی (بوت) باشد.
.RE
.sp
\fBBits 3\-47\fP
.RS 4
تعریف‌نشده و باید صفر باشند. برای توسعه در نسخه‌های آینده مشخصات UEFI رزرو شده‌اند.
.RE
.sp
\fBBits 48\-63\fP
.RS 4
برای استفاده خاص GUID رزرو شده‌اند. کاربرد این بیت‌ها بسته به نوع پارتیشن متغیر است. برای مثال، مایکروسافت از بیت ۶۰ برای فقط‌خواندنی، ۶۱ برای نسخه سایه (shadow copy) از پارتیشن دیگر، ۶۲ برای پارتیشن‌های مخفی و ۶۳ برای غیرفعال کردن اتصال خودکار (automount) استفاده می‌کند.
.RE
.RE
.sp
\fB\-\-part\-label\fP \fIدستگاه شماره\-پارتیشن\fP [\fIبرچسب\fP]
.RS 4
تغییر نام (برچسب) پارتیشن GPT. اگر \fIبرچسب\fP مشخص نشود، برچسب فعلی پارتیشن چاپ می‌شود.
.RE
.sp
\fB\-\-part\-type\fP \fIدستگاه شماره\-پارتیشن\fP [\fIنوع\fP]
.RS 4
تغییر نوع پارتیشن. اگر \fIنوع\fP مشخص نشود، نوع فعلی پارتیشن چاپ می‌شود.
.sp
آرگومان \fIنوع\fP برای MBR به صورت هگزادسیمال، برای GPT به صورت GUID، نام مستعار نوع (مانند "linux") یا میانبر نوع (مانند \*(AqL\*(Aq) است. برای سازگاری رو به عقب، گزینه‌های \fB\-c\fP و \fB\-\-id\fP همان معنای این گزینه را دارند.
.RE
.sp
\fB\-\-part\-uuid\fP \fIدستگاه شماره\-پارتیشن\fP [\fIuuid\fP]
.RS 4
تغییر UUID پارتیشن GPT. اگر \fIuuid\fP مشخص نشود، UUID فعلی پارتیشن چاپ می‌شود.
.RE
.sp
\fB\-\-disk\-id\fP \fIدستگاه\fP [\fIشناسه\fP]
.RS 4
تغییر شناسه دیسک. اگر \fIشناسه\fP مشخص نشود، شناسه فعلی چاپ می‌شود. شناسه برای GPT به صورت UUID یا برای MBR به صورت یک عدد صحیح بدون علامت است.
.RE
.sp
\fB\-\-discard\-free\fP \fIدستگاه\fP
.RS 4
صرف‌نظر کردن و دور انداختن (Discard) سکتورهای استفاده‌نشده (پارتیشن‌بندی‌نشده) در دستگاه. برای دریافت فهرستی از نواحی آزاد، از گزینه \fB\-\-list\-free\fP استفاده کنید. همچنین \fBblkdiscard\fP(8) را ببینید.
.if n .sp
.RS 4
.it 1 an-trap
.nr an-no-space-flag 1
.nr an-break-flag 1
.br
.ps +1
.B هشدار (Warning)
.ps -1
.br
.sp
تمام داده‌های موجود در نواحی دور انداخته‌شده روی دستگاه از بین خواهند رفت! اگر مطمئن نیستید از این گزینه استفاده نکنید.
.sp .5v
.RE
.sp
توجه داشته باشید که دستور \*(AqT\*(Aq در \fBfdisk\fP یک کادر تعاملی برای مشخص کردن ناحیه آزاد موردنظر جهت دیسکارد فراهم می‌کند. با این حال، \fBsfdisk\fP همیشه تمامی نواحی پارتیشن‌بندی‌نشده را دور می‌اندازد (به جز مناطقی که امکان ایجاد پارتیشن در آن‌ها وجود ندارد، مانند ابتدای دستگاه).
.RE
.sp
\fB\-r\fP, \fB\-\-reorder\fP \fIدستگاه\fP
.RS 4
شماره‌گذاری مجدد پارتیشن‌ها و مرتب‌سازی آن‌ها بر اساس افست شروع.
.RE
.sp
\fB\-s\fP, \fB\-\-show\-size\fP [\fIدستگاه\fP.\|.\|.]
.RS 4
فهرست کردن اندازه تمامی دستگاه‌ها یا دستگاه‌های مشخص‌شده بر حسب واحدهای ۱۰۲۴ بایتی. این دستور منسوخ شده و به جای آن باید از \fBblockdev\fP(8) استفاده شود.
.RE
.sp
\fB\-T\fP, \fB\-\-list\-types\fP
.RS 4
چاپ تمامی نوع‌های پشتیبانی‌شده برای برچسب دیسک فعلی یا برچسب مشخص‌شده توسط \fB\-\-label\fP.
.RE
.sp
\fB\-V\fP, \fB\-\-verify\fP [\fIدستگاه\fP.\|.\|.]
.RS 4
بررسی صحت و درستی جدول پارتیشن و پارتیشن‌ها.
.RE
.sp
\fB\-\-relocate\fP \fIعملیات\fP \fIدستگاه\fP
.RS 4
تغییر مکان هدر جدول پارتیشن. این دستور در حال حاضر فقط برای هدر GPT پشتیبانی می‌شود. آرگومان \fIعملیات\fP می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:
.sp
\fBgpt\-bak\-std\fP
.RS 4
انتقال هدر پشتیبان GPT به محل استاندارد در انتهای دستگاه.
.RE
.sp
\fBgpt\-bak\-mini\fP
.RS 4
انتقال هدر پشتیبان GPT به بعد از آخرین پارتیشن. توجه داشته باشید که استاندارد UEFI ایجاب می‌کند که هدر پشتیبان در انتهای دستگاه باشد و ابزارهای پارتیشن‌بندی ممکن است به طور خودکار مکان هدر را مطابق استاندارد تغییر دهند.
.RE
.RE
.SH "گزینه‌ها (OPTIONS)"
.sp
\fB\-a\fP, \fB\-\-append\fP
.RS 4
عدم ایجاد جدول پارتیشن جدید، بلکه تنها افزودن پارتیشن‌های مشخص‌شده به جدول موجود.
.sp
توجه داشته باشید که در این حالت ممکن است یک پارتیشن استفاده‌نشده دوباره استفاده شود، حتی اگر آخرین پارتیشن در جدول نباشد. همچنین برای تعیین مدخل مشخص در جدول پارتیشن گزینه \fB\-N\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-b\fP, \fB\-\-backup\fP
.RS 4
پشتیبان‌گیری از سکتورهای فعلی جدول پارتیشن پیش از شروع پارتیشن‌بندی. نام پیش‌فرض فایل پشتیبان \fI~/sfdisk\-<device>\-<offset>.bak\fP است؛ برای تعیین نام دیگر گزینه‌های \fB\-O\fP و \fB\-\-backup\-file\fP را ببینید. برای جزئیات بیشتر بخش \fBپشتیبان‌گیری از جدول پارتیشن (BACKING UP THE PARTITION TABLE)\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-\-color\fP[\fB=\fP\fIچه_زمان\fP]
.RS 4
رنگی کردن خروجی. آرگومان اختیاری \fIچه_زمان\fP می‌تواند \fBauto\fP، \fBnever\fP یا \fBalways\fP باشد. در صورت حذف آرگومان، مقدار پیش‌فرض \fBauto\fP است. رنگ‌ها را می‌توان غیرفعال کرد؛ برای بررسی پیش‌فرض توکار فعلی خروجی \fB\-\-help\fP را ببینید. همچنین بخش \fBرنگ‌ها (COLORS)\fP را بررسی کنید.
.RE
.sp
\fB\-f\fP, \fB\-\-force\fP
.RS 4
غیرفعال‌سازی تمامی بررسی‌های سازگاری و اعتبارسنجی.
.RE
.sp
\fB\-\-Linux\fP
.RS 4
گزینه منسوخ‌شده و نادیده‌گرفته‌شده. پارتیشن‌بندی سازگار با لینوکس (و سایر سیستم‌های عامل مدرن) به عنوان پیش‌فرض در نظر گرفته می‌شود.
.RE
.sp
\fB\-\-lock\fP[\fB=\fP\fIحالت\fP]
.RS 4
استفاده از قفل انحصاری BSD برای دستگاه یا فایلی که روی آن عمل می‌کند. آرگومان اختیاری \fIحالت\fP می‌تواند \fByes\fP، \fBno\fP (یا 1 و 0) یا \fBnonblock\fP باشد. اگر آرگومان حذف شود، مقدار پیش‌فرض \fByes\fP خواهد بود. این گزینه بر متغیر محیطی \fB$LOCK_BLOCK_DEVICE\fP اولویت دارد. رفتار پیش‌فرض عدم استفاده از هیچ قفلی است، اما استفاده از آن برای جلوگیری از تداخل با \fBsystemd\-udevd\fP(8) یا سایر ابزارها توصیه می‌شود.
.RE
.sp
\fB\-n\fP, \fB\-\-no\-act\fP
.RS 4
انجام تمامی مراحل به جز نوشتن واقعی روی دستگاه (حالت شبیه‌سازی).
.RE
.sp
\fB\-\-no\-reread\fP
.RS 4
عدم بررسی در حال استفاده بودن دستگاه از طریق فراخوانی ioctl بازخوانی جدول پارتیشن.
.RE
.sp
\fB\-\-no\-tell\-kernel\fP
.RS 4
اطلاع ندادن به هسته درباره تغییرات پارتیشن. استفاده از این گزینه همراه با \fB\-\-no\-reread\fP برای اصلاح یک پارتیشن روی دیسک در حال استفاده توصیه می‌شود. پارتیشن اصلاح‌شده نباید در حال استفاده باشد (مثلاً نباید متصل/مونت شده باشد).
.RE
.sp
\fB\-O\fP, \fB\-\-backup\-file\fP \fIمسیر\fP
.RS 4
بازنویسی و تعیین نام فایل پشتیبان پیش‌فرض. توجه داشته باشید که نام دستگاه و افست همیشه به نام فایل اضافه می‌شوند.
.RE
.sp
\fB\-\-move\-data\fP[\fB=\fP\fIمسیر\fP]
.RS 4
انتقال داده‌ها پس از تغییر مکان پارتیشن، به عنوان مثال هنگام انتقال ابتدای یک پارتیشن به مکان دیگری روی دیسک. اندازه پارتیشن باید ثابت بماند، اما مکان‌های جدید و قدیم ممکن است هم‌پوشانی داشته باشند. این گزینه نیازمند گزینه \fB\-N\fP است تا عملیات تنها روی یک پارتیشن خاص پردازش شود.
.sp
آرگومان اختیاری \fIمسیر\fP نام فایل گزارش (log) را تعیین می‌کند. فایل گزارش حاوی اطلاعات مربوط به تمامی عملیات‌های خواندن/نوشتن بر روی داده‌های پارتیشن است. مقدار "@default" به عنوان \fIمسیر\fP باعث می‌شود \fBsfdisk\fP از فایل \fI~/sfdisk\-<devname>.move\fP برای لاگ استفاده کند. ثبت گزارش از نسخه v2.35 به بعد اختیاری است.
.sp
توجه داشته باشید که این عملیات مخاطره‌آمیز بوده و اتمیک (atomic) نیست. \fBپشتیبان‌گیری از داده‌های خود را فراموش نکنید!\fP
.sp
همچنین گزینه \fB\-\-move\-use\-fsync\fP را ببینید.
.sp
در مثال زیر، دستور اول ۱۰۰ مگابایت فضای خالی قبل از اولین پارتیشن ایجاد کرده و داده‌های موجود در آن (مثلاً یک فایل‌سیستم) را جابه‌جا می‌کند، دستور بعدی یک پارتیشن جدید در این فضای خالی (در افست ۲۰۴۸) می‌سازد، و دستور آخر پارتیشن‌ها را مرتب می‌کند تا با ترتیب فیزیکی دیسک مطابقت داشته باشند (پارتیشن sdc1 اصلی تبدیل به sdc2 می‌شود).
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBecho \*(Aq+100M,\*(Aq | sfdisk \-\-move\-data /dev/sdc \-N 1\fP
.sp
\fBecho \*(Aq2048,\*(Aq | sfdisk /dev/sdc \-\-append\fP
.sp
\fBsfdisk /dev/sdc \-\-reorder\fP
.br
.RE
.ll
.RE
.sp
\fB\-\-move\-use\-fsync\fP
.RS 4
استفاده از فراخوانی سیستمی \fBfsync\fP(2) پس از هر بار نوشتن هنگام انتقال داده‌ها به مکان جدید توسط \fB\-\-move\-data\fP.
.RE
.sp
\fB\-o\fP, \fB\-\-output\fP \fIفهرست\fP
.RS 4
تعیین ستون‌های خروجی برای نمایش. برای دریافت فهرستی از تمامی ستون‌های پشتیبانی‌شده از \fB\-\-help\fP استفاده کنید.
.sp
در صورت تعیین به قالب \fI+فهرست\fP، ستون‌های پیش‌فرض گسترش می‌یابند (مانند \fB\-o +UUID\fP).
.RE
.sp
\fB\-q\fP, \fB\-\-quiet\fP
.RS 4
عدم نمایش پیام‌های اطلاعاتی اضافی (حالت خاموش).
.RE
.sp
\fB\-\-sector\-size\fP \fIاندازه_سکتور\fP
.RS 4
تعیین اندازه سکتور دیسک. مقادیر معتبر عبارتند از ۵۱۲، ۱۰۲۴، ۲۰۴۸ و ۴۰۹۶. هسته لینوکس از اندازه سکتور دستگاه‌های بلوکی معمولی آگاه است. از این گزینه تنها در هسته‌های بسیار قدیمی، هنگام کار با ایمیج‌های دیسک یا برای بازنویسی اندازه سکتور پیش‌فرض هسته استفاده کنید. از نسخه util\-linux\-2.17 به بعد، \fBfdisk\fP بین اندازه سکتور منطقی و فیزیکی تمایز قائل می‌شود. این گزینه هر دو اندازه سکتور را به مقدار مشخص‌شده تغییر می‌دهد.
.RE
.sp
\fB\-u\fP, \fB\-\-unit S\fP
.RS 4
گزینه منسوخ‌شده. تنها واحد سکتور پشتیبانی می‌شود. این گزینه هنگام استفاده از دستور \fB\-\-show\-size\fP پشتیبانی نمی‌شود.
.RE
.sp
\fB\-X\fP, \fB\-\-label\fP \fIنوع\fP
.RS 4
تعیین نوع برچسب دیسک (مانند \fBdos\fP، \fBgpt\fP و غیره). اگر این گزینه داده نشود، \fBsfdisk\fP به طور پیش‌فرض از برچسب موجود استفاده می‌کند؛ اما اگر هنوز هیچ برچسبی روی دستگاه نباشد، نوع پیش‌فرض \fBdos\fP خواهد بود. برچسب پیش‌فرض یا فعلی را می‌توان با خط هدر اسکریپت "label: <name>" بازنویسی کرد. گزینه \fB\-\-label\fP دستور \fBsfdisk\fP را مجبور به ایجاد برچسب دیسک خالی نمی‌کند (بخش \fBبرچسب دیسک خالی (EMPTY DISK LABEL)\fP را در زیر ببینید).
.RE
.sp
\fB\-Y\fP, \fB\-\-label\-nested\fP \fIنوع\fP
.RS 4
اجبار به ویرایش یک برچسب دیسک تودرتو (nested). برچسب دیسک اصلی باید از قبل وجود داشته باشد. این گزینه برای مثال امکان ویرایش MBR ترکیبی یا محافظتی (hybrid/protective) را روی دستگاه‌های دارای GPT فراهم می‌سازد.
.RE
.sp
\fB\-w\fP, \fB\-\-wipe\fP \fIچه_زمان\fP
.RS 4
پاک‌سازی امضاهای فایل‌سیستم، RAID و جدول پارتیشن از روی دستگاه به منظور جلوگیری از تداخل‌های احتمالی. آرگومان \fIچه_زمان\fP می‌تواند \fBauto\fP، \fBnever\fP یا \fBalways\fP باشد. اگر این گزینه داده نشود، پیش‌فرض \fBauto\fP است که در آن امضاها تنها در حالت تعاملی پاک می‌شوند؛ به جز امضاهای جدول پارتیشن قدیمی که در صورت نبود مقدار \fBnever\fP، همیشه قبل از ایجاد جدول پارتیشن جدید پاک می‌شوند. حالت \fBauto\fP سکتور اول (سکتور بوت) را پاک نمی‌کند؛ برای پاک‌سازی این ناحیه استفاده از حالت \fBalways\fP الزامی است. در تمامی موارد، امضاهای شناسایی‌شده قبل از ایجاد جدول پارتیشن جدید با پیام‌های هشدار گزارش می‌شوند. همچنین دستور \fBwipefs\fP(8) را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-W\fP, \fB\-\-wipe\-partitions\fP \fIچه_زمان\fP
.RS 4
پاک‌سازی امضاهای فایل‌سیستم، RAID و جدول پارتیشن از روی پارتیشن تازه ایجادشده، به منظور جلوگیری از تداخل‌های احتمالی. آرگومان \fIچه_زمان\fP می‌تواند \fBauto\fP، \fBnever\fP یا \fBalways\fP باشد. اگر این گزینه داده نشود، پیش‌فرض \fBauto\fP است که در آن امضاها تنها در حالت تعاملی و پس از تایید کاربر پاک می‌شوند. در تمامی موارد، امضاهای شناسایی‌شده پس از ایجاد پارتیشن جدید با پیام‌های هشدار گزارش می‌شوند. همچنین دستور \fBwipefs\fP(8) را ببینید.
.RE
.sp
\fB\-v\fP, \fB\-\-version\fP
.RS 4
نمایش اطلاعات نسخه و خروج.
.RE
.sp
\fB\-h\fP, \fB\-\-help\fP
.RS 4
نمایش متن راهنما و خروج.
.RE
.SH "قالب‌های ورودی (INPUT FORMATS)"
.sp
دستور \fBsfdisk\fP از دو قالب ورودی و خطوط هدر عمومی پشتیبانی می‌کند.
.SS "خطوط هدر (Header lines)"
.sp
خطوط هدر اختیاری، اطلاعات عمومی اعمال‌شده بر جدول پارتیشن را مشخص می‌کنند. قالب خط هدر عبارت است از:
.sp
\fB<name>: <value>\fP
.sp
هدرهایی که در حال حاضر شناسایی می‌شوند عبارتند از:
.sp
\fBunit\fP
.RS 4
تعیین واحد پارتیشن‌بندی. تنها واحد پشتیبانی‌شده \fBsectors\fP است.
.RE
.sp
\fBlabel\fP
.RS 4
تعیین نوع جدول پارتیشن. برای مثال \fBdos\fP یا \fBgpt\fP.
.RE
.sp
\fBlabel\-id\fP
.RS 4
تعیین شناسه جدول پارتیشن. برای MBR باید یک عدد هگزادسیمال (با پیشوند 0x) و برای GPT یک UUID باشد.
.RE
.sp
\fBfirst\-lba\fP
.RS 4
تعیین اولین سکتور قابل استفاده برای پارتیشن‌های GPT. اگر اندازه سکتور اسکریپت و دستگاه متفاوت باشد، از این هدر صرف‌نظر می‌شود. در این حالت \fBsfdisk\fP از پیش‌فرض برچسب مربوطه استفاده می‌کند.
.RE
.sp
\fBlast\-lba\fP
.RS 4
تعیین آخرین سکتور قابل استفاده برای پارتیشن‌های GPT. اگر اندازه سکتور اسکریپت و دستگاه متفاوت باشد، از این هدر صرف‌نظر می‌شود. در این حالت \fBsfdisk\fP از پیش‌فرض برچسب مربوطه استفاده می‌کند. در صورت مشخص شدن \fB\-\-force\fP، هدر last\-lba نادیده گرفته می‌شود تا اسکریپت روی دیسک‌هایی با اندازه‌های مختلف قابل استفاده باشد.
.RE
.sp
\fBtable\-length\fP
.RS 4
تعیین حداکثر تعداد پارتیشن‌های GPT.
.RE
.sp
\fBgrain\fP
.RS 4
تعیین حداقل اندازه به بایت جهت محاسبه هم‌ترازی (alignment) پارتیشن‌ها. مقدار پیش‌فرض 1MiB است و قویاً توصیه می‌شود از مقدار پیش‌فرض استفاده کنید. اگر مطمئن نیستید این متغیر را تغییر ندهید.
.RE
.sp
\fBsector\-size\fP
.RS 4
اندازه سکتور استفاده‌شده در ورودی را مشخص می‌کند. دستور \fBsfdisk\fP در داخل خود همیشه از اندازه سکتور دستگاه ارائه‌شده توسط هسته برای دستگاه بلوکی، یا مقداری که کاربر در خط فرمان مشخص کرده (گزینه \fB\-\-sector\-size\fP را ببینید) استفاده می‌کند. از نسخه 2.39 به بعد، اگر هدر \fBsector\-size\fP و اندازه سکتور دستگاه متفاوت باشند، \fBsfdisk\fP اندازه‌ها را از روی ورودی دوباره محاسبه می‌کند.
.RE
.sp
توجه داشته باشید که استفاده از خطوط هدر تنها قبل از تعیین اولین پارتیشن در ورودی مجاز است.
.SS "قالب فیلدهای بدون نام (Unnamed\-fields format)"
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fIstart size type bootable\fP
.br
.RE
.ll
.sp
که در آن هر خط توصیف‌کننده یک پارتیشن است.
.sp
فیلدها با فاصله، کاما (توصیه‌شده) یا نقطه‌ویرگول که احیاناً فاصله‌ای در پی دارند از هم جدا می‌شوند؛ فاصله‌های ابتدایی و انتهایی نادیده گرفته می‌شوند. اعداد می‌توانند در مبنای ۸ (اکتال)، مبنای ۱۰ (دسیمال) یا مبنای ۱۶ (هگزادسیمال) باشند؛ مبنای ۱۰ حالت پیش‌فرض است. هنگامی که یک فیلد وجود ندارد، خالی است یا به صورت \*(Aq\-\*(Aq مشخص شده است، مقدار پیش‌فرض به کار می‌رود. اما وقتی گزینه \fB\-N\fP (تغییر یک پارتیشن منفرد) داده می‌شود، پیش‌فرض هر فیلد مقدار قبلی آن است.
.sp
مقدار پیش‌فرض \fIstart\fP اولین سکتور تخصیص‌نیافته و هم‌تراز با محدودیت‌های I/O دستگاه است. افست شروع پیش‌فرض برای اولین پارتیشن 1 MiB است. اگر در پی افست پسوندهای ضرب‌شونده (KiB, MiB, GiB, TiB, PiB, EiB, ZiB و YiB) بیایند، عدد به عنوان افست بر حسب بایت تفسیر می‌شود. از نسخه v2.38، وقتی گزینه \fB\-N\fP (تغییر یک پارتیشن منفرد) داده می‌شود، در صورت وجود فضای خالی پیش از پارتیشن، می‌توان از علامت \*(Aq+\*(Aq برای بزرگ‌تر کردن پارتیشن از طریق انتقال نقطه شروع آن استفاده کرد.
.sp
مقدار پیش‌فرض \fIsize\fP نشان‌دهنده "حداکثر مقدار ممکن" است؛ یعنی تا پارتیشن بعدی یا انتهای دستگاه. یک آرگومان عددی به طور پیش‌فرض به عنوان تعداد سکتورها تفسیر می‌شود، با این حال اگر پس از اندازه یکی از پسوندهای ضرب‌شونده (KiB, MiB, GiB, TiB, PiB, EiB, ZiB و YiB) بیاید، عدد به عنوان اندازه پارتیشن به بایت تفسیر شده و سپس مطابق با محدودیت‌های ورودی/خروجی دستگاه هم‌تراز می‌شود. به جای یک عدد می‌توان از \*(Aq+\*(Aq برای بزرگ کردن پارتیشن تا حداکثر مقدار ممکن استفاده کرد. توجه داشته باشید که \*(Aq+\*(Aq معادل رفتار پیش‌فرض برای یک پارتیشن جدید است؛ پارتیشن‌های موجود در صورت نیاز تغییر اندازه خواهند داد.
.sp
نوع پارتیشن (\fItype\fP) برای MBR (DOS) به صورت هگزادسیمال داده می‌شود که پیشوند 0x در آن اختیاری است؛ برای GPT به صورت رشته GUID؛ یا یک میانبر یا نام مستعار. توصیه می‌شود برای کدهای هگزادسیمال MBR از دو حرف استفاده شود تا از تداخل میان میانبر منسوخ‌شده \*(AqE\*(Aq و کد هگزادسیمال \*(Aq0E\*(Aq در MBR جلوگیری گردد. برای سازگاری رو به عقب، \fBsfdisk\fP در اسکریپت‌های پارتیشن‌بندی ابتدا سعی می‌کند \fItype\fP را به عنوان یک میانبر تفسیر کند، اگرچه در جاهای دیگر (مانند دستور \fB\-\-part\-type\fP) میانبرها را به عنوان آخرین احتمال بررسی می‌کند.
.sp
از نسخه v2.36، کتابخانه libfdisk از نام‌های مستعار نوع پارتیشن به عنوان گسترشی برای میانبرها پشتیبانی می‌کند. نام مستعار یک کلمه ساده و خوانا برای انسان است (مانند "linux").
.sp
از نسخه v2.37، کتابخانه libfdisk از نام نوع پارتیشن در ورودی با نادیده گرفتن بزرگی و کوچکی حروف و کلیه کاراکترهای غیرحرفی و غیرعددی پشتیبانی می‌کند (مثلاً "Linux /usr x86" مشابه "linux usr\-x86" است).
.sp
میانبرها و نام‌های مستعار پشتیبانی‌شده:
.sp
\fBL \- alias \*(Aqlinux\*(Aq\fP
.RS 4
لینوکس؛ به معنای 83 برای MBR و 0FC63DAF\-8483\-4772\-8E79\-3D69D8477DE4 برای GPT.
.RE
.sp
\fBS \- alias \*(Aqswap\*(Aq\fP
.RS 4
فضای swap؛ به معنای 82 برای MBR و 0657FD6D\-A4AB\-43C4\-84E5\-0933C84B4F4F برای GPT.
.RE
.sp
\fBEx \- alias \*(Aqextended\*(Aq\fP
.RS 4
پارتیشن توسعه‌یافته MBR؛ به معنای 05 برای MBR. میانبر اصلی \*(AqE\*(Aq به دلیل تداخل با نوع پارتیشن 0x0E در MBR منسوخ شده است.
.RE
.sp
\fBH \- alias \*(Aqhome\*(Aq\fP
.RS 4
پارتیشن home؛ به معنای 933AC7E1\-2EB4\-4F13\-B844\-0E14E2AEF915 برای GPT.
.RE
.sp
\fBU \- alias \*(Aquefi\*(Aq\fP
.RS 4
پارتیشن سیستم EFI؛ به معنای EF برای MBR و C12A7328\-F81F\-11D2\-BA4B\-00A0C93EC93B برای GPT.
.RE
.sp
\fBR \- alias \*(Aqraid\*(Aq\fP
.RS 4
لینوکس RAID؛ به معنای FD برای MBR و A19D880F\-05FC\-4D3B\-A006\-743F0F84911E برای GPT.
.RE
.sp
\fBV \- alias \*(Aqlvm\*(Aq\fP
.RS 4
LVM؛ به معنای 8E برای MBR و E6D6D379\-F507\-44C2\-A23C\-238F2A3DF928 برای GPT.
.RE
.sp
مقدار پیش‌فرض \fItype\fP برابر \fIlinux\fP است.
.sp
میانبر \*(AqX\*(Aq برای پارتیشن توسعه‌یافته لینوکس (85) به نفع \*(AqEx\*(Aq منسوخ شده است.
.sp
فیلد \fIbootable\fP به صورت [\fB*\fP|\fB\-\fP] تعیین می‌شود که حالت پیش‌فرض آن غیرقابل راه‌اندازی (not-bootable) است. مقدار این فیلد برای لینوکس بی‌اهمیت است - زیرا لینوکس در زمان اجرا قبلاً بوت شده است - اما ممکن است برای برخی از بارگذارنده‌های بوت (بوت‌لودرها) و سایر سیستم‌های عامل اهمیت داشته باشد.
.SS "قالب فیلدهای نام‌گذاری‌شده (Named\-fields format)"
.sp
این قالب خواناتر، مقاوم‌تر، قابل‌توسعه‌تر بوده و امکان تعیین اطلاعات تکمیلی (مانند UUID) را فراهم می‌کند. استفاده از این قالب برای خواناتر نگه‌داشتن اسکریپت‌ها توصیه می‌شود.
.RS 3
.ll -.6i
.sp
[\fIدستگاه\fP \fB:\fP] \fIنام\fP[\fB=\fP\fIمقدار\fP], .\|.\|.
.br
.RE
.ll
.sp
فیلد \fIدستگاه\fP اختیاری است. دستور \fBsfdisk\fP شماره پارتیشن را از نام دستگاه استخراج می‌کند. این ویژگی امکان تعیین پارتیشن‌ها با ترتیبی تصادفی را می‌دهد. این قابلیت بیشتر توسط \fB\-\-dump\fP استفاده می‌شود. اگر مطمئن نیستید از آن استفاده نکنید.
.sp
مقدار \fIمقدار\fP می‌تواند بین گیومه قرار گیرد (مثلاً name="This is partition name"). فیلدهای \fBstart=\fP و \fBsize=\fP از نشانه‌های \*(Aq+\*(Aq و \*(Aq\-\*(Aq دقیقاً مشابه \fBقالب فیلدهای بدون نام\fP پشتیبانی می‌کنند.
.sp
فیلدهایی که در حال حاضر پشتیبانی می‌شوند عبارتند از:
.sp
\fBstart=\fP\fIعدد\fP
.RS 4
اولین سکتور تخصیص‌نیافته و هم‌تراز با محدودیت‌های I/O دستگاه. افست شروع پیش‌فرض برای اولین پارتیشن 1 MiB است. اگر پس از افست پسوندهای ضرب‌شونده (KiB, MiB, GiB, TiB, PiB, EiB, ZiB و YiB) قرار گیرند، عدد به عنوان افست بر حسب بایت تفسیر می‌شود.
.RE
.sp
\fBsize=\fP\fIعدد\fP
.RS 4
تعیین اندازه پارتیشن بر حسب سکتورها. عدد می‌تواند با پسوندهای ضرب‌شونده (KiB, MiB, GiB, TiB, PiB, EiB, ZiB و YiB) همراه باشد که در این صورت به عنوان اندازه بر حسب بایت تفسیر شده و اندازه با توجه به محدودیت‌های ورودی/خروجی دستگاه تراز می‌شود.
.RE
.sp
\fBbootable\fP
.RS 4
علامت‌گذاری پارتیشن به عنوان قابل راه‌اندازی (bootable).
.RE
.sp
\fBattrs=\fP\fIرشته\fP
.RS 4
ویژگی‌های پارتیشن، معمولاً بیت‌های ویژگی پارتیشن GPT. برای جزئیات بیشتر درباره قالب رشته بیت‌های GPT گزینه \fB\-\-part\-attrs\fP را ببینید.
.RE
.sp
\fBuuid=\fP\fIرشته\fP
.RS 4
شناسه یکتای سراسری (UUID) پارتیشن GPT.
.RE
.sp
\fBname=\fP\fIرشته\fP
.RS 4
نام پارتیشن GPT.
.RE
.sp
\fBtype=\fP\fIکد\fP
.RS 4
یک عدد هگزادسیمال (بدون 0x) برای پارتیشن MBR، یک GUID برای پارتیشن GPT، یک میانبر مانند قالب فیلدهای بدون نام یا یک نام نوع (مانند type="Linux /usr (x86)"). برای جزئیات بیشتر به بخش قالب فیلدهای بدون نام در بالا مراجعه کنید. برای سازگاری رو به عقب فیلد \fBId=\fP دارای همین معنا است.
.RE
.SH "برچسب دیسک خالی (EMPTY DISK LABEL)"
.sp
دستور \fBsfdisk\fP به طور پیش‌فرض جدول پارتیشن بدون پارتیشن ایجاد نمی‌کند. به طور پیش‌فرض وجود خطوط حاوی پارتیشن در اسکریپت مورد انتظار است. جدول پارتیشن خالی باید به صورت صریح با خط هدر اسکریپت "label: <name>" بدون هیچ‌گونه خط پارتیشن درخواست شود. برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBecho \*(Aqlabel: gpt\*(Aq | sfdisk /dev/sdb\fP
.br
.RE
.ll
.sp
یک جدول پارتیشن خالی GPT ایجاد می‌کند. توجه داشته باشید که گزینه \fB\-\-append\fP این ویژگی را غیرفعال می‌سازد.
.SH "پشتیبان‌گیری از جدول پارتیشن (BACKING UP THE PARTITION TABLE)"
.sp
توصیه می‌شود چیدمان دستگاه‌های خود را ذخیره کنید. \fBsfdisk\fP از دو روش پشتیبانی می‌کند.
.SS "خروجی در قالبی سازگار با sfdisk"
.sp
برای ذخیره توصیفی از چیدمان دستگاه در یک فایل متنی از دستور \fB\-\-dump\fP استفاده کنید.
قالب خروجی برای ورودی‌های بعدی \fBsfdisk\fP مناسب است. برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBsfdisk \-\-dump /dev/sda > sda.dump\fP
.br
.RE
.ll
.sp
این فایل بعداً می‌تواند با دستور زیر بازیابی شود:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBsfdisk /dev/sda < sda.dump\fP
.br
.RE
.ll
.sp
توجه داشته باشید که \fBsfdisk\fP نوع‌های پارتیشن و UUIDهای پارتیشن را کاملاً بازیابی می‌کند. اگر همان چیدمان را روی دیسک‌های مختلف تکثیر کنید، ممکن است مشکل‌ساز شود چرا که می‌تواند منجر به ایجاد UUIDهای تکراری در سیستم شما شود.
.SS "پشتیبان‌گیری کامل باینری"
.sp
اگر می‌خواهید یک پشتیبان کامل باینری از تمام سکتورهایی که جدول پارتیشن در آن‌ها ذخیره شده تهیه کنید، از دستور \fB\-\-backup\-pt\-sectors\fP استفاده کنید. این دستور سکتورها را در فایل‌های \fI~/sfdisk\-<device>\-<offset>.bak\fP می‌نویسد. نام پیش‌فرض فایل پشتیبان را می‌توان با گزینه \fB\-\-backup\-file\fP تغییر داد. فایل‌های پشتیبان تنها حاوی داده‌های خام از \fIدستگاه\fP هستند. برای مثال:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBsfdisk \-\-backup\-pt\-sectors /dev/sda\fP
.br
.RE
.ll
.sp
هدر GPT را بعداً می‌توان با دستور زیر بازیابی کرد:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBdd if=~/sfdisk\-sda\-0x00000200.bak of=/dev/sda seek=$((0x00000200)) bs=1 conv=notrunc\fP
.br
.RE
.ll
.sp
همچنین می‌توان از گزینه \fB\-\-backup\fP برای ایجاد همین پشتیبان بلافاصله پس از راه‌اندازی برای سایر دستورات \fBsfdisk\fP استفاده کرد. برای مثال، پشتیبان‌گیری از جدول پارتیشن قبل از حذف تمامی پارتیشن‌ها از جدول:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBsfdisk \-\-backup \-\-delete /dev/sda\fP
.br
.RE
.ll
.sp
مفهوم مشابهی از فایل‌های پشتیبان توسط \fBwipefs\fP(8) استفاده می‌شود.
.sp
توجه داشته باشید که \fBsfdisk\fP از نسخه 2.26 دیگر گزینه \fB\-I\fP را برای بازیابی سکتورها ارائه نمی‌دهد. دستور \fBdd\fP(1) تمام قابلیت‌های لازم را فراهم می‌کند.
.SH "رنگ‌ها (COLORS)"
.sp
رنگی‌سازی خروجی توسط قابلیت‌های \fBterminal\-colors.d\fP(5) پیاده‌سازی شده است.
رنگ‌آمیزی ضمنی را می‌توان با ایجاد یک فایل خالی
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fI/etc/terminal\-colors.d/sfdisk.disable\fP
.br
.RE
.ll
.sp
برای دستور \fBsfdisk\fP یا برای تمامی ابزارها با فایل
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fI/etc/terminal\-colors.d/disable\fP
.br
.RE
.ll
.sp
غیرفعال کرد.
.sp
از نسخه 2.41، متغیر محیطی $NO_COLOR نیز برای غیرفعال کردن رنگی‌سازی خروجی پشتیبانی می‌شود، مگر اینکه صراحتاً توسط گزینه‌ای در خط فرمان فعال شده باشد.
.sp
تنظیمات اختصاصی کاربر در \fI$XDG_CONFIG_HOME/terminal\-colors.d\fP یا \fI$HOME/.config/terminal\-colors.d\fP بر تنظیمات سراسری سیستم ارجحیت دارند.
.sp
توجه داشته باشید که رنگی‌سازی خروجی ممکن است به طور پیش‌فرض فعال باشد، و در این حالت نیازی به وجود قبلی دایرکتوری‌های \fIterminal\-colors.d\fP نیست.
.sp
نام رنگ‌های منطقی پشتیبانی‌شده توسط \fBsfdisk\fP عبارتند از:
.sp
\fBheader\fP
.RS 4
سربرگ جداول خروجی.
.RE
.sp
\fBwarn\fP
.RS 4
پیام‌های هشدار.
.RE
.sp
\fBwelcome\fP
.RS 4
پیام خوش‌آمدگویی.
.RE
.SH "محیط (ENVIRONMENT)"
.sp
\fBSFDISK_DEBUG\fP=all
.RS 4
فعال‌سازی خروجی اشکال‌زدایی (دیباگ) \fBsfdisk\fP.
.RE
.sp
\fBLIBFDISK_DEBUG\fP=all
.RS 4
فعال‌سازی خروجی دیباگ libfdisk.
.RE
.sp
\fBLIBBLKID_DEBUG\fP=all
.RS 4
فعال‌سازی خروجی دیباگ libblkid.
.RE
.sp
\fBLIBSMARTCOLS_DEBUG\fP=all
.RS 4
فعال‌سازی خروجی دیباگ libsmartcols.
.RE
.sp
\fBLOCK_BLOCK_DEVICE\fP=<حالت>
.RS 4
استفاده از قفل انحصاری BSD. حالت "1" یا "0" است. برای جزئیات بیشتر \fB\-\-lock\fP را ببینید.
.RE
.SH "نکات (NOTES)"
.sp
از نسخه 2.26 به بعد، \fBsfdisk\fP دیگر گزینه‌های \fB\-R\fP یا \fB\-\-re\-read\fP را برای وادار کردن هسته به خواندن مجدد جدول پارتیشن ارائه نمی‌دهد. به جای آن از \fBblockdev \-\-rereadpt\fP استفاده کنید.
.sp
از نسخه 2.26، \fBsfdisk\fP گزینه‌های \fB\-\-DOS\fP، \fB\-\-IBM\fP، \fB\-\-DOS\-extended\fP، \fB\-\-unhide\fP، \fB\-\-show\-extended\fP، \fB\-\-cylinders\fP، \fB\-\-heads\fP، \fB\-\-sectors\fP، \fB\-\-inside\-outer\fP و \fB\-\-not\-inside\-outer\fP را ارائه نمی‌دهد.
.SH "مثال‌ها (EXAMPLES)"
.sp
\fBsfdisk \-\-list \-\-label\-nested=mbr /dev/sda\fP
.RS 4
چاپ MBR محافظتی روی دستگاه با برچسب دیسک GPT.
.RE
.sp
\fBecho \-e \*(Aq,10M,L\(rsn,10M,L\(rsn,+,\(rsn\*(Aq | sfdisk /dev/sdc\fP
.RS 4
ایجاد سه پارتیشن لینوکسی با نقطه شروع پیش‌فرض، که اندازه دو پارتیشن اول 10MiB است و پارتیشن آخر تمام فضای باقیمانده و موجود دستگاه را پر می‌کند.
.RE
.sp
\fBecho \-e \*(Aqsize=10M, type=L\(rsn size=10M, type=L\(rsn size=+\(rsn\*(Aq | sfdisk /dev/sdc\fP
.RS 4
مشابه مثال قبل، اما در قالب فیلدهای نام‌گذاری‌شده.
.RE
.sp
\fBecho \-e \*(Aqtype=swap\*(Aq | sfdisk \-N 3 /dev/sdc\fP
.RS 4
تنظیم نوع پارتیشن سوم به \*(Aqswap\*(Aq.
.RE
.sp
\fBsfdisk \-\-part\-type /dev/sdc 3 swap\fP
.RS 4
مشابه مثال قبل، اما بدون استفاده از اسکریپت ورودی.
.RE
.sp
\fBsfdisk \-\-delete /dev/sdc 2\fP
.RS 4
حذف پارتیشن دوم.
.RE
.sp
\fBecho "+,+" | sfdisk \-N 3 \-\-move\-data /dev/sdc\fP
.RS 4
بزرگ‌تر کردن پارتیشن سوم از هر دو طرف، انتقال نقطه شروع برای استفاده از فضای خالی قبل از پارتیشن و افزایش اندازه برای استفاده از تمام فضای خالی پس از پارتیشن، به همراه انتقال داده‌های پارتیشن.
.RE
.SH "نویسندگان (AUTHORS)"
.sp
.MTO "kzak\(atredhat.com" "Karel Zak" ""
.sp
پیاده‌سازی فعلی \fBsfdisk\fP بر اساس \fBsfdisk\fP اصلی اثر Andries E. Brouwer توسعه یافته است.
.SH "همچنین ببینید (SEE ALSO)"
.sp
\fBfdisk\fP(8),
\fBcfdisk\fP(8),
\fBparted\fP(8),
\fBpartprobe\fP(8),
\fBpartx\fP(8)
.SH "گزارش باگ (REPORTING BUGS)"
.sp
برای گزارش باگ‌ها از سامانه پیگیری خطاها استفاده کنید: \c
.URL "https://github.com/util\-linux/util\-linux/issues" "issue tracker" "."
.SH "دسترس‌پذیری (AVAILABILITY)"
.sp
دستور \fBsfdisk\fP بخشی از بسته util\-linux است که می‌توان آن را از آرشیو هسته لینوکس دریافت کرد: \c
.URL "https://www.kernel.org/pub/linux/utils/util\-linux" "Linux Kernel Archive" "."