نام (NAME)

afp_client - سوار کردن (mount)، پیاده کردن (unmount) و کنترل نشست‌های پروتکل پرونده اپل (AFP) با استفاده از زیرساخت FUSE

خلاصه دستور (SYNOPSIS)

توضیحات (DESCRIPTION)

دستور afp_client به شما امکان می‌دهد برخی عملکردهای پایه را برای دسترسی به حجم‌های ذخیره‌سازی AFP انجام دهید؛ مانند سوار کردن، پیاده کردن، دریافت وضعیت، تعلیق و ازسرگیری.

این دستور را با afpcmd اشتباه نگیرید؛ afp_client فقط برای کلاینت FUSE در ارتباط با afpfsd(1) کاربرد دارد. دستور afpcmd یک کلاینت انتقال فایل دسته‌ای (batch-mode) است. هر دو ابزار از کتابخانه‌های afpfs-ng استفاده می‌کنند.

دستور afp_mount(1) معمولاً یک پیوند نمادین به afp_client است که فقط دستورات اتصال با یک URL کامل AFP را مدیریت می‌کند.

دستورات (COMMANDS)

mount: نام رابط شبکه. این معمولاً نام یک درایور است که پس از آن شماره واحد می‌آید، برای مثال eth0 برای اولین رابط اترنت.
mount [mount options] node: با استفاده از اطلاعات احراز هویت و سرور ارائه‌شده در گزینه‌های mount، سیستم‌فایل دوردست را روی گره (node) مشخص‌شده سوار می‌کند. برای اطلاعات بیشتر، بخش "گزینه‌های سوار کردن" را در ادامه این صفحه راهنما ببینید. اگر ترجیح می‌دهید از ساختار نحوی AFP URL استفاده کنید، به mount_afp(1) مراجعه کنید.
unmount node: اتصال AFP فعال متصل به node را قطع و پیاده می‌کند.
status: اطلاعات وضعیت همه سرورهای متصل را نشان می‌دهد. این اطلاعات شامل نشانی IP سرورهای متصل، توصیفات سرور (نوع ماشین، نام ماشین، امضا، پیام ورود) و حجم‌های در دسترس است. همچنین آمارها و جزئیات دیگر را نیز فراهم می‌کند.

این گزینه برای اشکال‌زدایی حیاتی است.

suspend: اتصالات فعلی به همه سرورهای متصل را معلق می‌کند اما پیاده (unmount) نمی‌کند. در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شود.
resume: تمام اتصالات معلق سرور را بازمی‌گرداند. در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شود. فعال یا غیرفعال کردن حالت بی‌قید و شرط promiscuous رابط شبکه. در صورت فعال بودن، تمام بسته‌های شبکه توسط رابط دریافت خواهند شد.

گزینه‌های سوار کردن (MOUNT FLAGS)

-u, --user <username>: ورود به سیستم با استفاده از <username>
-p, --pass <password>: اگر یک '-' به عنوان گذرواژه تعیین کنید، از شما خواسته می‌شود آن را وارد کنید. این ویژگی اجازه می‌دهد بدون افشای رمز در خط فرمان از آن استفاده کنید.
-o, --port <portnum>: استفاده از شماره پورت TCP به جای پیش‌فرض (548).
-V, --volumepassword <volumepassword>: اگر حجم مورد نظر از رمز عبور استفاده می‌کند از این گزینه استفاده کنید (شکلی بسیار ضعیف از امنیت زیرا به صورت متن آشکار ارسال می‌شود). اگر یک '-' به عنوان گذرواژه مشخص کنید، از شما برای وارد کردن آن درخواست می‌شود. این ویژگی اجازه می‌دهد بدون افشای گذرواژه در خط فرمان از آن استفاده کنید.
اگر یک '-' به عنوان گذرواژه تعیین کنید، از شما درخواست ورود رمز خواهد شد. این به شما امکان می‌دهد بدون افشای گذرواژه در خط فرمان از آن استفاده کنید.
-v, --version <afp version>: تعیین نسخه AFP مورد استفاده برای سوار کردن. برای AFP 2.2 مقدار '22'، برای 3.2 مقدار '32' و غیره استفاده کنید. به طور پیش‌فرض afpfs-ng بالاترین نسخه مشترک بین سرور و کلاینت را انتخاب می‌کند. کتابخانه afpfs-ng از نسخه 2.0 تا 3.2 پروتکل AFP پشتیبانی می‌کند.
-a, --uam <uam>: تنظیم روش احراز هویت کاربر (UAM) روی یکی از موارد زیر:

No User Authent

Cleartxt Passwrd

Randnum Exchange

2-Way Randnum Exchange

DHCAST128

Client Krb v2

DHX2

اگر UAM را تعیین نکنید، امن‌ترین روش مشترک میان سرور و کلاینت (afpfs-ng) انتخاب خواهد شد.

-m, --map <uam>: تنظیم روش نگاشت شناسه‌های UID و GID محلی به سرور. مقادیر ممکن عبارتند از:

Common user directory این روش در محیطی استفاده می‌شود که UID و GID کلاینت و سرور کاملاً بر هم منطبق هستند، مانند حضور سرور NIS یا Open Directory.

Login ids از این روش زمانی استفاده کنید که می‌خواهید مالکیت تمام فایل‌ها به نام uid و gid کاربری ثبت شود که در اطلاعات احراز هویت وارد کرده‌اید.

تاریخچه (HISTORY)

ابزار afp_client بخشی از پیاده‌سازی FUSE در afpfs-ng است.

همچنین ببینید (SEE ALSO)

afpfsd(1), mount_afp(1)

نویسندگان (AUTHORS)

Alex deVries, alexthepuffin@gmail.com