.TH xfsdump 8
.SH "نام (NAME)"
xfsdump \- ابزار پشتیبان‌گیری افزایشی برای سامانه پرونده XFS
.SH "خلاصه دستور (SYNOPSIS)"
.nf
\f3xfsdump\f1 \-h
\f3xfsdump\f1 [ گزینه‌ها ] \-f \f2مقصد\f1 [ \-f \f2مقصد\f1 ... ] \f2سامانه‌پرونده\f1
\f3xfsdump\f1 [ گزینه‌ها ] \- \f2سامانه‌پرونده\f1
\f3xfsdump\f1 \-I [ subopt=value ... ]
.fi
.\"
.\" Macro EX: bold constant width example
.de EX  \" start bold constant width
.in +.5i
.ie t .ft CB
.el .ft B
.ie t .sp .5v
.el .sp
.ta \\w' 'u*8
.nf
..
.de EE \" end bold constant width
.fi
.ie t .sp .5v
.el .sp
.ft R
.in
..
.SH "شرح (DESCRIPTION)"
دستور
.I xfsdump
از پرونده‌ها و ویژگی‌های آن‌ها در یک سامانه پرونده نسخه پشتیبان تهیه می‌کند.
پرونده‌ها در رسانه ذخیره‌سازی، یک فایل معمولی یا در خروجی استاندارد دامپ (پشتیبان‌گیری) می‌شوند.
گزینه‌ها به مدیر سیستم اجازه می‌دهند که از تمام فایل‌ها، فقط از فایل‌هایی که پس از یک نسخه پشتیبان پیشین تغییر کرده‌اند، یا صرفاً فایل‌های مشخص‌شده در فهرستی از مسیرها پشتیبان تهیه کند.
.P
ابزار
.IR xfsrestore (8)
سامانه پرونده را با محتویات نسخه پشتیبان مجدداً بازسازی می‌کند.
.P
هر بار اجرای
.I xfsdump
تنها از یک سامانه پرونده نسخه پشتیبان تهیه می‌کند.
به این اجرا یک نشست پشتیبان‌گیری (dump session) گفته می‌شود.
نشست پشتیبان‌گیری، سامانه پرونده را به یک یا چند جریان پشتیبان‌گیری (dump stream) تقسیم می‌کند که هر کدام به یک مقصد ارسال می‌شوند.
این تفکیک به ترتیب شماره اینود (inode) سامانه پرونده و در مرزهایی انجام می‌شود که اندازه هر جریان تا جای ممکن برابر باشد.
علاوه بر این، در صورت لزوم برای دستیابی به برابری اندازه جریان‌ها، نقاط شکست بین جریان‌ها ممکن است در میان فایل‌های بسیار بزرگ (در مرزهای extent) قرار گیرد.
هر جریان می‌تواند روی چندین شیء رسانه‌ای (media object) امتداد یابد و یک شیء رسانه‌ای منفرد می‌تواند شامل چندین جریان باشد.
نمونه معمول یک شیء رسانه‌ای، نوار کاست (tape cartridge) است.
شیء رسانه‌ای، جریان پشتیبان‌گیری را به صورت یک یا چند فایل رسانه‌ای (media file) ثبت می‌کند.
یک فایل رسانه‌ای یک نسخه پشتیبان جزئی مستقل است که هدف آن به حداقل رساندن تأثیر نقص‌های رسانه بر کل جریان پشتیبان به بهای افزایش زمان پشتیبان‌گیری است. به‌طور پیش‌فرض تنها یک فایل رسانه‌ای نوشته می‌شود مگر اینکه اندازه آن با استفاده از گزینه
.B \-d
مشخص گردد. روش‌های دیگر، مانند تهیه یک نسخه دوم از تصویر پشتیبان، محافظت بیشتری نسبت به فایل‌های رسانه‌ای متعدد در برابر خرابی‌های رسانه فراهم می‌کنند.
.P
دستور
.I xfsdump
یک موجودی (inventory) برخط از پشتیبان‌ها را در \f2/var/lib/xfsdump/inventory\f1 نگهداری می‌کند.
گزینه
.B \-I
محتویات این موجودی را به صورت سلسله‌مراتبی نمایش می‌دهد.
سطوح این سلسله‌مراتب عبارتند از:
سامانه پرونده (filesystem)،
نشست پشتیبان‌گیری (dump session)،
جریان (stream) و
فایل رسانه‌ای (media file).
.P
گزینه‌های
.I xfsdump
عبارتند از:
.TP 5
.B \-a
مشخص می‌کند فایل‌هایی که تسهیلات مهاجرت داده‌ها (DMF) از آن‌ها کپی برون‌خط کامل دارد (فایل‌های دوحالته یا dual-state) به عنوان فایل‌های برون‌خط (OFL) در نظر گرفته شوند.
این بدان معناست که داده‌های این فایل‌ها توسط xfsdump ذخیره نمی‌شود و اندازه فایل پشتیبان کوچک‌تر خواهد شد.
اگر بعداً پرونده بازیابی شود، داده‌های آن همچنان از طریق DMF در دسترس خواهند بود.
اگر هر دو گزینه '\-a' و '\-z' مشخص شوند، گزینه '\-a' اولویت خواهد داشت (گزینه '\-z' در زیر را ببینید).
.TP 5
\f3\-b\f1 \f2blocksize\f1
اندازه بلوک بر حسب بایت را برای عملیات پشتیبان‌گیری مشخص می‌کند.
برای بازیابی از نوار باید همان اندازه بلوک مشخص شود.
اگر گزینه \f3\-m\f1 استفاده نشود، نیازی به تعیین \f3\-b\f1 نیست و به جای آن اندازه بلوک پیش‌فرض 1 مگابایت استفاده می‌شود.
.TP 5
\f3\-c\f1 \f2progname\f1
استفاده از برنامه مشخص‌شده برای هشدار به مدیر سیستم در زمان نیاز به تعویض رسانه. این برنامه هشداردهنده معمولاً اسکریپتی برای ارسال ایمیل یا باز کردن یک پنجره جهت جلب توجه مدیر است.
.TP 5
\f3\-d\f1 \f2filesize\f1
اندازه فایل‌های رسانه‌ای را بر حسب مگابایت مشخص می‌کند. اگر تعیین نشود، xfsdump داده‌ها را روی نوار با استفاده از یک فایل رسانه‌ای در هر شیء رسانه‌ای می‌نویسد.
اگر برای مثال یک فایل رسانه‌ای روی یک نوار جا نشود، ممکن است اندازه مشخص‌شده نیاز به تنظیم داشته باشد.
.TP 5
\f3\-e\f1
اجازه می‌دهد فایل‌ها از عملیات پشتیبان‌گیری مستثنی شوند. این گزینه باعث می‌شود xfsdump فایل‌هایی را که ویژگی "no dump" برای آن‌ها تنظیم شده نادیده بگیرد. بخش "مستثنی کردن تک‌تک فایل‌ها" را برای جزئیات تنظیم این ویژگی ببینید.
.TP 5
\f3\-f\f1 \f2dest\f1 [ \f3\-f\f1 \f2dest\f1 ... ]
یک مقصد پشتیبان‌گیری را مشخص می‌کند.
مقصد می‌تواند مسیر یک دستگاه (مانند درایو نوار)، یک فایل معمولی یا یک درایو نوار راه دور باشد (\f2rmt\f1(8) را ببینید).
در صورت استفاده از گزینه خروجی استاندارد (یک علامت
.B \-
تنها قبل از مشخصات سامانه پرونده منبع)، این گزینه باید حذف شود.
.TP 5
\f3\-l\f1 \f2level\f1
سطح پشتیبان‌گیری را از 0 تا 9 تعیین می‌کند.
سطح پشتیبان‌گیری مشخص می‌کند که این پشتیبان‌گیری نسبت به کدام نسخه پایه سنجیده می‌شود.
نسخه پایه، جدیدترین نسخه پشتیبان در یک سطح پایین‌تر است.
پشتیبان‌گیری سطح 0 مطلق و کامل است \- از تمام فایل‌ها نسخه پشتیبان تهیه می‌شود.
سطحی که در آن 1 <= \f2level\f1 <= 9 باشد، پشتیبان‌گیری افزایشی (incremental dump) نامیده می‌شود.
تنها فایل‌هایی که پس از نسخه پایه تغییر کرده‌اند پشتیبان‌گیری می‌شوند.
پشتیبان‌گیری از زیردرخت‌ها (گزینه
.B \-s
در زیر را ببینید) نمی‌تواند به عنوان پایه برای پشتیبان‌های افزایشی استفاده شود.
.TP 5
.B \-m
استفاده از پروتکل نوار کمینه (minimal tape protocol) برای مقاصد نواری غیر SCSI یا مقاصد راه دور که درایوهای نوار لینوکسی SCSI یا IRIX نیستند.
این گزینه بدون مشخص کردن اندازه بلوک (گزینه
.B \-b
در بالا) قابل استفاده نیست.
.TP 5
.B \-o
رونویسی روی نوار. با این گزینه،
.I xfsdump
ابتدا نوار را برای بررسی محتویات نمی‌خواند. این گزینه ممکن است زمانی استفاده شود که
.I xfsdump
قادر به تشخیص اندازه بلوک نوار نباشد.
.TP 5
\f3\-p\f1 \f2interval\f1
باعث چاپ گزارش‌های پیشرفت در فواصل زمانی مشخص می‌شود.
مقدار \f2interval\f1 بر حسب ثانیه داده می‌شود.
گزارش پیشرفت نشان می‌دهد چه تعداد فایل ذخیره شده، تعداد کل فایل‌ها، درصد داده‌های پشتیبان‌گیری‌شده و زمان سپری‌شده چقدر است.
.TP 5
\f3\-q\f1
درایو نوار مقصد یک نوار QIC است. نوارهای QIC تنها از اندازه بلوک ۵۱۲ بایت استفاده می‌کنند که \f2xfsdump\f1 باید تدابیر خاصی برای آن در نظر بگیرد.
.TP 5
\f3\-s\f1 \f2pathname\f1 [ \f3\-s\f1 \f2pathname\f1 ... ]
پشتیبان‌گیری را به فایل‌های موجود در مسیرهای مشخص‌شده (زیردرخت‌ها) محدود می‌کند.
مسیر \f2pathname\f1 باید نسبت به نقطه اتصال (mount point) سامانه پرونده باشد.
برای مثال، اگر یک سامانه پرونده در \f2/d2\f1 متصل شده باشد، آرگومان \f2pathname\f1 برای پوشه \f2/d2/users\f1 برابر "users" است.
مسیر می‌تواند یک فایل یا یک دایرکتوری باشد؛ اگر دایرکتوری باشد، کل سلسله‌مراتب فایل‌ها و زیرشاخه‌های آن دایرکتوری ذخیره می‌شوند.
پشتیبان‌های زیردرخت نمی‌توانند به عنوان پایه برای پشتیبان‌های افزایشی استفاده شوند (گزینه
.B \-l
در بالا را ببینید).
.TP 5
\f3\-t\f1 \f2file\f1
زمان پشتیبان‌گیری را به جای استفاده از زمان فعلی، روی زمان تغییر پرونده \f2file\f1 تنظیم می‌کند.
دستور
.I xfsdump
از زمان پشتیبان برای تعیین فایل‌هایی که باید در پشتیبان‌گیری افزایشی ذخیره شوند استفاده می‌کند. این گزینه باید هنگام پشتیبان‌گیری از اسنپ‌شات‌ها (snapshots) استفاده شود تا زمان پشتیبان با زمان گرفته شدن اسنپ‌شات مطابقت داشته باشد. در غیر این صورت ممکن است فایل‌های تغییریافته پس از اسنپ‌شات در پشتیبان افزایشی بعدی نادیده گرفته شوند.
.TP 5
\f3\-v\f1 \f2verbosity\f1
.PD 0
.TP 5
\f3\-v\f1 \f2subsys\f1=\f2verbosity\f1[,\f2subsys\f1=\f2verbosity\f1,...]
.PD
سطح جزئیات پیام‌های نمایش‌داده‌شده را مشخص می‌کند. آرگومان \f2verbosity\f1 می‌تواند به صورت رشته یا عدد صحیح باشد. مقادیر رشته‌ای مجاز:
\f3silent\f1، \f3verbose\f1، \f3trace\f1، \f3debug\f1 یا \f3nitty\f1.
در صورت ارسال عدد صحیح، مقادیر 0 تا 5 مجاز هستند. مقادیر 0 تا 4 متناظر با رشته‌های ذکرشده هستند. مقدار 5 خروجی اشکال‌زدایی با جزئیات بیشتر تولید می‌کند.

شکل اول این گزینه ثبت پیام‌ها را در تمام زیرسیستم‌های پشتیبان‌گیری فعال می‌کند. شکل دوم اجازه می‌دهد سطح ثبت پیام به ازای هر زیرسیستم کنترل شود. این دو شکل می‌توانند ترکیب شوند (مثال زیر را ببینید). آرگومان \f2subsys\f1 می‌تواند یکی از این مقادیر باشد:
\f3general\f1، \f3proc\f1، \f3drive\f1، \f3media\f1، \f3inventory\f1، \f3inomap\f1 و \f3excluded_files\f1.

برای مثال، برای پشتیبان‌گیری از سامانه پرونده ریشه با فعال بودن سطح trace برای تمام زیرسیستم‌ها:
.EX
# xfsdump \-v trace \-f /dev/tape /
.EE
برای فعال‌سازی سطح اشکال‌زدایی debug برای عملیات‌های درایو و رسانه:
.EX
# xfsdump \-v drive=debug,media=debug \-f /dev/tape /
.EE
برای فعال‌سازی trace برای تمام زیرسیستم‌ها و debug فقط برای درایو:
.EX
# xfsdump \-v trace,drive=debug \-f /dev/tape /
.EE
برای فهرست کردن فایل‌هایی که از پشتیبان‌گیری مستثنی می‌شوند:
.EX
# xfsdump \-e \-v excluded_files=debug \-f /dev/tape /
.EE
.TP 5
\f3\-z\f1 \f2size\f1
حداکثر اندازه فایل‌ها بر حسب کیلوبایت را برای گنجانده شدن در نسخه پشتیبان مشخص می‌کند. فایل‌های بزرگ‌تر از این اندازه از نسخه پشتیبان مستثنی می‌شوند، به جز فایل‌های دوحالته DMF زمانی که گزینه '\-a' مشخص شده باشد (گزینه '\-a' در بالا را ببینید). در صورت تعیین هر دو، گزینه '\-a' بر '\-z' اولویت دارد. این اندازه تخمینی بر اساس تعداد بلوک‌های دیسک استفاده‌شده توسط فایل است و سوراخ‌های فایل‌های خلوت (sparse) را شامل نمی‌شود. به عبارت دیگر، اندازه نشان‌دهنده فضایی است که فایل در نسخه پشتیبان اشغال می‌کند. در بازیابی تعاملی، فایل نادیده‌گرفته‌شده با دستور 'ls' در xfsrestore قابل مشاهده است، اما با دستورات 'add' و 'extract' چیزی بازیابی نخواهد شد.
.TP 5
.B \-A
عدم ذخیره ویژگی‌های گسترش‌یافته فایل‌ها (extended attributes). هنگام پشتیبان‌گیری از سامانه پرونده‌ای که در محیط DMF مدیریت می‌شود، این گزینه نباید استفاده شود. سیستم DMF وضعیت مهاجرت فایل را در ویژگی‌های گسترش‌یافته ذخیره می‌کند. در صورت عدم حفظ این ویژگی‌ها هنگام بازیابی، فایل‌های مهاجرت‌یافته توسط DMF قابل بازخوانی نخواهند بود. توجه داشته باشید که پشتیبان‌های حاوی ویژگی‌های گسترش‌یافته فایل با نسخه‌های قدیمی \f2xfsrestore\f1(8) قابل بازیابی نیستند.
.TP 5
\f3\-B\f1 \f2session_id\f1
شناسه نشست پشتیبان‌گیری که این نشست باید بر پایه آن انجام شود را مشخص می‌کند. در صورت تعیین این گزینه، گزینه‌های
.B \-l
(سطح) و
.B \-R
(ازسرگیری) مجاز نیستند.
در عوض،
.B xfsdump
با بررسی سطح و ویژگی‌های قطع‌شدگی نشست پایه، تشخیص می‌دهد که آیا نشست فعلی باید افزایشی یا ادامه‌یافته (resumed) باشد. اگر نشست پایه قطع شده باشد، نشست فعلی ادامه همان پایه در همان سطح خواهد بود؛ در غیر این صورت یک پشتیبان افزایشی با سطحی یک واحد بالاتر از سطح پایه خواهد بود. این گزینه اجازه می‌دهد پشتیبان‌های افزایشی و ازسرگرفته‌شده بر اساس هر پشتیبان پیشین (نه فقط جدیدترین) شکل بگیرند.
.TP 5
.B \-D
کنترل می‌کند که کدام شاخه‌ها در طول یک پشتیبان‌گیری افزایشی ذخیره شوند. به‌طور پیش‌فرض شاخه‌های تغییرنیافته در صورتی که فایل‌ها یا شاخه‌های زیرین آن‌ها تغییر کرده باشند ذخیره می‌شوند. این کار باعث ایجاد یک نسخه پشتیبان مستقل و خودکفا می‌شود؛ به طوری که اگر نسخه پایه از دست برود یا بدانید فایل مورد نظر در نسخه افزایشی است، می‌توانید فقط همان را بدون نیاز به لود کردن نسخه پایه بازیابی کنید. با این حال این روش نیازمند پیمایش بالقوه سنگین در سامانه پرونده است.

هنگامی که
.B \-D
مشخص شود، شاخه‌های بدون تغییر پشتیبان‌گیری نمی‌شوند. این امر منجر به پشتیبان‌گیری سریع‌تر می‌شود، اما فایل‌ها در شاخه
.I orphanage
(یتیم‌خانه) در
.IR xfsrestore (8)
قرار می‌گیرند مگر اینکه ابتدا نسخه(های) پایه بارگذاری شوند.
.TP 5
.B \-E
پاک‌سازی پیشین رسانه (Pre-erase media).
اگر این گزینه مشخص شود، رسانه پیش از استفاده پاک می‌شود. مدیر سیستم برای تایید فراخوانده می‌شود، مگر اینکه گزینه
.B \-F
نیز مشخص شده باشد.
.TP 5
.B \-F
عدم درخواست تایید از مدیر سیستم (حالت اجباری).
هنگامی که
.I xfsdump
با شیء رسانه‌ای حاوی داده‌های غیر xfsdump مواجه شود، معمولاً از مدیر برای رونویسی اجازه می‌خواهد. با این گزینه رونویسی بدون هیچ پرسشی انجام می‌شود.
همچنین هنگامی که رسانه در طول پشتیبان‌گیری پر شود، معمولاً از مدیر پرسیده می‌شود که آیا رسانه جدیدی ارائه می‌دهد یا خیر؛ با این گزینه، پشتیبان‌گیری به جای آن قطع می‌شود.
.TP 5
.B \-I
نمایش موجودی (inventory) برنامه \f2xfsdump\f1
(هیچ پشتیبان‌گیری انجام نمی‌شود).
برنامه
.I xfsdump
هر نشست پشتیبان‌گیری را در یک موجودی آنلاین در \f2/var/lib/xfsdump/inventory\f1 ثبت می‌کند.
برنامه
.I xfsdump
از این موجودی برای تعیین پایه پشتیبان‌های افزایشی استفاده می‌کند. این موجودی همچنین برای شناسایی دستی یک نشست جهت بازیابی مفید است. زیرگزینه‌های فیلتر کردن این نمایش در ادامه آمده است.
.TP 5
.B \-J
جلوگیری از به‌روزرسانی عادی موجودی. این گزینه زمانی مفید است که رسانه مقصد بعداً دور انداخته یا رونویسی خواهد شد.
.TP 5
.B \-K
تولید نسخه پشتیبان با فرمت نسخه ۲ به جای فرمت فعلی. این گزینه زمانی مفید است که نسخه پشتیبان قرار است روی سیستمی با نسخه قدیمی
.I xfsrestore
بازیابی شود که فرمت جدید را نمی‌شناسد. استفاده از این گزینه در غیر این موارد توصیه نمی‌شود.
.TP 5
\f3\-L\f1 \f2session_label\f1
یک برچسب برای نشست پشتیبان‌گیری مشخص می‌کند. می‌تواند هر رشته دلخواهی تا ۲۵۵ کاراکتر باشد.
.TP 5
\f3\-M\f1 \f2label\f1 [ \f3\-M\f1 \f2label\f1 ... ]
یک برچسب برای اولین شیء رسانه‌ای (برای مثال کارتریج نوار) نوشته‌شده روی مقصد متناظر در طول نشست مشخص می‌کند. می‌تواند هر رشته دلخواهی تا ۲۵۵ کاراکتر باشد. می‌توان چندین برچسب شیء رسانه‌ای مشخص کرد، یکی برای هر مقصد.
.TP 5
\f3\-O\f1 \f2options_file\f1
درج گزینه‌های موجود در پرونده \f2options_file\f1 در ابتدای خط فرمان. گزینه‌ها دقیقاً همان‌گونه که در خط فرمان تایپ می‌شوند نوشته می‌شوند. علاوه بر این، کاراکترهای خط جدید (\en) می‌توانند به عنوان فاصله سفید استفاده شوند. گزینه‌ها قبل از تمام گزینه‌های داده‌شده در خط فرمان و درست پس از نام دستور قرار می‌گیرند. تنها یک گزینه \f3\-O\f1 می‌تواند استفاده شود و استفاده بازگشتی نادیده گرفته می‌شود. سامانه پرونده منبع نمی‌تواند در \f2options_file\f1 مشخص شود.
.TP 5
.B \-R
ازسرگیری یک نشست پشتیبان‌گیری قطع‌شده پیشین.
اگر جدیدترین پشتیبان در سطح این نسخه (گزینه \f3\-l\f1) قطع شده باشد، این نسخه تنها شامل فایل‌هایی خواهد بود که در نسخه قطع‌شده نبوده‌اند و با سطح افزایشی سازگار هستند.
با این حال، فایل‌های موجود در نسخه قطع‌شده که پس از آن تغییر کرده‌اند دوباره ذخیره می‌شوند.
.TP 5
.B \-T
غیرفعال کردن مهلت زمانی گفتگوهای تعاملی.
هنگامی که گزینه
.B \-F
مشخص نشده باشد،
.I xfsdump
از مدیر برای برچسب‌ها و تعویض رسانه‌ها درخواست اطلاعات می‌کند. این گفتگوها معمولاً در صورت عدم پاسخ مهلت زمانی دارند؛ این گزینه از پایان زمان جلوگیری می‌کند.
.TP 5
\f3\-Y\f1 \f2length\f1
مشخص کردن طول حلقه بافر ورودی/خروجی.
دستور
.I xfsdump
از یک حلقه از بافرهای خروجی برای دستیابی به حداکثر توان پردازشی هنگام نوشتن روی درایوهای نوار استفاده می‌کند. طول پیش‌فرض ۳ است. با این حال این قابلیت در حال حاضر در لینوکس فعال نیست و این گزینه بی‌اثر است.
.TP 5
.B \-
علامت
.B \-
به تنهایی باعث می‌شود جریان پشتیبان‌گیری به خروجی استاندارد هدایت شود، جایی که می‌تواند به ابزار دیگری مانند \f2xfsrestore\f1(8) پایپ شده یا به یک فایل هدایت شود.
این گزینه نمی‌تواند همراه با گزینه
.B \-f
استفاده شود.
علامت
.B \-
باید بعد از تمام گزینه‌های دیگر و قبل از مشخص کردن سامانه پرونده بیاید.
.P
سامانه پرونده (\f2filesystem\f1) می‌تواند به عنوان نقطه اتصال یا به عنوان یک فایل دستگاه ویژه (مانند \f2/dev/dsk/dks0d1s0\f1) مشخص شود.
سامانه پرونده برای پشتیبان‌گیری باید متصل (mounted) باشد.

.SH "نکات (NOTES)"
.SS "قطع پشتیبان‌گیری (Dump Interruption)"
عملیات پشتیبان‌گیری می‌تواند در هر زمانی قطع شود و بعداً از سر گرفته شود. برای قطع، کلید control-C (یا کاراکتر وقفه ترمینال فعلی) را فشار دهید. از کاربر درخواست می‌شود یکی از چند عملیات از جمله قطع پشتیبان‌گیری را انتخاب کند. پس از انتخاب قطع توسط مدیر، پشتیبان‌گیری تا رسیدن به یک نقطه توقف مناسب (معمولاً پایان فایل فعلی) ادامه می‌یابد. فایل‌های بسیار بزرگ به زیرفایل‌های کوچک‌تر تقسیم می‌شوند، بنابراین انتظار برای پایان فایل فعلی کوتاه خواهد بود.

.SS "ازسرگیری پشتیبان‌گیری (Dump Resumption)"
پشتیبان‌گیری قطع‌شده قبلی می‌تواند با مشخص کردن گزینه
.B \-R
از سر گرفته شود. اگر جدیدترین پشتیبان در سطح مشخص‌شده قطع شده باشد، پشتیبان جدید شامل فایل‌هایی که پیش‌تر ذخیره شده‌اند نخواهد بود، مگر اینکه پس از پشتیبان قطع‌شده تغییر کرده باشند.

.SS "مدیریت رسانه (Media Management)"
یک شیء رسانه‌ای منفرد می‌تواند شامل جریان‌های پشتیبان‌گیری متعددی باشد. برعکس، یک جریان پشتیبان می‌تواند روی چندین شیء رسانه‌ای امتداد یابد. اگر جریان پشتیبان به رسانه‌ای فرستاده شود که از قبل حاوی یک یا چند نسخه پشتیبان است،
.I xfsdump
جریان جدید را پس از آخرین جریان اضافه می‌کند. فایل‌های رسانه‌ای هرگز رونویسی نمی‌شوند. اگر در طول پشتیبان‌گیری با انتهای رسانه مواجه شود، از مدیر خواسته می‌شود شیء رسانه‌ای جدیدی را در درایو قرار دهد. ادامه جریان پشتیبان پس از آخرین فایل رسانه‌ای روی شیء رسانه‌ای جدید پیوست می‌شود.

.SS "موجودی پشتیبان‌ها (Inventory)"
هر نشست پشتیبان‌گیری یک پایگاه داده موجودی را در \f2/var/lib/xfsdump/inventory\f1 به‌روزرسانی می‌کند.
برنامه
.I xfsdump
از این موجودی برای تعیین پایه پشتیبان‌های افزایشی و ازسرگرفته‌شده استفاده می‌کند.
.P
این پایگاه داده می‌تواند با فراخوانی
.I xfsdump
به همراه گزینه
.B \-I
نمایش داده شود. این نمایش از تورفتگی تب برای ارائه سلسله‌مراتبی موجودی استفاده می‌کند.
سطح اول سامانه پرونده است.
سطح دوم نشست است.
سطح سوم جریان رسانه‌ای است (در حال حاضر تنها یک جریان پشتیبانی می‌شود).
سطح چهارم فایل‌های رسانه‌ای تشکیل‌دهنده جریان را به ترتیب فهرست می‌کند.
.P
زیرگزینه‌های زیر برای فیلتر کردن این نمایش در دسترس هستند:
.TP 5
\f3\-I depth=\f1\f2n\f1
(که در آن \f2n\f1 برابر 1، 2 یا 3 است) عمق سلسله‌مراتب نمایش را محدود می‌کند. وقتی \f2n\f1 برابر 1 باشد، تنها اطلاعات سامانه پرونده از موجودی نمایش داده می‌شود. وقتی 2 باشد، اطلاعات سامانه پرونده و نشست نمایش داده می‌شود. وقتی 3 باشد، اطلاعات سامانه پرونده، نشست و جریان نمایش می‌یابد.
.TP 5
\f3\-I level=\f1\f2n\f1
(که در آن \f2n\f1 سطح پشتیبان است) نمایش را به پشتیبان‌های آن سطح خاص محدود می‌کند.
.P
نمایش را می‌توان به فایل‌های رسانه‌ای موجود در یک شیء رسانه‌ای خاص محدود کرد:
.TP 5
\f3\-I mobjid=\f1\f2value\f1
(که در آن \f2value\f1 شناسه رسانه است) شیء رسانه‌ای را بر اساس شناسه آن مشخص می‌کند.
.TP 5
\f3\-I mobjlabel=\f1\f2value\f1
(که در آن \f2value\f1 برچسب رسانه است) شیء رسانه‌ای را بر اساس برچسب آن مشخص می‌کند.
.P
مشابهاً، نمایش را می‌توان به یک سامانه پرونده خاص محدود کرد:
.TP 5
\f3\-I mnt=\f1\f2mount_point\f1
(یعنی [hostname:]pathname)، سامانه پرونده را بر اساس نقطه اتصال مشخص می‌کند. مشخص کردن نام میزبان اختیاری است، اما در یک محیط خوشه‌ای که بیش از یک میزبان می‌تواند مسئول پشتیبان‌گیری از سامانه پرونده باشد مفید است.
.TP 5
\f3\-I fsid=\f1\f2filesystem_id\f1
سامانه پرونده را بر اساس شناسه سامانه پرونده (UUID) مشخص می‌کند.
.TP 5
\f3\-I dev=\f1\f2device_pathname\f1
(یعنی [hostname:]device_pathname) سامانه پرونده را بر اساس مسیر دستگاه مشخص می‌کند. مانند فیلتر
.B mnt
مشخص کردن نام میزبان اختیاری است.
.P
می‌توان بیش از یکی از این زیرگزینه‌ها را با کاما جدا کرد تا نمایش موجودی به موارد مورد نظر محدود شود. با این حال حداکثر چهار زیرگزینه می‌توانند هم‌زمان مشخص شوند:
یکی برای تعیین عمق سلسله‌مراتب،
یکی برای سطح پشتیبان،
یکی برای شیء رسانه‌ای و
یکی برای سامانه پرونده.
.P
برای مثال:
.B \-I depth=1,mobjlabel="tape 1",mnt=host1:/test_mnt
تنها اطلاعات سامانه پرونده (depth=1) را برای سامانه‌هایی نمایش می‌دهد که در زمان پشتیبان‌گیری در \f2host1:/test_mnt\f1 متصل بوده‌اند و تنها روی شیء رسانه‌ای با برچسب "tape 1" ذخیره شده‌اند.
.P
رکوردهای پشتیبان را می‌توان با استفاده از برنامه
.I xfsinvutil
از موجودی حذف (هرس) کرد.
.P
یک فایل رسانه‌ای اضافی در انتهای هر جریان پشتیبان‌گیری قرار داده می‌شود. این فایل شامل اطلاعات موجودی برای نشست پشتیبان‌گیری فعلی است. محتویات آن می‌تواند بعداً با استفاده از
.IR xfsrestore (1M)
مجدداً با پایگاه داده موجودی آنلاین ادغام شود.
.P
فایل‌های موجودی ذخیره‌شده در
.I /var/lib/xfsdump
در نسخه پشتیبان گنجانده نمی‌شوند، حتی اگر آن دایرکتوری در سامانه‌ای باشد که از آن پشتیبان گرفته می‌شود. گنجاندن موجودی در پشتیبان ممکن است در صورت بازیابی نسخه قدیمی‌تر و رونویسی نسخه فعلی، منجر به از دست رفتن داده‌ها شود. برای پشتیبان‌گیری از موجودی
.IR xfsdump ،
محتویات
.I /var/lib/xfsdump
باید در محل دیگری کپی شده و سپس با خیال راحت پشتیبان‌گیری شود. در زمان بازیابی، این فایل‌ها را می‌توان به
.IR /var/lib/xfsdump
بازگرداند، یا از
.IR xfsinvutil (1M)
برای ادغام انتخابی بخش‌هایی از موجودی بازیابی‌شده در موجودی فعلی استفاده کرد. قبل از نسخه 1.1.8،
.I xfsdump
شاخه
.I /var/lib/xfsdump
را در نسخه پشتیبان قرار می‌داد؛ هنگام بازیابی پشتیبان‌های قدیمی باید مراقبت شود تا این شاخه رونویسی نشود.

.SS "برچسب‌ها (Labels)"
مدیر می‌تواند برچسبی برای شناسایی نشست پشتیبان‌گیری و برچسبی برای شناسایی یک شیء رسانه‌ای مشخص کند. برچسب نشست در هر فایل رسانه‌ای تولیدشده در طول پشتیبان‌گیری قرار می‌گیرد و در موجودی ثبت می‌شود.
.P
برچسب رسانه برای شناسایی اشیاء رسانه‌ای استفاده می‌شود و مستقل از برچسب نشست است. هر فایل رسانه‌ای روی شیء رسانه‌ای حاوی یک نسخه از برچسب رسانه است. اگر مدیر برچسبی را مشخص کند که با برچسب روی شیء رسانه‌ای حاوی فایل‌های معتبر مطابقت نداشته باشد، خطایی بازگردانده می‌شود. برچسب‌های رسانه در موجودی ثبت می‌شوند.

.SS "شناسه‌های یکتا (UUIDs)"
شناسه‌های یکتای جهانی (UUID) در سه مکان استفاده می‌شوند:
برای شناسایی سامانه پرونده مورد پشتیبان‌گیری (با استفاده از UUID سامانه پرونده، برای جزئیات بیشتر به
.IR xfs (5)
مراجعه کنید)،
برای شناسایی نشست پشتیبان‌گیری،
و برای شناسایی هر شیء رسانه‌ای.
نمایش موجودی (\f3\-I\f1) شامل تمام این شناسه‌ها است.

.SS "کاربرد سطوح پشتیبان‌گیری (Dump Level Usage)"
سازوکار سطح پشتیبان‌گیری شکلی ساختاریافته از پشتیبان‌های افزایشی را فراهم می‌کند. یک نسخه پشتیبان در سطح \f2level\f1 تنها فایل‌هایی را شامل می‌شود که پس از جدیدترین پشتیبان در سطحی کمتر از \f2level\f1 تغییر کرده‌اند.
برای مثال، مدیر می‌تواند یک زمان‌بندی پشتیبان‌گیری ایجاد کند که شامل یک پشتیبان کامل در هر جمعه و پشتیبان‌های افزایشی روزانه شامل فایل‌های تغییریافته نسبت به روز قبل باشد.
در این حالت، پشتیبان جمعه در سطح 0، شنبه در سطح 1، یکشنبه در سطح 2 و به همین ترتیب تا پنج‌شنبه در سطح 6 خواهد بود.
.P
زمان‌بندی بالا منجر به فرآیند بازیابی بسیار خسته‌کننده‌ای برای بازسازی کامل سامانه در روز پنج‌شنبه می‌شود؛ زیرا \f2xfsrestore\f1 باید هر 7 پشتیبان را به ترتیب دریافت کند.
یک برنامه مصالحه‌آمیز استفاده از سطح 1 در روزهای شنبه، دوشنبه و چهارشنبه و سطح 2 در روزهای یکشنبه، سه‌شنبه و پنج‌شنبه است. پشتیبان‌های دوشنبه و چهارشنبه طولانی‌تر خواهند بود، اما در بدترین حالت بازیابی تنها نیازمند سه پشتیبان (سطح 0، سطح 1 و سطح 2) خواهد بود.

.SS "سهمیه‌بندی دیسک (Quotas)"
اگر سامانه پرونده دارای سهمیه‌بندی (quota) کاربر باشد،
.I xfsdump
از ابزار
.IR xfs_quota (8)
برای ذخیره سهمیه‌ها در فایلی به نام
.I xfsdump_quotas
در ریشه سامانه پرونده استفاده می‌کند. این فایل در نسخه پشتیبان گنجانده خواهد شد. پس از بازیابی،
.IR xfs_quota (8)
می‌تواند برای فعال‌سازی مجدد سهمیه‌ها استفاده شود. توجه داشته باشید در صورت بازیابی در پارتیشن دیگر، ممکن است فایل
.I xfsdump_quotas
نیاز به اصلاح داشته باشد. سهمیه‌های گروهی و پروژه‌ای نیز به روشی مشابه در فایل‌های
.I xfsdump_quotas_group
و
.I xfsdump_quotas_proj
ذخیره می‌شوند.

.SS "مستثنی کردن تک‌تک فایل‌ها (Excluding individual files)"
ممکن است بخواهید فایل‌ها یا دایرکتوری‌های خاصی را از نسخه پشتیبان مستثنی کنید. گزینه
.B -s
می‌تواند برای محدود کردن پشتیبان‌گیری به یک دایرکتوری خاص استفاده شود و گزینه
.B -z
می‌تواند برای حذف فایل‌های بزرگ‌تر از یک اندازه مشخص به کار رود. علاوه بر این، هنگامی که
.I xfsdump
با گزینه
.B -e
اجرا شود، فایل‌هایی که با ویژگی "no dump" نشانه‌گذاری شده‌اند در نسخه پشتیبان گنجانده نخواهند شد. دستور
.IR chattr (1)
می‌تواند برای تنظیم این ویژگی روی فایل‌ها یا کل زیرشاخه‌ها استفاده شود.

برای نشانه‌گذاری یک فایل جهت مستثنی شدن از پشتیبان:
.EX
$ chattr +d file
.EE
برای نشانه‌گذاری تمام فایل‌های یک زیرشاخه جهت خروج از پشتیبان:
.EX
$ chattr \-R +d directory
.EE
توجه داشته باشید هر فایل یا شاخه جدیدی که در دایرکتوری دارای ویژگی "no dump" ساخته شود، به‌طور خودکار این ویژگی را به ارث می‌برد. همچنین توجه داشته باشید که
.I xfsdump
ویژگی "no dump" را روی خود دایرکتوری‌ها بررسی نمی‌کند.
.PP
باید در ثبت فایل‌های نشانه‌گذاری‌شده دقت شود. در شرایط عادی،
.I xfsdump
تنها تعداد فایل‌هایی را که نادیده می‌گیرد گزارش می‌دهد. با این حال گزینه
.B "\-v excluded_files=debug"
باعث می‌شود
.I xfsdump
شماره اینود تک‌تک فایل‌های مربوطه را فهرست کند.

.SH "مثال‌ها (EXAMPLES)"
برای اجرای پشتیبان‌گیری سطح 0 تک‌جریانی از سامانه پرونده ریشه روی یک درایو نوار محلی، همراه با پرسش برچسب‌های نشست و رسانه در صورت نیاز:
.EX
# xfsdump \-f /dev/tape /
.EE
برای تعیین صریح برچسب‌های نشست و رسانه:
.EX
# xfsdump \-L session_1 \-M tape_0 \-f /dev/tape /
.EE
برای انجام پشتیبان‌گیری روی نوار راه دور با پروتکل rmt کمینه و اندازه بلوک 64k:
.EX
# xfsdump \-m \-b 65536 \-f otherhost:/dev/tape /
.EE
برای انجام پشتیبان‌گیری سطح 0 چندجریانی روی دو درایو نوار محلی:
.EX
# xfsdump \-L session_2 \-f /dev/rmt/tps4d6v \-M tape_1 \e
          \-f /dev/rmt/tps5d6v \-M tape_2 /
.EE
برای انجام پشتیبان‌گیری سطح 1 نسبت به آخرین پشتیبان سطح 0 ثبت‌شده در موجودی:
.EX
# xfsdump \-l 1 \-f /dev/tape /
.EE
برای کپی کردن محتویات یک سامانه پرونده به یک دایرکتوری دیگر (\f2xfsrestore\f1(8) را ببینید):
.EX
# xfsdump \-J \- / | xfsrestore \-J \- /new
.EE

.SH "فایل‌ها (FILES)"
.TP 25
/var/lib/xfsdump/inventory
پایگاه داده موجودی پشتیبان‌ها

.SH "همچنین ببینید (SEE ALSO)"
attr(1),
rmt(8),
xfsrestore(8),
xfsinvutil(8),
xfs_quota(8),
attr_get(2).

.SH "تشخیص و کد‌های خروجی (DIAGNOSTICS)"
کد خروجی در صورت اتمام عادی 0 است و در صورت وقوع خطا یا پایان یافتن عملیات توسط مدیر، غیر صفر خواهد بود.
.P
برای تمام سطوح جزئیات بیشتر از 0 (\f3silent\f1)، آخرین خط خروجی وضعیت خاتمه پشتیبان را نشان می‌دهد که به این صورت است:
.EX
xfsdump: Dump Status: \f2code\f1
.EE
که در آن \f2code\f1 یکی از مقادیر زیر است:
\f3SUCCESS\f1 (پایان موفقیت‌آمیز)،
\f3INTERRUPT\f1 (قطع‌شده)،
\f3QUIT\f1 (رسانه دیگر قابل استفاده نیست)،
\f3INCOMPLETE\f1 (پشتیبان‌گیری ناقص)،
\f3FAULT\f1 (خطای نرم‌افزاری) و
\f3ERROR\f1 (خطای منبع).
تمام تلاش‌ها انجام خواهد شد تا نحو و معنای این پیام در نسخه‌های آینده xfsdump بدون تغییر باقی بماند.

پیام
``xfsdump: WARNING: unable to open directory: ino N: Invalid argument''
می‌تواند در سامانه‌هایی رخ دهد که هم‌زمان با اجرای
.I xfsdump
به‌طور فعال در حال تغییر هستند. این موضوع می‌تواند برای اینود دایرکتوری یا فایل رخ دهد؛ فایل‌های متأثر در نسخه پشتیبان قرار نمی‌گیرند و فایل‌های زیر دایرکتوری‌های متأثر توسط
.I xfsrestore
در دایرکتوری
.I orphanage
قرار داده خواهند شد.

.SH "اشکالات (BUGS)"
دستور
.I xfsdump
از سامانه‌های پرونده متصل‌نشده پشتیبان نمی‌گیرد.
.PP
فیلد تناوب پشتیبان‌گیری در پرونده \f2/etc/fstab\f1 پشتیبانی نمی‌شود.
.PP
برنامه
.I xfsdump
از برنامه هشداردهنده تنها زمانی که تعویض رسانه لازم باشد استفاده می‌کند.
.PP
برنامه
.I xfsdump
نیازمند دسترسی ریشه (root) است (به جز برای نمایش موجودی).
.PP
برنامه
.I xfsdump
تنها می‌تواند از سامانه‌های پرونده XFS پشتیبان تهیه کند.
.PP
قالب رسانه استفاده‌شده توسط \f2xfsdump\f1 تنها توسط \f2xfsrestore\f1 قابل درک است.
.PP
برنامه \f2xfsdump\f1 نحوه مدیریت CD-ROM یا سایر دیسک‌های جداشدنی را نمی‌داند.
.PP
اگر روی یک دستگاه از دو سامانه پرونده XFS پشتیبان گرفته شود و هر دو دارای شناسه یکسان (UUID) باشند، \f2xfsdump\f1 در هنگام پشتیبان‌گیری افزایشی یا ازسرگرفته‌شده دچار سردرگمی می‌شود. از آنجا که \f2xfsdump\f1 از UUID برای شناسایی استفاده می‌کند، یک مجموعه واحد از موجودی برای هر دو سامانه به جای دو مجموعه نگهداری می‌نماید. این حالت تنها زمانی ممکن است رخ دهد که از
.I dd
یا سایر ابزارهای کپی بلوک‌به‌بلوک برای کپی سامانه پرونده استفاده شده باشد. برای جزئیات بیشتر به
.IR xfs_copy (8)
و
.IR xfs (5)
مراجعه کنید.