xpdfrc(5) File Formats Manual xpdfrc(5)

xpdfrc - پرونده پیکربندی برای ابزارهای Xpdf (نگارش 4.06)

همه ابزارهای Xpdf یک پرونده پیکربندی یگانه را می‌خوانند.

در لینوکس/یونیکس/مک‌او‌اس: اگر پرونده .xpdfrc در شاخه خانگی شما باشد، خوانده می‌شود. در غیر این صورت، پرونده پیکربندی سراسری سامانه از /etc/xpdfrc در صورت وجود خوانده می‌شود. (این مکان پیش‌فرض آن است؛ بسته به گزینه‌های ساخت، ممکن است در جای دیگری قرار گیرد.)

در ویندوز: نام پرونده باید xpdfrc باشد (بدون نقطه ابتدایی، بدون پسوند)، و باید در همان شاخه پرونده اجرایی (pdftotext.exe، xpdf.exe و غیره) قرار گیرد.

پرونده xpdfrc از یک رشته گزینه‌های پیکربندی، هر کدام در یک خط، تشکیل شده است. خطوط خالی و خطوطی که با ´#' شروع می‌شوند (توضیحات) نادیده گرفته می‌شوند.

آرگومان‌ها را می‌توان داخل گیومه تکی یا دوتایی قرار داد، مثلاً برای نام‌های پرونده حاوی فاصله ("aaa bbb", 'aaa bbb'). این نقل‌قول هیچ سازوکار گریزنویسی ارائه نمی‌دهد، بنابراین راهی برای گنجاندن گیومه دوتایی درون آرگومان با گیومه دوتایی، یا گیومه تکی درون آرگومان با گیومه تکی وجود ندارد.

آرگومان‌ها همچنین می‌توانند با علامت @ نقل شوند: @"aaa bbb". رشته‌های با نقل @ امکان استفاده از متغیر DATADIR را فراهم می‌کنند، که برابر با زیرشاخه 'data' در شاخه نصب xpdf تنظیم شده است. علامت درصد (%) نویسه گریز است: علامت درصد به همراه هر نویسه دیگر، با همان نویسه جایگزین می‌شود.

@"abc %"def%" ghi" --> abc "def" ghi
@"${DATADIR}/foo"  --> ...install-dir.../data/foo
@"%${DATADIR}/foo" --> ${DATADIR}/foo

بخش‌های زیر تمام گزینه‌های پیکربندی را فهرست می‌کنند که به گروه‌های کارکردی دسته‌بندی شده‌اند. در پایان، بخشی برای نمونه‌ها قرار دارد.

پرونده پیکربندی مشخص‌شده را ضمیمه می‌کند. اثر این کار معادل درج محتویات config-file مستقیماً در پرونده پیکربندی والد به جای دستور include است. پرونده‌های پیکربندی را می‌توان تا هر عمق دلخواهی تودرتو کرد.

یک قلم PDF به نام PDF-font-name را به قلمی برای نمایش یا خروجی پست‌اسکریپت متناظر می‌کند. پرونده قلم، font-file، می‌تواند از هر نوع مجاز در پرونده PDF باشد. این دستور برای قلم‌های ۸بیتی یا ۱۶بیتی (CID) قابل استفاده است.
شاخه‌ای را برای جستجوی پرونده‌های قلم مشخص می‌کند. می‌توان چندین دستور fontDir داشت؛ همه شاخه‌های مشخص‌شده به ترتیب جستجو خواهند شد. پرونده‌های قلم می‌توانند Type 1 (.pfa یا .pfb) یا TrueType (.ttf یا .ttc) باشند؛ سایر پرونده‌های موجود در شاخه نادیده گرفته می‌شوند. نام پرونده قلم (بدون احتساب پسوند) باید دقیقاً با نام قلم PDF مطابقت داشته باشد. این جستجو در صورتی انجام می‌شود که نام قلم با هیچ‌یک از قلم‌های اعلان‌شده با دستور fontFile مطابقت نداشته باشد. هیچ شاخه پیش‌فرضی برای fontDir وجود ندارد.
مجموعه نویسه‌های registry-ordering را به قلمی برای نمایش یا خروجی پست‌اسکریپت متناظر می‌کند. این نگاشت زمانی استفاده می‌شود که نام قلم با هیچ‌یک از قلم‌های اعلان‌شده با دستورهای fontFile، fontDir، psResidentFont16 یا psResidentFontCC مطابقت نداشته باشد.

اگر روی "yes" تنظیم شود، نام قلم‌های ۸بیتی بدون جایگزینی به خروجی پست‌اسکریپت فرستاده می‌شوند. انتظار می‌رود قلم‌هایی که در پرونده PDF تعبیه نشده‌اند در چاپگر موجود باشند. پیش‌فرض "no" است.
هنگامی که قلم ۸بیتی PDF-font-name در پرونده PDF (بدون تعبیه‌سازی) استفاده شود، به قلم پست‌اسکریپت PS-font-name ترجمه می‌شود که فرض می‌شود در چاپگر مقیم است. معمولاً PDF-font-name و PS-font-name یکسان هستند. به طور پیش‌فرض، فقط قلم‌های Base-14 مقیم در نظر گرفته می‌شوند.
هنگامی که قلم ۱۶بیتی (CID) به نام PDF-font-name با حالت نوشتن wMode در پرونده PDF (بدون تعبیه‌سازی) استفاده شود، به قلم پست‌اسکریپت PS-font-name ترجمه می‌شود که فرض می‌شود در چاپگر مقیم است. حالت نوشتن باید ´H' برای افقی یا ´V' برای عمودی باشد. فرض می‌شود قلم مقیم از کدگذاری مشخص‌شده استفاده می‌کند (که باید با دستور unicodeMap تعریف شده باشد).
هنگامی که یک قلم ۱۶بیتی (CID) با استفاده از مجموعه نویسه‌های registry-ordering و حالت نوشتن wMode در پرونده PDF (بدون تعبیه‌سازی) استفاده شود، قلم پست‌اسکریپت PS-font-name جایگزین آن می‌شود. فرض می‌شود قلم جایگزین‌شده در چاپگر مقیم است. حالت نوشتن باید ´H' برای افقی یا ´V' برای عمودی باشد. فرض می‌شود قلم مقیم از کدگذاری مشخص‌شده استفاده می‌کند (که باید با دستور unicodeMap تعریف شده باشد).
اگر روی "no" تنظیم شود، از تعبیه قلم‌های Type 1 در پست‌اسکریپت تولیدشده جلوگیری می‌کند. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "no" تنظیم شود، از تعبیه قلم‌های TrueType در پست‌اسکریپت تولیدشده جلوگیری می‌کند. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "no" تنظیم شود، از تعبیه قلم‌های CID TrueType در پست‌اسکریپت تولیدشده جلوگیری می‌کند. برای پست‌اسکریپت سطح ۳، این گزینه یک قلم CID تولید می‌کند؛ برای سطوح پایین‌تر، یک قلم ترکیبی غیر CID می‌سازد. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "no" تنظیم شود، از تعبیه قلم‌های CID PostScript در پست‌اسکریپت تولیدشده جلوگیری می‌کند. برای پست‌اسکریپت سطح ۳، این گزینه یک قلم CID تولید می‌کند؛ برای سطوح پایین‌تر، یک قلم ترکیبی غیر CID می‌سازد. پیش‌فرض "yes" است.

اندازه کاغذ را برای خروجی پست‌اسکریپت تنظیم می‌کند. پارامترهای width و height اندازه کاغذ را بر حسب پوینت‌های پست‌اسکریپت (۱ پوینت = ۱/۷۲ اینچ) مشخص می‌کنند.
اندازه کاغذ خروجی پست‌اسکریپت را روی یکی از اندازه‌های استاندارد تنظیم می‌کند. اندازه کاغذ پیش‌فرض هنگام ساخت xpdf و pdftops تعیین می‌شود که معمولاً "letter" یا "A4" است. همچنین می‌توان آن را روی "match" تنظیم کرد تا اندازه کاغذ با اندازه مشخص‌شده در پرونده PDF مطابقت یابد.
ناحیه قابل‌تصویرسازی را برای خروجی پست‌اسکریپت تنظیم می‌کند. چهار عدد صحیح، مختصات گوشه‌های پایین-چپ و بالا-راست ناحیه تصویرپذیر هستند که بر حسب پوینت مشخص می‌شوند (مبدأ مختصات، گوشه پایین-چپ کاغذ است). پیش‌فرض کل اندازه کاغذ است؛ گزینه psPaperSize مختصات ناحیه قابل‌تصویرسازی را بازنشانی می‌کند.
اگر روی "yes" تنظیم شود، خروجی پست‌اسکریپت به CropBox مشخص‌شده در پرونده PDF برش داده می‌شود؛ در غیر این صورت برشی انجام نمی‌گیرد. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، خروجی پست‌اسکریپت CropBox را به عنوان اندازه صفحه در نظر می‌گیرد. به طور پیش‌فرض، این گزینه "no" است و MediaBox به عنوان اندازه صفحه استفاده می‌شود.
اگر روی "yes" تنظیم شود، صفحه‌های PDF کوچک‌تر از ناحیه تصویرپذیر پست‌اسکریپت بزرگ می‌شوند تا این ناحیه را پر کنند. در غیر این صورت مقیاس‌بندی روی صفحه‌های کوچک‌تر انجام نمی‌شود. پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، صفحه‌های PDF بزرگ‌تر از ناحیه تصویرپذیر پست‌اسکریپت کوچک می‌شوند تا درون این ناحیه جا بگیرند. در غیر این صورت مقیاس‌بندی روی صفحه‌های بزرگ‌تر انجام نمی‌شود. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، صفحه‌های PDF کوچک‌تر از ناحیه تصویرپذیر پست‌اسکریپت (پس از هرگونه مقیاس‌بندی) در مرکز این ناحیه قرار می‌گیرند. در غیر این صورت، در گوشه پایین-چپ ناحیه تصویرپذیر تراز می‌شوند. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، پست‌اسکریپت تولیدشده مدخل pagedevice گزینه "Duplex" را تنظیم می‌کند. این کار به چاپگرهای با قابلیت چاپ دورو فرمان می‌دهد که حالت دورو را فعال کنند. پیش‌فرض "no" است.
سطح پست‌اسکریپت تولیدی را تعیین می‌کند. پیش‌فرض "level2" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، فرم‌های PDF به روال‌های PS تبدیل شده و داده‌های تصویر پیش‌بارگذاری می‌شوند. این کار حافظه بیشتری در مفسر پست‌اسکریپت مصرف می‌کند، اما در مواردی که مثلاً تصویر یکسانی در همه صفحه‌های یک سند طولانی رسم می‌شود، پرونده‌های PS به طور چشمگیری کوچک‌تری تولید می‌کند. پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، برای تمام تصاویر و فرم‌هایی که دارای اطلاعات OPI هستند، توضیحات OPI پست‌اسکریپت تولید می‌کند. این گزینه فقط در صورتی در دسترس است که ابزارهای Xpdf با پشتیبانی OPI کامپایل شده باشند. پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، برای داده‌های دودویی از فیلتر ASCIIHexEncode به جای ASCII85Encode استفاده می‌شود. پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، از فیلتر LZWEncode برای فشرده‌سازی بدون اتلاف در خروجی پست‌اسکریپت استفاده خواهد شد؛ اگر روی "no" تنظیم شود، فیلتر RunLengthEncode جایگزین آن می‌شود. فیلتر LZW فشرده‌سازی بهتری تولید می‌کند (پرونده‌های PS کوچک‌تر)، اما ممکن است توسط برخی چاپگرها پشتیبانی نشود. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، همه تصاویر پیش‌بارگذاری‌شده در پرونده‌های PS از حالت فشرده خارج می‌شوند. اگر روی "no" تنظیم شود، در صورت امکان از تصاویر فشرده اصلی استفاده می‌شود. تنظیم "yes" برای دور زدن اشکالات برخی مفسرهای پست‌اسکریپت دارای نقص سودمند است. پیش‌فرض "no" است.
کمینه پهنای خط را بر حسب پوینت برای خروجی پست‌اسکریپت تنظیم می‌کند. مقدار پیش‌فرض 0 است (بدون کمینه).
تفکیک‌پذیری (بر حسب dpi) را برای صفحه‌های شطرنجی‌شده در خروجی پست‌اسکریپت تنظیم می‌کند. (Pdftops صفحاتی را که از شفافیت استفاده می‌کنند شطرنجی می‌سازد.) پیش‌فرض 300 است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، صفحه‌های شطرنجی‌شده در پرونده‌های PS به جای رنگی، تک‌رنگ (خاکستری ۸بیتی) خواهند بود. پیش‌فرض "no" است.
هنگام شطرنجی‌سازی صفحه‌ها، pdftops صفحه را به «برش‌ها»ی افقی تقسیم می‌کند تا مصرف حافظه را مهار نماید. این گزینه بیشینه اندازه برش را بر حسب پیکسل تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض 20000000 (۲۰ میلیون) است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، تمام خروجی پست‌اسکریپت شطرنجی خواهد شد. پیش‌فرض "no" است.
برنامه Pdftops صفحاتی را که از شفافیت استفاده می‌کنند شطرنجی می‌سازد (زیرا پست‌اسکریپت از شفافیت پشتیبانی نمی‌کند). اگر psNeverRasterize روی "yes" تنظیم شود، شطرنجی‌سازی غیرفعال می‌شود: صفحه‌ها حتی در صورت داشتن شفافیت هرگز شطرنجی نخواهند شد. این کار احتمالاً منجر به خروجی نادرست برای پرونده‌های PDF حاوی شفافیت می‌شود و پیام هشداری در این خصوص چاپ خواهد شد. پیش‌فرض "no" است.
توضیحات بالا در بخش «قلم‌های نمایش» را ببینید.

کدگذاری مورد استفاده برای خروجی متنی را تنظیم می‌کند. (این مقدار را می‌توان با گزینه "-enc" در خط فرمان لغو کرد.) نام کدگذاری encoding-name باید با دستور unicodeMap تعریف شده باشد (به بخش بالا بنگرید). مقدار پیش‌فرض "Latin1" است.
قاعده پایان خط را برای خروجی متنی تعیین می‌کند. گزینه‌ها عبارتند از: 
unix = LF
dos  = CR+LF
mac  = CR
(این مقدار را می‌توان با گزینه "-eol" در خط فرمان لغو کرد.) مقدار پیش‌فرض بر پایه سیستم‌عاملی است که xpdf و pdftotext روی آن ساخته شده‌اند.
اگر روی "yes" تنظیم شود، استخراج متن میان صفحه‌ها شکست صفحه (نویسه form feed) درج می‌کند. مقدار پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، استخراج متن همه نویسه‌ها را نگه می‌دارد. اگر روی "no" تنظیم شود، استخراج متن نویسه‌های بسیار ریز (کوچک‌تر از ۳ پوینت) را پس از نخستین ۵۰۰۰۰ نویسه در هر صفحه دور می‌اندازد، که از زمان اجرای بسیار طولانی برای پرونده‌های PDF که از قلم‌های ویژه برای سایه‌زنی یا هاشور زدن استفاده می‌کنند جلوگیری می‌نماید. مقدار پیش‌فرض "yes" است.
پرونده‌ای حاوی نگاشت از نام‌های نویسه‌ها به یونیکد را مشخص می‌کند. این گزینه برای مدیریت قلم‌های PDF استفاده می‌شود که دارای کدگذاری معتبر هستند اما مدخل ToUnicode ندارند. هر خط از یک پرونده nameToUnicode به صورت زیر است:

hex-string name

بخش hex-string نمایه نویسه یونیکد (UCS-2) است و name نام نویسه متناظر است. می‌توان از چندین پرونده nameToUnicode استفاده کرد؛ اگر نام نویسه‌ای بیش از یک بار آمده باشد، کد موجود در آخرین پرونده مشخص‌شده استفاده می‌شود. یک جدول درون‌ساخته پیش‌فرض nameToUnicode با تمام نام‌های نویسه استاندارد ادوبی وجود دارد.

پرونده حاوی نگاشت از مجموعه نویسه‌ها به یونیکد را مشخص می‌کند. هر خط از پرونده cidToUnicode نمایانگر یک نویسه است:

hex-string

بخش hex-string نمایه یونیکد (UCS-2) برای آن نویسه است. نخستین خط با CID 0 نگاشت می‌شود، دومین خط با CID 1، و به همین ترتیب. اندازه پرونده با اندازه مجموعه نویسه‌ها تعیین می‌شود. برای هر مجموعه نویسه فقط یک پرونده مجاز است؛ آخرین پرونده مشخص‌شده استفاده خواهد شد. هیچ نگاشت درون‌ساخته‌ای برای cidToUnicode وجود ندارد.

این گزینه برای دور زدن مشکل قلم‌های PDF با اطلاعات یونیکد نادرست استفاده می‌شود. پرونده‌ای را مشخص می‌کند که از نمایه‌های یونیکد داده‌شده (نادرست) به نمایه‌های درست نگاشت انجام می‌دهد. این نگاشت برای هر قلمی که نام آن شامل font-name-substring باشد استفاده خواهد شد. هر خط از یک پرونده unicodeToUnicode نمایانگر یک نویسه یونیکد است:

in-hex out-hex1 out-hex2 ...

فیلد in-hex یک نمایه ورودی (نادرست) یونیکد است، و بقیه فیلدها یک یا چند نمایه خروجی (درست) یونیکد هستند. هر رخداد از in-hex به دنباله خروجی مشخص‌شده تبدیل خواهد شد.

بازنگاشت نویسه‌های یونیکد هنگام انجام استخراج متن. این گزینه پرونده‌ای را مشخص می‌کند که از یک نمایه یونیکد خاص به صفر یا چند نمایه یونیکد جایگزین نگاشت می‌کند. هر خط از پرونده بازنگاشت نمایانگر یک نویسه یونیکد است:

in-hex out-hex1 out-hex2 ...

هر نویسه یونیکدی که فهرست نشده باشد بدون تغییر باقی می‌ماند. این تابع معمولاً برای بازنگاشت مواردی چون فاصله‌های نشکن، خط پیوندهای اختیاری، پیوسته‌نویسی‌ها (لیگاتورها) و غیره استفاده می‌شود.

پرونده حاوی نگاشت از یونیکد به encoding-name را مشخص می‌کند. این کدگذاری‌ها برای خروجی متن استفاده می‌شوند (پایین‌تر را ببینید). هر خط از یک پرونده unicodeMap نمایانگر بازه‌ای از یک یا چند نویسه یونیکد است که به صورت خطی به بازه‌ای در کدگذاری خروجی نگاشت می‌شود: 
     in-start-hex in-end-hex out-start-hex
مدخل‌های مربوط به تک‌نویسه‌ها را می‌توان به صورت زیر کوتاه کرد: 
     in-hex out-hex
فیلدهای in-start-hex و in-end-hex (یا تک‌فیلد in-hex) بازه یونیکد را مشخص می‌کنند. فیلد out-start-hex (یا out-hex) شروع بازه کدگذاری خروجی را مشخص می‌نماید. طول رشته out-start-hex (یا out-hex) طول نویسه‌های خروجی را تعیین می‌کند (مثلاً UTF-8 برای نمایش نویسه‌ها در بازه‌های مختلف از تعداد بایت‌های متفاوتی بهره می‌برد). مدخل‌ها باید به ترتیب صعودی یونیکد درج شوند. برای هر کدگذاری فقط یک پرونده مجاز است؛ آخرین پرونده مشخص‌شده استفاده می‌شود. کدگذاری‌های Latin1، ASCII7، Symbol، ZapfDingbats، UTF-8 و UCS-2 از پیش تعریف شده‌اند.
شاخه جستجویی به نام dir برای جدول‌های CMap مربوط به مجموعه نویسه‌های registry-ordering مشخص می‌کند. برای یک مجموعه نویسه خاص می‌تواند چندین شاخه وجود داشته باشد. شاخه CMap پیش‌فرضی وجود ندارد.
شاخه جستجویی به نام dir برای جدول‌های ToUnicode CMap مشخص می‌کند. می‌تواند چندین شاخه ToUnicode وجود داشته باشد. شاخه ToUnicode پیش‌فرضی وجود ندارد.
اگر روی "yes" تنظیم شود، ابزارهای Xpdf تلاش خواهند کرد تا نام‌های عددی نویسه‌های مختلف را که گاه در زیرمجموعه‌های قلم استفاده می‌شوند نگاشت نمایند. در برخی موارد این به متن قابل استفاده می‌انجامد و در موارد دیگر به نویسه‌های نامفهوم منجر می‌شود -- ابزار Xpdf راهی برای تشخیص این موضوع ندارد. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، و mapNumericCharNames روی "no" باشد، ابزارهای Xpdf برای همه نام‌های نویسه‌واره ناشناخته یک نگاشت سرراست همانی (نمایه یونیکد = کد نویسه) اعمال می‌کنند. (برای قلم‌های CID، تنظیم mapNumericCharNames روی "no" غیرضروری است.) در برخی موارد این به متن قابل استفاده می‌انجامد و در موارد دیگر منجر به نویسه‌های نامفهوم می‌شود -- Xpdf راهی برای تشخیص ندارد. پیش‌فرض "no" است.
هنگام شطرنجی‌سازی متن با استفاده از قلم خارجی TrueType، دو گزینه برای مدیریت کدهای نویسه وجود دارد. اگر mapExtTrueTypeFontsViaUnicode روی "yes" تنظیم شود، Xpdf از اطلاعات کدگذاری قلم/ToUnicode برای نگاشت کدهای نویسه به یونیکد بهره می‌برد، و سپس از cmap یونیکد قلم برای نگاشت یونیکد به GIDها استفاده می‌کند. اگر mapExtTrueTypeFontsViaUnicode روی "no" تنظیم شود، Xpdf فرض می‌کند کدهای نویسه همان GIDها هستند (یعنی از نگاشت همانی استفاده می‌کند). پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، ابزارهای Xpdf در صورت وجود از اطلاعات کدگذاری یونیکد در قلم‌های TrueType (فقط ۱۶بیتی) برای لغو نگاشت‌های ToUnicode در PDF استفاده می‌کنند. در غیر این صورت، نگاشت‌های ToUnicode در صورت حضور همیشه اولویت دارند. پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، Xpdf هر ToUnicode CMap که با نوع قلم (۸بیتی در برابر ۱۶بیتی) مطابقت نداشته باشد را نادیده می‌گیرد. مشخصات PDF ایجاب می‌کند ToUnicode CMapها همخوان باشند، و شرکت Adobe نیز ظاهراً CMapهای ناسازگار را نادیده می‌گیرد. پیش‌فرض "no" است (برای سازگاری با گذشته).
تمام متونی را که با قلم مشخص‌شده رسم شده‌اند حذف می‌کند. برای حذف متون رسم‌شده با قلم‌های بی‌نام، از دستور زیر استفاده کنید: 
dropFont ""
می‌توان به هر تعداد دستور dropFont داشت.
اگر روی "no" تنظیم شود، pdftotext تلاش خواهد کرد تا متن چرخانده‌شده را در مکان «درست» در خروجی قرار دهد. اگر روی "yes" تنظیم شود، هنگام استفاده از حالت ترتیب خواندن، pdftotext متن چرخانده‌شده را به پایان خروجی، پس از متن نچرخیده می‌افزاید. پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، ابزارهای xpdf تمام متن‌هایی را که قبل از («زیر») پر شدن تمام‌صفحه رسم شده‌اند دور می‌اندازند. اگر روی "no" تنظیم شود، چنین متونی به عنوان نامرئی علامت‌گذاری می‌شوند (فقط برای pdftohtml اهمیت دارد)، اما دور ریخته نمی‌شوند. پیش‌فرض "no" است.

استفاده از FreeType (یک شطرنجی‌ساز قلم TrueType / Type 1) را فعال یا غیرفعال می‌کند. این گزینه فقط در صورتی کاربرد دارد که ابزارهای Xpdf با پشتیبانی FreeType ساخته شده باشند. ("enableFreeType" جایگزین گزینه قدیمی "freetypeControl" شده است.) این گزینه به طور پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، قابلیت هینتینگ (hinting) در FreeType اجباراً خاموش می‌شود. این گزینه به طور پیش‌فرض "no" است.
هموارسازی لبه قلم (anti-aliasing) را در شطرنجی‌ساز PDF فعال یا غیرفعال می‌کند. این گزینه بر همه شطرنجی‌سازهای قلم اثر می‌گذارد. ("antialias" جایگزین تنظیمات هموارسازی لبه ارائه‌شده توسط گزینه‌های قدیمی "t1libControl" و "freetypeControl" شده است.) پیش‌فرض "yes" است.
هموارسازی لبه نگاره‌های برداری را در شطرنجی‌ساز PDF فعال یا غیرفعال می‌کند. پیش‌فرض "yes" است.
هموارسازی لبه ماسک‌های تصویر (هنگام نمونه‌کاهی یا نمونه‌افزایی) را در شطرنجی‌ساز PDF فعال یا غیرفعال می‌کند. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" باشد، نقشه‌بیتی‌های ارسالی به چاپگر هموارسازی لبه خواهند شد (مطابق با تنظیمات "antialias" و "vectorAntialias"). اگر روی "no" باشد، نقشه‌بیتی‌های چاپ‌شده هموارسازی نمی‌شوند. پیش‌فرض "no" است.
حالت تنظیم ضخامت خط (stroke adjustment) را تعیین می‌کند. اگر روی "no" تنظیم شود، تنظیمی انجام نخواهد شد. اگر روی "yes" تنظیم شود، تنظیم عادی ضخامت خط انجام می‌شود: خطوط افقی و عمودی حداکثر تا نیم پیکسل جابه‌جا می‌شوند تا هنگام فعال بودن هموارسازی برداری لبه، تمیزتر به نظر برسند. اگر روی "cad" تنظیم شود، یک الگوریتم اندکی متفاوت برای تنظیم خط استفاده خواهد شد تا اطمینان حاصل شود که خطوط با پهنای اصلی یکسان همواره پس از تنظیم نیز پهنای یکسانی داشته باشند (به بهای اجازه دادن به ایجاد شکاف یا هم‌پوشانی میان خطوط مجاور). پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، مقدار TilingType برای همه الگوهای کاشی‌کاری بدون در نظر گرفتن تنظیمات فرهنگ الگو اجباراً روی 2 (بدون اعوجاج) قرار می‌گیرد. پیش‌فرض "no" است.
نوع ترام‌ریزی (halftone screen) را تنظیم می‌کند که هنگام تولید نقشه‌بیتی تک‌رنگ (۱بیتی) استفاده می‌شود. سه گزینه عبارتند از: ترام با نقاط پراکنده (dispersed-dot)، ترام با نقاط خوشه‌ای (clustered-dot با نقطه گرد و زاویه ترام ۴۵ درجه)، و ترام با نقاط خوشه‌ای احتمالی (stochastic clustered-dot). به طور پیش‌فرض، "stochasticClustered" برای تفکیک‌پذیری‌های ۳۰۰ نقطه بر اینچ و بالاتر استفاده می‌شود و "dispersed" برای تفکیک‌پذیری‌های کمتر از ۳۰۰ نقطه بر اینچ به کار می‌رود.
اندازه ماتریس آستانه ترام‌ریزی (مربعی) را تعیین می‌کند. پیش‌فرض برای ترام نقاط پراکنده ۴، برای ترام نقاط خوشه‌ای ۱۰، و برای ترام نقاط خوشه‌ای احتمالی ۱۰۰ است.
شعاع نقطه ترام را تعیین می‌کند. این گزینه فقط زمانی استفاده می‌شود که screenType روی stochasticClustered تنظیم شده باشد و پیش‌فرض آن ۲ است. در حالت نقاط خوشه‌ای، شعاع نقطه نصف اندازه ترام است. ترام نقاط پراکنده شعاع نقطه ندارد.
پارامتر تصحیح گامای ترام‌ریزی را مشخص می‌کند. مقادیر گامای بزرگ‌تر از ۱ خروجی را روشن‌تر می‌کنند؛ مقادیر گامای کوچک‌تر از ۱ آن را تیره‌تر می‌سازند. مقدار پیش‌فرض ۱ است.
هنگام ترام‌ریزی، تمام مقادیر کمتر از این آستانه اجباراً به رنگ سیاه یکدست تبدیل می‌شوند. این پارامتر یک مقدار ممیز شناور بین ۰ (سیاه) و ۱ (سفید) است. مقدار پیش‌فرض ۰ است.
هنگام ترام‌ریزی، تمام مقادیر بالاتر از این آستانه اجباراً به رنگ سفید یکدست تبدیل می‌شوند. این پارامتر یک مقدار ممیز شناور بین ۰ (سیاه) و ۱ (سفید) است. مقدار پیش‌فرض ۱ است.
کمینه پهنای خط را بر حسب پیکسل‌های دستگاه مشخص می‌کند. این گزینه تنها بر شطرنجی‌ساز اثر می‌گذارد، نه بر تبدیل‌کننده پست‌اسکریپت (مگر زمانی که برای مدیریت شفافیت از شطرنجی‌سازی استفاده کند). مقدار پیش‌فرض ۰ است (بدون کمینه).
اگر روی "yes" تنظیم شود، مسیرها را با حذف نقاطی که تفاوت چشمگیری در شکل ایجاد نمی‌کنند ساده‌سازی می‌کند. مقدار پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، خروجی پیش‌نمایش چاپ رویی (overprint) را با رعایت تنظیمات OP/op/OPM در پرونده PDF تولید می‌کند. برای خروجی‌های غیر CMYK نادیده گرفته می‌شود. مقدار پیش‌فرض "no" است.

این تنظیمات فقط برای نمایشگر گرافیکی PDF به نام Xpdf اعمال می‌شوند.

ضریب بزرگ‌نمایی آغازین را مشخص می‌کند. یک عدد نشان‌دهنده درصد بزرگ‌نمایی است که در آن ۱۰۰ به معنای ۷۲ نقطه بر اینچ است. همچنین می‌توانید ´page' را برای برازش صفحه در اندازه پنجره، یا ´width' را برای برازش پهنای صفحه در پهنای پنجره مشخص کنید.
اگر xpdf با بزرگ‌نمایی برازش صفحه (fit-page) یا برازش پهنا (fit-width) و بدون ابعاد پنجره آغاز به کار کند، اندازه پنجره مطلوب را بر پایه اندازه صفحه PDF و مقدار defaultFitZoom محاسبه خواهد کرد. یعنی اندازه پنجره به‌گونه‌ای انتخاب می‌شود که دقیقاً یک صفحه با این ضریب بزرگ‌نمایی (که باید به درصد باشد) در پنجره جا بگیرد. مقدار پیش‌فرض بر پایه تفکیک‌پذیری نمایشگر تعیین می‌شود.
درصدهای بزرگ‌نمایی با این ضریب مقیاس‌بندی می‌شوند. به طور پیش‌فرض، بزرگ‌نمایی ۱۰۰٪ متناظر با ۷۲ نقطه بر اینچ است. تنظیم zoomScaleFactor روی 1.5 باعث می‌شود بزرگ‌نمایی ۱۰۰٪ به میزان ۱.۵ برابر بزرگ‌تر گردد، یعنی ۱۰۸ نقطه بر اینچ. اگر روی ´actual' تنظیم شود، ضریب مقیاس بزرگ‌نمایی بر پایه تفکیک‌پذیری صفحه نمایش محاسبه خواهد شد. مقدار پیش‌فرض 1.0 است.
فهرست مقادیر بزرگ‌نمایی (به درصد) را که در جعبه ترکیبی (combo box) بزرگ‌نمایی نمایش داده می‌شوند تعیین می‌کند. فهرست پیش‌فرض عبارت است از: 25 50 75 100 110 125 150 175 200 300 400 600 800.
حالت نمایش آغازین را تعیین می‌کند. تنظیم پیش‌فرض "continuous" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، xpdf با نوار ابزار آشکار باز می‌شود. اگر روی "no" تنظیم شود، xpdf با نوار ابزار پنهان گشوده خواهد شد. پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، xpdf با نوار کناری آشکار (برگه‌ها، نمای کلی و غیره) باز می‌شود. اگر روی "no" تنظیم شود، xpdf با نوار کناری بسته گشوده خواهد شد. پیش‌فرض "yes" است.
عرض آغازین نوار کناری را بر حسب پیکسل مشخص می‌کند. این گزینه فقط در صورتی کاربرد دارد که initialSidebarState روی "yes" باشد. مقدار پیش‌فرض صفر است که به xpdf می‌گوید از اندازه پیش‌فرض درونی استفاده کند.
حالت انتخاب آغازین را تعیین می‌کند. تنظیم پیش‌فرض "linear" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، پنجره‌های xpdf در حالت بیشینه‌شده (بزرگ‌شده) باز می‌شوند. پیش‌فرض "no" است.
«رنگ کاغذ»، یعنی پس‌زمینه نمایش صفحه را تنظیم می‌کند. رنگ می‌تواند مقدار شانزده‌شانزدهی RRGGBB# یا یک نام رنگ باشد. این گزینه برای پرونده‌های PDF که کارهایی مانند پر کردن رنگ سفید در پشت متن انجام می‌دهند عملکرد خوبی نخواهد داشت.
رنگ حاشیه خنثی (matte)، یعنی رنگ مورد استفاده برای پس‌زمینه بیرون از ناحیه واقعی صفحه را تنظیم می‌کند. رنگ می‌تواند مقدار شانزده‌شانزدهی RRGGBB# یا نام رنگ باشد.
رنگ حاشیه خنثی را برای حالت تمام‌صفحه تنظیم می‌کند. رنگ می‌تواند RRGGBB# یا یک نام رنگ باشد.
رنگ ناحیه گزینش را تنظیم می‌کند. رنگ می‌تواند RRGGBB# یا نام رنگ باشد.
اگر روی "no" تنظیم شود، حالت تصویر وارون xpdf متن و محتوای برداری را وارونه می‌کند اما تصاویر را معکوس نمی‌کند. اگر روی "yes" تنظیم شود، xpdf تصاویر را نیز وارونه خواهد کرد. پیش‌فرض "no" است.
دستوری را به منوی بازشو اضافه می‌کند. title متنی است که در منو نمایش داده می‌شود. command یک دستور Xpdf است (برای جزئیات بیشتر بخش COMMANDS از صفحه راهنمای xpdf(1) را ببینید). دستورهای چندگانه با فاصله خالی از هم جدا می‌شوند.
بیشینه پهنای کاشی‌های مورد استفاده توسط xpdf هنگام شطرنجی‌سازی صفحه‌ها را تنظیم می‌کند. پیش‌فرض 1500 است.
بیشینه ارتفاع کاشی‌های مورد استفاده توسط xpdf هنگام شطرنجی‌سازی صفحه‌ها را تنظیم می‌کند. پیش‌فرض 1500 است.
بیشینه تعداد کاشی‌های نهان‌سازی‌شده توسط xpdf هنگام شطرنجی‌سازی صفحه‌ها را تنظیم می‌کند. پیش‌فرض 10 است.
تعداد رشته‌های کاری (worker threads) مورد استفاده توسط xpdf هنگام شطرنجی‌سازی صفحه‌ها را تعیین می‌کند. پیش‌فرض 1 است.
پیوندهای PDF، از جمله موارد نمای کلی (رئوس مطالب)، می‌توانند حاوی یک سطح بزرگ‌نمایی تازه باشند. اگر این تنظیم "yes" باشد، با کلیک روی پیوندها، Xpdf بزرگ‌نمایی را تغییر می‌دهد؛ اگر "no" باشد، Xpdf به مقصد حرکت می‌کند ولی بزرگ‌نمایی را دست‌نخورده باقی می‌گذارد. پیش‌فرض "yes" است.
دستوری را که هنگام کلیک بر روی پیوندی از نوع "launch" اجرا می‌شود مشخص می‌کند. هدف این است که دستور یک برنامه یا اسکریپت باشد که نوع پرونده را تشخیص داده و نمایشگر مناسب را اجرا کند. خط فرمان شامل پرونده‌ای که باید راه‌اندازی شود، به همراه هر پارامتر مشخص‌شده در پیوند خواهد بود. از "s%" در "command" استفاده نکنید. به طور پیش‌فرض، این گزینه تنظیم نشده است و Xpdf صرفاً تلاش می‌کند پرونده را (پس از درخواست تایید از کاربر) اجرا کند.
دستوری را که هنگام کلیک بر روی یک یادداشت ویدیویی اجرا می‌شود تنظیم می‌کند. رشته "s%" با نام پرونده ویدیو جایگزین خواهد شد. این گزینه مقدار پیش‌فرضی ندارد.
چاپگر پیش‌فرض مورد استفاده در کادر گفتگوی چاپ نمایشگر را مشخص می‌کند.
یک اتصال کلید یا دکمه ماوس اضافه می‌کند. modifiers می‌تواند صفر یا چند مورد از موارد زیر باشد: 
shift-
ctrl-
alt-
key می‌تواند یک نویسه استاندارد اسکی (ASCII) یا یکی از موارد زیر باشد: 
space
tab
return
enter
backspace
esc
insert
delete
home
end
pgup
pgdn
left / right / up / down                (کلیدهای پیکان)
f1 .. f35                               (کلیدهای کارکردی)
mousePress1 .. mousePress7              (دکمه‌های ماوس)
mouseRelease1 .. mouseRelease7          (دکمه‌های ماوس)
mouseClick1 .. mouseClick7              (دکمه‌های ماوس)
mouseDoubleClick1 .. mouseDoubleClick7  (دکمه‌های ماوس)
mouseTripleClick1 .. mouseTripleClick7  (دکمه‌های ماوس)
context یا "any" است یا ترکیبی جداشده با ویرگول از موارد زیر: 
fullScreen / window       (روشن/خاموش بودن حالت تمام‌صفحه)
continuous / singlePage   (روشن/خاموش بودن حالت پیوسته)
overLink / offLink        (قرار داشتن یا نداشتن ماوس روی پیوند)
scrLockOn / scrLockOff    (روشن/خاموش بودن قفل پیمایش)
رشته بافتار می‌تواند تنها یکی از هر جفت را در فهرست بالا شامل شود.

command یک دستور Xpdf است (برای جزئیات بیشتر بخش COMMANDS از صفحه راهنمای xpdf(1) را ببینید). دستورهای چندگانه با فاصله خالی از یکدیگر جدا می‌شوند.

دستور bind هر اتصال موجود را جایگزین می‌کند، اما تنها در صورتی که برای همان کلیدهای تبدیل، کلید، و بافتار دقیقاً یکسان تعریف شده باشد. همه نشانه‌ها (تبدیل‌کننده‌ها، کلید، بافتار، دستورها) به بزرگی و کوچکی حروف حساس هستند.

نمونه اتصالات کلید:

# اتصال ctrl-a در هر بافتاری به دستور nextPage
bind ctrl-a any nextPage
# اتصال B بزرگ، در حالت پیوسته با روشن بودن قفل پیمایش،
# به دستور reload و به دنبال آن دستور prevPage
bind B continuous,scrLockOn reload prevPage
برای نمونه‌های بیشتر صفحه راهنمای xpdf(1) را ببینید.
اتصال کلیدی را که با دستور bind برقرار شده است حذف می‌کند. این دستور عمدتاً برای حذف اتصالات کلید پیش‌فرض پیش از برقراری اتصالات تازه کاربرد دارد (مثلاً اگر اتصال کلید پیش‌فرض برای بافتار "any" داده شده باشد و بخواهید اتصالات کلید جدیدی برای چندین بافتار متفاوت بسازید).
پرونده مورد استفاده توسط دستورهای loadTabState و saveTabState را مشخص می‌کند (برای آگاهی بیشتر به صفحه راهنمای xpdf(1) مراجعه کنید). مسیر پیش‌فرض ~/.xpdf.tabstate است.
پرونده مورد استفاده توسط دستورهای saveSession و loadSession را مشخص می‌کند (برای آگاهی بیشتر به صفحه راهنمای xpdf(1) مراجعه کنید). مسیر پیش‌فرض ~/.xpdf.session است. وقتی xpdf نشست را به صورت خودکار از طریق یک مدیر نشست ذخیره می‌کند، عبارت ".managed" را به پایان مسیر می‌افزاید.
اگر روی "yes" تنظیم شود، xpdf هنگام خروج (از طریق منو یا اتصال کلید) نشست کنونی را به صورت خودکار ذخیره می‌کند (معادل دستور saveSession). مقدار پیش‌فرض "yes" است.

اگر روی "no" تنظیم شود، یادداشت‌ها رسم یا چاپ نخواهند شد. مقدار پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "no" تنظیم شود، فیلدهای فرم رسم یا چاپ نخواهند شد. مقدار پیش‌فرض "yes" است.
اگر یک فرم XFA وجود داشته باشد و این گزینه روی "yes" تنظیم شده باشد، Xpdf فرم XFA را تجزیه کرده و از اطلاعات مشخصی از XFA برای لغو اطلاعات AcroForm استفاده می‌کند. اگر روی "no" تنظیم شود، فرم XFA خوانده نخواهد شد. مقدار پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، Xpdf در صورت وجود از مقدار فیلد XFA استفاده می‌کند و در غیر این صورت به مقدار AcroForm بازمی‌گردد. اگر روی "no" تنظیم شود، Xpdf از مقدار AcroForm بهره می‌برد و مقدار XFA را کاملاً نادیده می‌گیرد. مقدار پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، هنگام بسته شدن پرونده‌ها (یا هنگام خروج از xpdf)، نرم‌افزار شماره صفحه‌های کنونی تمام پرونده‌های باز را در ~/.xpdf.pages ذخیره خواهد کرد. دفعه بعد که پرونده باز شود، آخرین شماره صفحه دیده‌شده بازیابی می‌شود. مقدار پیش‌فرض "yes" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، دستورهای ترسیم همزمان با اجرا چاپ می‌شوند (برای اشکال‌زدایی مفید است). پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، پیش از پردازش هر صفحه، یک پیام وضعیت (به خروجی استاندارد) چاپ می‌کند. پیش‌فرض "no" است.
اگر روی "yes" تنظیم شود، تمام پیام‌های خطا و هشدار از تمامی ابزارهای Xpdf سرکوب و ناپیدا می‌شوند. پیش‌فرض "no" است.

آنچه در ادامه می‌آید یک نمونه پرونده xpdfrc است.

# از بسته پشتیبانی تایلندی
nameToUnicode /usr/local/share/xpdf/Thai.nameToUnicode
# از بسته پشتیبانی ژاپنی
cidToUnicode Adobe-Japan1 /usr/local/share/xpdf/Adobe-Japan1.cidToUnicode
unicodeMap   JISX0208     /usr/local/share/xpdf/JISX0208.unicodeMap
cMapDir      Adobe-Japan1 /usr/local/share/xpdf/cmap/Adobe-Japan1
# استفاده از قلم‌های Base-14 Type 1 از ghostscript
fontFile Times-Roman           /usr/local/share/ghostscript/fonts/n021003l.pfb
fontFile Times-Italic          /usr/local/share/ghostscript/fonts/n021023l.pfb
fontFile Times-Bold            /usr/local/share/ghostscript/fonts/n021004l.pfb
fontFile Times-BoldItalic      /usr/local/share/ghostscript/fonts/n021024l.pfb
fontFile Helvetica             /usr/local/share/ghostscript/fonts/n019003l.pfb
fontFile Helvetica-Oblique     /usr/local/share/ghostscript/fonts/n019023l.pfb
fontFile Helvetica-Bold        /usr/local/share/ghostscript/fonts/n019004l.pfb
fontFile Helvetica-BoldOblique /usr/local/share/ghostscript/fonts/n019024l.pfb
fontFile Courier               /usr/local/share/ghostscript/fonts/n022003l.pfb
fontFile Courier-Oblique       /usr/local/share/ghostscript/fonts/n022023l.pfb
fontFile Courier-Bold          /usr/local/share/ghostscript/fonts/n022004l.pfb
fontFile Courier-BoldOblique   /usr/local/share/ghostscript/fonts/n022024l.pfb
fontFile Symbol                /usr/local/share/ghostscript/fonts/s050000l.pfb
fontFile ZapfDingbats          /usr/local/share/ghostscript/fonts/d050000l.pfb
# استفاده از قلم‌های Bakoma Type 1
# (با این فرض که در مسیر /usr/local/fonts/bakoma نصب شده باشند)
fontDir /usr/local/fonts/bakoma
# تنظیم برخی گزینه‌های پست‌اسکریپت
psPaperSize          letter
psDuplex             no
psLevel              level2
psEmbedType1Fonts    yes
psEmbedTrueTypeFonts yes
# فرض بر اینکه چاپگر پست‌اسکریپت قلم‌های Univers و
# Univers-Bold را دارد
psResidentFont Univers      Univers
psResidentFont Univers-Bold Univers-Bold
# تنظیم گزینه‌های خروجی متنی
textEncoding UTF-8
textEOL      unix
# گزینه‌های گوناگون
enableFreeType  yes
launchCommand   viewer-script

/etc/xpdfrc
این مکان پیش‌فرض برای پرونده پیکربندی سراسری سامانه است. بسته به گزینه‌های ساخت، ممکن است در جای دیگری قرار گیرد.
$HOME/.xpdfrc
این پرونده پیکربندی کاربر است. در صورت وجود، به جای پرونده سراسری سامانه خوانده خواهد شد.

نرم‌افزار Xpdf و مستندات آن تحت حق نشر 1996-2025 Glyph & Cog, LLC هستند.

xpdf(1)، pdftops(1)، pdftotext(1)، pdftohtml(1)، pdfinfo(1)، pdffonts(1)، pdfdetach(1)، pdftoppm(1)، pdftopng(1)، pdfimages(1)
http://www.xpdfreader.com/

14 Nov 2025