dhclient(8) System Manager's Manual dhclient(8)

dhclient - کلاینت پروتکل پیکربندی پویای میزبان (DHCP)

dhclient [ -4 | -6 ] [ -S ] [ -N [ -N... ] ] [ -T [ -T... ] ] [ -P [ -P... ] ] [ -R ] [ -i ] [ -I ] [ -4o6 port ] [ -D LL|LLT ] [ -p port-number ] [ -d ] [ -df duid-lease-file ] [ -e VAR=value ] [ -q ] [ -1 ] [ -r | -x ] [ -lf lease-file ] [ -pf pid-file ] [ --no-pid ] [ -cf config-file ] [ -sf script-file ] [ -s server-addr ] [ -g relay ] [ -n ] [ -nw ] [ -w ] [ --dad-wait-time seconds ] [ --prefix-len-hint length ] [ --decline-wait-time seconds ] [ -v ] [ --version ] [ if0 [ ...ifN ] ]

کلاینت DHCP کنسرسیوم سیستم‌های اینترنتی (ISC)، dhclient، امکانی برای پیکربندی یک یا چند رابط شبکه با استفاده از پروتکل پیکربندی پویای میزبان (DHCP)، پروتکل BOOTP، یا در صورت عدم موفقیت این پروتکل‌ها، از طریق تخصیص ایستای یک نشانی فراهم می‌کند.

پروتکل DHCP به میزبان اجازه می‌دهد با یک سرور مرکزی که فهرستی از نشانی‌های IP قابل تخصیص در یک یا چند زیرشبکه را نگهداری می‌کند، ارتباط برقرار کند. یک کلاینت DHCP می‌تواند نشانی‌ای را از این استخر (pool) درخواست نموده و سپس به صورت موقت برای ارتباط در شبکه از آن استفاده کند. پروتکل DHCP همچنین سازوکاری فراهم می‌کند که از طریق آن کلاینت می‌تواند جزئیات مهمی را درباره شبکه‌ای که به آن متصل است، مانند مکان یک مسیریاب پیش‌فرض، مکان یک نام‌سرور (name server) و مواردی از این دست دریافت کند.

دو نسخه از پروتکل DHCP وجود دارد: DHCPv4 و DHCPv6. هنگام راه‌اندازی، کلاینت می‌تواند برای یکی از این دو از طریق گزینه‌های -4 یا -6 آغاز به کار کند.

هنگام راه‌اندازی، dhclient فایل dhclient.conf را برای دریافت دستورالعمل‌های پیکربندی می‌خواند. سپس فهرستی از تمام رابط‌های شبکه‌ای که در سیستم فعلی پیکربندی شده‌اند به دست می‌آورد. برای هر رابط، تلاش می‌کند تا رابط را با استفاده از پروتکل DHCP پیکربندی نماید.

برای پیگیری اجاره‌نامه‌ها در میان راه‌اندازی مجدد سیستم و ری‌استارت‌های سرور، dhclient فهرستی از اجاره‌نامه‌های تخصیص‌داده‌شده را در فایل dhclient.leases نگه می‌دارد. در زمان راه‌اندازی، پس از خواندن فایل dhclient.conf، dhclient فایل dhclient.leases را می‌خواند تا حافظه خود را در مورد اجاره‌نامه‌هایی که به آن تخصیص داده شده‌اند بازیابی کند.

هنگامی که یک اجاره‌نامه جدید به دست می‌آید، به انتهای فایل dhclient.leases افزوده می‌شود. برای جلوگیری از بزرگ شدن بیش از حد فایل، dhclient هرازگاهی یک فایل dhclient.leases جدید بر اساس پایگاه‌داده اجاره‌نامه درون حافظه (in-core) خود ایجاد می‌کند. نسخه قدیمی فایل dhclient.leases تحت نام dhclient.leases~ تا زمان بازنویسی بعدی پایگاه‌داده توسط dhclient نگهداری می‌شود.

اجاره‌نامه‌های قدیمی برای مواقعی که در زمان فراخوانی اولیه dhclient (معمولاً در حین فرایند بوت اولیه سیستم) سرور DHCP در دسترس نباشد، نگهداری می‌شوند. در چنین شرایطی، اجاره‌نامه‌های قدیمی موجود در فایل dhclient.leases که هنوز منقضی نشده‌اند بررسی می‌شوند، و چنانچه معتبر تشخیص داده شوند، تا زمان انقضا یا در دسترس قرار گرفتن مجدد سرور DHCP مورد استفاده قرار می‌گیرند.

یک میزبان متحرک که ممکن است گاهی نیاز به دسترسی به شبکه‌ای داشته باشد که در آن هیچ سرور DHCP وجود ندارد، می‌تواند از پیش با یک اجاره‌نامه برای نشانی ثابتی در آن شبکه بارگذاری شود. هنگامی که تمام تلاش‌ها برای تماس با سرور DHCP شکست بخورد، dhclient تلاش خواهد کرد تا اجاره‌نامه ایستا را اعتبارسنجی کند، و در صورت موفقیت، از آن اجاره‌نامه تا زمان راه‌اندازی مجدد استفاده خواهد کرد.

یک میزبان متحرک همچنین ممکن است به شبکه‌هایی سفر کند که در آن‌ها DHCP در دسترس نیست اما BOOTP موجود است. در آن حالت، ممکن است هماهنگی با مدیر شبکه جهت ایجاد یک ورودی در پایگاه‌داده BOOTP سودمند باشد، تا میزبان بتواند در آن شبکه سریعاً بوت شود به جای این که کل فهرست اجاره‌نامه‌های قدیمی را دور بزند.

نام رابط‌های شبکه‌ای که dhclient باید برای پیکربندی آن‌ها تلاش کند ممکن است در خط فرمان مشخص شوند. اگر هیچ نام رابطی در خط فرمان مشخص نشده باشد، dhclient معمولاً تمام رابط‌های شبکه را شناسایی کرده، رابط‌های فاقد برودکست (non-broadcast) را در صورت امکان حذف می‌کند، و برای پیکربندی هر رابط تلاش می‌نماید.

همچنین می‌توان نام رابط‌ها را در فایل dhclient.conf مشخص کرد. اگر رابط‌ها به این روش مشخص شوند، آن‌گاه کلاینت تنها رابط‌هایی را که در فایل پیکربندی یا در خط فرمان مشخص شده‌اند پیکربندی می‌کند و تمام رابط‌های دیگر را نادیده می‌گیرد.

کلاینت به طور معمول در طول توالی راه‌اندازی خود هیچ خروجی چاپ نمی‌کند. می‌توان آن را وادار کرد تا با ارائه آرگومان خط فرمان -v پیام‌های مشروحی حاوی وقایع توالی راه‌اندازی را تا زمانی که نشانی‌ای به دست آورد، منتشر کند. در هر دو حالت، کلاینت پیام‌ها را با استفاده از تسهیلات syslog(3) ثبت می‌کند.

-4
استفاده از پروتکل DHCPv4 برای دریافت نشانی IPv4 و پارامترهای پیکربندی. این حالت پیش‌فرض است و نمی‌توان آن را با -6 ترکیب کرد.
-6
استفاده از پروتکل DHCPv6 برای به دست آوردن هر نشانی IPv6 موجود به همراه پارامترهای پیکربندی. نمی‌توان آن را با -4 ترکیب کرد. آرگومان‌های -S، -T، -P، -N و -D کنترل بیشتری بر جنبه‌های پردازش DHCPv6 ارائه می‌دهند. نکته: ترکیب پرس‌وجوهای از انواع مختلف با یکدیگر یا حتی به اشتراک گذاشتن فایل اجاره‌نامه میان آن‌ها توصیه نمی‌شود.
-4o6 port
مشارکت در پروتکل DHCPv4 over DHCPv6 مشخص‌شده در RFC 7341. این ویژگی یک کلاینت DHCPv4 و یک کلاینت DHCPv6 را به یکدیگر مرتبط می‌سازد تا به کلاینت v4 اجازه دهد درخواست‌های v4 را به صورت کپسوله‌شده در بسته v6 ارسال کند. ارتباط بین دو کلاینت روی یک جفت سوکت UDP متصل‌شده به ::1 port و port + 1 انجام می‌شود. هر دو کلاینت باید با آرگومان port یکسان اجرا شوند.
-1
تلاش برای دریافت اجاره‌نامه تنها برای یک بار. در صورت عدم موفقیت با کد 2 خارج می‌شود. در DHCPv6 این گزینه حداکثر مدت زمان تبادل اولیه را روی timeout (از فایل dhclient.conf با مقدار پیش‌فرض شصت ثانیه) تنظیم می‌کند.
اجبار dhclient به اجرا به عنوان فرایند پیش‌زمینه. به طور عادی کلاینت DHCP تا زمان پیکربندی یک رابط در پیش‌زمینه اجرا می‌شود و سپس به اجرای پس‌زمینه بازمی‌گردد. این گزینه هنگام اجرای کلاینت زیر نظر دیباگر یا هنگام اجرای آن خارج از inittab در سیستم‌های System V مفید است. این گزینه مستلزم -v است.
تبدیل شدن فوری به دیمن (بدون انتظار یا nowait) به جای منتظر ماندن تا زمان دریافت نشانی IP.
عملکرد بی‌صدا در زمان راه‌اندازی؛ این حالت پیش‌فرض است.
فعال‌سازی پیام‌های گزارش مشروح (verbose).
ادامه اجرا حتی اگر هیچ رابط برودکستی یافت نشود. به طور معمول کلاینت DHCP در صورتی که نتواند رابط شبکه‌ای برای پیکربندی شناسایی کند خارج می‌شود. روی رایانه‌های لپ‌تاپ و سایر رایانه‌ها با باس‌های ورودی/خروجی تعویض‌پذیر در حین کار (hot-swappable)، این امکان وجود دارد که یک رابط برودکست پس از راه‌اندازی سیستم اضافه شود. این فلگ را می‌توان برای عدم خروج کلاینت هنگام نیافتن چنین رابط‌هایی به کار برد. سپس می‌توان از برنامه omshell(1) برای آگاه کردن کلاینت از افزوده شدن یا حذف رابط شبکه استفاده کرد تا کلاینت بتواند برای پیکربندی نشانی IP روی آن رابط تلاش کند.
هیچ رابطی را پیکربندی نکن. این گزینه به احتمال زیاد در ترکیب با فلگ -w مفید واقع می‌شود.
تعریف متغیرهای محیطی اضافی برای محیطی که dhclient-script در آن اجرا می‌شود. می‌توانید چندین گزینه -e را در خط فرمان مشخص نمایید.
آزادسازی اجاره‌نامه فعلی و متوقف کردن کلاینت DHCP در حال اجرا، همان‌طور که قبلاً در فایل PID ثبت شده است. هنگامی که کلاینت از این طریق خاموش می‌شود، dhclient-script با تنظیم دلیل مشخص برای فراخوانی اسکریپت اجرا خواهد شد. کلاینت معمولاً اجاره‌نامه فعلی را آزاد نمی‌کند زیرا این امر توسط پروتکل DHCP الزامی نیست، اما برخی ارائه‌دهندگان اینترنت کابلی (ISPs) از کلاینت‌های خود می‌خواهند در صورت تمایل به آزادسازی نشانی IP تخصیص‌یافته، به سرور اطلاع دهند.
توقف کلاینت DHCP در حال اجرا بدون آزادسازی اجاره‌نامه فعلی. فرایند موجود dhclient را همان‌طور که قبلاً در فایل PID ثبت شده است خاتمه می‌دهد (kill می‌کند). هنگامی که از این طریق خاموش می‌شود، dhclient-script با تنظیم دلیل مشخص برای فراخوانی اسکریپت اجرا خواهد شد.
شماره پورت UDP که کلاینت DHCP باید روی آن گوش فرا داده و ارسال کند. در صورت عدم تعیین، dhclient از پورت پیش‌فرض 68 استفاده می‌کند. این گزینه عمدتاً برای مقاصد اشکال‌زدایی مفید است. اگر پورت متفاوتی برای گوش دادن و ارسال کلاینت مشخص شود، کلاینت از پورت مقصد متفاوتی نیز استفاده خواهد کرد — یکی کمتر از پورت مشخص‌شده.
مشخص کردن نشانی IP سرور یا نام دامنه کاملاً واجد شرایط (FQDN) برای استفاده به عنوان مقصد پیام‌های پروتکل DHCP پیش از آن‌که dhclient یک نشانی IP به دست آورد. به طور معمول، dhclient این پیام‌ها را به 255.255.255.255 (نشانی برودکست محدود IP) ارسال می‌کند. نادیده گرفتن این مورد عمدتاً برای مقاصد اشکال‌زدایی کاربرد دارد. این ویژگی در حالت DHCPv6 (-6) پشتیبانی نمی‌شود.
تنظیم فیلد giaddr تمام بسته‌ها روی نشانی IP relay جهت شبیه‌سازی یک رله‌ایجنت (relay agent). این مورد صرفاً برای مقاصد آزمایشی است و نباید انتظار داشت به شیوه‌ای پایدار یا کاربردی کار کند.
استفاده از DUID با کلاینت‌های DHCPv4. اگر هیچ DUID در فایل اجاره‌نامه موجود نباشد، یکی ساخته و ذخیره خواهد شد. از DUID برای ساخت یک شناسه کلاینت منطبق بر سبک RFC 4361 استفاده خواهد شد که در پیام‌های کلاینت گنجانده می‌شود. این شناسه کلاینت را می‌توان با تنظیم client id در فایل پیکربندی بازنویسی کرد. نادیده گرفتن شناسه کلاینت به این روش توصیه نمی‌شود.
استفاده از طرح استاندارد DDNS از RFCهای 4701 و 4702.
مشخص کردن زمانی (به ثانیه) که یک کلاینت IPv4 پس از رد یک نشانی، قبل از صدور discover باید منتظر بماند. مقدار پیش‌فرض 10 ثانیه است، همان‌طور که توسط RFC 2131 بخش 3.1.5 توصیه شده است. مقدار صفر به معنای عدم انتظار است.

--version چاپ شماره نسخه و خروج.

گزینه‌های موجود برای حالت DHCPv6:

استفاده از Information-request تنها برای دریافت پارامترهای پیکربندی بدون حالت (stateless) (یعنی بدون نشانی). این گزینه مستلزم -6 است. همچنین پایگاه‌داده اجاره‌نامه را بازنویسی نمی‌کند.
درخواست نشانی‌های موقت IPv6، یک مجموعه به ازای هر فلگ -T. این گزینه مستلزم -6 است و همچنین پرس‌وجوی معمول نشانی را غیرفعال می‌کند. برای بازگرداندن آن به -N مراجعه کنید.
فعال‌سازی تفویض پیشوند (prefix delegation) IPv6. این گزینه مستلزم -6 است و همچنین پرس‌وجوی معمول نشانی را غیرفعال می‌کند. برای بازگرداندن آن به -N مراجعه کنید. پیشوندهای چندگانه را می‌توان با چندین فلگ -P درخواست کرد. توجه داشته باشید تنها یک رابط درخواستی مجاز است.
الزام به این‌که پاسخ‌ها شامل تمام موارد درخواستی توسط هر یک از گزینه‌های -N، -T یا -P باشند. به طور معمول حتی اگر خط فرمان شامل تعدادی از این موارد باشد، کلاینت حاضر خواهد بود بهترین اجاره‌نامه‌ای را که می‌تواند بپذیرد، حتی اگر اجاره‌نامه شامل تمام موارد درخواستی نباشد. این گزینه باعث می‌شود که کلاینت تنها اجاره‌نامه‌هایی را بپذیرد که شامل تمام موارد درخواستی باشند.

توجه دقیق: فعال کردن این گزینه در صورتی که سرورها برای ارائه تمامی موارد پیکربندی نشده باشند، ممکن است مانع از استفاده کلاینت از هر اجاره‌نامه‌ای که دریافت می‌کند شود.

نادیده گرفتن حالت پیش‌فرض هنگام انتخاب نوع DUID مورد استفاده. به طور پیش‌فرض، dhclient در DHCPv6 یک شناسه بر اساس نشانی لایه پیوند (DUID-LL) ایجاد می‌کند اگر در حالت بدون حالت (stateless) اجرا شود (با -S، بدون درخواست نشانی)، یا اگر در حالت با حالت (stateful) اجرا شود (بدون -S، با درخواست نشانی)، شناسه‌ای بر اساس نشانی لایه پیوند به همراه برچسب زمانی (DUID-LLT) ایجاد می‌کند. هنگامی که DHCPv4 پیکربندی می‌شود تا با استفاده از گزینه -i از DUID استفاده کند، حالت پیش‌فرض استفاده از DUID-LLT است. -D این مقادیر پیش‌فرض را با مقداری از بین LL یا LLT بازنویسی می‌کند.
بازگرداندن پرس‌وجوی معمولی نشانی برای IPv6. این گزینه مستلزم -6 است. این فلگ برای بازگرداندن عملکرد عادی پس از استفاده از -T یا -P به کار می‌رود. چندین نشانی را می‌توان با چندین فلگ -N درخواست کرد.
تعیین طول پیشوند برای نشانی‌های IPv6. این مقدار هنگام متصل‌سازی (binding) نشانی‌های IPv6 توسط dhclient از طریق متغیر محیطی ip6_prefixlen به اسکریپت کلاینت ارسال می‌شود. مقدار پیش‌فرض 128 است. از طرف دیگر می‌توانید با تنظیم DHCLIENT_DEFAULT_PREFIX_LEN در includes/site.h مقدار پیش‌فرض را در زمان کامپایل تغییر دهید.
تعیین حداکثر زمانی (به ثانیه) که کلاینت باید منتظر بماند تا تشخیص نشانی تکراری (DAD) روی یک رابط تکمیل شود. این مقدار در متغیر محیطی dad_wait_time به اسکریپت dhclient منتقل می‌شود. اگر هر یک از نشانی‌های IPv6 روی رابط در وضعیت نامعین (tentative - DAD در حال انجام است) باشند، اسکریپت برای تکمیل DAD به مدت تعداد ثانیه مشخص‌شده منتظر خواهد ماند. اگر اسکریپت این متغیر را نادیده بگیرد، این پارامتر هیچ تأثیری ندارد.
هنگامی که همراه با -P استفاده شود، به کلاینت دستور می‌دهد تا از طول ارائه‌شده به عنوان راهنمای پیشوند (prefix hint) به صورت «::/length» هنگام درخواست پیشوندهای جدید استفاده کند.

تغییر مکان‌های پیش‌فرض فایل‌ها: گزینه‌های زیر می‌توانند برای تغییر مکان‌هایی که کلاینت برای فایل‌های خود استفاده می‌کند به کار روند. آن‌ها می‌توانند به طور خاص زمانی مفید باشند که به عنوان مثال DBDIR یا RUNDIR هنگام راه‌اندازی کلاینت DHCP مانت نشده باشند.

مسیر فایل پیکربندی کلاینت. در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض ETCDIR/dhclient.conf استفاده می‌شود. برای توصیف این فایل به dhclient.conf(5) مراجعه کنید.
مسیر فایل اجاره ثانویه. اگر فایل اجاره اصلی فاقد DUID باشد، این فایل جستجو خواهد شد. DUID خوانده‌شده از فایل ثانویه در فایل اصلی نوشته خواهد شد. این گزینه می‌تواند برای صدور اجازه اشتراک DUID یک نمونه IPv4 کلاینت با یک نمونه IPv6 استفاده شود. پس از راه‌اندازی یکی از نمونه‌ها، نمونه دوم می‌تواند با این گزینه به سمت فایل اجاره نمونه اول اجرا شود. هیچ مقدار پیش‌فرضی وجود ندارد. اگر فایلی مشخص نشود، در صورت نیافتن DUID در فایل اجاره اصلی، هیچ جستجویی انجام نمی‌شود.
مسیر فایل پایگاه‌داده اجاره‌نامه. در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض DBDIR/dhclient.leases استفاده می‌شود. برای توصیف این فایل به dhclient.leases(5) مراجعه کنید.
مسیر فایل شناسه فرایند (PID). در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض RUNDIR/dhclient.pid استفاده می‌شود.
گزینه‌ای برای غیرفعال کردن نوشتن فایل‌های pid. به طور پیش‌فرض برنامه فایل pid می‌نویسد. اگر برنامه با این گزینه فراخوانی شود، حتی در صورت فراخوانی با -r یا -x تلاشی برای خاتمه دادن به هیچ‌یک از فرایندهای موجود کلاینت نخواهد کرد.
مسیر اسکریپت پیکربندی شبکه که توسط dhclient هنگام دریافت اجاره‌نامه فراخوانی می‌شود. در صورت عدم تعیین، مقدار پیش‌فرض CLIENTBINDIR/dhclient-script استفاده می‌شود. برای توصیف این فایل به dhclient-script(8) مراجعه کنید.

در حین عملیات، کلاینت ممکن است از چندین پورت UDP برای ارائه عملکردهای مختلف استفاده کند. این‌که کدام پورت‌ها باز می‌شوند، هم به نحوه کامپایل کد و هم به پیکربندی ارائه‌شده بستگی دارد. موارد زیر تصوری کلی از پورت‌هایی که ممکن است در حال استفاده باشند به شما می‌دهد.

به طور معمول یک کلاینت DHCPv4 یک سوکت خام UDP برای دریافت و ارسال بیشتر بسته‌های DHCPv4 باز می‌کند. همچنین یک سوکت UDP جایگزین (fallback) برای ارسال بسته‌های تک‌پخشی (unicast) باز می‌کند. به طور معمول هر دوی این‌ها از شماره پورت شناخته‌شده برای BOOTPC استفاده می‌کنند.

برای DHCPv6، کلاینت یک سوکت UDP روی پورت شناخته‌شده کلاینت و یک سوکت UDP جایگزین روی یک پورت تصادفی برای استفاده در ارسال پیام‌های تک‌پخشی باز می‌کند. بر خلاف DHCPv4، سوکت شناخته‌شده نیازی به باز شدن در حالت خام (raw) ندارد.

اگر عبارت omapi port را در فایل پیکربندی خود گنجانده باشید، کلاینت یک سوکت TCP روی آن پورت باز می‌کند تا به اتصالات OMAPI گوش فرا دهد. هنگامی که اتصالی برقرار شود، پورت دیگری برای اتصال برقرارشده استفاده خواهد شد.

هنگامی که DDNS در زمان کامپایل فعال شده باشد (به includes/site.h مراجعه کنید)، کلاینت هر دو سوکت UDP نسخه v4 و v6 را روی پورت‌های تصادفی باز خواهد کرد. این پورت‌ها باز نمی‌شوند مگر این‌که کلاینت برای اولین بار تلاش کند تا یک به‌روزرسانی را انجام دهد. اگر کلاینت برای انجام به‌روزرسانی‌ها پیکربندی نشده باشد، پورت‌ها هرگز باز نخواهند شد.

نحو فایل dhclient.conf(5) به طور جداگانه بررسی شده است.

کلاینت DHCP امکاناتی را برای کنترل آن در حین اجرا بدون متوقف کردنش فراهم می‌کند. این قابلیت با استفاده از OMAPI فراهم می‌شود؛ یک رابط برنامه‌نویسی برای دستکاری اشیاء راه دور. کلاینت‌های OMAPI با استفاده از TCP/IP به کلاینت متصل می‌شوند، احراز هویت انجام می‌دهند، و سپس می‌توانند وضعیت فعلی کلاینت را بررسی نموده و تغییراتی در آن ایجاد کنند.

برنامه‌های کاربردی به جای پیاده‌سازی مستقیم پروتکل زیربنایی OMAPI، باید از API مربوط به dhcpctl یا خود OMAPI استفاده کنند. Dhcpctl یک پوشش (wrapper) است که برخی از امور نگهداری را که OMAPI به طور خودکار انجام نمی‌دهد مدیریت می‌کند. Dhcpctl و OMAPI در dhcpctl(3) و omapi(3) مستند شده‌اند. بیشتر کارهایی که مایل به انجام آن‌ها با کلاینت هستید را می‌توان مستقیماً با استفاده از دستور omshell(1) انجام داد، بدون این‌که نیازی به نوشتن یک برنامه خاص باشد.

شیء کنترلی به شما اجازه می‌دهد کلاینت را خاموش کنید، تمام اجاره‌نامه‌هایی را که در دست دارد آزاد نمایید و رکوردهای DNS را که احتمالاً اضافه کرده است حذف کنید. همچنین به شما امکان می‌دهد کلاینت را متوقف موقت (pause) کنید — این کار تمام رابط‌هایی را که کلاینت استفاده می‌کند از حالت پیکربندی خارج می‌نماید. سپس می‌توانید آن را دوباره راه‌اندازی کنید، که باعث می‌شود آن رابط‌ها را مجدداً پیکربندی نماید. شما معمولاً کلاینت را پیش از رفتن رایانه لپ‌تاپ به حالت هایبرنیت یا خواب متوقف موقت می‌کنید. سپس پس از بازگشت برق آن را از سر می‌گیرید. این امر به کارت‌های PC اجازه می‌دهد در حالی که رایانه در حال هایبرنیت یا خواب است خاموش شوند و سپس هنگامی که رایانه از هایبرنیت یا خواب خارج می‌شود، به وضعیت قبلی خود مجدداً مقداردهی اولیه شوند.

شیء کنترلی یک صفت دارد — صفت state. برای خاموش کردن کلاینت، صفت state آن را روی 2 تنظیم کنید؛ کلاینت به طور خودکار یک DHCPRELEASE انجام خواهد داد. برای متوقف موقت کردن آن، صفت state را روی 3 تنظیم کنید. برای از سر گرفتن آن، صفت state را روی 4 تنظیم کنید.

متغیرهای محیطی زیر ممکن است برای نادیده گرفتن مقادیر پیش‌فرض داخلی مکان‌های فایل تعریف شوند. توجه داشته باشید که استفاده از گزینه‌های خط فرمان مرتبط، تنظیمات متغیرهای محیطی مربوطه را نادیده می‌گیرد.

فایل پیکربندی dhclient.conf.
پایگاه‌داده dhclient.leases.
فایل PID مربوط به dhclient.
فایل dhclient-script.

CLIENTBINDIR/dhclient-script, ETCDIR/dhclient.conf, DBDIR/dhclient.leases, RUNDIR/dhclient.pid, DBDIR/dhclient.leases~.

dhcpd(8), dhcrelay(8), dhclient-script(8), dhclient.conf(5), dhclient.leases(5), dhcp-eval(5).

dhclient(8) برای کسب اطلاعات بیشتر درباره Internet Systems Consortium، ببینید: https://www.isc.org

این کلاینت به طور اساسی توسط Elliot Poger برای استفاده در لینوکس هنگام کار روی پروژه MosquitoNet در استنفورد اصلاح شد و ارتقا یافت.

نسخه فعلی بخش عمده‌ای از کار خود را مدیون بهینه‌سازی‌های لینوکسی Elliot است، اما توسط Ted Lemon به طور اساسی تجدید ساختار و تا حدی بازنویسی شد تا از همان چارچوب شبکه‌ای استفاده کند که سرور DHCP مربوط به Internet Systems Consortium استفاده می‌کند. بخش عمده‌ای از کد پیکربندی ویژه سیستم به یک اسکریپت شل منتقل شد تا هم‌زمان با افزودن پشتیبانی از سیستم‌عامل‌های بیشتر، نیازی به پورت و نگهداری کد پیکربندی ویژه سیستم برای این سیستم‌عامل‌ها نباشد — در عوض، اسکریپت شل می‌تواند ابزارهای بومی سیستم را برای دستیابی به همان هدف فراخوانی کند.