اگر تنها تعاریفی از یک دسته‌بندی خاص، یا حتی با نام‌هایی منطبق با الگوهایی مشخص را می‌خواهید، این عبارت منظم را برای متنی که باید پس از /*= بیاید، تعیین کنید.

این گزینه برای ایجاد مدخل‌های کوتاه و مختصر برای تعاریف تو در تو استفاده می‌شود. به عنوان مثال، با:

استفاده از subblock بدین صورت: --subblock=arg=argname,type,null

و تعریف یک arg بدین شکل: arg: this, char *

سپس گسترش می‌یابد به: arg = { argname = this; type = "char *"; @;}
رشتهٔ "this, char *" در محل کاماها جدا شده و فاصله‌های خالی آن حذف می‌شوند. شما می‌توانید به جای کاما از نویسه‌های دیگر استفاده کنید، با این شرط که رشتهٔ مقدار را با یک نویسهٔ نشانه‌گذاری غیر از نقل‌قول تکی یا دوتایی آغاز نمایید. همچنین می‌توانید مقادیر میانی را با قرار دادن کاماها در کنار یکدیگر بدون فاصله در میان آنها حذف کنید. به عنوان مثال، "+mumble++yes+" گسترش خواهد یافت به:
arg = { argname = mumble; null = "yes"; @;}.

این گزینه برای ایجاد مدخل‌های مختصر برای تعاریفی استفاده می‌شود که عموماً چندین بار تکرار می‌شوند؛ یعنی تمایل دارند فهرستی از مقادیر باشند. به عنوان مثال، با تعریف
listattr=foo متن:
foo: this, is, a, multi-list سپس گسترش خواهد یافت به:
foo = 'this', 'is', 'a', 'multi-list';
متن‌ها با کاماها جدا شده و فاصله‌های خالی حذف می‌شوند. می‌توانید با شروع رشتهٔ مقدار با یک نویسهٔ نشانه‌گذاری غیر از نقل‌قول تکی یا دوتایی، از نویسه‌هایی غیر از کاما استفاده کنید.

به‌طور پیش‌فرض، مرتب‌سازی بر اساس نام مدخل و به صورت الفبایی است. اگر ترتیب اهمیتی ندارد از no-ordering استفاده کنید. برای مرتب‌سازی بدون حساسیت به بزرگی و کوچکی حروف از ordering بدون آرگومان استفاده کنید. اگر ترتیب زمانی اهمیت دارد از ordering=<file-name> استفاده کنید. دستور getdefs محتوای متنی file-name را مدیریت و نگهداری می‌کند. نیازی به وجود قبلی file-name نیست.

به‌طور پیش‌فرض، نخستین وقوع یک تعریف نام‌دار نمایه‌ای برابر با صفر خواهد داشت. گاهی اوقات لازم است این مقدار رزرو شود. با استفاده از این گزینه می‌توانید نقطهٔ آغاز متفاوتی را مشخص کنید.

نام هر پرونده ورودی را در تعاریف خروجی درج می‌کند. اگر هیچ آرگومانی ارائه نشود، قالب آن چنین خواهد بود:

infile = '%s';

آرگومان مربوط به هر نمونه از این گزینه، تنها با افزودن یک سمی‌کولن در انتهای آن به تعاریف خروجی درج خواهد شد.

آرگومان مربوط به هر نمونه از این گزینه، تنها با افزودن یک سمی‌کولن در انتهای آن به هر تعریف خروجی درج خواهد شد.

محتوای هر پرونده که توسط این گزینه‌ها نام برده شود، در تعاریف خروجی درج خواهد شد.

نام پرونده ورودی را که تعریفی در آن یافت شده است، در تعریف خروجی درج می‌کند. اگر هیچ آرگومانی ارائه نشود، قالب آن چنین خواهد بود:

srcfile = '%s';

شماره خط در پرونده ورودی را که تعریفی در آن یافت شده است، در تعریف خروجی درج می‌کند. اگر هیچ آرگومانی ارائه نشود، قالب آن چنین خواهد بود:

linenum = '%s';

تمامی پرونده‌هایی که باید برای تعاریف جستجو شوند، باید در خط فرمان مشخص شوند یا از stdin خوانده شوند. اگر تنها یک گزینهٔ input وجود داشته باشد و مقدار آن رشتهٔ "-" باشد، فهرست پرونده‌های ورودی از stdin خوانده می‌شود. اگر یک آرگومان خط فرمان نام گزینه نباشد و شامل عملگر انتساب (=) نباشد، به‌طور پیش‌فرض به عنوان نام پرونده ورودی در نظر گرفته می‌شود. حداقل یک پرونده ورودی باید مشخص شود.

اگر خروجی را به یک فرایند AutoGen ارسال نمی‌کنید، می‌توانید در عوض نام یک پرونده خروجی را مشخص نمایید.

این حالت پیش‌فرض خروجی است. مشخص کردن no-autogen معادل با output=- است. اگر آرگومانی به این گزینه بدهید، آن برنامه به گونه‌ای اجرا می‌شود که گویی AutoGen است و ورودی استاندارد آن بر روی تعاریف خروجی این برنامه تنظیم می‌شود.

نام الگوی مورد استفاده برای تولید خروجی نهایی را مشخص می‌کند.

این یک آرگومان عبوری (pass-through) است. این گزینه به شما امکان می‌دهد هر آرگومان دلخواهی را برای ارسال به AutoGen مشخص کنید.

هنگامی که خروجی به AutoGen فرستاده می‌شود، یک نام پایه باید ارائه شده یا مشتق گردد. اگر این گزینه ارائه نشود، مقدار آن از گزینهٔ template گرفته می‌شود. اگر آن هم ارائه نشده باشد، به نام پایهٔ دایرکتوری جاری تنظیم می‌گردد.