HTOP(1) User Commands HTOP(1)

htop, pcp-htop - نمایشگر تعاملی و پیشرفته پردازشهای سیستم

htop [-dCFhpustvH]
pcp-htop [-dCFhpustvH] [--host/-h host]

htop یک نمایشگر تعاملی پردازش‌ها مبتنی بر ncurses و چندسکویی است.

این برنامه مشابه top است، اما به شما امکان می‌دهد به صورت عمودی و افقی پیمایش کنید و با یک دستگاه اشاره‌گر (موشواره/ماوس) تعامل داشته باشید. شما می‌توانید تمام پردازش‌های در حال اجرا در سیستم را همراه با آرگومان‌های خط فرمان آن‌ها مشاهده کنید، همچنین آن‌ها را در ساختار درختی ببینید، چندین پردازش را انتخاب کرده و هم‌زمان روی همه آن‌ها عملیاتی را انجام دهید.

وظایف مرتبط با پردازش‌ها (مانند کشتن یا تغییر اولویت/renice) را می‌توان بدون وارد کردن PID آن‌ها انجام داد.

pcp-htop نسخه‌ای از htop است که با استفاده از رابط برنامه‌نویسی معیارهای Performance Co-Pilot (PCP) ساخته شده است (ببینید PCPIntro(1)، PMAPI(3))، که امکان گسترش htop برای نمایش مقادیر از معیارهای دلخواه را فراهم می‌کند. برای جزئیات بیشتر به بخش زیر با عنوان فایلها (FILES) مراجعه کنید.

آرگومان‌های اجباری برای گزینه‌های طولانی، برای گزینه‌های کوتاه نیز اجباری هستند.

تاخیر میان به‌روزرسانی‌ها، بر حسب دهم ثانیه. اگر مقدار تاخیر کمتر از ۱ باشد، به ۱ افزایش می‌یابد (یعنی ۱/۱۰ ثانیه). اگر مقدار تاخیر بیشتر از ۱۰۰ باشد، به ۱۰۰ کاهش می‌یابد (یعنی ۱۰ ثانیه).
اجرای htop در حالت تک‌رنگ (monochrome).
-F --filter=FILTER
فیلتر کردن پردازش‌ها با عبارت‌های منطبق با دستورات. تطبیق عبارت‌ها بدون حساسیت به حروف بزرگ و کوچک و به صورت رشته‌های ثابت (غیر رجکس) انجام می‌شود. می‌توانید چند عبارت را با "|" جدا کنید.
مخفی کردن نوار کلیدهای عملیاتی.
نمایش پیام راهنما و خروج.
-p --pid=PID,PID...
نمایش فقط PIDهای مشخص‌شده.
-s --sort-key COLUMN
مرتب‌سازی بر اساس این ستون (برای مشاهده فهرست ستون‌ها از --sort-key help استفاده کنید). این گزینه نمایش فهرستی را تحمیل می‌کند مگر اینکه هم‌زمان -t را مشخص کنید. مرتب‌سازی در حالت درختی بر فرزندان مستقیم هر پردازش اعمال می‌شود.
-u --user[=USERNAME|UID]
نمایش فقط پردازش‌های یک کاربر مشخص، یا خود کاربر در صورت حذف مقدار.
-U --no-unicode
عدم استفاده از نویسه‌های یونیکد و استفاده از نویسه‌های اسکی (ASCII) برای سنجه‌های نموداری.
-M --no-mouse
غیرفعال کردن پشتیبانی از کنترل موشواره (ماوس).
مخفی کردن سنجه‌های نموداری.
غیرفعال کردن تمام قابلیت‌های تغییردهنده سیستم و پردازش‌ها.
نمایش اطلاعات نسخه و خروج.
نمایش پردازش‌ها در نمای درختی. این گزینه می‌تواند برای اجبار به نمای درختی هنگام درخواست ترتیب مرتب‌سازی با -s استفاده شود. مقدار اختیاری MODE می‌تواند برای تعیین حالت درختی پایدار (0/classic ؛ 1/soft/stable ؛ 2/hard/STABLE) استفاده شود. حالت soft تلاش می‌کند خط PID فعلی را به صورت بصری روی صفحه تثبیت کند. حالت hard علاوه بر این اجازه می‌دهد کل درخت به پایین جابه‌جا شود و در صورت لزوم فضای خالی بالای ریشه ایجاد کند.
-H --highlight-changes=DELAY
برجسته‌سازی پردازش‌های جدید و قدیمی.
فقط لینوکس؛ این گزینه باید در زمان کامپایل فعال شده باشد و در زمان اجرا به پشتیبانی libcap نیاز دارد.
صرف‌نظر کردن از قابلیت‌های غیرضروری لینوکس (Linux capabilities). در حالت strict، قابلیت‌هایی مانند کشتن، تغییر اولویت پردازش و خواندن اطلاعات تاخیر زمانی پردازش به دلیل حفظ قابلیت‌های کمتر کار نخواهند کرد.

دستورات زیر در حین اجرای htop پشتیبانی می‌شوند:

انتخاب برگه بعدی / قبلی صفحه برای نمایش. می‌توانید نمایش نام برگه‌های صفحه را در صفحه پیکربندی (F2) فعال کنید.
انتخاب (برجسته‌سازی) پردازش قبلی در فهرست پردازش‌ها. در صورت لزوم فهرست را پیمایش می‌کند.
انتخاب (برجسته‌سازی) پردازش بعدی در فهرست پردازش‌ها. در صورت لزوم فهرست را پیمایش می‌کند.
پیمایش فهرست پردازش‌ها به چپ.
پیمایش فهرست پردازش‌ها به راست.
پیمایش فهرست پردازش‌ها به بالا یا پایین به اندازه یک پنجره.
پیمایش به بالای فهرست پردازش‌ها و انتخاب اولین پردازش.
پیمایش به انتهای فهرست پردازش‌ها و انتخاب آخرین پردازش.
پیمایش به چپ تا ابتدای ورودی پردازش (یعنی ابتدای خط).
پیمایش به راست تا انتهای ورودی پردازش (یعنی انتهای خط).
حرکت نمای فهرست پردازش‌ها به بالا. ترکیب کلید Shift-Up اغلب توسط شبیه‌ساز ترمینال برای پیمایش به عقب تسخیر می‌شود. اگر می‌خواهید این ترکیب کلید را برای htop آزاد کنید، ممکن است نیاز باشد کلیدهای میانبر ترمینال را تغییر دهید.
حرکت نمای فهرست پردازش‌ها به پایین. ترکیب کلید Shift-Down اغلب توسط شبیه‌ساز ترمینال برای پیمایش به عقب تسخیر می‌شود. اگر می‌خواهید این ترکیب کلید را برای htop آزاد کنید، ممکن است نیاز باشد کلیدهای میانبر ترمینال را تغییر دهید.
نشانه‌گذاری یا لغو نشانه‌گذاری یک پردازش. دستوراتی که می‌توانند روی چندین پردازش عمل کنند، مانند "kill"، آنگاه به جای پردازش برجسته‌شده فعلی، بر روی فهرست پردازش‌های نشانه‌گذاری‌شده اعمال خواهند شد.
نشانه‌گذاری پردازش فعلی و فرزندان آن. دستوراتی که می‌توانند روی چندین پردازش عمل کنند، مانند "kill"، آنگاه به جای پردازش برجسته‌شده فعلی، بر روی فهرست پردازش‌های نشانه‌گذاری‌شده اعمال خواهند شد.
لغو نشانه‌گذاری تمام پردازش‌ها (حذف همه نشانه‌های اضافه‌شده با کلیدهای Space یا c).
ردیابی فراخوانی‌های سیستمی پردازش: اگر strace(1) نصب باشد، فشردن این کلید آن را به پردازش انتخاب‌شده فعلی متصل کرده و به‌روزرسانی زنده‌ای از فراخوانی‌های سیستمی صادرشده توسط پردازش را نمایش می‌دهد.
نمایش فایل‌های باز برای یک پردازش: اگر lsof(1) نصب باشد، فشردن این کلید فهرست توصیف‌کننده‌های فایل بازشده توسط پردازش را نمایش می‌دهد.
نمایش خط فرمان پردازش انتخاب‌شده در صفحه‌ای جداگانه، که در صورت نیاز در چند خط شکسته می‌شود (wrap).
نمایش قفل‌های فایل فعال پردازش انتخاب‌شده در صفحه‌ای جداگانه.
رفتن به صفحه راهنما.
رفتن به صفحه برپایی (Setup)، که در آن می‌توانید سنجه‌های نمایش‌یافته در بالای صفحه را پیکربندی کنید، گزینه‌های نمایشی گوناگون را تنظیم نمایید، از بین طرح‌های رنگی انتخاب کنید، و مشخص کنید کدام ستون‌ها و با چه ترتیبی نمایش داده شوند.
جستجوی افزایشی در خط فرمان تمام پردازش‌های نمایش‌داده‌شده. با تایپ کردن شما، دستور انتخاب‌شده (برجسته‌شده) به‌روز می‌شود. در حالت جستجو، فشردن F3 موارد منطبق را رو به جلو پیمایش می‌کند. فشردن Shift-F3 موارد منطبق را رو به عقب پیمایش می‌کند.

روش دیگر برای شروع جستجو، تایپ کردن مستقیم دستوری است که به دنبال آن هستید، هرچند برای نویسه اول، کلیدهای میانبر عادی اولویت دارند.

فیلتر کردن افزایشی پردازش‌ها: بخشی از خط فرمان پردازش را تایپ کنید تا فقط پردازش‌هایی که نام آن‌ها مطابقت دارد نمایش داده شوند. برای لغو فیلتر کردن، مجدداً گزینه فیلتر را باز کرده و Esc را فشار دهید. تطبیق بدون حساسیت به حروف بزرگ و کوچک انجام می‌شود. عبارت‌ها رشته‌های ثابت هستند (نه عبارات منظم). می‌توانید چند عبارت را با "|" جدا کنید.
نمای درختی: سازمان‌دهی پردازش‌ها بر اساس روابط والد و فرزند، و نمایش روابط میان آن‌ها به صورت یک درخت. فشردن این کلید بین نمای درختی و نمای مرتب‌سازی قبلی شما جابه‌جا می‌شود (toggle). انتخاب یک نمای مرتب‌سازی باعث خروج از نمای درختی می‌شود.
انتخاب یک فیلد برای مرتب‌سازی؛ همچنین از طریق < و > قابل دسترسی است. فیلد مرتب‌سازی فعلی با برجسته‌سازی در سرستون نشان داده می‌شود.
افزایش اولویت پردازش انتخاب‌شده (کاهش از مقدار 'nice'). این کار تنها توسط کاربر ارشد (ریشه) قابل انجام است.
کاهش اولویت پردازش انتخاب‌شده (افزایش به مقدار 'nice').
افزایش اولویت گروه خودکار (autogroup) پردازش انتخاب‌شده (کاهش از مقدار autogroup 'nice'). این کار تنها توسط کاربر ارشد قابل انجام است.
کاهش اولویت گروه خودکار پردازش انتخاب‌شده (افزایش به مقدار autogroup 'nice').
کشتن ("Kill") پردازش: سیگنالی را که در یک منو انتخاب می‌شود، به یک پردازش یا گروهی از پردازش‌ها ارسال می‌کند. اگر پردازش‌هایی نشانه‌گذاری شده باشند، سیگنال به تمام پردازش‌های نشانه‌گذاری‌شده ارسال می‌شود. اگر هیچ پردازشی نشانه‌گذاری نشده باشد، به پردازش انتخاب‌شده فعلی ارسال می‌گردد.
خروج.
معکوس کردن ترتیب مرتب‌سازی: اگر ترتیب صعودی باشد، به نزولی تغییر می‌یابد و برعکس.
+, -, *
هنگام حضور در حالت نمای درختی، باز کردن یا جمع کردن زیردرخت. وقتی زیردرختی جمع شود، یک علامت "+" در سمت چپ نام پردازش نشان داده می‌شود. فشردن "*" همه فرزندان PIDهای بدون والد را باز یا جمع می‌کند؛ بنابراین به طور معمول PID 1 (init) و PID 2 (kthreadd در لینوکس، در صورت نمایش نخ‌های هسته).
تنظیم وابستگی پردازنده (CPU affinity): مشخص کردن این‌که یک پردازش مجاز به استفاده از کدام پردازنده‌ها است.
نمایش تنها پردازش‌های متعلق به یک کاربر مشخص.
مرتب‌سازی بر اساس PID.
مرتب‌سازی بر اساس میزان مصرف حافظه (کلید سازگاری با top).
مرتب‌سازی بر اساس میزان مصرف پردازنده (کلید سازگاری با top).
مرتب‌سازی بر اساس زمان (کلید سازگاری با top).
دنبال کردن ("Follow") پردازش: اگر ترتیب مرتب‌سازی باعث جابه‌جا شدن پردازش انتخاب‌شده فعلی در فهرست شود، نوار انتخاب آن را دنبال می‌کند. این قابلیت برای پایش یک پردازش مفید است؛ به این ترتیب می‌توانید یک پردازش را همیشه روی صفحه قابل مشاهده نگه دارید. رفتار کلیدهای حرکتی به تنظیم sticky follow بستگی دارد. می‌توانید کلید Shift یا Alt را به همراه کلیدهای مکان‌نمای Up و Down فشار دهید تا نما را هنگام دنبال کردن یک پردازش حرکت دهید (pan). هنگامی که تنظیم sticky follow فعال است (پیش‌فرض)، حالت دنبال کردن تا زمان فشردن مجدد Shift+F فعال می‌ماند. اگر sticky follow غیرفعال باشد، فشردن کلیدهای حرکتی مانند Up، Down، PgUp و PgDn بلافاصله حالت دنبال کردن را خاتمه می‌دهد، در حالی که Shift+Up و Shift+Down همچنان نما را بدون غیرفعال کردن حالت دنبال کردن حرکت می‌دهند.
مخفی کردن نخ‌های هسته: جلوگیری از نمایش نخ‌های متعلق به هسته در فهرست پردازش‌ها. (این یک کلید دوحالته است.)
مخفی کردن نخ‌های کاربری: در سیستم‌هایی که آن‌ها را متفاوت از پردازش‌های عادی نمایش می‌دهند (مانند سیستم‌های جدید مبتنی بر NPTL)، این کلید می‌تواند نخ‌های پردازش‌های فضای کاربری را در فهرست پردازش‌ها مخفی کند. (این یک کلید دوحالته است.)
مخفی کردن پردازش‌های کانتینری: جلوگیری از نمایش پردازش‌های در حال اجرا در یک کانتینر در فهرست پردازش‌ها. (این یک کلید دوحالته است.)
نمایش مسیر کامل برنامه‌های در حال اجرا، در صورت امکان. (این یک کلید دوحالته است.)
توقف موقت / ازسرگیری به‌روزرسانی‌های پردازش.
ادغام exe، comm و cmdline، در صورت امکان. (این یک کلید دوحالته است.)
نمایش ردگیری پشته (backtrace) یک پردازش. (این ویژگی نیازمند فعال‌سازی در زمان کامپایل است.)
تازه‌سازی: بازخوانی صفحه و محاسبه مجدد مقادیر.
جستجوی PID: شناسه پردازش را تایپ کنید تا نشانگر انتخاب به آن منتقل شود.

ستون‌های زیر می‌توانند داده‌هایی را درباره هر پردازش نمایش دهند. مقدار '-' در همه ردیف‌ها نشان می‌دهد که یک ستون در سیستم شما پشتیبانی نمی‌شود، یا در حال حاضر در htop پیاده‌سازی نشده است. نام‌های زیر مواردی هستند که در بخش "Available Columns" در صفحه برپایی (setup) استفاده می‌شوند. اگر نام متفاوتی در صفحه اصلی htop نمایش داده شود، در زیر درون پرانتز نشان داده شده است.

خط فرمان کامل پردازش (یعنی نام برنامه و آرگومان‌ها).

اگر گزینه 'Merge exe, comm and cmdline in Command' (تغییر وضعیت با کلید 'm') فعال باشد، مسیر فایل اجرایی (/proc/[pid]/exe) و نام دستور (/proc/[pid]/comm) نیز در صورت موجود بودن، به صورت ادغام‌شده با خط فرمان نمایش داده می‌شوند.

نام پایه برنامه (basename) در صورت تنظیم در پیکربندی، برجسته می‌شود. برجسته‌سازی اضافی می‌تواند برای فایل‌های اجرایی قدیمی یا حذف‌شده پیکربندی شود (ستون EXE در زیر را ببینید).

ستون Command باید آخرین ستون در هر صفحه باشد زیرا می‌تواند بسیار طولانی شود و از این امکان که بتواند طول خود را به طور پویا گسترش دهد بهره می‌برد.

برجسته‌سازی رنگی تکمیلی:

•
سرخابی: نام دستورات پردازش‌های معمولی
•
آبی پررنگ: نام نخ‌های فضای کاربری
•
خاکستری پررنگ: نخ‌های هسته یا پردازش‌های فاقد نام دستور
نام دستور پردازش به‌دست‌آمده از /proc/[pid]/comm، در صورت قابل خواندن بودن.

نیازمند هسته لینوکس ۲.۶.۳۳ یا جدیدتر است.

نام پایه (basename) مخفف فایل اجرایی پردازش، به‌دست‌آمده از /proc/[pid]/exe، در صورت قابل خواندن بودن. htop قادر است این فایل را در لینوکس برای تمام پردازش‌ها بخواند تنها در صورتی که قابلیت CAP_SYS_PTRACE یا امتیازات ریشه را داشته باشد.

اگر فایل اجرایی مورد استفاده برای اجرای پردازش از زمان شروع پردازش روی دیسک جایگزین یا حذف شده باشد، نام پایه به رنگ قرمز مشخص می‌شود. این اطلاعات از طریق پردازش محتویات /proc/[pid]/exe به دست می‌آید.

علاوه بر این، اگر گزارش شود که هر کتابخانه‌ای از زمان آخرین بارگذاری روی دیسک جایگزین یا حذف شده است، نام پایه به رنگ زرد مشخص می‌شود. این اطلاعات از طریق پردازش محتویات /proc/[pid]/maps به دست می‌آید.

هنگام تصمیم‌گیری برای رنگ، جایگزینی فایل اجرایی اصلی همیشه نسبت به جایگزینی هر کتابخانه دیگری اولویت دارد. اگر فقط نگاشت حافظه نشان‌دهنده جایگزینی فایل اجرایی اصلی باشد، به گونه‌ای نمایش داده می‌شود که گویی کتابخانه دیگری جایگزین یا حذف شده است.

این نشانه‌گذاری رنگی تکمیلی را می‌توان در بخش "Display Options" در صفحه برپایی پیکربندی کرد.

نمایش EXE نیازمند CAP_SYS_PTRACE و PTRACE_MODE_READ_FSCRED است.

شناسه پردازش (Process ID).
وضعیت پردازش:
S برای خواب (sleeping)
I برای بی‌کار (idle؛ عدم فعالیت طولانی‌تر از خواب در سکوهایی که تمایز قائل می‌شوند)
R برای در حال اجرا (running)
D برای خواب دیسک (بدون وقفه / uninterruptible)
Z برای زامبی (در انتظار والد برای خواندن وضعیت خروج آن)
T برای ردیابی‌شده یا متوقف‌شده (مثلاً توسط SIGTSTP)
W برای صفحه‌بندی (paging)
شناسه پردازش والد (Parent process ID).
شناسه گروه پردازش.
شناسه نشست (Session ID) پردازش.
ترمینال کنترل‌کننده پردازش.
شناسه پردازشِ گروه پردازش پیش‌زمینه در ترمینال کنترل‌کننده.
تعداد خطاهای جزئی صفحه (page faults) رخ‌داده در حافظه اصلی.
تعداد خطاهای جزئی صفحه برای فرزندان منتظرخدمت پردازش (به MINFLT در بالا مراجعه کنید).
تعداد خطاهای عمده صفحه رخ‌داده در خارج از حافظه اصلی.
تعداد خطاهای عمده صفحه برای فرزندان منتظرخدمت پردازش (به MAJFLT در بالا مراجعه کنید).
زمان CPU کاربری، که مقدار زمانی است که پردازش صرف اجرای کد روی CPU در حالت کاربر کرده است (یعنی همه چیز به جز فراخوانی‌های سیستمی)، اندازه‌گیری‌شده بر حسب تیک‌های ساعت.
زمان CPU سیستمی، که مقدار زمانی است که هسته صرف اجرای فراخوانی‌های سیستمی از طرف پردازش کرده است، اندازه‌گیری‌شده بر حسب تیک‌های ساعت.
زمان CPU کاربری فرزندان، که مقدار زمانی است که فرزندان منتظرخدمت پردازش صرف اجرا در حالت کاربر کرده‌اند (به UTIME در بالا مراجعه کنید).
زمان CPU سیستمی فرزندان، که مقدار زمانی است که هسته صرف اجرای فراخوانی‌های سیستمی از طرف همه فرزندان منتظرخدمت پردازش کرده است (به STIME در بالا مراجعه کنید).
اولویت داخلی هسته برای پردازش، معمولاً فقط مقدار nice آن به علاوه بیست است. برای پردازش‌های بلادرنگ (real-time) متفاوت است.
مقدار nice یک پردازش، از ۱۹ (اولویت پایین) تا ۲۰- (اولویت بالا). یک مقدار بالا به این معنی است که پردازش مدارا می‌کند ("nice" است)، و اجازه می‌دهد دیگران اولویت نسبی بالاتری داشته باشند. محدودیت‌های دسترسی معمول سیستم‌عامل برای تنظیم اولویت اعمال می‌شوند.
زمانی که پردازش شروع به کار کرده است.
شناسه CPU ای که پردازش آخرین بار روی آن اجرا شده است.
اندازه حافظه مجازی پردازش.
اندازه مجموعه مقیم (کد + داده + پشته) پردازش (یعنی اندازه حافظه فیزیکی مصرفی پردازش).
اندازه صفحات اشتراکی پردازش.
اندازه حافظه اختصاصی پردازش (یعنی اندازه مجموعه مقیم منهای اندازه حافظه مشترک).
اندازه مجموعه مقیم کد (text) پردازش (یعنی اندازه دستورالعمل‌های اجرایی پردازش).
اندازه مجموعه مقیم داده (داده + پشته) پردازش (یعنی اندازه هر چیزی به جز دستورالعمل‌های اجرایی پردازش).
اندازه کتابخانه‌های پردازش.
اندازه صفحات مبادله‌شده (swap) پردازش.
اندازه مجموعه متناسب (proportional set size)، مشابه M_RESIDENT اما هر صفحه بر تعداد پردازش‌هایی که آن را به اشتراک گذاشته‌اند تقسیم می‌شود.
سهم متناسب حافظه مبادله (swap) این نگاشت؛ برخلاف M_SWAP این مقدار صفحات مبادله‌شده به دیسکِ اشیاء shmem زیرین را به حساب نمی‌آورد.
اندازه مجموعه متناسب موثر پردازش - اندازه مجموعه متناسب به علاوه سهم متناسب حافظه مبادله. همانند M_PSSWP، بخش مبادله صفحات مبادله‌شده به دیسکِ اشیاء shmem زیرین را به حساب نمی‌آورد.
شناسه کاربری (UID) مالک پردازش.
درصد زمان پردازنده که پردازش در حال حاضر مصرف می‌کند. این شیوه پیش‌فرض برای نمایش میزان مصرف CPU در لینوکس است. هر پردازش می‌تواند تا ۱۰۰٪ مصرف کند که به معنای ظرفیت کامل هسته‌ای است که روی آن اجرا می‌شود. این حالت گاهی "حالت Irix" نامیده می‌شود، مثلاً در top(1).
درصد زمان پردازنده که پردازش در حال حاضر مصرف می‌کند، نرمال‌شده بر اساس تعداد پردازنده‌ها. این حالت گاهی "حالت Solaris" نامیده می‌شود، مثلاً در top(1).
درصد حافظه‌ای که پردازش در حال حاضر مصرف می‌کند (بر اساس اندازه حافظه مقیم پردازش، به M_RESIDENT در بالا مراجعه کنید).
نام کاربری مالک پردازش، یا در صورتی که نام قابل تشخیص نباشد، شناسه کاربر.

در لینوکس در صورتی که پردازش دارای دسترسی‌های ارتقایافته باشد، نام کاربری برجسته می‌شود؛ یعنی اگر از باینری‌هایی با قابلیت‌های فایلی تنظیم‌شده شروع شده باشد یا پس از جابه‌جایی از کاربر ریشه، قابلیت‌های لینوکس را از طریق مجموعه ambient حفظ کرده باشد.

برجسته‌سازی رنگی تکمیلی:

•
سرخابی: پردازش‌های دارای دسترسی ارتقایافته
•
خاکستری پررنگ: پردازش‌های متعلق به سایر کاربران
•
سفید (پیش‌فرض): پردازش‌های متعلق به کاربر فعلی
زمان، اندازه‌گیری‌شده بر حسب تیک‌های ساعت، که پردازش در زمان کاربری و سیستمی صرف کرده است (به UTIME، STIME در بالا مراجعه کنید).
تعداد پردازش‌های سبک‌وزن (=نخ‌ها / threads) در پردازش.
شناسه گروه نخ (Thread group ID).
تعداد بایت‌هایی که پردازش خوانده است.
تعداد بایت‌هایی که پردازش نوشته است.
تعداد فراخوانی‌های سیستمی read(2) برای پردازش.
تعداد فراخوانی‌های سیستمی write(2) برای پردازش.
بایت‌های ورودی/خروجی حاصل از read(2) برای پردازش.
بایت‌های ورودی/خروجی حاصل از write(2) برای پردازش.
بایت‌های لغوشده ورودی/خروجی write(2).
نرخ ورودی/خروجی read(2) بر حسب بایت بر ثانیه، برای پردازش.
نرخ ورودی/خروجی write(2) بر حسب بایت بر ثانیه، برای پردازش.
نرخ ورودی/خروجی، مجموع IO_READ_RATE + IO_WRITE_RATE (به بالا مراجعه کنید).
پردازش در کدام cgroup قرار دارد. برای نمای کوتاه‌شده ستون CCGROUP در زیر را ببینید.
نمای کوتاه‌شده نام cgroup که پردازش در آن قرار دارد. این کار برخی جایگزینی‌های مبتنی بر الگو را برای کوتاه‌تر کردن رشته نمایش‌داده‌شده و در نتیجه فشرده‌سازی اطلاعات انجام می‌دهد:
/*.slice کوتاه می‌شود به /[*] (استثناها در زیر)
/system.slice کوتاه می‌شود به /[S]
/user.slice کوتاه می‌شود به /[U]
/user-*.slice کوتاه می‌شود به /[U:*] (قبل از حذف، مستقیماً پیش از /[U])
/machine.slice کوتاه می‌شود به /[M]
/machine-*.scope کوتاه می‌شود به /[SNC:*] (SNC مخفف: کانتینر systemd nspawn)، با حروف بزرگ برای ناظر/مانیتور
/lxc.monitor.* کوتاه می‌شود به /[LXC:*]
/lxc.payload.* کوتاه می‌شود به /[lxc:*]
/*.scope کوتاه می‌شود به /!*
/*.service کوتاه می‌شود به /* (پسوند حذف می‌شود)

توالی‌های فرار (escape sequences) مواجه‌شده (مثلاً از طرف systemd) در داخل نام cgroup رمزگشایی نمی‌شوند.

امتیاز قاتل کمبود حافظه (OOM killer score).
مجموع افزایشی تعویض‌های زمینه (context switches) داوطلبانه و غیرداوطلبانه.
کلاس زمان‌بندی ورودی/خروجی و به دنبال آن اولویت در صورتی که کلاس از آن پشتیبانی کند:
R برای بلادرنگ (Realtime)
B برای بهترین تلاش (Best-effort)
id برای بی‌کار (Idle)
درصد زمان صرف‌شده در انتظار پردازنده (در حالی که آماده اجرا بوده است). نیازمند CAP_NET_ADMIN است.
درصد زمان صرف‌شده در انتظار تکمیل ورودی/خروجی مسدودکننده همگام. نیازمند CAP_NET_ADMIN است.
درصد زمان صرف‌شده برای آوردن صفحات از حافظه مبادله. نیازمند CAP_NET_ADMIN است.
شناسه گروه خودکار (autogroup) برای پردازش. نیازمند فعال بودن CFS در لینوکس است.
مقدار nice گروه خودکار برای پردازش. نیازمند فعال بودن CFS در لینوکس است.
در حال حاضر پشتیبانی نمی‌شوند (همیشه '-' نمایش داده می‌شود).

سنجه‌های سربرگ (پیکربندی‌شده در Setup، F2) آمار زنده میزبان را نمایش می‌دهند. سنجه CPU یک نوار (یا متن، بسته به حالت نمایش) است که چندین نوع زمان CPU را روی هم انباشته می‌کند. بخش‌های چپ به راست با راهنمای روی صفحه مطابقت دارند (راهنمای F1/h نیز این را به صورت رنگی نشان می‌دهد).

بخش‌های پیش‌فرض نوار CPU (طرح رنگی

آبی؛ تک‌رنگ: شدت عادی. زمان اجرا در nice > 0.
سبز؛ تک‌رنگ: پررنگ. زمان عادی حالت کاربر.
قرمز؛ تک‌رنگ: پررنگ. زمان هسته / سیستم.
زرد؛ تک‌رنگ: پررنگ. زمان وقفه سخت‌افزاری (زمان تفصیلی CPU).
سرخابی؛ تک‌رنگ: پررنگ. زمان وقفه نرم‌افزاری (زمان تفصیلی CPU).
فیروزه‌ای؛ تک‌رنگ: کم‌نور. زمان دزدیده‌شده توسط هایپروایزر (زمان تفصیلی CPU).
فیروزه‌ای؛ تک‌رنگ: کم‌نور. زمان ماشین مجازی مهمان هنگامی که زمان تفصیلی CPU روشن است. هنگامی که خاموش باشد با برچسب virt مشخص می‌شود (در لینوکس و PCP: ترکیب steal و guest).
خاکستری؛ تک‌رنگ: عادی. در انتظار ورودی/خروجی بلاک (زمان تفصیلی CPU).

با فعال بودن Detailed CPU time در برپایی (Setup)، نوار گسترش می‌یابد تا irq، soft-irq، steal، guest و io-wait را به صورت جداگانه نمایش دهد. در غیر این صورت، لینوکس و PCP مقادیر steal و guest را در virt ادغام می‌کنند و برخی از دسته‌های ریزتر در بخش‌های اصلی ادغام می‌شوند.

رنگ‌های دقیق به طرح رنگی انتخاب‌شده بستگی دارند؛ حالت تک‌رنگ همان بخش‌ها را همان‌طور که در بالا ذکر شد به پررنگ / عادی / کم‌نور نگاشت می‌کند. راهنمای تعاملی همیشه راهنمای زنده را برای طرح فعلی شما نمایش می‌دهد.

در حالی که htop به بیشتر کتابخانه‌هایی که استفاده می‌کند در زمان ساخت وابسته است، سه استثنای قابل توجه برای این قاعده وجود دارد. این استثناها هر دو به داده‌های نمایش‌یافته در سنجه‌های سربرگ htop مربوط می‌شوند و عمداً به عنوان وابستگی‌های زمان اجرای اختیاری طراحی شده‌اند. این استثناها در زیر شرح داده شده‌اند:

اتصال‌های libsystemd در سنجه SystemD برای تعیین تعداد سرویس‌های فعال و وضعیت کلی سیستم استفاده می‌شوند. جستجوی توابع برای تعیین این اطلاعات در زمان اجرا، این امکان را فراهم می‌کند که نسخه‌های ساخته‌شده بدون اجبار مدیر بسته به نصب این کتابخانه‌ها روی سیستم‌هایی که در حالت عادی از systemd استفاده نمی‌کنند، از این سنجه‌ها پشتیبانی کنند.

خلاصه: بدون وابستگی در زمان ساخت، وابستگی اختیاری زمان اجرا به libsystemd از طریق بارگذاری پویا، همراه با جایگزین systemctl(1).

اتصال‌های libsensors برای خواندن دمای CPU در سنجه‌های مصرف CPU استفاده می‌شوند، در صورتی که نمایش دما از طریق صفحه برپایی فعال شده باشد. با این حال برای این‌که htop بتواند این دماها را به درستی نمایش دهد، پیکربندی مناسب libsensors از طریق فایل‌های پیکربندی معمول آن فرض شده است و این‌که تمام هسته‌های CPU با حسگرهای دمای درایور coretemp مطابقت داشته باشند، به طوری که هسته ۰ با حسگری با برچسب "Core 0" مطابقت کند. دمای پکیج ممکن است به صورت "Package id 0" ارائه شود. در صورت عدم وجود، به عنوان حداکثر مقدار از میان خوانش‌های موجود به ازای هر هسته استنباط می‌شود.

خلاصه: وابستگی در زمان ساخت به فایل‌های سرآیند C در libsensors(3)، وابستگی اختیاری زمان اجرا به libsensors (3) از طریق بارگذاری پویا.

اتصال‌های libnl-3 و libnl-genl-3 (کتابخانه‌های سوکت Netlink) برای جمع‌آوری داده‌های محاسبه تاخیر در زمانی که ستون‌های محاسبه تاخیر (مانند PERCENT_CPU_DELAY، PERCENT_IO_DELAY، PERCENT_SWAP_DELAY) فعال باشند استفاده می‌شوند. پشتیبانی از این ستون‌ها باید با پرچم پیکربندی --enable-delayacct کامپایل شده باشد.

خلاصه: وابستگی زمان ساخت به فایل‌های سرآیند C در libnl-3 و libnl-genl-3 (هنگامی که با --enable-delayacct ساخته شده باشد)، وابستگی اختیاری زمان اجرا به libnl-3-200 و libnl-genl-3-200 از طریق بارگذاری پویا.

به طور پیش‌فرض htop پیکربندی خود را از مسیر سازگار با XDG یعنی ~/.config/htop/htoprc می‌خواند. این فایل پیکربندی هنگام خروج تمیز توسط پیکربندی برپایی درون‌برنامه‌ای htop بازنویسی می‌شود، بنابراین نباید به صورت دستی ویرایش شود. اگر هیچ پیکربندی کاربری وجود نداشته باشد، htop تلاش می‌کند پیکربندی سرتاسری سیستم را از /etc/htoprc بخواند و به عنوان آخرین راه‌حل، به مقادیر پیش‌فرض هاردکدشده خود متوسل می‌شود.

شما می‌توانید محل فایل پیکربندی را با استفاده از متغیر محیطی $HTOPRC بازنویسی کنید (بنابراین می‌توانید مثلاً برای ماشین‌های مختلفی که پوشه خانگی یکسانی را به اشتراک دارند، چندین پیکربندی داشته باشید).

ابزار pcp-htop به شیوه‌ای مشابه از htoprc استفاده می‌کند. با این حال، pcp-htop پیکربندی خود را از مسیری که به طور سنتی توسط ابزارهای Performance Co-Pilot استفاده می‌شود، یعنی ~/.pcp/htop/htoprc می‌خواند تا در هنگام نصب و استفاده هم‌زمان از هر دو برنامه htop و pcp-htop، پیکربندی جداگانه‌ای ارائه دهد. pcp-htop از فایل‌های پیکربندی اضافی در زیر همان دایرکتوری پشتیبانی می‌کند و اجازه می‌دهد سنجه‌ها، ستون‌ها و برگه‌های صفحه جدیدی از طریق صفحه برپایی (F2) اضافه شوند. این کار سنجه‌های موجود، ستون‌های موجود و برگه‌های صفحه اضافی را برای هر فایل پیکربندی سنجه، ستون یا صفحه نمایش می‌دهد.

این فایل‌های پیکربندی pcp-htop یک بار هنگام راه‌اندازی خوانده می‌شوند. قالب این فایل‌ها به تفصیل در صفحه راهنمای pcp-htop(5) توضیح داده شده است.

این قابلیت، هزاران معیار Performance Co-Pilot را برای نمایش توسط pcp-htop فراهم می‌کند، و همچنین امکان نمایش معیارهای سفارشی اضافه‌شده در سایت‌های منفرد را مهیا می‌سازد. برنامه‌ها و سرویس‌های مجهز به قالب OpenMetrics https://openmetrics.io نیز در صورت پیکربندی مولفه pmdaopenmetrics(1) می‌توانند توسط pcp-htop نمایش داده شوند.

پیکربندی هر دو برنامه htop و pcp-htop تنها زمانی ذخیره می‌شود که یک خروج تمیز انجام شود. ارسال هرگونه سیگنال باعث می‌شود تمام تغییرات پیکربندی از دست برود.

اندازه‌های حافظه در htop به صورت خوانا برای انسان نمایش داده می‌شوند. اندازه‌ها در توان‌های ۱۰۲۴ با استفاده از واحدهای دودویی IEC چاپ می‌شوند. اگر هیچ پسوندی نمایش داده نشود، واحدها به طور ضمنی K همانند KiB (کیبی‌بایت، ۱ KiB = ۱۰۲۴ بایت) هستند.

تصمیم برای استفاده از این قرارداد به منظور صرفه‌جویی در فضای صفحه و یکدست کردن نمایش اندازه حافظه در سراسر htop اتخاذ شد، زیرا تخصیص‌ها تا سطح صفحات کامل حافظه (۴ KiB برای بیشتر سکوها) دانه‌بندی شده‌اند.

proc(5)، top(1)، free(1)، ps(1)، uptime(1) و limits.conf(5).

pmdaopenmetrics(1)، PCPIntro(1)، PMAPI(3)، و pcp-htop(5).

htop در ابتدا توسط Hisham Muhammad توسعه داده شد. امروزه توسط جامعه در <htop@groups.io> نگهداری می‌شود.

pcp-htop به عنوان یک همکاری بین جوامع <htop@groups.io> و <pcp@groups.io> نگهداری می‌شود و بخشی از مجموعه ابزارهای Performance Co-Pilot را تشکیل می‌دهد.

حق نشر © 2004-2019 Hisham Muhammad.
حق نشر © 2020-2026 تیم توسعه htop.

مجوز GPLv2+: مجوز عمومی همگانی گنو نسخه ۲ یا، به انتخاب شما، هر نسخه بالاتر.

این یک نرم‌افزار آزاد است: شما مجاز به تغییر و بازتوزیع آن هستید. هیچ‌گونه ضمانتی وجود ندارد، تا حدی که قانون مجاز می‌داند.

2026 htop 3.5.3-1-arch