LOGIND.CONF(5) logind.conf LOGIND.CONF(5)

logind.conf - فایلهای پیکربندی مدیریت ورود به سیستم (systemd-logind)

/etc/systemd/logind.conf
/run/systemd/logind.conf
/usr/local/lib/systemd/logind.conf
/usr/lib/systemd/logind.conf
/etc/systemd/logind.conf.d/*.conf
/run/systemd/logind.conf.d/*.conf
/usr/local/lib/systemd/logind.conf.d/*.conf
/usr/lib/systemd/logind.conf.d/*.conf

این فایل‌ها پارامترهای مختلف مدیر ورود سیستم‌دی (systemd login manager)، systemd-logind.service(8) را پیکربندی می‌کنند. برای توضیحات کلی در مورد قواعد نگارش (syntax)، به systemd.syntax(7) مراجعه کنید.

پیکربندی پیش‌فرض در زمان کامپایل تنظیم می‌شود، بنابراین پیکربندی تنها زمانی مورد نیاز است که انحراف از آن مقادیر پیش‌فرض لازم باشد. فایل پیکربندی اصلی از یکی از دایرکتوری‌های فهرست‌شده به ترتیب اولویت بارگذاری می‌شود و تنها از اولین فایل یافت‌شده استفاده می‌گردد: /etc/systemd/، /run/systemd/، /usr/local/lib/systemd/ [1]، /usr/lib/systemd/. نسخه توزیع‌کننده (vendor) فایل شامل ورودی‌های کامنت‌شده‌ای است که مقادیر پیش‌فرض را به عنوان راهنما برای مدیر سیستم نشان می‌دهد. بازنویسی‌های محلی را نیز می‌توان با ایجاد فایل‌های تکمیلی (drop-in) مطابق توضیحات زیر انجام داد. فایل پیکربندی اصلی را نیز می‌توان برای این منظور ویرایش کرد (یا یک رونوشت در /etc/ اگر تحت /usr/ عرضه شده باشد)، با این حال استفاده از فایل‌های تکمیلی (drop-in) برای پیکربندی محلی به جای اعمال تغییرات در فایل پیکربندی اصلی توصیه می‌شود.

علاوه بر فایل پیکربندی اصلی، قطعه‌های پیکربندی تکمیلی (drop-in) از دایرکتوری‌های /usr/lib/systemd/*.conf.d/، /usr/local/lib/systemd/*.conf.d/ و /etc/systemd/*.conf.d/ خوانده می‌شوند. این قطعه‌های تکمیلی اولویت بالاتری دارند و فایل پیکربندی اصلی را بازنویسی می‌کنند. فایل‌های موجود در زیردایرکتوری‌های پیکربندی *.conf.d/ صرف‌نظر از اینکه در کدام‌یک از زیردایرکتوری‌ها قرار دارند، بر اساس نام فایل خود به ترتیب واژه‌نگاری (lexicographic) مرتب می‌شوند. هنگامی که چندین فایل یک گزینه یکسان را مشخص می‌کنند، برای گزینه‌هایی که تنها یک مقدار واحد را می‌پذیرند، ورودی موجود در فایلی که در مرتب‌سازی در جایگاه آخر قرار می‌گیرد اولویت دارد، و برای گزینه‌هایی که فهرستی از مقادیر را می‌پذیرند، ورودی‌ها به همان ترتیبی که در فایل‌های مرتب‌شده ظاهر می‌شوند جمع‌آوری می‌گردند.

هنگامی که بسته‌ها نیاز به سفارشی‌سازی پیکربندی دارند، می‌توانند فایل‌های تکمیلی (drop-in) را در /usr/ نصب کنند. فایل‌های موجود در /etc/ برای مدیر محلی سیستم رزرو شده‌اند، که می‌تواند از این منطق برای بازنویسی فایل‌های پیکربندی نصب‌شده توسط بسته‌های توزیع‌کننده استفاده کند. برای بازنویسی قطعات تکمیلی بسته، باید از فایل‌های تکمیلی استفاده شود، چرا که فایل پیکربندی اصلی اولویت پایین‌تری دارد. توصیه می‌شود نام تمام فایل‌ها در این زیردایرکتوری‌ها با یک عدد دو رقمی و یک خط تیره پیشوندگذاری شود تا ترتیب آن‌ها ساده‌تر شود. این امر همچنین مفهوم اولویت‌های تکمیلی را تعریف می‌کند تا به توزیع‌کنندگان سیستم‌عامل اجازه دهد قطعات تکمیلی را در یک محدوده خاص، پایین‌تر از محدوده مورد استفاده کاربران عرضه کنند. این کار خطر بازنویسی تصادفی قطعات تکمیلی تعریف‌شده توسط کاربران را توسط قطعات تکمیلی بسته‌ها کاهش می‌دهد. توصیه می‌شود از محدوده 10-40 برای قطعات تکمیلی در /usr/ و از محدوده 60-90 برای قطعات تکمیلی در /etc/ و /run/ استفاده شود تا اطمینان حاصل گردد که قطعات تکمیلی محلی و گذرا بر قطعات تکمیلی عرضه‌شده توسط توزیع‌کننده سیستم‌عامل اولویت دارند.

برای غیرفعال کردن یک فایل پیکربندی ارائه‌شده توسط توزیع‌کننده، روش توصیه‌شده قرار دادن یک پیوند نمادین (symlink) به /dev/null در دایرکتوری پیکربندی در /etc/ با همان نام فایل پیکربندی توزیع‌کننده است.

تمام گزینه‌ها در بخش [Login] پیکربندی می‌شوند:

NAutoVTs=

یک عدد صحیح مثبت می‌پذیرد. مشخص می‌کند که به‌طور پیش‌فرض چند ترمینال مجازی (VT) تخصیص داده شود تا در صورت جابجایی به آن‌ها در حالتی که پیش‌تر استفاده نشده باشند، سرویس‌های "autovt" به‌طور خودکار روی آن‌ها اجرا شوند. این سرویس‌ها از واحد الگوی autovt@.service برای نام TTY مربوط به VT، برای مثال autovt@tty4.service نمونه‌سازی می‌شوند. به‌طور پیش‌فرض، autovt@.service به getty@.service پیوند دارد. به عبارت دیگر، اعلان‌های ورود به صورت پویا با جابجایی کاربر به ترمینال‌های مجازی استفاده‌نشده راه‌اندازی می‌شوند. بنابراین، این پارامتر تعداد "getty"های ورود در دسترس روی VTها را کنترل می‌کند. اگر یک VT از قبل توسط زیرسیستم دیگری استفاده شده باشد (برای مثال، یک ورود گرافیکی)، این نوع فعال‌سازی انجام نخواهد شد. توجه داشته باشید که VT پیکربندی‌شده در ReserveVT= همواره مشمول این نوع فعال‌سازی است، حتی اگر یکی از VTهای پیکربندی‌شده با دستورالعمل NAutoVTs= نباشد. مقدار پیش‌فرض 6 است. در صورت تنظیم روی 0، راه‌اندازی خودکار سرویس‌های "autovt" غیرفعال می‌شود.

ReserveVT=

یک عدد صحیح مثبت می‌پذیرد. یک ترمینال مجازی را مشخص می‌کند که باید بدون قید و شرط برای فعال‌سازی autovt@.service رزرو شود (به بالا مراجعه کنید). ترمینال مجازیِ انتخاب‌شده با این گزینه بدون قید و شرط به عنوان مشغول علامت‌گذاری می‌شود، به طوری که هیچ زیرسیستم دیگری آن را تخصیص نخواهد داد. این قابلیت برای اطمینان از این امر مفید است که صرف‌نظر از تعداد VTهای تخصیص‌یافته توسط سایر زیرسیستم‌ها، همیشه یک "getty" ورود در دسترس باشد. مقدار پیش‌فرض 6 است (به عبارت دیگر، همیشه یک "getty" روی Alt-F6 در دسترس خواهد بود). در صورت تنظیم روی 0، رزرو VT غیرفعال می‌شود.

افزوده‌شده در نگارش 190.

KillUserProcesses=

یک آرگومان بولی (boolean) می‌پذیرد. پیکربندی می‌کند که آیا هنگام خروج کاربر از سیستم، پردازش‌های او باید کشته شوند یا خیر. در صورت true بودن، واحد محدوده (scope unit) متناظر با نشست و تمامی پردازش‌های درون آن محدوده خاتمه داده می‌شوند. در صورت false بودن، محدوده "رها" می‌شود، به systemd.scope(5) مراجعه کنید، و پردازش‌ها کشته نمی‌شوند. مقدار پیش‌فرض "no" است، اما گزینه‌های KillOnlyUsers= و KillExcludeUsers= در ادامه را ببینید.

علاوه بر پردازش‌های نشست، پردازش‌های کاربر ممکن است تحت واحد مدیر کاربر user@.service اجرا شوند. بسته به تنظیمات linger، این امر ممکن است به کاربران اجازه دهد پردازش‌ها را مستقل از نشست‌های ورود خود اجرا کنند. توضیحات مربوط به enable-linger در loginctl(1) را ببینید.

توجه داشته باشید که تنظیم KillUserProcesses=yes ابزارهایی مانند screen(1) و tmux(1) را دچار اختلال می‌کند، مگر اینکه آن‌ها به خارج از محدوده نشست منتقل شوند. به مثال در systemd-run(1) مراجعه کنید.

KillOnlyUsers=, KillExcludeUsers=

این تنظیمات فهرستی از نام‌های کاربری جداشده با فاصله را می‌پذیرند که تنظیم KillUserProcesses= را بازنویسی می‌کنند. می‌توان یک نام کاربری را به KillExcludeUsers= افزود تا پردازش‌های درون محدوده‌های نشست آن کاربر حتی در صورت تنظیم KillUserProcesses=yes، از کشته شدن مستثنی شوند. اگر KillExcludeUsers= تنظیم نشده باشد، کاربر "root" به‌طور پیش‌فرض مستثنی است. KillExcludeUsers= می‌تواند روی یک مقدار خالی تنظیم شود تا این مقدار پیش‌فرض لغو گردد. در صورتی که یک کاربر مستثنی نشده باشد، سپس KillOnlyUsers= بررسی می‌شود. اگر این تنظیم مشخص شده باشد، تنها پردازش‌های درون محدوده‌های نشست آن کاربران کشته خواهند شد. در غیر این صورت، کاربران مشمول تنظیم KillUserProcesses=yes خواهند بود.

IdleAction=

اقدامی را که هنگام بیکار بودن سیستم باید انجام شود، پیکربندی می‌کند. یکی از مقادیر "ignore"، "poweroff"، "reboot"، "halt"، "kexec"، "suspend"، "hibernate"، "hybrid-sleep"، "suspend-then-hibernate"، "sleep" و "lock" را می‌پذیرد. مقدار پیش‌فرض "ignore" است.

توجه داشته باشید که این امر مستلزم آن است که نشست‌های کاربر وضعیت بیکاری را به درستی به سیستم گزارش دهند. سیستم اقدام مورد نظر را پس از آنکه تمامی نشست‌ها وضعیت بیکاری خود را گزارش کردند، هیچ قفل بازدارنده بیکاری فعال نبود، و پس از آن، زمان پیکربندی‌شده با IdleActionSec= (در ادامه) سپری شد، اجرا خواهد کرد.

افزوده‌شده در نگارش 198.

IdleActionSec=

مدت زمان تاخیری را پیکربندی می‌کند که پس از بیکار شدن سیستم، اقدام پیکربندی‌شده در IdleAction= (به بالا مراجعه کنید) انجام می‌شود.

افزوده‌شده در نگارش 198.

InhibitDelayMaxSec=

حداکثر زمانی را مشخص می‌کند که طی آن یک درخواست خاموش‌سازی یا به خواب بردن سیستم به دلیل فعال بودن یک قفل بازدارنده از نوع "delay" پیش از آنکه بازدارنده نادیده گرفته شود و عملیات در هر حال اجرا گردد، به تاخیر می‌افتد. مقدار پیش‌فرض 5 است.

UserStopDelaySec=

مشخص می‌کند که پس از خروج کامل یک کاربر از سیستم، رکورد کاربر و سرویس اختصاصی کاربر user@.service چه مدت برای او نگه‌داشته شوند. اگر روی صفر تنظیم شود، سرویس اختصاصی کاربر بلافاصله پس از پایان آخرین نشست کاربر خاتمه می‌یابد. در صورتی که این گزینه روی مقداری غیر از صفر تنظیم شود، چرخه‌های سریع خروج و ورود تسریع می‌شوند، زیرا مدیر سرویس کاربر مداوماً از نو راه‌اندازی نمی‌شود. اگر روی "infinity" تنظیم شود، سرویس اختصاصی کاربر پس از نخستین ورود دیگر هرگز خاتمه نمی‌یابد و تا زمان خاموش‌شدن سیستم به اجرا ادامه می‌دهد. مقدار پیش‌فرض 10s است.

افزوده‌شده در نگارش 240.

SleepOperation=

فهرستی از عملیات‌های خواب را می‌پذیرد. مقادیر ممکن عبارتند از "suspend"، "hibernate"، "hybrid-sleep" و "suspend-then-hibernate". عملیات‌های خواب نامزد برای اقدام "sleep" را کنترل می‌کند. هنگامی که اقدام "sleep" انجام می‌شود، عملیات‌های خواب مشخص‌شده به ترتیبی ثابت بررسی می‌شوند ("suspend-then-hibernate" → "hybrid-sleep" → "suspend" → "hibernate")، و نخستین موردی که توسط دستگاه پشتیبانی شود برای به خواب بردن سیستم استفاده می‌گردد. مقدار پیش‌فرض "suspend-then-hibernate suspend hibernate" است.

افزوده‌شده در نگارش 256.

HandlePowerKey=, HandlePowerKeyLongPress=, HandleRebootKey=, HandleRebootKeyLongPress=, HandleSuspendKey=, HandleSuspendKeyLongPress=, HandleHibernateKey=, HandleHibernateKeyLongPress=, HandleLidSwitch=, HandleLidSwitchExternalPower=, HandleLidSwitchDocked=, HandleSecureAttentionKey=

نحوه مدیریت کلیدهای روشن/خاموش، راه‌اندازی مجدد و خواب سیستم و کلید درب لپ‌تاپ توسط logind را برای فعال‌سازی اقداماتی مانند خاموش کردن سیستم، راه‌اندازی مجدد یا تعلیق کنترل می‌کند. می‌تواند یکی از مقادیر "ignore"، "poweroff"، "reboot"، "halt"، "kexec"، "suspend"، "hibernate"، "hybrid-sleep"، "suspend-then-hibernate"، "sleep"، "lock"، "factory-reset" و "secure-attention-key" باشد. اگر "ignore" باشد، systemd-logind هرگز این کلیدها را مدیریت نخواهد کرد. اگر "lock" باشد، صفحه تمام نشست‌های در حال اجرا قفل می‌شود؛ در غیر این صورت، اقدام مشخص‌شده در رویداد مربوطه انجام خواهد گرفت. تنها دستگاه‌های ورودی دارای برچسب udev با عنوان "power-switch" برای رویدادهای کلید یا سوییچ درب پایش خواهند شد.

HandlePowerKey= به‌طور پیش‌فرض "poweroff" است، HandleRebootKey= به‌طور پیش‌فرض "reboot" است، HandleSuspendKey= به‌طور پیش‌فرض "suspend" است، HandleHibernateKey= به‌طور پیش‌فرض "hibernate" است، HandlePowerKeyLongPress= به‌طور پیش‌فرض "ignore" است، HandleRebootKeyLongPress= به‌طور پیش‌فرض "poweroff" است، HandleSuspendKeyLongPress= به‌طور پیش‌فرض "hibernate" است، HandleHibernateKeyLongPress= به‌طور پیش‌فرض "ignore" است. HandleLidSwitch= به‌طور پیش‌فرض "suspend" است. HandleLidSwitchExternalPower= به‌طور پیش‌فرض کاملاً نادیده گرفته می‌شود (برای سازگاری با گذشته) — باید یک مقدار صریح پیش از استفاده از آن برای تعیین رفتار تنظیم شود. HandleLidSwitchDocked= به‌طور پیش‌فرض "ignore" است. اگر سیستم درون یک داکینگ استیشن قرار گیرد، یا اگر بیش از یک نمایشگر متصل باشد، اقدام مشخص‌شده توسط HandleLidSwitchDocked= رخ می‌دهد؛ اگر سیستم به برق خارجی متصل باشد، اقدام مشخص‌شده (در صورت وجود) توسط HandleLidSwitchExternalPower= رخ می‌دهد؛ در غیر این صورت، اقدام HandleLidSwitch= رخ خواهد داد. HandleSecureAttentionKey= به‌طور پیش‌فرض "secure-attention-key" است.

یک برنامه کاربردی دیگر می‌تواند با گرفتن یک قفل بازدارنده سطح پایین ("handle-power-key"، "handle-suspend-key"، "handle-hibernate-key"، "handle-lid-switch"، "handle-reboot-key")، مدیریت کلیدهای برق و خواب و سوییچ درب سیستم توسط logind را غیرفعال کند. این قابلیت بیشتر توسط محیط‌های رومیزی گرافیکی به کار می‌رود تا مدیریت تعلیق و خواب زمستانی را در دست بگیرند و از سازوکارهای پیکربندی خودشان استفاده کنند. اگر یک قفل بازدارنده سطح پایین گرفته شود، logind هنگام فشرده‌شدن آن کلید یا تحریک سوییچ هیچ اقدامی انجام نخواهد داد و تنظیمات Handle*= بی‌اثر خواهند بود، به جز HandleSecureAttentionKey= که از زمان افزوده‌شدنش در نگارش v257 همواره مدیریت می‌شود.

افزوده‌شده در نگارش 184.

PowerKeyIgnoreInhibited=, SuspendKeyIgnoreInhibited=, HibernateKeyIgnoreInhibited=, LidSwitchIgnoreInhibited=, RebootKeyIgnoreInhibited=

کنترل می‌کند که آیا اقداماتی که systemd-logind هنگام تحریک کلیدهای برق، راه‌اندازی مجدد، خواب و سوییچ درب انجام می‌دهد مشمول قفل‌های بازدارنده سطح بالا ("shutdown"، "reboot"، "sleep"، "idle") باشند یا خیر. قفل‌های بازدارنده سطح پایین ("handle-power-key"، "handle-suspend-key"، "handle-hibernate-key"، "handle-lid-switch"، "handle-reboot-key")، صرف‌نظر از این تنظیمات، همواره رعایت می‌شوند.

این تنظیمات آرگومان‌های بولی (boolean) می‌پذیرند. اگر "no" باشد، قفل‌های بازدارنده اعمال‌شده توسط برنامه‌ها رعایت می‌شوند. اگر "yes" باشد، قفل‌های بازدارنده "shutdown"، "reboot"، "sleep" و "idle" نادیده گرفته می‌شوند. PowerKeyIgnoreInhibited=، SuspendKeyIgnoreInhibited=، HibernateKeyIgnoreInhibited= و RebootKeyIgnoreInhibited= به‌طور پیش‌فرض "no" هستند. LidSwitchIgnoreInhibited= به‌طور پیش‌فرض "yes" است. این بدان معناست که هنگامی که systemd-logind رویدادها را به تنهایی مدیریت می‌کند (هیچ قفل بازدارنده سطح پایینی توسط برنامه دیگری اعمال نشده است)، سوییچ درب به‌طور پیش‌فرض مسدودکننده‌های تعلیق را رعایت نمی‌کند، اما کلیدهای برق و خواب آن‌ها را رعایت می‌کنند.

افزوده‌شده در نگارش 190.

HoldoffTimeoutSec=

مدت زمانی پس از راه‌اندازی سیستم یا بازگشت سیستم از خواب (resume) را مشخص می‌کند که در طول آن systemd از واکنش به رویدادهای درب لپ‌تاپ خودداری می‌کند. این امر برای سیستم ضروری است تا هرگونه دستگاه متصل‌شده در حین کار (hotplugged) را به‌درستی شناسایی کند تا systemd بتواند در صورت اتصال نمایشگرهای خارجی یا داک‌ها، رویدادهای درب را نادیده بگیرد. اگر روی 0 تنظیم شود، systemd همیشه فوراً واکنش نشان می‌دهد، احتمالاً پیش از آنکه هسته تمام دستگاه‌های متصل‌شده در حین کار را کاملاً کاوش کرده باشد. این کار تا زمانی که نیازی نداشته باشید systemd دستگاه‌هایی را که در حین خاموش بودن سیستم متصل یا قطع شده‌اند به حساب آورد، ایمن است. مقدار پیش‌فرض 30s است.

افزوده‌شده در نگارش 220.

RuntimeDirectorySize=

محدودیت اندازه را روی دایرکتوری زمان اجرای $XDG_RUNTIME_DIR برای هر کاربری که وارد سیستم می‌شود تعیین می‌کند. اندازه‌ای بر حسب بایت می‌پذیرد که می‌تواند به صورت اختیاری با پسوندهای معمول K، G، M و T در مبنای 1024 (IEC) همراه باشد. به عنوان روش جایگزین، می‌توان یک درصد عددی با پسوند "%" مشخص کرد که محدودیت اندازه را نسبت به مقدار حافظه رم فیزیکی تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض 10% است. توجه داشته باشید که این اندازه صرفاً یک حد ایمنی است؛ از آنجا که هر دایرکتوری زمان اجرا یک سیستم‌فایل tmpfs است، تنها به همان میزان از حافظه که لازم باشد مصرف خواهد کرد.

افزوده‌شده در نگارش 211.

RuntimeDirectoryInodesMax=

محدودیت تعداد اینودها (inodes) را برای دایرکتوری زمان اجرای $XDG_RUNTIME_DIR برای هر کاربری که وارد سیستم می‌شود تعیین می‌کند. یک عدد می‌پذیرد که می‌تواند به صورت اختیاری با پسوندهای معمول K، G، M و T در مبنای 1024 (IEC) همراه باشد. مقدار پیش‌فرض برابر با RuntimeDirectorySize= تقسیم بر 4096 است. توجه داشته باشید که این اندازه صرفاً یک حد ایمنی است؛ از آنجا که هر دایرکتوری زمان اجرا یک سیستم‌فایل tmpfs است، تنها به همان میزان که لازم باشد مصرف خواهد کرد.

افزوده‌شده در نگارش 246.

InhibitorsMax=

حداکثر تعداد قفل‌های بازدارنده همزمان مجاز را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض 8192 (8K) است.

افزوده‌شده در نگارش 230.

SessionsMax=

حداکثر تعداد نشست‌های کاربری همزمان برای مدیریت را کنترل می‌کند. مقدار پیش‌فرض 8192 (8K) است. بسته به چگونگی قرار گرفتن ماژول pam_systemd.so در پیکربندی پشته PAM، نشست‌های ورود بعدی یا رد خواهند شد، یا اجازه ورود می‌یابند اما توسط systemd-logind ردیابی نخواهند شد.

افزوده‌شده در نگارش 230.

RemoveIPC=

کنترل می‌کند که آیا اشیاء IPC متعلق به System V و POSIX متعلق به کاربر، هنگام خروج کامل کاربر از سیستم باید حذف شوند یا خیر. یک آرگومان بولی (boolean) می‌پذیرد. در صورت فعال بودن، کاربر پس از پایان آخرین نشست خود نمی‌تواند منابع IPC را مصرف کند. این شامل سمافورها، حافظه اشتراکی و صف‌های پیام System V و همچنین حافظه اشتراکی و صف‌های پیام POSIX می‌شود. توجه داشته باشید که اشیاء IPC متعلق به کاربر root و سایر کاربران سیستمی از تاثیر این تنظیم مستثنی هستند. مقدار پیش‌فرض "yes" است.

افزوده‌شده در نگارش 212.

StopIdleSessionSec=

یک مهلت زمانی بر حسب ثانیه یا یک مقدار بازه زمانی را مشخص می‌کند که پس از آن systemd-logind وضعیت بیکاری تمامی نشست‌ها را بررسی می‌کند. هر نشستی که بیش از این مهلت زمانی بیکار باشد متوقف خواهد شد. توجه داشته باشید که این گزینه برای نشست‌های "greeter" یا "lock-screen" اعمال نمی‌شود. مقدار پیش‌فرض "infinity" است (یعنی systemd-logind وضعیت بیکاری نشست‌ها را بررسی نمی‌کند). برای جزئیات در مورد نحوه نگارش بازه‌های زمانی، به systemd.time(7) مراجعه کنید.

افزوده‌شده در نگارش 252.

DesignatedMaintenanceTime=

یک رویداد تقویمی پیش‌فرض را برای خاموش‌سازی‌های زمان‌بندی‌شده مشخص می‌کند. بنابراین هنگام استفاده از دستوری مانند shutdown -r برای راه‌اندازی مجدد سیستم بدون تعیین یک مهلت زمانی، logind در عوض از رویداد تقویمی پیکربندی‌شده استفاده خواهد کرد. برای جزئیات درباره نحوه نگارش رویدادهای تقویمی، به systemd.time(7) مراجعه کنید.

افزوده‌شده در نگارش 257.

WallMessages=

کنترل می‌کند که آیا هنگام خاموش شدن یا راه‌اندازی مجدد سیستم، پیام‌های wall(1) به ترمینال‌های تمامی کاربرانی که در حال حاضر وارد سیستم شده‌اند ارسال شود یا خیر. مقدار پیش‌فرض "yes" است، و می‌تواند در زمان اجرا از طریق ویژگی‌های "EnableWallMessages" و "WallMessagePrefix" در DBus تغییر یابد.

افزوده‌شده در نگارش 258.

systemd(1)، systemd-logind.service(8)، loginctl(1)، systemd-system.conf(5)

1.
💣💥🧨💥💥💣 لطفاً توجه داشته باشید که این فایل‌های پیکربندی باید همیشه در دسترس باشند. اگر /usr/local/ یک پارتیشن جداگانه باشد، ممکن است در مراحل اولیه بوت در دسترس نباشد و نباید برای پیکربندی استفاده شود.
systemd 261.2