TUNE2FS(8) دستورهای مدیریتی و نگهداری TUNE2FS(8)

tune2fs - تنظیم پارامترهای سیستمفایلهای ext2/ext3/ext4

tune2fs [ گزینهها ] دستگاه

دستور tune2fs امکان تغییر و تنظیم پارامترهای مختلف یک سیستمفایل ext2، ext3 یا ext4 را فراهم میسازد. مقادیر کنونی این گزینه‌ها را می‌توان با استفاده از گزینه -l در برنامه tune2fs(8) یا با استفاده از برنامه dumpe2fs(8) مشاهده کرد.

مشخص‌کننده دستگاه می‌تواند نام یک فایل (مانند /dev/sda1) یا مشخص‌کننده برچسب یا شناسه یکتا (UUID) باشد: "LABEL=volume-label" یا "UUID=uuid" (مانند LABEL=home یا UUID=e40486c6-84d5-4f2f-b99c-032281799c9d).

تنظیم تعداد دفعات سوار شدنی (mount) که پس از آن سیستم‌فایل توسط e2fsck(8) بررسی خواهد شد. اگر max-mount-counts رشته "random" باشد، tune2fs یک مقدار تصادفی بین ۲۰ تا ۴۰ را استفاده خواهد کرد. اگر max-mount-counts برابر 0 یا -1 باشد، تعداد دفعات سوار شدن سیستم‌فایل توسط e2fsck(8) و هسته نادیده گرفته می‌شود.

نامتقارن کردن دفعات سوار شدنی که در آن سیستم‌فایل‌ها به صورت اجباری بررسی می‌شوند، از بررسی هم‌زمان تمام سیستم‌فایل‌ها در هنگام استفاده از سیستم‌فایل‌های دارای ژورنال جلوگیری خواهد کرد.

بررسی وابسته به تعداد سوار شدن به‌طور پیش‌فرض غیرفعال است تا از راه‌اندازی‌های مجدد طولانی و پیش‌بینی‌نشده در حین اجرای e2fsck جلوگیری شود. اگر نگران خرابی‌های سیستم‌فایل ناشی از مشکلات سخت‌افزاری بالقوه یا باگ‌های هسته هستید، راه‌حل بهتر نسبت به بررسی وابسته به تعداد سوار شدن، استفاده از برنامه e2scrub(8) است. البته این کار نیازمند قرار دادن سیستم‌فایل روی یک حجم LVM است.

تنظیم تعداد دفعاتی که سیستم‌فایل سوار شده است. اگر این مقدار بیشتر از پارامتر max-mount-counts تنظیم‌شده توسط گزینه -c قرار داده شود، e2fsck(8) سیستم‌فایل را در راه‌اندازی بعدی بررسی خواهد کرد.
تغییر رفتار کد هسته هنگام مواجهه با خطاها. در تمام حالات، خطای سیستم‌فایل باعث خواهد شد که e2fsck(8) سیستم‌فایل را در راه‌اندازی بعدی بررسی کند. مقدار error-behavior می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:
ادامه اجرای عادی.
سوار کردن مجدد سیستم‌فایل به‌صورت فقط‌خواندنی.
ایجاد وحشت هسته (kernel panic).
تنظیم گزینه‌های پیشرفته برای سیستم‌فایل. گزینه‌های پیشرفته با کاما از یکدیگر جدا می‌شوند و ممکن است با علامت مساوی ('=') یک آرگومان دریافت کنند. گزینه‌های پیشرفته زیر پشتیبانی می‌شوند:
بازنشانی بلوک MMP (در صورت وجود) به وضعیت پاک. تنها در صورتی استفاده شود که کاملاً مطمئن باشید دستگاه در حال حاضر سوار نشده یا تحت بررسی fsck نیست؛ در غیر این صورت ممکن است آسیب جدی به سیستم‌فایل وارد شود. نیازمند -f است.
فعال‌سازی ویژگی casefold در ابربلوک و تعیین encoding-name به‌عنوان کدگذاری مورد استفاده. اگر encoding-name مشخص نشود، از utf8 استفاده خواهد شد. اگر casefold قبلاً فعال شده باشد، کدگذاری قابل تغییر نیست.
تعریف پارامترها برای عملیات کدگذاری نویسه‌های نام فایل. اگر یک فلگ با این پارامتر تغییر نکند، از مقدار پیش‌فرض آن استفاده می‌شود. مقدار encoding-flags باید فهرستی از فلگ‌های فعال‌شونده باشد که با کاما جدا شده‌اند. اگر casefold قبلاً فعال شده باشد، این فلگ‌ها قابل تغییر نیستند.

تنها فلگی که در حال حاضر می‌توان تنظیم کرد strict است که به این معنی است که رشته‌های نامعتبر باید توسط سیستم‌فایل رد شوند. در پیکربندی پیش‌فرض، فلگ strict غیرفعال است.

تنظیم یک فلگ در ابربلوک سیستم‌فایل که نشان‌دهنده یافت شدن خطاها است. این کار اجرای fsck را در سوار شدن بعدی اجباری می‌کند.
تنظیم الگوریتم درهم‌سازی پیش‌فرض مورد استفاده برای سیستم‌فایل‌های دارای دایرکتوری‌های درخت-B درهم‌سازی‌شده (hashed b-tree). الگوریتم‌های معتبر پذیرفته‌شده عبارتند از: legacy، half_md4 و tea.
تنظیم فاصله زمانی اولیه به‌روزرسانی MMP به interval ثانیه. تعیین مقدار 0 برای interval به معنای استفاده از فاصله زمانی پیش‌فرض است. فاصله مشخص‌شده باید کمتر از ۳۰۰ ثانیه باشد. نیازمند فعال بودن ویژگی mmp است.
تنظیم مجموعه‌ای از گزینه‌های پیش‌فرض سوار کردن که هنگام سوار شدن سیستم‌فایل استفاده خواهند شد. برخلاف گزینه‌های پیش‌فرض سوار کردن مبتنی بر ماسک‌بیت که می‌توان با گزینه -o تعیین کرد، mount_option_string یک رشته دلخواه با حداکثر طول ۶۳ بایت است که در ابربلوک ذخیره می‌شود.
راه‌انداز سیستم‌فایل ext4 ابتدا گزینه‌های پیش‌فرض مبتنی بر ماسک‌بیت را اعمال کرده و سپس mount_option_string را پیش از پردازش گزینه‌های ارسال‌شده از برنامه mount(8) تجزیه می‌کند.
این تنظیم ابربلوک فقط در هسته‌های 2.6.35 به بالا رعایت می‌شود؛ و توسط راه‌اندازهای سیستم‌فایل ext2 و ext3 اصلاً پشتیبانی نمی‌گردد.
تنظیم اندازه فایل برای ردیابی آی‌نودهای پیوندزدوده‌شده اما همچنان باز و آی‌نودهایی با کوتاه‌سازی (truncate) در حال انجام. فایل بزرگ‌تر امکان مقیاس‌پذیری بهتری را فراهم می‌سازد؛ رزرو چند بلوک به ازای هر پردازنده ایده‌آل است.
پیکربندی سیستم‌فایل برای یک آرایه RAID با stride-size بلوک سیستم‌فایل. این تعداد بلوک‌هایی است که پیش از رفتن به دیسک بعدی روی دیسک خوانده یا نوشته می‌شود. این امر عمدتاً بر مکان‌دهی فراداده‌های سیستم‌فایل مانند نگاشت‌های بیتی در زمان mke2fs(2) تأثیر می‌گذارد تا از قرار گرفتن آن‌ها روی یک دیسک واحد که کارایی را کاهش می‌دهد جلوگیری شود. همچنین ممکن است توسط تخصیص‌دهنده بلوک استفاده شود.
پیکربندی سیستم‌فایل برای یک آرایه RAID با stripe-width بلوک سیستم‌فایل در هر استرایپ (stripe). این مقدار معمولاً به صورت stride-size * N محاسبه می‌شود که N تعداد دیسک‌های داده در RAID است (مانند RAID 5 با N+1، یا RAID 6 با N+2). این ویژگی به تخصیص‌دهنده بلوک اجازه می‌دهد در صورت امکان هنگام نوشتن داده از فرایند خواندن-اصلاح-نوشتن پاریتی در یک استرایپ RAID جلوگیری کند.
تنظیم یک فلگ در ابربلوک سیستم‌فایل که نشان می‌دهد می‌توان آن را با کدهای آزمایشی هسته، مانند سیستم‌فایل ext4dev سوار کرد.
^test_fs
پاک کردن فلگ test_fs، که نشان می‌دهد سیستم‌فایل فقط باید با استفاده از کدهای پایدار و در سطح عملیاتی هسته سوار شود.
اجبار عملیات tune2fs به تکمیل حتی در مواجهه با خطاها. این گزینه هنگام حذف ویژگی has_journal از سیستم‌فایلی که دارای ژورنال خارجی است (یا آسیب دیده به طوری که به نظر می‌رسد ژورنال خارجی دارد)، اما ژورنال خارجی در دسترس نیست مفید است. اگر به نظر برسد سیستم‌فایل نیاز به بازپخش ژورنال دارد، فلگ -f باید دو بار مشخص شود تا عملیات ادامه یابد.

هشدار: حذف ژورنال خارجی از سیستم‌فایلی که به طور تمیز پیاده‌سازی نشده است، بدون بازپخش اولیه ژورنال خارجی، می‌تواند به از دست رفتن شدید داده‌ها و خرابی سیستم‌فایل منجر شود.

تنظیم گروهی که می‌تواند از بلوک‌های رزرو شده سیستم‌فایل استفاده کند. پارامتر group می‌تواند شناسه عددی گروه (gid) یا یک نام گروه باشد. اگر یک نام گروه داده شود، پیش از ذخیره در ابربلوک به gid عددی تبدیل می‌شود.
تنظیم حداکثر زمان میان دو بررسی سیستم‌فایل. بدون پسوند یا با پسوند d عدد interval-between-checks به‌عنوان روز، با m به‌عنوان ماه و با w به‌عنوان هفته تفسیر می‌شود. مقدار صفر بررسی وابسته به زمان را غیرفعال می‌کند.

غیرفعال کردن این بررسی‌های دوره‌ای دارای مزایا و معایبی است؛ برای جزئیات به توضیحات گزینه -c (بررسی وابسته به تعداد دفعات سوار شدن) مراجعه کنید.

تغییر اندازه آی‌نود مورد استفاده توسط سیستم‌فایل. این کار مستلزم بازنویسی جدول آی‌نودها است، بنابراین نیازمند آن است که سیستم‌فایل ابتدا با استفاده از e2fsck(8) از نظر یکپارچگی بررسی شود. این عملیات همچنین ممکن است زمان‌بر باشد و اگر در میانه تبدیل متوقف شود، ممکن است سیستم‌فایل آسیب ببیند و داده‌ها از بین بروند. پشتیبان‌گیری از سیستم‌فایل پیش از تغییر اندازه آی‌نود توصیه می‌شود.
سیستم‌فایل‌هایی با اندازه آی‌نود ۱۲۸ بایت، از مهرهای زمانی پس از ۱۹ ژانویه ۲۰۳۸ پشتیبانی نمی‌کنند. آی‌نودهایی که ۲۵۶ بایت یا بزرگ‌تر هستند، از مهرهای زمانی گسترده، شناسه پروژه و امکان ذخیره برخی صفات گسترده در جدول آی‌نودها جهت بهبود کارایی پشتیبانی خواهند کرد.
افزودن یک ژورنال ext3 به سیستم‌فایل. اگر گزینه -J مشخص نشده باشد، پارامترهای پیش‌فرض ژورنال برای ایجاد یک ژورنال با اندازه مناسب (متناسب با اندازه سیستم‌فایل) در داخل سیستم‌فایل استفاده خواهد شد. توجه داشته باشید که برای استفاده عملی از ژورنال، باید از هسته‌ای استفاده کنید که دارای پشتیبانی از ext3 باشد.
اگر این گزینه برای ایجاد ژورنال روی یک سیستم‌فایل سوارشده استفاده شود، یک فایل تغییرناپذیر به نام .journal در دایرکتوری سطح بالای سیستم‌فایل ایجاد خواهد شد، زیرا این تنها راه ایمن برای ایجاد آی‌نود ژورنال هنگام سوار بودن سیستم‌فایل است. در حالی که ژورنال ext3 قابل مشاهده است، حذف یا تغییر آن در هنگام سوار بودن سیستم‌فایل ایمن نیست؛ به همین دلیل این فایل به عنوان تغییرناپذیر (immutable) علامت‌گذاری می‌شود. هنگام بررسی سیستم‌فایل‌های سوارنشده، e2fsck(8) به طور خودکار فایل‌های .journal را به آی‌نود رزروشده و نامرئی ژورنال منتقل می‌کند. برای همه سیستم‌فایل‌ها به جز سیستم‌فایل ریشه، این عمل به صورت خودکار و طبیعی در طول چرخه راه‌اندازی مجدد بعدی رخ می‌دهد. از آنجا که سیستم‌فایل ریشه به صورت فقط‌خواندنی سوار می‌شود، برای اعمال این انتقال باید e2fsck(8) از یک دیسک نجات (rescue floppy) اجرا شود.
در برخی توزیع‌ها، مانند دبیان، اگر از دیسک رم اولیه (initrd) استفاده شود، اسکریپت‌های initrd به طور خودکار سیستم‌فایل ریشه ext2 را به ext3 تبدیل می‌کنند، در صورتی که فایل /etc/fstab سیستم‌فایل ext3 را برای ریشه تعیین کرده باشد، تا نیازی به استفاده از دیسک نجات برای افزودن ژورنال ext3 به سیستم‌فایل ریشه نباشد.
بازنویسی پارامترهای پیش‌فرض ژورنال ext3. گزینه‌های ژورنال با کاما از هم جدا می‌شوند و ممکن است با علامت مساوی ('=') یک آرگومان دریافت کنند. گزینه‌های ژورنال زیر پشتیبانی می‌شوند:
اتصال سیستم‌فایل به دستگاه بلوکی ژورنال واقع در external-journal. ژورنال خارجی باید پیش‌تر با استفاده از دستور
mke2fs -O journal_dev external-journal
ایجاد شده باشد. توجه داشته باشید که external-journal باید با همان اندازه بلوک سیستم‌فایل‌هایی که از آن استفاده می‌کنند قالب‌بندی شده باشد. علاوه بر این، اگرچه پشتیبانی از اتصال چندین سیستم‌فایل به یک ژورنال خارجی وجود دارد، هسته لینوکس و e2fsck(8) در حال حاضر هنوز از ژورنال‌های خارجی مشترک پشتیبانی نمی‌کنند.
به جای مشخص کردن مستقیم نام دستگاه، external-journal می‌تواند با LABEL=label یا UUID=UUID نیز تعیین شود تا ژورنال خارجی بر اساس برچسب یا شناسه یکتای ذخیره‌شده در ابربلوک ext2 در ابتدای ژورنال مکان‌یابی شود. برای نمایش برچسب حجم و شناسه یکتای دستگاه ژورنال از dumpe2fs(8) استفاده کنید. همچنین گزینه -L از tune2fs(8) را ببینید.
ایجاد یک ناحیه ژورنال ثبت سریع (fast commit) اضافی با اندازه fast-commit-size کیلوبایت. این گزینه فقط در صورتی معتبر است که ویژگی fast_commit در سیستم‌فایل فعال باشد. اگر این گزینه تعیین نشود و ویژگی fast_commit روشن باشد، اندازه ناحیه ثبت سریع به طور پیش‌فرض برابر با journal-size تقسیم بر ۶۴ مگابایت خواهد بود. اندازه کل ژورنال در صورت تنظیم ویژگی fast_commit برابر است با journal-size + ( fast-commit-size * 1024) مگابایت. اندازه کل ژورنال نباید از ۱۰,۲۴۰,۰۰۰ بلوک سیستم‌فایل یا نصف اندازه کل سیستم‌فایل (هر کدام که کوچکتری باشد) بیشتر باشد.
تعیین مکان ژورنال. آرگومان journal-location را می‌توان به عنوان یک شماره بلوک مشخص کرد، یا اگر عدد دارای پسوند یکا (مانند 'M' یا 'G') باشد، به عنوان آفست از ابتدای سیستم‌فایل تفسیر می‌شود.
ایجاد یک ژورنال ذخیره‌شده در سیستم‌فایل با اندازه journal-size مگابایت. اندازه ژورنال باید حداقل ۱۰۲۴ بلوک سیستم‌فایل باشد (یعنی ۱ مگابایت در صورت استفاده از بلوک‌های ۱ کیلوبایتی، ۴ مگابایت در صورت استفاده از بلوک‌های ۴ کیلوبایتی و غیره) و نباید بیشتر از ۱۰,۲۴۰,۰۰۰ بلوک سیستم‌فایل باشد. باید فضای آزاد کافی در سیستم‌فایل برای ایجاد ژورنالی با آن اندازه وجود داشته باشد.
تنها یکی از گزینه‌های size یا device را می‌توان برای یک سیستم‌فایل تعیین کرد.
فهرست کردن محتویات ابربلوک سیستم‌فایل، شامل مقادیر کنونی پارامترهایی که می‌توانند از طریق این برنامه تنظیم شوند.
تنظیم برچسب حجم سیستم‌فایل. برچسب‌های سیستم‌فایل ext2 حداکثر می‌توانند ۱۶ نویسه باشند؛ اگر volume-label طولانی‌تر از ۱۶ نویسه باشد، tune2fs آن را کوتاه کرده و هشداری چاپ می‌کند. برای سایر سیستم‌فایل‌هایی که از تغییر آنلاین برچسب پشتیبانی می‌کنند و سوار شده‌اند، tune2fs نیز کار خواهد کرد، اما تلاشی برای کوتاه کردن volume-label نمی‌کند. برچسب حجم می‌تواند توسط mount(8)، fsck(8) و /etc/fstab(5) (و احتمالاً موارد دیگر) با تعیین LABEL=volume-label به جای نام دستگاه بلوکی ویژه مانند /dev/hda5 استفاده شود.
تنظیم درصدی از سیستم‌فایل که فقط می‌تواند توسط فرایندهای ممتاز تخصیص یابد. رزرو تعدادی از بلوک‌های سیستم‌فایل برای استفاده فرایندهای ممتاز به منظور جلوگیری از تکه‌تکه شدن سیستم‌فایل و امکان ادامه کارکرد صحیح دیمن‌های سیستمی مانند syslogd(8) پس از ممانعت از نوشتن فرایندهای غیرممتاز در سیستم‌فایل انجام می‌شود. به طور معمول، درصد پیش‌فرض بلوک‌های رزرو شده ۵٪ است.
تنظیم آخرین دایرکتوری سوارشده برای سیستم‌فایل.
تنظیم یا پاک کردن گزینه‌های سوار کردن پیش‌فرض تعیین‌شده در سیستم‌فایل. گزینه‌های پیش‌فرض سوار کردن را می‌توان با گزینه‌های سوار کردن مشخص‌شده در /etc/fstab(5) یا آرگومان‌های خط فرمان برنامه mount(8) لغو کرد. هسته‌های قدیمی‌تر ممکن است از این ویژگی پشتیبانی نکنند؛ به ویژه، هسته‌های پیش از 2.4.20 تقریباً فیلد گزینه‌های پیش‌فرض سوار کردن در ابربلوک را نادیده می‌گیرند.
بیش از یک گزینه سوار کردن را می‌توان با جدا کردن آن‌ها با کاما تنظیم یا پاک کرد. گزینه‌های سوار کردنی که با نویسه کَرِت ('^') شروع می‌شوند در ابربلوک سیستم‌فایل پاک خواهند شد؛ گزینه‌های بدون نویسه پیشوند یا با پیشوند مثبت ('+') به سیستم‌فایل اضافه خواهند شد.
گزینه‌های سوار کردن زیر را می‌توان با استفاده از tune2fs تنظیم یا پاک کرد:
فعال‌سازی کد اشکال‌زدایی برای این سیستم‌فایل.
شبیه‌سازی رفتار BSD هنگام ایجاد فایل‌های جدید: فایل‌ها شناسه گروه (gid) دایرکتوری که در آن ایجاد شده‌اند را خواهند گرفت. رفتار استاندارد System V پیش‌فرض است، که در آن فایل‌های تازه‌ساخته‌شده fsgid فرایند جاری را می‌گیرند، مگر اینکه دایرکتوری بیت setgid داشته باشد، که در این صورت gid را از دایرکتوری والد می‌گیرد، و اگر خودش یک دایرکتوری باشد بیت setgid را دریافت می‌کند.
فعال‌سازی صفات گسترده تعیین‌شده توسط کاربر.
فعال‌سازی فهرست‌های کنترل دسترسی پازیکس (Posix Access Control Lists).
غیرفعال کردن شناسه‌های ۳۲ بیتی UID و GID. این ویژگی برای سازگاری با هسته‌های قدیمی‌تر است که فقط مقادیر ۱۶ بیتی را ذخیره و انتظار دارند.
هنگامی که سیستم‌فایل با ژورنال فعال سوار می‌شود، تمامی داده‌ها (نه فقط فراداده‌ها) پیش از نوشته شدن در سیستم‌فایل اصلی به ژورنال فرستاده (commit) می‌شوند.
هنگامی که سیستم‌فایل با ژورنال فعال سوار می‌شود، تمامی داده‌ها پیش از ارسال فراداده به ژورنال، به طور مستقیم به سیستم‌فایل اصلی رانده می‌شوند.
هنگامی که سیستم‌فایل با ژورنال فعال سوار می‌شود، داده‌ها ممکن است پس از ارسال فراداده به ژورنال، در سیستم‌فایل اصلی نوشته شوند. این کار ممکن است توان عملیاتی را افزایش دهد، با این حال ممکن است باعث شود داده‌های قدیمی پس از خرابی و بازیابی ژورنال در فایل‌ها ظاهر شوند.
سیستم‌فایل با عملیات غیرفعال سد (barrier) در ژورنال سوار خواهد شد. (این گزینه در حال حاضر فقط توسط راه‌انداز سیستم‌فایل ext4 در هسته‌های 2.6.35 به بالا پشتیبانی می‌شود.)
سیستم‌فایل با گزینه فعال block_validity سوار خواهد شد، که باعث می‌شود پس از خواندن یا نوشتن از سیستم‌فایل بررسی‌های اضافی انجام شود. این کار از آسیب زدن بلوک‌های فراداده خراب به سیستم‌فایل از طریق بازنویسی بخش‌هایی از جدول آی‌نود یا توصیف‌کننده‌های گروه بلوک جلوگیری می‌کند. این امر به بهای افزایش بار حافظه و پردازنده تمام می‌شود، بنابراین فقط برای اهداف اشکال‌زدایی فعال می‌گردد. (این گزینه در حال حاضر فقط توسط راه‌انداز سیستم‌فایل ext4 در هسته‌های 2.6.35 به بالا پشتیبانی می‌شود.)
سیستم‌فایل با گزینه سوار کردن discard سوار خواهد شد. این باعث می‌شود که راه‌انداز سیستم‌فایل تلاش کند از ویژگی trim/discard برخی دستگاه‌های ذخیره‌سازی (مانند درایوهای SSD و درایوهای thin-provisioned) استفاده کند تا به دستگاه ذخیره‌سازی اطلاع دهد بلوک‌های متعلق به فایل‌های حذف‌شده می‌توانند برای اهداف دیگر مجدداً استفاده شوند. (این گزینه در حال حاضر فقط توسط راه‌انداز سیستم‌فایل ext4 در هسته‌های 2.6.35 به بالا پشتیبانی می‌شود.)
سیستم‌فایل با گزینه سوار کردن nodelalloc سوار خواهد شد. این کار ویژگی تخصیص با تأخیر (delayed allocation) را غیرفعال می‌کند. (این گزینه در حال حاضر فقط توسط راه‌انداز سیستم‌فایل ext4 در هسته‌های 2.6.35 به بالا پشتیبانی می‌شود.)
تنظیم یا پاک کردن ویژگی‌های (گزینه‌های) مشخص‌شده در سیستم‌فایل. بیش از یک ویژگی سیستم‌فایل را می‌توان با جدا کردن ویژگی‌ها با کاما پاک یا تنظیم کرد. ویژگی‌های سیستم‌فایلی با پیشوند نویسه کَرِت ('^') در ابربلوک سیستم‌فایل پاک خواهند شد؛ ویژگی‌های سیستم‌فایلی بدون نویسه پیشوند یا با پیشوند علامت مثبت ('+') به سیستم‌فایل اضافه خواهند شد. برای شرح تفصیلی ویژگی‌های سیستم‌فایل، لطفاً صفحه راهنمای ext4(5) را ببینید.
ویژگی‌های سیستم‌فایل زیر را می‌توان با استفاده از tune2fs تنظیم یا پاک کرد:
64bit
امکان بزرگ‌تر بودن سیستم‌فایل از 2^32 بلوک را فعال می‌کند.
پشتیبانی از عدم حساسیت به بزرگی و کوچکی حروف (casefolding) در سطح سیستم‌فایل را فعال می‌کند. این گزینه فقط در صورتی قابل پاک کردن است که سیستم‌فایل هیچ دایرکتوری با صفت F نداشته باشد.
استفاده از درخت‌های B درهم‌سازی‌شده برای سرعت بخشیدن به جستجوها در دایرکتوری‌های بزرگ.
امکان داشتن بیش از ۶۵۰۰۰ زیردایرکتوری در هر دایرکتوری.
امکان قرارگیری مقدار هر صفت گسترده در بلوک‌های داده یک آی‌نود مجزا در صورت لزوم، که محدودیت اندازه و تعداد صفات گسترده به ازای هر فایل را افزایش می‌دهد. برنامه Tune2fs در حال حاضر فقط از تنظیم کردن این ویژگی سیستم‌فایل پشتیبانی می‌کند.
پشتیبانی از رمزنگاری در سطح سیستم‌فایل را فعال می‌کند. برنامه Tune2fs در حال حاضر فقط از تنظیم کردن این ویژگی سیستم‌فایل پشتیبانی می‌کند.
استفاده از درخت‌های اکستنت (extent trees) را برای ذخیره مکان بلوک‌های داده در آی‌نودها فعال می‌کند. برنامه Tune2fs در حال حاضر فقط از تنظیم کردن این ویژگی سیستم‌فایل پشتیبانی می‌کند.
فیلدهای گسترده آی‌نود مورد استفاده توسط ext4 را فعال می‌کند.
ذخیره اطلاعات نوع فایل در مدخل‌های دایرکتوری.
اجازه می‌دهد نگاشت‌های بیتی و جدول‌های آی‌نود برای یک گروه بلوک در هر نقطه از رسانه ذخیره‌سازی قرار گیرند. برنامه Tune2fs مکان جدول‌های آی‌نود و نگاشت‌های بیتی تخصیص را بازسازماندهی نخواهد کرد، آن‌گونه که mke2fs(8) هنگام ایجاد یک سیستم‌فایل تازه قالب‌بندی‌شده با فعال بودن flex_bg انجام می‌دهد.
استفاده از یک ژورنال برای تضمین یکپارچگی سیستم‌فایل حتی در خاموشی‌های نامناسب و ناگهانی. تنظیم این ویژگی معادل استفاده از گزینه -j است.
ویژگی ژورنال‌سازی ثبت سریع را برای بهبود تأخیر fsync فعال می‌کند.
افزایش محدودیت تعداد فایل‌ها در هر دایرکتوری. برنامه Tune2fs در حال حاضر فقط از تنظیم کردن این ویژگی سیستم‌فایل پشتیبانی می‌کند.
پشتیبانی از فایل‌های بزرگ‌تر از ۲ ترابایت.
سیستم‌فایل می‌تواند شامل فایل‌های بزرگ‌تر از ۲ گیبی‌بایت (GiB) باشد.
ذخیره یک چِک‌سام برای محافظت از محتویات در هر بلوک فراداده.
به سیستم‌فایل اجازه می‌دهد بذر (seed) چِک‌سام فراداده را در ابربلوک ذخیره کند، که به مدیر سیستم امکان می‌دهد UUID یک سیستم‌فایل را با استفاده از ویژگی metadata_csum در حالی که سوار است تغییر دهد.
فعال یا غیرفعال کردن ویژگی حفاظت از چند سوار شدن هم‌زمان (MMP).
ذخیره فهرست آی‌نودهای یتیم در چندین بلوک به جای یک فهرست پیوندی واحد برای جلوگیری از گلوگاه‌های مقیاس‌پذیری بالقوه در بارهای کاری که تعداد زیادی کوتاه‌سازی یا گسترش فایل را به صورت موازی انجام می‌دهند.
ردیابی شناسه پروژه (project ID) را فعال می‌کند. این ویژگی برای ردیابی سهمیه پروژه استفاده می‌شود.
آی‌نودهای سهمیه داخلی سیستم‌فایل را فعال می‌کند.
اجبار هسته به سوار کردن سیستم‌فایل به صورت فقط‌خواندنی.
رزرو فضا برای آنکه جدول توصیف‌کننده گروه بلوک ممکن است در آینده رشد کند. برنامه Tune2fs تنها از پاک کردن این ویژگی سیستم‌فایل پشتیبانی می‌کند.
محدود کردن تعداد ابربلوک‌های پشتیبان برای صرفه‌جویی در فضا در سیستم‌فایل‌های بزرگ. برنامه Tune2fs در حال حاضر فقط از تنظیم کردن این ویژگی سیستم‌فایل پشتیبانی می‌کند.
جلوگیری از کوچک شدن سیستم‌فایل یا تغییر UUID آن، به منظور امکان استفاده از تنظیمات تخصصی رمزنگاری که از شماره‌های آی‌نود و UUID استفاده می‌کنند. برنامه Tune2fs در حال حاضر فقط از تنظیم کردن این ویژگی سیستم‌فایل پشتیبانی می‌کند.
اجازه به هسته برای مقداردهی اولیه‌ با تأخیر نگاشت‌های بیتی و جدول‌های آی‌نود، و نگه‌داشتن یک حد بالا برای آی‌نودهای استفاده‌نشده در یک سیستم‌فایل جهت کاهش زمان e2fsck(8). اولین اجرای e2fsck پس از فعال کردن این ویژگی تمام زمان را خواهد گرفت، اما اجراهای بعدی e2fsck تنها کسری از زمان اصلی را بر اساس میزان پر بودن سیستم‌فایل خواهند گرفت.
پشتیبانی از فایل‌های حفاظت‌شده با verity را فعال می‌کند. برنامه Tune2fs در حال حاضر فقط از تنظیم کردن این ویژگی سیستم‌فایل پشتیبانی می‌کند.
پس از تنظیم یا پاک کردن ویژگی‌های سیستم‌فایل sparse_super، uninit_bg، filetype یا resize_inode، ممکن است لازم باشد سیستم‌فایل با استفاده از e2fsck(8) بررسی شود تا سیستم‌فایل به وضعیت سازگار بازگردد. در صورت لزوم، Tune2fs پیامی چاپ می‌کند که از مدیر سیستم می‌خواهد e2fsck(8) را اجرا کند. پس از تنظیم ویژگی dir_index، می‌توان e2fsck -D را اجرا کرد تا دایرکتوری‌های موجود را به قالب درخت-B درهم‌سازی‌شده تبدیل کند. فعال کردن برخی ویژگی‌های سیستم‌فایل ممکن است مانع از سوار شدن سیستم‌فایل توسط هسته‌هایی شود که از آن ویژگی‌ها پشتیبانی نمی‌کنند. به طور خاص، ویژگی‌های uninit_bg و flex_bg تنها توسط سیستم‌فایل ext4 پشتیبانی می‌شوند.
تنظیم تعداد بلوک‌های رزرو شده سیستم‌فایل.
تنظیم ویژگی 'quota' در ابربلوک و اعمال روی فایل‌های سهمیه برای نوع سهمیه داده شده. گزینه‌های سهمیه می‌توانند یک یا چند مورد از موارد زیر باشند:
[^]usrquota
تنظیم/پاک کردن آی‌نود سهمیه کاربر در ابربلوک.
[^]grpquota
تنظیم/پاک کردن آی‌نود سهمیه گروه در ابربلوک.
[^]prjquota
تنظیم/پاک کردن آی‌نود سهمیه پروژه در ابربلوک.
تنظیم زمان آخرین بررسی سیستم‌فایل با استفاده از e2fsck. زمان با استفاده از منطقه زمانی جاری (محلی) تفسیر می‌شود. این می‌تواند در اسکریپت‌هایی مفید باشد که از یک مدیر حجم منطقی (LVM) برای ایجاد یک تصویر لحظه‌ای (snapshot) سازگار از یک سیستم‌فایل استفاده می‌کنند و سپس سیستم‌فایل را در ساعات غیرکاری بررسی می‌نمایند تا مطمئن شوند به دلیل مشکلات سخت‌افزاری و غیره آسیب ندیده است. اگر سیستم‌فایل سالم بود، می‌توان از این گزینه برای تنظیم زمان آخرین بررسی روی سیستم‌فایل اصلی استفاده کرد. قالب time-last-checked قالب تاریخ بین‌المللی با مشخص‌کننده اختیاری زمان است، یعنی YYYYMMDD[HH[MM[SS]]]. کلیدواژه now نیز پذیرفته می‌شود، که در این حالت زمان آخرین بررسی روی زمان جاری تنظیم خواهد شد.
تنظیم کاربری که می‌تواند از بلوک‌های رزرو شده سیستم‌فایل استفاده کند. پارامتر user می‌تواند یک شناسه عددی uid یا یک نام کاربری باشد. اگر یک نام کاربری داده شود، پیش از ذخیره در ابربلوک به یک uid عددی تبدیل می‌شود.
تنظیم شناسه یکتای سراسری (UUID) سیستم‌فایل روی UUID. قالب UUID مجموعه‌ای از ارقام هگزادسیمال است که با خط تیره از هم جدا شده‌اند، مانند این: "c1b9d5a2-f162-11cf-9ece-0020afc76f16". پارامتر UUID همچنین می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:
پاک کردن UUID سیستم‌فایل
ایجاد یک UUID جدید به صورت تصادفی
ایجاد یک UUID جدید مبتنی بر زمان
شناسه UUID می‌تواند در mount(8)، fsck(8) و /etc/fstab(5) (و احتمالاً موارد دیگر) با مشخص کردن UUID=uuid به جای نام دستگاه بلوکی مانند /dev/hda1 استفاده شود.
برای اطلاعات بیشتر uuidgen(8) را ببینید. اگر سیستم فاقد یک تولیدکننده اعداد تصادفی خوب مانند /dev/random یا /dev/urandom باشد، tune2fs به طور خودکار از یک UUID مبتنی بر زمان به جای UUID تصادفی استفاده خواهد کرد.
پیش از بازنویسی یک بلوک سیستم‌فایل، محتویات قدیمی بلوک را در یک فایل بازگردانی (undo file) بنویسید. این فایل بازگردانی را می‌توان با e2undo(8) استفاده کرد تا در صورت بروز هرگونه مشکل، محتویات قدیمی سیستم‌فایل بازگردانده شود. اگر رشته خالی به عنوان آرگومان undo_file ارسال شود، فایل بازگردانی در فایلی به نام tune2fs-device.e2undo در دایرکتوری مشخص‌شده از طریق متغیر محیطی E2FSPROGS_UNDO_DIR نوشته خواهد شد.

هشدار: فایل بازگردانی نمی‌تواند برای بازیابی از قطعی برق یا کرش سیستم استفاده شود.

تاکنون هیچ اشکالی پیدا نشده است. البته این بدان معنا نیست که هیچ اشکالی وجود ندارد...

برنامه tune2fs توسط Remy Card <Remy.Card@linux.org> نوشته شده است. در حال حاضر توسط Theodore Ts'o <tytso@alum.mit.edu> نگهداری می‌شود. برنامه tune2fs از کتابخانه ext2fs نوشته‌شده توسط Theodore Ts'o <tytso@mit.edu> استفاده می‌کند. این صفحه راهنما توسط Christian Kuhtz <chk@data-hh.Hanse.DE> نوشته شد. بررسی وابسته به زمان توسط Uwe Ohse <uwe@tirka.gun.de> افزوده گردید.

برنامه tune2fs بخشی از بسته e2fsprogs است و از نشانی http://e2fsprogs.sourceforge.net در دسترس می‌باشد.

debugfs(8), dumpe2fs(8), e2fsck(8), mke2fs(8), ext4(5)

مه ۲۰۲۵ e2fsprogs