APT(8) APT APT(8)

apt - رابط خط فرمان سطح بالا برای مدیریت بستهها

apt [-h] [-o=config_string] [-c=config_file] [-t=target_release] [-a=architecture] {list | search | show | update | install pkg [{=pkg_version_number | /target_release}]... | remove pkg... | upgrade | full-upgrade | edit-sources | {-v | --version} | {-h | --help}}

apt یک رابط خط فرمان سطح بالا برای سیستم مدیریت بسته ارائه می‌دهد. این ابزار به عنوان رابطی برای کاربر نهایی طراحی شده است و به صورت پیش‌فرض برخی از گزینه‌هایی را که برای استفاده تعاملی مناسب‌تر هستند، در مقایسه با ابزارهای تخصصی‌تر APT مانند apt-get(8) و apt-cache(8) فعال می‌کند.

درست مانند خود apt، صفحه راهنمای آن نیز به عنوان یک رابط برای کاربر نهایی در نظر گرفته شده است و از این رو فقط پرکاربردترین دستورات و گزینه‌ها را ذکر می‌کند؛ این امر تا حدی برای جلوگیری از تکرار اطلاعات در چندین مکان و تا حدی برای جلوگیری از سردرگم شدن خوانندگان با انبوهی از گزینه‌ها و جزئیات است.

update (apt-get(8))

update برای بارگیری اطلاعات بسته‌ها از تمام مخازن پیکربندی‌شده استفاده می‌شود. سایر دستورات روی این داده‌ها عمل می‌کنند، برای مثال جهت ارتقای بسته‌ها یا جستجو در میان تمام بسته‌های موجود برای نصب و نمایش جزئیات آن‌ها.

upgrade (apt-get(8))

upgrade برای نصب نسخه‌های ارتقایافته موجود از تمام بسته‌هایی که در حال حاضر روی سیستم نصب شده‌اند، از مخازن پیکربندی‌شده در sources.list(5) استفاده می‌شود. اگر برای برآورده ساختن وابستگی‌ها لازم باشد بسته‌های جدیدی نصب خواهند شد، اما بسته‌های موجود هرگز حذف نخواهند شد. اگر ارتقای یک بسته نیازمند حذف یک بسته نصب‌شده باشد، ارتقا برای این بسته انجام نخواهد شد.

هنگامی که یک بسته به عنوان آرگومان داده شود، آن بسته پیش از عملیات ارتقا نصب خواهد شد.

full-upgrade (apt-get(8))

دستور full-upgrade عملکرد upgrade را انجام می‌دهد، اما اگر برای ارتقای کلی سیستم لازم باشد، بسته‌های نصب‌شده فعلی را نیز حذف خواهد کرد.

هنگامی که یک بسته به عنوان آرگومان داده شود، آن بسته پیش از عملیات ارتقا نصب خواهد شد.

install, reinstall, remove, purge (apt-get(8))

عملیات درخواستی را روی یک یا چند بسته مشخص‌شده از طریق regex(7)، glob(7) یا تطابق دقیق انجام می‌دهد. عملیات درخواستی را می‌توان برای بسته‌های خاصی با افزودن علامت مثبت (+) به انتهای نام بسته برای نصب آن، یا علامت منفی (-) برای حذف آن، تغییر داد.

یک نسخه خاص از یک بسته را می‌توان با قرار دادن علامت مساوی (=) پس از نام بسته و سپس نسخه بسته مورد نظر برای نصب انتخاب کرد. همچنین نسخه مربوط به یک انتشار (release) خاص را می‌توان با قرار دادن علامت اسلش (/) پس از نام بسته و به دنبال آن نام کد (trixie، forky، sid ...) یا نام توزیع (stable، testing، unstable) انتخاب نمود. این کار در صورت نیاز برای برآورده کردن درخواست، نسخه‌های حاصل از آن انتشار را برای وابستگی‌های این بسته نیز انتخاب خواهد کرد.

حذف یک بسته تمامی داده‌های بسته‌بندی‌شده آن را پاک می‌کند، اما فایل‌های پیکربندی کاربری (تغییریافته) که معمولاً کوچک هستند را باقی می‌گذارد تا در صورتی که حذف به صورت تصادفی رخ داده باشد مشکلی پیش نیاید. در چنین شرایطی، کافی است درخواست نصب بسته‌ای را که تصادفاً حذف شده صادر کنید تا عملکرد آن مانند قبل بازیابی شود. از طرف دیگر، می‌توانید با فراخوانی purge (حتی روی بسته‌هایی که قبلاً حذف شده‌اند) این بقایا را نیز کاملاً پاک کنید. توجه داشته باشید که این کار بر هیچ‌یک از داده‌ها یا فایل‌های پیکربندی ذخیره‌شده در پوشه خانگی (home) شما تاثیری نمی‌گذارد.

autoremove (apt-get(8))

دستور autoremove برای حذف بسته‌هایی استفاده می‌شود که به طور خودکار جهت برآورده کردن وابستگی‌های سایر بسته‌ها نصب شده بودند و اکنون به دلیل تغییر وابستگی‌ها یا حذف بسته‌های نیازمند به آن‌ها، دیگر مورد نیاز نیستند.

شما باید بررسی کنید که این فهرست شامل برنامه‌هایی نباشد که به استفاده از آن‌ها علاقه‌مند شده‌اید، حتی اگر زمانی صرفاً به عنوان یک وابستگی برای بسته‌ای دیگر نصب شده باشند. می‌توانید چنین بسته‌هایی را با استفاده از apt-mark(8) به عنوان بسته‌های نصب‌شده به صورت دستی علامت‌گذاری کنید. بسته‌هایی که صراحتاً از طریق دستور install نصب کرده‌اید نیز هرگز برای حذف خودکار پیشنهاد نمی‌شوند.

satisfy (apt-get(8))

satisfy رشته‌های وابستگی را برآورده می‌سازد، همان‌گونه که در Build-Depends استفاده می‌شود. این دستور همچنین تعارض‌ها (conflicts) را با پیشوند قرار دادن "Conflicts: " در ابتدای آرگومان مدیریت می‌کند.

مثال: apt satisfy "foo, bar (>= 1.0)" "Conflicts: baz, fuzz"

why, why-not

این دستورات مسیر استدلال حل‌کننده وابستگی‌ها (solver) را چاپ می‌کنند. آن‌ها در بسیاری از موارد مشابه دستورات معادل در aptitude هستند، اما تفاوت آن‌ها در این است که دلیل واقعی انتخاب‌شده توسط حل‌کننده را چاپ می‌کنند، نه قوی‌ترین مسیر احتمالی را.

دستور why مشخص می‌کند چرا یک بسته نصب‌شده روی سیستم نصب است. این دستور بازخورد معقولی در رابطه با دلیل نصب یک بسته که به صورت خودکار نصب شده ارائه می‌دهد؛ برای بسته‌ای که به صورت دستی نصب شده هیچ دلیل دیگری ارائه نمی‌شود. اگر بسته نصب نشده باشد، دلیلی قابل تعیین نیست.

دستور why-not مشخص می‌کند چرا نتیجه‌گیری شده که یک بسته غیرقابل نصب است. این دستور ممکن است همیشه پاسخی نداشته باشد، حتی اگر یک بسته غیرقابل نصب باشد.

هر دو دستور یک آرگومان می‌گیرند که نام یک بسته است.

search (apt-cache(8))

search می‌تواند برای جستجوی عبارت(های) داده‌شده بر اساس regex(7) در فهرست بسته‌های موجود و نمایش نتایج منطبق استفاده شود. این دستور برای مثال هنگامی که به دنبال بسته‌های دارای یک قابلیت خاص هستید مفید است. اگر به دنبال بسته‌ای شامل یک فایل خاص هستید، دستور apt-file(1) را امتحان کنید.

show (apt-cache(8))

نمایش اطلاعات درباره بسته(های) مشخص‌شده، شامل وابستگی‌های آن، حجم نصب و بارگیری، مخازنی که بسته در آن‌ها در دسترس است، توضیحات مربوط به محتوای بسته و موارد دیگر. به عنوان مثال، پیش از صدور مجوز به apt(8) برای حذف یک بسته یا هنگام جستجو برای بسته‌های جدید جهت نصب، مشاهده این اطلاعات می‌تواند سودمند باشد.

list

list تا حدودی مشابه dpkg-query --list است، از این جهت که می‌تواند فهرستی از بسته‌های دارای معیارهای مشخص را نمایش دهد. این دستور از الگوهای glob(7) برای تطبیق نام بسته‌ها و apt-patterns(7)، و همچنین گزینه‌هایی برای فهرست کردن نسخه‌های نصب‌شده (--installed)، قابل ارتقا (--upgradeable) یا تمامی نسخه‌های موجود (--all-versions) پشتیبانی می‌کند.

edit-sources (work-in-progress)

دستور edit-sources به شما اجازه می‌دهد فایل‌های sources.list(5) خود را در ویرایشگر متنی مورد علاقه خود ویرایش کنید، در حالی که بررسی‌های صحت اولیه را نیز انجام می‌دهد.

showsrc, depends, rdepends, policy (خلاصه‌شده در apt-cache(8))

source, build-dep, download, changelog, clean, distclean, autoclean (خلاصه‌شده در apt-get(8))

خط فرمان apt(8) به عنوان ابزاری برای کاربر نهایی طراحی شده است و ممکن است رفتار آن در نسخه‌های مختلف تغییر کند. با اینکه تلاش می‌شود سازگاری عقبرو (backward compatibility) حفظ گردد، اما در صورتی که تغییری برای استفاده تعاملی سودمند باشد، این سازگاری تضمین نمی‌شود.

تمام قابلیت‌های apt(8) در ابزارهای اختصاصی APT مانند apt-get(8) و apt-cache(8) نیز در دسترس هستند. apt(8) صرفاً مقدار پیش‌فرض برخی گزینه‌ها را تغییر می‌دهد (به apt.conf(5) و به ویژه محدوده Binary مراجعه کنید). بنابراین بهتر است در اسکریپت‌های خود از این دستورات اختصاصی (در صورت نیاز همراه با فعال‌سازی برخی گزینه‌های اضافی) استفاده کنید، زیرا آن‌ها سازگاری عقبرو را تا جای ممکن حفظ می‌کنند.

تمام گزینه‌های خط فرمان را می‌توان با استفاده از فایل پیکربندی تنظیم کرد؛ توضیحات هر گزینه مشخص‌کننده گزینه پیکربندی مربوطه برای تنظیم است. برای گزینه‌های بولی (صحیح/غلط) می‌توانید فایل پیکربندی را با استفاده از مواردی مانند -f-، --no-f، -f=no یا چندین حالت دیگر لغو (override) کنید.

-h, --help

نمایش خلاصه‌ای کوتاه از نحوه استفاده از دستور.

-v, --version

نمایش نسخه برنامه.

--audit

نمایش پیام‌های بازرسی (و اخطارها). این گزینه تنظیمات حالت بی‌صدا (quiet) را نادیده می‌گیرد، اما فقط برای پیام‌های اخطار، نه پیام‌های پیشرفت کار.

-c, --config-file

فایل پیکربندی؛ مشخص کردن یک فایل پیکربندی برای استفاده. برنامه ابتدا فایل پیکربندی پیش‌فرض و سپس این فایل پیکربندی را می‌خواند. اگر نیاز است تنظیمات پیکربندی پیش از تجزیه فایل‌های پیکربندی پیش‌فرض اعمال شوند، یک فایل را با استفاده از متغیر محیطی APT_CONFIG مشخص کنید. برای اطلاعات نحوه نگارش به apt.conf(5) مراجعه فرمایید.

-o, --option

تنظیم یک گزینه پیکربندی؛ این گزینه یک متغیر پیکربندی دلخواه را تنظیم می‌کند. ساختار دستوری آن به صورت -o Foo::Bar=bar است. گزینه‌های -o و --option را می‌توان چندین بار برای تنظیم گزینه‌های مختلف به کار برد.

--cli-version

درخواست یک نسخه مشخص از رابط خط فرمان (CLI). این یک الگو است که نسخه را به فرمت MAJOR.MINOR دریافت می‌کند. می‌توانید بخش MINOR را حذف کنید، که در این حالت از آخرین نسخه فرعی پشتیبانی‌شده استفاده خواهد شد.

مسیرهای نسخه‌گذاری به صورت زیر ارائه می‌شوند: نسخه 3.2 نسخه‌های معادل 0.32، 1.22 و 2.12 دارد که قابلیت‌های جدیدی را برای نسخه‌های اصلی مشخص‌شده خود پیاده‌سازی می‌کنند.

یک حالت ویژه، الگوی نسخه X.9 است: نسخه‌ای مانند 2.9 با 3.0 دنبال می‌شود، اما 2.10 مستقیماً پس از 2.8 قرار می‌گیرد؛ با توجه به این که از شماره‌های نسخه فرد به عنوان سری‌های توسعه استفاده می‌کنیم (2.9 سری توسعه 3.0 است).

این قابلیت در APT 3.1.10 معرفی شده است و جایگزین پیکربندی اختصاصی فایل‌های باینری می‌شود. شما می‌توانید از APT::Version برای اعمال تاثیر مشابه در باینری‌های قدیمی‌تر استفاده کنید؛ برای مثال از -o APT::Version=2 استفاده کنید تا apt(8) مانند سری 2.x رفتار کند.

مقدار پیش‌فرض، نسخه فعلی APT برای apt(8) و 0.(10 * major + minor) برای دستورات کلاسیک است. سری 0.X تا حدی منسوخ شده است (soft-deprecated) و سایر دستورات در آینده به سری 2.x منتقل خواهند شد.

--no-color, --color

روشن یا خاموش کردن رنگ‌ها. رنگ‌ها به طور پیش‌فرض در پایانه‌های پشتیبانی‌شده برای apt(8) فعال هستند و همچنین می‌توان آن‌ها را با استفاده از متغیرهای محیطی NO_COLOR یا APT_NO_COLOR غیرفعال کرد، یا با استفاده از گزینه و محدوده پیکربندی APT::Color بیشتر پیکربندی نمود؛ برای اطلاعات بیشتر به apt.conf(5) مراجعه کنید.

apt-get(8), apt-cache(8), sources.list(5), apt.conf(5), apt-config(8), apt-patterns(7), راهنمای کاربری APT در /usr/share/doc/apt-doc/, apt_preferences(5), راهنمای چگونه APT (the APT Howto).

apt در صورت عملکرد عادی مقدار صفر و در صورت بروز خطا مقدار دهدهی ۱۰۰ را بازمی‌گرداند.

صفحه باگ‌های APT[1]. اگر مایل به گزارش اشکال یا باگ در APT هستید، لطفاً /usr/share/doc/debian/bug-reporting.txt یا دستور reportbug(1) را ببینید.

تیم APT

1.
صفحه باگ‌های APT
https://bugs.debian.org/src:apt
07 November 2025 APT 3.3.3