APT.CONF(5)

APT

APT.CONF(5)

نام (NAME)

apt.conf - فایل پیکربندی برای بسته نرمافزاری APT

توضیحات (DESCRIPTION)

فایل /etc/apt/apt.conf فایل پیکربندی اصلی مشترک میان تمامی ابزارهای مجموعه APT است، هرچند به‌هیچ‌وجه تنها مکانی نیست که گزینه‌ها می‌توانند در آن تنظیم شوند. این مجموعه همچنین از یک تجزیه‌کننده مشترک خط فرمان برای فراهم ساختن محیطی یکپارچه بهره می‌برد.

هنگامی که ابزاری از مجموعه APT شروع به کار می‌کند، فایل‌های پیکربندی را به ترتیب زیر می‌خواند:

1.فایلی که توسط متغیر محیطی APT_CONFIG مشخص شده است (در صورت وجود)

2.تمام فایل‌های موجود در Dir::Etc::Parts به ترتیب صعودی الفبایی-عددی که بدون پسوند نام فایل هستند یا پسوند آن‌ها "conf" است و فقط شامل نویسه‌های الفبایی-عددی، خط تیره (-)، زیرخط (_) و نقطه (.) می‌باشند. در غیر این صورت، APT اعلانی مبنی بر نادیده گرفته شدن فایل چاپ خواهد کرد، مگر اینکه آن فایل با الگویی در فهرست پیکربندی Dir::Ignore-Files-Silently مطابقت داشته باشد - که در این صورت بی سر و صدا نادیده گرفته خواهد شد.

3.فایل پیکربندی اصلی که توسط Dir::Etc::main مشخص شده است

4.تمام گزینه‌های تنظیم‌شده در زیردرخت پیکربندی مختص به باینری، به ریشه درخت منتقل می‌شوند.

5.گزینه‌های خط فرمان اعمال می‌شوند تا دستورالعمل‌های پیکربندی را بازنویسی کنند یا فایل‌های پیکربندی بیشتری را بارگذاری نمایند.

نحو (SYNTAX)

فایل پیکربندی به صورت یک درخت سازمان‌دهی شده است که در آن گزینه‌ها در گروه‌های کاربردی دسته‌بندی شده‌اند. مشخص کردن گزینه‌ها با نمادگذاری دو نقطه مضاعف (::) انجام می‌شود؛ به عنوان مثال APT::Get::Assume-Yes گزینه‌ای درون گروه ابزار APT و برای ابزار Get است. گزینه‌ها از گروه‌های والد خود ارث‌بری نمی‌کنند.

از نظر نحوی، زبان پیکربندی از الگوی مورد استفاده در ابزارهای ISC نظیر bind و dhcp پیروی می‌کند. خطوطی که با // شروع می‌شوند به عنوان کامنت (نادیده گرفته شده) تلقی می‌گردند، و همچنین تمام متون میان /* و */، درست همانند کامنت‌های C/C++ محسوب می‌شوند. خطوطی که با # شروع می‌شوند نیز کامنت به حساب می‌آیند. هر خط به شکل APT::Get::Assume-Yes "true";. علامت‌های نقل قول و نقطه ویرگول پایانی الزامی هستند. مقدار باید در یک خط باشد و هیچ‌گونه الحاق رشته‌ای وجود ندارد. مقادیر نباید شامل بک‌اسلش یا علامت‌های نقل‌قول اضافه باشند. نام گزینه‌ها از نویسه‌های الفبایی-عددی و نویسه‌های "/-:._+" ساخته می‌شود. یک دامنه (scope) جدید می‌تواند با استفاده از آکولاد باز شود، مانند این:

APT {
  Get {
    Assume-Yes "true";
    Fix-Broken "true";
  };
};

که خطوط جدید برای خواناتر شدن آن قرار داده شده‌اند. فهرست‌ها را می‌توان با باز کردن یک دامنه و گنجاندن یک رشته منفرد درون نقل‌قول به همراه یک نقطه ویرگول ایجاد کرد. چندین ورودی می‌توانند با تفکیک توسط نقطه ویرگول در آن گنجانده شوند.

DPkg::Pre-Install-Pkgs {"/usr/sbin/dpkg-preconfigure --apt";};

به طور کلی فایل پیکربندی نمونه /usr/share/doc/apt/examples/configure-index راهنمای خوبی برای چگونگی ساختار ظاهری آن است.

بزرگی و کوچکی حروف در نام‌های موارد پیکربندی اهمیتی ندارد، بنابراین در مثال قبلی می‌توانستید از dpkg::pre-install-pkgs استفاده کنید.

اگر فهرستی تعریف شود، نام‌گذاری برای موارد پیکربندی اختیاری است، همان‌طور که در مثال DPkg::Pre-Install-Pkgs در بالا دیده می‌شود. اگر نامی مشخص نکنید، یک ورودی جدید صرفاً یک گزینه جدید به فهرست اضافه می‌کند. اگر نامی را مشخص کنید، می‌توانید همانند هر گزینه دیگری با بازتعریف یک مقدار جدید برای آن گزینه، مقدار قبلی را بازنویسی کنید.

دو دستور ویژه تعریف شده‌اند: #include (که منسوخ شده است و توسط پیاده‌سازی‌های جایگزین پشتیبانی نمی‌شود) و #clear. دستور #include فایل ارائه‌شده را درج می‌کند، مگر اینکه نام فایل به یک اسلش ختم شود که در این حالت کل دایرکتوری درج می‌شود. #clear برای پاک کردن بخشی از درخت پیکربندی استفاده می‌شود. عنصر مشخص‌شده و تمام زیرمجموعه‌های آن پاک می‌شوند. (توجه داشته باشید که این خطوط نیز باید به یک نقطه ویرگول ختم شوند.)

دستور #clear تنها راه برای حذف یک فهرست یا یک دامنه کامل است. باز کردن مجدد یک دامنه (یا استفاده از نحو شرح داده شده در زیر با الحاق ::) ورودی‌های نوشته‌شده قبلی را بازنویسی نخواهد کرد. گزینه‌ها را فقط می‌توان با انتساب مقدار جدید به آن‌ها بازنویسی کرد - فهرست‌ها و دامنه‌ها قابل بازنویسی نیستند، بلکه فقط می‌توان آن‌ها را پاک کرد.

تمامی ابزارهای APT گزینه -o را می‌پذیرند که اجازه می‌دهد یک دستورالعمل پیکربندی دلخواه در خط فرمان مشخص شود. نحو آن شامل نام کامل یک گزینه (به عنوان مثال APT::Get::Assume-Yes) است که به دنبال آن یک علامت مساوی و سپس مقدار جدید گزینه می‌آید. برای اضافه کردن یک عنصر جدید به یک فهرست، یک :: پایانی به انتهای نام فهرست اضافه کنید. (همان‌طور که احتمالاً حدس می‌زنید، نحو دامنه را نمی‌توان در خط فرمان به کار برد.)

توجه داشته باشید که افزودن موارد به یک فهرست با استفاده از :: تنها برای یک مورد در هر خط کار می‌کند، و نباید از آن در ترکیب با نحو دامنه (که :: را به صورت ضمنی اضافه می‌کند) استفاده کنید. استفاده هم‌زمان از هر دو نحو، خطایی را فعال می‌کند که متأسفانه برخی کاربران به آن وابسته شده‌اند: گزینه‌ای با نام غیرمعمول "::" که مانند هر گزینه نام‌دار دیگری عمل می‌کند. این امر مشکلات بسیاری به همراه دارد؛ به عنوان مثال، کاربرانی که چندین خط را با این نحو اشتباه به امید اضافه کردن به یک فهرست می‌نویسند به نتیجه برعکس می‌رسند، زیرا تنها آخرین مقداردهی برای این گزینه "::" استفاده خواهد شد. نسخه‌های آینده APT در صورت مواجهه با این سوءاستفاده، خطا صادر کرده و از کار خواهند افتاد، بنابراین لطفاً اکنون که APT صراحتاً در مورد آن‌ها اخطار نمی‌دهد، این عبارات را اصلاح کنید.

گروه APT (THE APT GROUP)

این گروه از گزینه‌ها رفتار عمومی APT را کنترل کرده و همچنین شامل گزینه‌های مربوط به تمام ابزارهای آن است.

Architecture

معماری سیستم؛ معماری مورد استفاده هنگام دریافت فایل‌ها و تجزیه فهرست بسته‌ها را تعیین می‌کند. مقدار پیش‌فرض داخلی، همان معماری‌ای است که apt برای آن کامپایل شده است.

Architectures

تمام معماری‌هایی که سیستم پشتیبانی می‌کند. برای نمونه، پردازنده‌هایی که مجموعه دستورالعمل‌های amd64 (که x86-64 نیز نامیده می‌شود) را پیاده‌سازی کرده‌اند، قادر به اجرای باینری‌های کامپایل‌شده برای مجموعه دستورالعمل‌های i386 (یا x86) نیز هستند. این فهرست هنگام واکشی فایل‌ها و تجزیه فهرست بسته‌ها به کار می‌رود. پیش‌فرض اولیه همواره معماری بومی سیستم (APT::Architecture) است، و معماری‌های خارجی هنگامی که از طریق dpkg --add-architecture ثبت شوند به این فهرست پیش‌فرض اضافه می‌گردند.

Color

این محدوده رنگ‌ها و سبک‌ها را تعریف می‌کند. رنگ‌های پایه‌ای که پشتیبانی می‌شوند عبارتند از red، green، yellow، blue، magenta، cyan و white.

زیرمحدوده action رنگ‌های مربوط به فهرست بسته‌ها را در دستور install و دستورات مشابه مشخص می‌کند. گزینه‌های زیر می‌توانند تنظیم شوند: APT::Color::Action::Upgrade، APT::Color::Action::Install، APT::Color::Action::Install-Dependencies، APT::Color::Action::Downgrade، APT::Color::Action::Remove؛ که متناظر با فهرست‌های مربوط به آن‌ها در خروجی apt(8) هستند.

هر رنگ می‌تواند با نام و به صورت نسبی به APT::Color به یک یا چند گزینه رنگ دیگر ارجاع دهد. توالی‌های فرار (escape sequences) آن‌ها با یکدیگر ترکیب خواهند شد.

APT::Color::Bold "\x1B[1m";
APT::Color::Action::Install "cyan";
APT::Color::Action::Upgrade "bold action::install";

رنگ‌ها را می‌توان با تنظیم APT::Color روی yes یا no، با بهره‌گیری از متغیرهای محیطی NO_COLOR یا APT_NO_COLOR، یا با استفاده از گزینه‌های خط فرمان --color و --no-color به‌طور کامل فعال یا غیرفعال کرد.

Compressor

این محدوده مشخص می‌کند که چه قالب‌های فشرده‌سازی پشتیبانی می‌شوند، در صورتی که پشتیبانی از این قالب مستقیماً در apt تعبیه نشده باشد فشرده‌سازی و استخراج چگونه انجام می‌گیرد، و یک مقدار هزینه (cost) که نشان می‌دهد فشرده‌سازی در این قالب چقدر هزینه دارد. به عنوان مثال، قطعه پیکربندی زیر به apt اجازه می‌دهد تا فایل‌هایی با پسوند کم‌هزینه .reversed را بارگیری و استخراج کند و همچنین بسازد و ذخیره نماید، که آن را بدون پارامترهای خط فرمان اضافی برای فشرده‌سازی و خارج کردن از فشردگی به دستور rev ارسال خواهد کرد:

APT::Compressor::rev {
	Name "rev";
	Extension ".reversed";
	Binary "rev";
	CompressArg {};
	UncompressArg {};
	Cost "10";
};

Build-Profiles

فهرست تمام نمایه (پروفایل)‌های ساخت فعال‌شده برای حل وابستگی‌های ساخت، بدون پیشوند فضای نام "profile.". این فهرست به طور پیش‌فرض خالی است. متغیر DEB_BUILD_PROFILES همان‌طور که توسط dpkg-buildpackage(1) استفاده می‌شود، بر این شیوه نشانه‌گذاری فهرست ارجحیت دارد.

Default-Release

انتشار پیش‌فرض برای نصب بسته‌ها در صورتی که بیش از یک نسخه در دسترس باشد. شامل نام انتشار، نام رمزی (codename) یا نسخه انتشار است. مثال‌ها: 'stable'، 'testing'، 'unstable'، 'trixie'، 'forky'، '4.0'، '5.0*'. همچنین ببینید apt_preferences(5).

Snapshot

تصویر وضعیت (Snapshot) مورد استفاده برای تمامی مخازنی که با Snapshot: yes پیکربندی شده‌اند. همچنین ببینید sources.list(5)، گزینه --snapshot که این مقدار را تنظیم می‌کند، و Acquire::Snapshots::URI در زیر.

Ignore-Hold

نادیده گرفتن بسته‌های نگه‌داشته‌شده؛ این گزینه سراسری باعث می‌شود که حل‌کننده مشکل (problem resolver) بسته‌های نگه‌داشته‌شده را در تصمیم‌گیری‌های خود نادیده بگیرد.

Clean-Installed

به طور پیش‌فرض فعال (on) است. هنگام فعال بودن، ویژگی autoclean هر بسته‌ای را که دیگر نمی‌توان بارگیری کرد از حافظه پنهان حذف می‌کند. در صورت غیرفعال بودن، بسته‌هایی که به صورت محلی نصب شده‌اند نیز از پاک‌سازی مستثنی می‌شوند - اما توجه داشته باشید که APT هیچ روش مستقیمی برای نصب مجدد آن‌ها ارائه نمی‌دهد.

Immediate-Configure

به طور پیش‌فرض فعال (on) است، که باعث می‌شود APT بسته‌های حیاتی و مهم را در طی عملیات نصب/ارتقا در سریع‌ترین زمان ممکن نصب کند تا اثر شکست احتمالی در فراخوانی dpkg(1) محدود شود. اگر این گزینه غیرفعال شود، APT با یک بسته مهم همانند یک بسته اضافی (extra) رفتار می‌کند: بین باز کردن بسته A و پیکربندی آن ممکن است فراخوانی‌های متعدد دیگری برای باز کردن یا پیکربندی بسته‌های نامرتبط دیگر مانند B و C و غیره رخ دهد. اگر این موارد منجر به شکست فراخوانی dpkg(1) شوند (برای نمونه، به دلیل این که اسکریپت‌های نگهدارنده بسته B خطایی ایجاد کنند)، سیستم به وضعیتی دچار می‌شود که در آن بسته A باز شده اما پیکربندی نشده است - بنابراین عملکرد هیچ بسته‌ای که به A وابسته باشد دیگر تضمین نمی‌شود، چرا که وابستگی آن به A برآورده نشده است.

نشانگر پیکربندی فوری در موارد بالقوه مشکل‌ساز وابستگی‌های چرخه‌ای (circular dependencies) نیز اعمال می‌شود، زیرا وابستگی با فلگ فوری معادل یک پیش‌وابستگی (Pre-Dependency) است. در تئوری، این امر به APT امکان می‌دهد وضعیتی را تشخیص دهد که در آن قادر به انجام پیکربندی فوری نیست، عملیات را متوقف کند و به کاربر پیشنهاد دهد که این گزینه به طور موقت غیرفعال شود تا عملیات بتواند ادامه یابد. به استفاده از واژه «در تئوری» در اینجا دقت کنید؛ در دنیای واقعی، این مشکل به ندرت، آن هم در نسخه‌های توزیع غیرپایدار رخ داده است و ناشی از وابستگی‌های اشتباه بسته مربوطه یا سیستمی در وضعیت از قبل خراب بوده است؛ بنابراین نباید کورکورانه این گزینه را غیرفعال کنید، زیرا سناریوی ذکر شده در بالا تنها مشکلی نیست که این گزینه می‌تواند در وهله اول از وقوع آن جلوگیری کند.

پیش از اجرای یک عملیات بزرگ مانند dist-upgrade در حالی که این گزینه غیرفعال است، باید سعی کنید بسته‌ای را که APT قادر به پیکربندی فوری آن نیست صریحاً install کنید؛ اما لطفاً مطمئن شوید که مشکل خود را به توزیع خود و تیم APT با پیوند باگ زیر گزارش دهید تا آن‌ها بتوانند روی بهبود یا اصلاح فرآیند ارتقا کار کنند.

Force-LoopBreak

هرگز این گزینه را فعال نکنید مگر اینکه واقعاً بدانید چه کاری انجام می‌دهید. این گزینه به APT اجازه می‌دهد تا یک بسته حیاتی را موقتاً حذف کند تا حلقه Conflicts/Conflicts یا Conflicts/Pre-Depends میان دو بسته حیاتی شکسته شود. چنین حلقه‌ای هرگز نباید وجود داشته باشد و یک باگ وخیم است. این گزینه زمانی عمل خواهد کرد که بسته‌های حیاتی شامل tar، gzip، libc، dpkg، dash یا هر چیزی که آن بسته‌ها به آن وابسته هستند نباشند.

Cache-Start, Cache-Grow, Cache-Limit

برنامه APT از نسخه 0.7.26 از یک فایل حافظه پنهان نگاشته‌شده در حافظه (memory mapped cache) با اندازه متغیر برای ذخیره اطلاعات موجود استفاده می‌کند. گزینه Cache-Start به عنوان نشانه‌ای از اندازه‌ای که حافظه پنهان به آن رشد خواهد کرد عمل می‌کند و بنابراین مقدار حافظه‌ای است که APT در زمان راه‌اندازی درخواست خواهد کرد. مقدار پیش‌فرض آن 20971520 بایت (~20 مگابایت) است. توجه داشته باشید که این میزان فضا باید برای APT در دسترس باشد؛ در غیر این صورت احتمالاً بدون پیامی مناسب با خطا متوقف می‌شود، بنابراین برای دستگاه‌هایی با حافظه محدود این مقدار باید کاهش یابد در حالی که در سیستم‌هایی با مخازن پیکربندی‌شده زیاد باید افزایش یابد. Cache-Grow بر حسب بایت و با پیش‌فرض 1048576 (~1 مگابایت) مشخص می‌کند که در صورت ناکافی بودن فضای تعیین‌شده توسط Cache-Start اندازه حافظه پنهان چه مقدار افزایش یابد. این مقدار بارها و بارها اعمال خواهد شد تا زمانی که حافظه پنهان به اندازه کافی برای ذخیره تمام اطلاعات بزرگ شود یا اندازه حافظه پنهان به Cache-Limit برسد. مقدار پیش‌فرض Cache-Limit برابر با 0 است که به معنای بدون محدودیت است. اگر Cache-Grow روی 0 تنظیم شود، رشد خودکار حافظه پنهان غیرفعال می‌گردد.

Build-Essential

مشخص می‌کند چه بسته‌هایی به عنوان وابستگی‌های ساخت حیاتی در نظر گرفته می‌شوند.

Get

زیربخش Get ابزار apt-get(8) را کنترل می‌کند؛ لطفاً برای اطلاعات بیشتر درباره گزینه‌های موجود در اینجا به مستندات آن مراجعه کنید.

Cache

زیربخش Cache ابزار apt-cache(8) را کنترل می‌کند؛ لطفاً برای اطلاعات بیشتر درباره گزینه‌های موجود در اینجا به مستندات آن مراجعه کنید.

CDROM

زیربخش CDROM ابزار apt-cdrom(8) را کنترل می‌کند؛ لطفاً برای اطلاعات بیشتر درباره گزینه‌های موجود در اینجا به مستندات آن مراجعه کنید.

NeverAutoRemove

بسته‌هایی که با عبارت(های) باقاعده مطابقت دارند را هرگز به صورت خودکار حذف نکنید.

Protect-Kernels

این گزینه به apt autoremove اعلام می‌کند که هسته‌ها محافظت‌شده هستند و مقدار پیش‌فرض آن true است. در صورتی که هسته‌ها محافظت نشده باشند، مانند هر بسته دیگری با آن‌ها رفتار می‌شود.

VersionedKernelPackages

عبارت(های) باقاعده را برای بسته‌های نگارش‌دار هسته تعریف می‌کند. بر اساس این عبارت‌ها، مجموعه‌ای از قوانین مشابه عبارت‌های باقاعده APT::NeverAutoRemove به apt تزریق می‌شود.

NeverAutoRemove::KernelCount

تعداد سفارشی هسته‌ها را هنگام حذف خودکار نگه می‌دارد و پیش‌فرض آن 2 است، به این معنی که دو هسته نگه داشته می‌شوند. برنامه Apt همواره هسته در حال اجرا و آخرین هسته را نگه خواهد داشت. اگر آخرین هسته همان هسته در حال اجرا باشد، دومین هسته آخر نگه داشته می‌شود. به همین دلیل، هر مقداری کمتر از 2 نادیده گرفته خواهد شد. اگر فقط آخرین هسته را می‌خواهید، باید APT::Protect-Kernels را روی false تنظیم کنید.

گروه ACQUIRE (THE ACQUIRE GROUP)

گروه گزینه‌های Acquire دانلود بسته‌ها و همچنین «روش‌های دریافت» (acquire methods) مختلف را که مسئول خود فرایند دانلود هستند، کنترل می‌کند (همچنین ببینید sources.list(5)).

Check-Date

گزینه‌ای امنیتی با مقدار پیش‌فرض true که بررسی‌های مربوط به زمان را فعال می‌کند. غیرفعال کردن آن به این معنی است که نمی‌توان به زمان دستگاه اعتماد کرد و بنابراین APT تمام بررسی‌های وابسته به زمان را غیرفعال خواهد کرد، از جمله Check-Valid-Until و تأیید اینکه فیلد Date یک فایل Release در آینده قرار نداشته باشد.

Max-FutureTime

حداکثر زمان (به ثانیه) پیش از ایجاد فایل (همان‌طور که توسط سرآیند Date مشخص شده است) که طی آن فایل Release معتبر در نظر گرفته می‌شود. مقدار پیش‌فرض 10 است. تنظیمات مختص به یک مخزن را می‌توان با افزودن برچسب مخزن به انتهای نام گزینه اعمال کرد. ترجیحاً، همین کار را می‌توان برای ورودی‌های خاص در sources.list(5) با استفاده از گزینه Date-Max-Future در آنجا انجام داد.

Check-Valid-Until

گزینه‌ای امنیتی با مقدار پیش‌فرض true؛ از آنجا که تعیین تاریخ انقضا برای اعتبارسنجی فایل Release از حملات بازپخش (replay attacks) در درازمدت جلوگیری می‌کند و همچنین می‌تواند به عنوان مثال به کاربران در شناسایی آینه‌هایی که دیگر به‌روزرسانی نمی‌شوند کمک کند - اما این قابلیت به صحت ساعت سیستم کاربر وابسته است. نگه‌دارندگان مخازن تشویق می‌شوند فایل‌های Release را با سرآیند Valid-Until ایجاد کنند، اما اگر این کار را انجام ندهند یا مقدار سخت‌گیرانه‌تری مورد نیاز باشد، می‌توان از گزینه Max-ValidTime در زیر استفاده کرد. گزینه Check-Valid-Until در ورودی‌های sources.list(5) باید برای غیرفعال کردن گزینشی این بررسی، به جای استفاده از این بازنویسی سراسری، ترجیح داده شود.

Max-ValidTime

حداکثر زمان (به ثانیه) پس از ایجاد فایل (همان‌طور که توسط سرآیند Date مشخص شده است) که طی آن فایل Release معتبر در نظر گرفته می‌شود. اگر خود فایل Release شامل سرآیند Valid-Until باشد، تاریخ زودتر میان این دو به عنوان تاریخ انقضا استفاده می‌شود. مقدار پیش‌فرض 0 است که به معنای «اعتبار همیشگی» است. تنظیمات مختص به یک مخزن را می‌توان با افزودن برچسب مخزن به انتهای نام گزینه اعمال کرد. ترجیحاً، همین کار را می‌توان برای ورودی‌های خاص در sources.list(5) با استفاده از گزینه Valid-Until-Max در آنجا انجام داد.

Min-ValidTime

حداقل زمان (به ثانیه) پس از ایجاد فایل (همان‌طور که توسط سرآیند Date مشخص شده است) که طی آن فایل Release معتبر در نظر گرفته می‌شود. اگر نیاز به استفاده از یک آینه (محلی) دارید که به ندرت به‌روزرسانی می‌شود و مخزن اصلی متناظر آن دارای سرآیند Valid-Until بوده و با دفعات بیشتری به‌روز می‌گردد، به جای غیرفعال کردن کامل بررسی تاریخ انقضا، از این گزینه استفاده کنید. تنظیمات مختص به یک مخزن را می‌توان و باید با افزودن برچسب مخزن به انتهای نام گزینه اعمال کرد. ترجیحاً، همین کار را می‌توان برای ورودی‌های خاص در sources.list(5) با استفاده از گزینه Valid-Until-Min در آنجا انجام داد.

AllowTLS

اجازه استفاده از پشتیبانی داخلی TLS در روش http. اگر روی false تنظیم شود، این کار پشتیبانی از TLS را در روش‌های اختصاصی apt (به استثنای روش https مبتنی بر curl) به طور کامل غیرفعال می‌کند. هیچ تابع مرتبط با TLS دیگری فراخوانی نخواهد شد.

PDiffs

تلاش برای دانلود تفاوت‌ها موسوم به PDiffs برای نمایه‌ها (مانند فایل‌های Packages ) به جای دانلود کامل آن‌ها. مقدار پیش‌فرض true است. ترجیحاً، این تنظیم می‌تواند برای ورودی‌های خاص در sources.list(5) یا فایل‌های نمایه با استفاده از گزینه PDiffs در آنجا انجام شود.

دو زیرگزینه برای محدود کردن استفاده از PDiffs نیز در دسترس است: FileLimit می‌تواند برای مشخص کردن حداکثر تعداد فایل‌های PDiff که باید برای به‌روزرسانی یک فایل دانلود شوند، استفاده شود. از سوی دیگر SizeLimit حداکثر درصد حجم تمام وصله‌ها در مقایسه با حجم فایل مقصد است. اگر یکی از این محدودیت‌ها فراتر رود، فایل کامل به جای وصله‌ها دانلود خواهد شد.

By-Hash

تلاش برای دانلود نمایه‌ها از طریق یک URI ساخته‌شده از حاصل‌جمع درهم‌سازی (hashsum) فایل مورد انتظار، به جای دانلود از طریق یک نام فایل پایدار و شناخته‌شده. مقدار پیش‌فرض true است، اما اگر منبع نشان دهد که از آن پشتیبانی نمی‌کند، به صورت خودکار غیرفعال می‌شود. استفاده از آن را می‌توان با مقدار ویژه "force" اجباری کرد. ترجیحاً، این تنظیم می‌تواند برای ورودی‌های خاص در sources.list(5) یا فایل‌های نمایه با استفاده از گزینه By-Hash در آنجا انجام شود.

Queue-Mode

حالت صف‌بندی؛ Queue-Mode می‌تواند یکی از مقادیر host یا access باشد که نحوه موازی‌سازی اتصالات خروجی توسط APT را تعیین می‌کند. مقدار host به این معناست که برای هر میزبان مقصد یک اتصال باز خواهد شد، و access به این معناست که برای هر نوع URI یک اتصال باز می‌شود.

Mirror

گزینه‌های موجود در این دامنه رفتار URIهایی را که از روش mirror استفاده می‌کنند پیکربندی می‌نمایند؛ روشی که هر درخواست را به یک آینه انتخاب‌شده از یک فهرست هدایت می‌کند. گزینه Mirror::Fanout تعداد آینه‌های مورد استفاده به صورت موازی را کنترل می‌کند: sqrt (پیش‌فرض) در صورت در دسترس بودن به تعداد کافی، حداقل از سه آینه استفاده می‌کند و تعداد آن‌ها را بر اساس جذر تعداد فایل‌های دریافت‌شده تا کنون افزایش می‌دهد، و هر فایل را به آینه‌ای که در حال حاضر کمتر از همه استفاده شده اختصاص می‌دهد، در حالی که none برای هر فایل به طور مستقل یک آینه تصادفی انتخاب می‌کند. Mirror::Fanout-Limit یک حد بالا برای تعداد آینه‌های فعال تعیین می‌کند؛ پیش‌فرض 0 به معنای نامحدود است. تنها آینه‌هایی با کمترین مقدار priority کاندیدا هستند؛ سایر آینه‌ها در صورت بروز خرابی به عنوان جایگزین پشتیبان امتحان می‌شوند، همان‌طور که در apt-transport-mirror(1) توضیح داده شده است.

Retries

تعداد تلاش‌های مجدد برای انجام کار. اگر این مقدار غیرصفر باشد، APT فایل‌های ناموفق را به تعداد دفعات مشخص‌شده مجدداً امتحان خواهد کرد.

Source-Symlinks

استفاده از پیوندهای نمادین برای آرشیوهای مبدأ. اگر روی true تنظیم شود، در صورت امکان برای آرشیوهای مبدأ به جای نسخه‌برداری از پیوند نمادین استفاده خواهد شد. مقدار پیش‌فرض true است.

http https

گزینه‌های موجود در این دامنه‌ها، ترابری‌های دریافت APT را برای پروتکل‌های HTTP و HTTPS پیکربندی می‌کنند و به ترتیب در صفحات راهنمای apt-transport-http(1) و apt-transport-https(1) مستند شده‌اند.

cdrom

برای URIهایی که از روش cdrom استفاده می‌کنند، تنها گزینه قابل‌پیکربندی نقطه اتصال (mount point) است: cdrom::Mount، که باید نقطه اتصال برای درایو CD-ROM (یا DVD یا موارد دیگر) مطابق آنچه در /etc/fstab مشخص شده باشد. در صورتی که نقطه اتصال شما نمی‌تواند در fstab فهرست شود، ارائه دستورات جایگزین سوار کردن (mount) و پیاده کردن (unmount) امکان‌پذیر است. نحو آن به این صورت است که عبارت

/cdrom/::Mount "foo";

درون بلوک cdrom قرار گیرد. وجود اسلش پایانی در اینجا بسیار مهم است. دستورات پیاده کردن را می‌توان با استفاده از UMount مشخص کرد.

gpgv

برای URIهای GPGV تنها گزینه قابل‌پیکربندی gpgv::Options است که پارامترهای اضافی را به gpgv ارسال می‌کند.

CompressionTypes

فهرستی از انواع فشرده‌سازی که توسط متدهای دریافت (acquire) پشتیبانی و درک می‌شوند. فایل‌هایی مانند Packages می‌توانند در قالب‌های فشرده‌سازی مختلفی در دسترس باشند. به‌طور پیش‌فرض، متدهای دریافت می‌توانند بسیاری از قالب‌های متداول مانند xz و gzip را از حالت فشرده خارج کرده و مجدداً فشرده‌سازی کنند؛ با استفاده از این حوزه می‌توان قالب‌های پشتیبانی‌شده را بررسی یا دست‌کاری کرد و همچنین امکان پشتیبانی از قالب‌های بیشتری را افزود (همچنین ببینید: APT::Compressor). ساختار نحوی این تنظیم به صورت زیر است:

Acquire::CompressionTypes::FileExtension "Methodname";

همچنین، می‌توان از زیرگروه Order برای تعیین ترتیبی که سیستم دریافت برای دانلود فایل‌های فشرده تلاش می‌کند، استفاده کرد. سیستم دریافت ابتدا نخستین نوع فشرده‌سازی را امتحان کرده و در صورت بروز خطا به سراغ نوع بعدی در این فهرست می‌رود؛ بنابراین برای ترجیح دادن یک نوع بر نوعی دیگر، کافی است نوع مورد نظر را در ابتدا اضافه کنید - نوع‌هایی که قبلاً اضافه نشده‌اند به صورت ضمنی به انتهای فهرست افزوده می‌شوند، بنابراین برای نمونه:

Acquire::CompressionTypes::Order:: "gz";

می‌تواند برای ترجیح دادن فایل‌های فشرده‌شده با gzip بر تمام قالب‌های فشرده‌سازی دیگر به کار رود. اگر xz باید بر gzip و bzip2 ترجیح داده شود، تنظیمات پیکربندی باید به شکل زیر باشد:

Acquire::CompressionTypes::Order { "xz"; "gz"; };

نیازی به افزودن صریح bz2 به این فهرست نیست زیرا به طور خودکار اضافه خواهد شد.

توجه داشته باشید که Dir::Bin::Methodname در زمان اجرا بررسی خواهد شد. اگر این گزینه تنظیم شده باشد و پشتیبانی از این قالب مستقیماً درون apt تعبیه نشده باشد، متد تنها در صورتی استفاده خواهد شد که این فایل وجود داشته باشد؛ برای نمونه برای متد bzip2، تنظیمات توکار (پیش‌فرض) به صورت زیر است:

Dir::Bin::bzip2 "/bin/bzip2";

همچنین توجه داشته باشید که ورودی‌های فهرستی که در خط فرمان مشخص می‌شوند، به انتهای فهرست مشخص‌شده در فایل‌های پیکربندی، اما پیش از ورودی‌های پیش‌فرض اضافه خواهند شد. برای اولویت دادن به یک نوع در این حالت نسبت به موارد مشخص‌شده در فایل‌های پیکربندی، می‌توانید گزینه را مستقیماً - نه به سبک فهرست - تنظیم کنید. این کار فهرست تعریف‌شده را بازنویسی نخواهد کرد؛ بلکه تنها این نوع را در ابتدای فهرست قرار می‌دهد.

نوع ویژه uncompressed می‌تواند برای اولویت دادن به فایل‌های فشرده‌نشده به کار رود، اما توجه داشته باشید که بیشتر آرشیوها فایل‌های فشرده‌نشده ارائه نمی‌دهند، بنابراین این مورد عمدتاً تنها برای آینه‌های محلی کاربرد دارد.

GzipIndexes

هنگام دانلود نمایه‌های فشرده‌شده با gzip (مانند Packages، Sources یا Translations)، به جای استخراج آن‌ها، آن‌ها را به صورت فشرده با gzip در سیستم محلی نگه‌داری کن. این کار با هزینه مصرف پردازنده (CPU) بیشتر هنگام ساخت حافظه پنهان محلی بسته‌ها، مقدار قابل توجهی از فضای دیسک را ذخیره می‌کند. مقدار پیش‌فرض false است.

Languages

زیربخش Languages کنترل می‌کند که کدام فایل‌های Translation دانلود شوند و با چه ترتیبی APT برای نمایش ترجمه‌های توضیحات بسته‌ها تلاش کند. برنامه APT تلاش خواهد کرد نخستین توضیحات در دسترس را به زبانی که در ابتدای فهرست آمده است نمایش دهد. زبان‌ها را می‌توان با کدهای کوتاه یا طولانی زبان تعریف کرد. توجه داشته باشید که تمام آرشیوها فایل‌های Translation را برای همه زبان‌ها ارائه نمی‌دهند - کدهای زبان طولانی به‌ویژه بسیار نادر هستند.

فهرست پیش‌فرض شامل "environment" و "en" است. مقدار "environment" در اینجا معنای ویژه‌ای دارد: در زمان اجرا با کدهای زبان استخراج‌شده از متغیر محیطی LC_MESSAGES جایگزین خواهد شد. همچنین تضمین می‌کند که این کدها دوبار در فهرست درج نشوند. اگر LC_MESSAGES روی "C" تنظیم شده باشد، تنها فایل Translation-en (در صورت در دسترس بودن) استفاده خواهد شد. برای اجبار APT به عدم استفاده از هیچ فایل Translation، از تنظیم Acquire::Languages=none استفاده کنید. مقدار "none" کد ویژه دیگری است که جستجو برای یافتن یک فایل Translation مناسب را متوقف می‌کند. این به APT می‌گوید که این ترجمه‌ها را نیز دانلود کند، بدون اینکه عملاً از آن‌ها استفاده نماید مگر اینکه متغیرهای محیطی زبان‌ها را مشخص کنند. بنابراین، پیکربندی نمونه زیر منجر به ترتیب "en, de" در یک محیط محلی (locale) انگلیسی یا "de, en" در یک محیط آلمانی خواهد شد. توجه داشته باشید که "fr" دانلود می‌شود، اما استفاده نخواهد شد مگر اینکه APT در یک محیط فرانسوی اجرا شود (که در آن حالت ترتیب "fr, de, en" خواهد بود).

Acquire::Languages { "environment"; "de"; "en"; "none"; "fr"; };

نکته: برای جلوگیری از بروز مشکلات ناشی از اجرای APT در محیط‌های گوناگون (مثلاً توسط کاربران مختلف یا سایر برنامه‌ها)، تمام فایل‌های Translation که در پوشه /var/lib/apt/lists/ یافت شوند به انتهای فهرست (پس از یک "none" ضمنی) اضافه خواهند شد.

ForceIPv4

هنگام دانلود، استفاده از پروتکل IPv4 را اجباری می‌کند.

ForceIPv6

هنگام دانلود، استفاده از پروتکل IPv6 را اجباری می‌کند.

MaxReleaseFileSize

حداکثر اندازه مجاز فایل‌های Release/Release.gpg/InRelease. مقدار پیش‌فرض 10MB است.

EnableSrvRecords

این گزینه کنترل می‌کند که آیا apt از رکورد سرور DNS SRV مطابق با RFC 2782 برای انتخاب سرور جایگزین جهت برقراری اتصال استفاده کند یا خیر. مقدار پیش‌فرض "true" است.

AllowInsecureRepositories

به عملیات به‌روزرسانی اجازه می‌دهد فایل‌های داده را از مخازن بدون اطلاعات امنیتی کافی بارگیری کند. مقدار پیش‌فرض "false" است. مفاهیم، پیامدها و همچنین جایگزین‌ها به تفصیل در apt-secure(8) شرح داده شده‌اند.

AllowWeakRepositories

به عملیات به‌روزرسانی اجازه می‌دهد فایل‌های داده را از مخازنی که اطلاعات امنیتی ارائه می‌دهند اما این اطلاعات از نظر رمزنگاری دیگر به اندازه کافی قوی تلقی نمی‌شوند، بارگیری کند. مقدار پیش‌فرض "false" است. مفاهیم، پیامدها و همچنین جایگزین‌ها به تفصیل در apt-secure(8) شرح داده شده‌اند.

AllowDowngradeToInsecureRepositories

اجازه می‌دهد مخزنی که قبلاً با gpg امضا شده بود، در حین عملیات به‌روزرسانی به یک مخزن بدون امضا تبدیل شود. هنگامی که هیچ امضای معتبری برای یک مخزن که قبلاً مورد اعتماد بوده است وجود نداشته باشد، apt از به‌روزرسانی خودداری خواهد کرد. این گزینه می‌تواند برای نادیده گرفتن این محافظت استفاده شود. تقریباً با قطعیت هرگز مایل به فعال کردن این گزینه نخواهید بود. مقدار پیش‌فرض false است. مفاهیم، پیامدها و همچنین جایگزین‌ها به تفصیل در apt-secure(8) شرح داده شده‌اند.

حوزه Changelogs::URI

دریافت لاگ تغییرات (changelogs) تنها در صورتی امکان‌پذیر است که یک نشانی URI مشخص باشد که بتوان آن‌ها را از آنجا دریافت کرد. ترجیحاً فایل Release این مورد را در فیلد 'Changelogs' مشخص می‌کند. اگر این فیلد در دسترس نباشد، از فیلد Label/Origin در فایل Release استفاده می‌شود تا بررسی شود آیا گزینه Acquire::Changelogs::URI::Label::LABEL یا Acquire::Changelogs::URI::Origin::ORIGIN وجود دارد یا خیر و در این صورت این مقدار برداشته می‌شود. مقدار موجود در فایل Release را می‌توان با Acquire::Changelogs::URI::Override::Label::LABEL یا Acquire::Changelogs::URI::Override::Origin::ORIGIN بازنویسی کرد. این مقدار باید یک URI استاندارد به یک فایل متنی باشد، به جز اینکه داده‌های مربوط به بسته خاص با عبارت جایگزین @CHANGEPATH@ جایگزین می‌شوند. مقدار آن به این صورت است: ۱. اگر بسته از یک مؤلفه (مثلاً main) باشد، این بخش نخست است، در غیر این صورت حذف می‌شود؛ ۲. نخستین حرف از نام بسته مبدأ، مگر در حالتی که نام بسته مبدأ با 'lib' آغاز شود که در این صورت چهار حرف نخست خواهد بود؛ ۳. نام کامل بسته مبدأ؛ ۴. مجدداً نام کامل و ۵. نگارش (نسخه) مبدأ. بخش‌های اول (در صورت وجود)، دوم، سوم و چهارم با یک اسلش ('/') از هم جدا می‌شوند و میان بخش‌های چهارم و پنجم یک زیرخط ('_') قرار می‌گیرد. مقدار ویژه 'no' برای این گزینه در دسترس است که نشان می‌دهد نمی‌توان از این منبع برای دریافت فایل‌های گزارش تغییرات استفاده کرد. در این حالت در صورت در دسترس بودن، منبع دیگری امتحان خواهد شد.

حوزه Snapshots::URI

همانند گزارش‌های تغییرات، اسنپ‌شات‌ها نیز تنها در صورتی قابل دریافت هستند که یک نشانی URI مشخص باشد که بتوان آن‌ها را از آنجا دریافت کرد. ترجیحاً فایل Release این مورد را در فیلد 'Snapshots' مشخص می‌کند. اگر این فیلد در دسترس نباشد، از فیلد Label/Origin در فایل Release استفاده می‌شود تا بررسی شود آیا گزینه Acquire::Snapshots::URI::Label::LABEL یا Acquire::Snapshots::URI::Origin::ORIGIN وجود دارد یا خیر و در صورت وجود، این مقدار برداشته می‌شود. مقدار موجود در فایل Release را می‌توان با Acquire::Snapshots::URI::Override::Label::LABEL یا Acquire::Snapshots::URI::Override::Origin::ORIGIN بازنویسی کرد. مقدار باید یک URI استاندارد به یک پوشه (دایرکتوری) باشد، به جز اینکه شناسه اسنپ‌شات با متغیر جایگزین @SNAPSHOTID@ جایگزین می‌شود. مقدار ویژه 'no' برای این گزینه در دسترس است که نشان می‌دهد نمی‌توان از این منبع برای دریافت اسنپ‌شات‌ها استفاده کرد. در این حالت در صورت در دسترس بودن، منبع دیگری امتحان خواهد شد.

پیکربندی مختص باینری (BINARY SPECIFIC CONFIGURATION)

به‌ویژه با معرفی باینری apt تنظیم برخی گزینه‌ها تنها برای یک باینری خاص می‌تواند مفید باشد، زیرا حتی گزینه‌هایی که به نظر می‌رسد تنها بر یک باینری مشخص تأثیر می‌گذارند، مانند APT::Get::Show-Versions هم بر apt-get و هم بر apt تأثیر می‌گذارند.

تنظیم یک گزینه صرفاً برای یک باینری خاص، با قرار دادن آن گزینه درون دامنه Binary::specific-binary امکان‌پذیر است. به عنوان مثال، تنظیم گزینه APT::Get::Show-Versions تنها برای apt می‌تواند با تعیین مقدار Binary::apt::APT::Get::Show-Versions به جای آن انجام شود.

توجه داشته باشید همان‌طور که در بخش «توضیحات (DESCRIPTION)» در بالا اشاره شد، نمی‌توانید گزینه‌های مختص باینری را در خود خط فرمان یا در فایل‌های پیکربندی بارگذاری‌شده از طریق خط فرمان تنظیم کنید.

دایرکتوریها (DIRECTORIES)

بخش Dir::State شامل دایرکتوری‌هایی است که به اطلاعات وضعیت محلی مربوط می‌شوند. lists دایرکتوری قرارگیری فهرست‌های بسته‌های دانلودشده است و status نام فایل وضعیت dpkg(1) می‌باشد. preferences نام فایل preferences در APT است. Dir::State شامل دایرکتوری پیش‌فرضی است که در ابتدای مسیر تمام زیرآیتم‌ها قرار می‌گیرد، در صورتی که با / یا ./ شروع نشده باشند.

Dir::Cache شامل مسیرهای مربوط به اطلاعات حافظه موقت (کَش) محلی است، مانند دو کَش بسته srcpkgcache و pkgcache و همچنین محل قرارگیری بایگانی‌های دانلودشده، Dir::Cache::archives. تولید کَش‌ها را می‌توان با قرار دادن pkgcache یا srcpkgcache بر روی "" غیرفعال کرد. این کار زمان راه‌اندازی را کند می‌کند اما باعث صرفه‌جویی در فضای دیسک می‌شود. احتمالاً غیرفعال کردن pkgcache نسبت به srcpkgcache ارجح است. همانند Dir::State دایرکتوری پیش‌فرض در Dir::Cache قرار دارد.

Dir::Etc شامل مسیر فایل‌های پیکربندی است، sourcelist مسیر sourcelist را تعیین می‌کند و main فایل پیکربندی پیش‌فرض است (تنظیم آن تأثیری ندارد، مگر اینکه از فایل پیکربندی مشخص‌شده توسط APT_CONFIG انجام شود).

تنظیم Dir::Parts تمام قطعات پیکربندی را به ترتیب الفبایی از دایرکتوری مشخص‌شده می‌خواند. پس از اتمام این کار، فایل پیکربندی اصلی بارگذاری می‌شود.

برنامه‌های باینری توسط Dir::Bin مشخص می‌شوند. Dir::Bin::Methods محل کنترل‌کننده‌های روش (method handlers) را تعیین می‌کند و gzip، bzip2، lzma، dpkg، apt-get، dpkg-source، dpkg-buildpackage و apt-cache محل برنامه‌های مربوطه را مشخص می‌کنند.

آیتم پیکربندی RootDir معنای ویژه‌ای دارد. اگر تنظیم شود، تمامی مسیرها نسبت به RootDir خواهند بود، حتی مسیرهایی که به صورت مطلق مشخص شده‌اند. بنابراین، به عنوان مثال، اگر RootDir روی /tmp/staging و Dir::State::status روی /var/lib/dpkg/status تنظیم شده باشد، آنگاه فایل وضعیت در /tmp/staging/var/lib/dpkg/status جستجو خواهد شد. اگر می‌خواهید پیشوند تنها به مسیرهای نسبی اضافه شود، به جای آن Dir را تنظیم کنید.

فهرست Ignore-Files-Silently می‌تواند برای مشخص کردن فایل‌هایی استفاده شود که APT باید در هنگام تجزیه فایل‌ها در دایرکتوری‌های قطعات پیکربندی، بدون اعلام هشدار (در سکوت) از آن‌ها چشم‌پوشی کند. به طور پیش‌فرض فایلی که با .disabled, ~, .bak یا .dpkg-[a-z]+ خاتمه می‌یابد، در سکوت نادیده گرفته می‌شود. همان‌طور که در آخرین مقدار پیش‌فرض دیده می‌شود، این الگوها می‌توانند از نحو عبارت باقاعده (regular expression) استفاده کنند.

APT در DSELECT (APT IN DSELECT)

هنگامی که APT به عنوان یک روش در dselect(1) استفاده می‌شود، چندین دستورالعمل پیکربندی رفتار پیش‌فرض را کنترل می‌کنند. این موارد در بخش DSelect قرار دارند.

Clean

حالت پاک‌سازی حافظه موقت (کَش)؛ این مقدار می‌تواند یکی از گزینه‌های always, prompt, auto, pre-auto و never باشد. مقادیر always و prompt تمام بسته‌ها را پس از ارتقا از حافظه موقت حذف خواهند کرد؛ prompt (پیش‌فرض) این کار را به صورت مشروط انجام می‌دهد. auto تنها بسته‌هایی را حذف می‌کند که دیگر قابل دانلود نیستند (برای مثال با یک نسخه جدیدتر جایگزین شده‌اند). pre-auto این عمل را پیش از دانلود بسته‌های جدید انجام می‌دهد.

options

محتوای این متغیر هنگام اجرای apt-get(8) برای مرحله نصب، به عنوان گزینه‌های خط فرمان به آن ارسال می‌شود.

Updateoptions

محتوای این متغیر هنگام اجرای apt-get(8) برای مرحله به‌روزرسانی، به عنوان گزینه‌های خط فرمان به آن ارسال می‌شود.

PromptAfterUpdate

اگر درست (true) باشد، عملیات [U]pdate در dselect(1) همیشه برای ادامه کار تأییدیه می‌خواهد. مقدار پیش‌فرض درخواست تأیید تنها در صورت بروز خطا است.

نحوه فراخوانی DPKG(1) توسط APT (HOW APT CALLS DPKG(1))

چندین دستورالعمل پیکربندی، نحوه فراخوانی dpkg(1) توسط APT را کنترل می‌کنند. این گزینه‌ها در بخش DPkg قرار دارند.

options

این فهرستی از گزینه‌ها برای ارسال به dpkg(1) است. گزینه‌ها باید با نشانه‌گذاری فهرست (list notation) مشخص شوند و هر آیتم از فهرست به عنوان یک آرگومان مجزا به dpkg(1) ارسال می‌شود.

Path

این یک رشته است که متغیر محیطی PATH مورد استفاده هنگام اجرای dpkg را تعریف می‌کند. این متغیر می‌تواند روی هر مقدار معتبری از آن متغیر محیطی تنظیم شود؛ یا یک رشته خالی که در این صورت متغیر بدون تغییر باقی می‌ماند.

Pre-Invoke, Post-Invoke

این فهرستی از دستورات شل برای اجرا قبل/بعد از فراخوانی dpkg(1) است. همانند options این مورد نیز باید با نشانه‌گذاری فهرست مشخص شود. دستورات به ترتیب با استفاده از /bin/sh فراخوانی می‌شوند؛ در صورت شکست هر یک، APT متوقف خواهد شد.

Pre-Install-Pkgs

این فهرستی از دستورات شل برای اجرا قبل از فراخوانی dpkg(1) است. همانند options این مورد نیز باید با نشانه‌گذاری فهرست مشخص شود. دستورات به ترتیب با استفاده از /bin/sh فراخوانی می‌شوند؛ در صورت شکست هر یک، APT متوقف خواهد شد. ابزار APT نام فایل‌های تمام فایل‌های .deb را که قصد نصب آن‌ها را دارد، سطر به سطر روی توصیف‌گر فایل درخواستی که به طور پیش‌فرض ورودی استاندارد است، به دستورات ارسال می‌کند.

نسخه ۲ از این پروتکل اطلاعات بیشتری را از طریق توصیف‌گر فایل درخواستی ارسال می‌کند: خطی با متن VERSION 2، فضای پیکربندی APT، و فهرستی از اقدامات بسته به همراه نام فایل و اطلاعات نسخه.

هر خط از دستورالعمل‌های پیکربندی ساختار key=value دارد. نویسه‌های خاص (علامت مساوی، خطوط جدید، نویسه‌های غیرقابل‌چاپ، علامت نقل‌قول و علامت‌های درصد در key و خطوط جدید، نویسه‌های غیرقابل‌چاپ و علامت‌های درصد در value) به صورت رمزگذاری درصدی (%-encoded) هستند. فهرست‌ها با چندین خط به شکل key::=value با همان کلید نشان داده می‌شوند. بخش پیکربندی با یک خط خالی پایان می‌یابد.

خطوط اقدامات بسته در نسخه ۲ از پنج فیلد تشکیل شده‌اند: نام بسته (بدون مشخصه معماری، حتی اگر foreign باشد)، نسخه قدیمی، جهت تغییر نسخه (< برای ارتقا، > برای تنزل نسخه، = برای بدون تغییر)، نسخه جدید، اقدام. فیلدهای نسخه برای حالتی که اصلاً نسخه‌ای وجود ندارد (برای مثال هنگام نصب یک بسته برای اولین بار؛ نبود نسخه به عنوان نسخه‌ای قدیمی‌تر از هر نسخه واقعی در نظر گرفته می‌شود، بنابراین یک ارتقا است که به صورت - < 1.23.4) نمایش داده می‌شود) به صورت "-" هستند. فیلد اقدام در صورتی که بسته در حال پیکربندی باشد برابر با "**CONFIGURE**"، اگر در حال حذف باشد برابر با "**REMOVE**"، یا در صورتی که در حال استخراج باشد نام فایل یک فایل .deb خواهد بود.

در نسخه ۳ پس از هر فیلد نسخه، معماری آن نسخه می‌آید که در صورت عدم وجود نسخه برابر با "-" است، و فیلدی که نوع MultiArch را با مقادیر "same" ،"foreign" ،"allowed" یا "none" نشان می‌دهد. توجه داشته باشید که "none" یک نام نوع نادرست است که صرفاً جهت حفظ سازگاری نگه داشته شده است؛ این مقدار باید به عنوان "no" خوانده شود و کاربران تشویق می‌شوند از هر دو پشتیبانی کنند.

نسخه پروتکل مورد استفاده برای دستور cmd می‌تواند با تنظیم DPkg::Tools::options::cmd::Version انتخاب شود که پیش‌فرض آن نسخه ۱ است. اگر APT از نسخه درخواستی پشتیبانی نکند، در عوض اطلاعات را با بالاترین نسخه‌ای که از آن پشتیبانی می‌کند ارسال خواهد کرد.

توصیف‌گر فایلی که برای ارسال اطلاعات استفاده می‌شود می‌تواند با DPkg::Tools::options::cmd::InfoFD درخواست شود که پیش‌فرض آن 0 برای ورودی استاندارد است و از نسخه 0.9.11 در دسترس قرار دارد. پشتیبانی از این گزینه را می‌توان با بررسی متغیر محیطی APT_HOOK_INFO_FD شناسایی کرد که حاوی شماره توصیف‌گر فایل استفاده‌شده به عنوان تأییدیه است.

Run-Directory

ابزار APT قبل از فراخوانی dpkg(1), به این دایرکتوری تغییر مسیر می‌دهد (chdir)، پیش‌فرض / است.

Build-options

این گزینه‌ها به dpkg-buildpackage(1) هنگام کامپایل بسته‌ها ارسال می‌شوند؛ پیش‌فرض این است که امضا غیرفعال شده و تمام باینری‌ها تولید شوند.

DPkg::ConfigurePending

اگر این گزینه تنظیم شود، APT دستور dpkg --configure --pending را فراخوانی می‌کند تا به dpkg(1) اجازه دهد تمام پیکربندی‌ها و تریگرهای (triggers) مورد نیاز را مدیریت کند. این گزینه به طور پیش‌فرض فعال است، اما غیرفعال کردن آن در صورتی که بخواهید APT را چندین بار متوالی اجرا کنید - مثلاً در یک نصاب - می‌تواند مفید باشد. در این سناریو می‌توانید این گزینه را در تمام دفعات به جز آخرین بار غیرفعال کنید.

مهارکنندههای SYSTEMD (SYSTEMD INHIBITORS)

ابزار APT با systemd ارتباط برقرار می‌کند تا عملیات‌های متداخل سیستم را در حین اجرای dpkg(1) مهار کند، تا از قرار گرفتن سیستم‌ها در وضعیت ارتقای ناقص و بسته‌های خراب جلوگیری شود.

DPkg::Inhibit-Shutdown

این گزینه بولی (boolean) که به طور پیش‌فرض فعال است، باعث می‌شود apt مانع خاموش شدن سیستم (shutdown) شود.

DPkg::Inhibit-Sleep

این گزینه بولی (boolean) که به طور پیش‌فرض فعال است، باعث می‌شود apt مانع به خواب رفتن سیستم (sleep) شود.

برای اطلاعات بیشتر به https://systemd.io/INHIBITOR_LOCKS مراجعه کنید.

گزینههای دورهای و بایگانیها (PERIODIC AND ARCHIVES OPTIONS)

گروه‌های گزینه‌های APT::Periodic و APT::Archives رفتار به‌روزرسانی‌های دوره‌ای apt را پیکربندی می‌کنند که توسط اسکریپت /usr/lib/apt/apt.systemd.daily انجام می‌شود. برای مستندات مختصر این گزینه‌ها، به ابتدای این اسکریپت مراجعه کنید.

گزینههای اشکالزدایی (DEBUG OPTIONS)

فعال کردن گزینه‌ها در بخش Debug:: باعث ارسال اطلاعات اشکال‌زدایی به جریان خطای استاندارد برنامه‌ای می‌شود که از کتابخانه‌های apt استفاده می‌کند، یا حالت‌های ویژه‌ای از برنامه را فعال می‌سازد که عمدتاً برای اشکال‌زدایی از رفتار apt مفید هستند. بیشتر این گزینه‌ها برای یک کاربر معمولی جالب توجه نیستند، اما چند مورد از آن‌ها ممکن است کاربردی باشند:

•Debug::pkgProblemResolver خروجی مربوط به تصمیمات اتخاذشده توسط dist-upgrade، upgrade، install، remove و purge را فعال می‌کند.

•Debug::NoLocking تمام قفل‌گذاری‌های فایل را غیرفعال می‌کند. این گزینه می‌تواند برای اجرای برخی عملیات (برای نمونه، apt-get -s install) به عنوان یک کاربر غیرریشه استفاده شود.

•Debug::pkgDPkgPM هر بار که apt برنامه dpkg(1) را فراخوانی می‌کند، خط فرمان واقعی را چاپ می‌کند.

•Debug::IdentCdrom گنجاندن داده‌های statfs در شناسه‌های CD-ROM را غیرفعال می‌کند.

فهرست کامل گزینه‌های اشکال‌زدایی apt در ادامه آمده است.

Debug::Acquire::cdrom

اطلاعات مربوط به دسترسی به منابع cdrom:// را چاپ می‌کند.

Debug::Acquire::http

اطلاعات مربوط به بارگیری بسته‌ها با استفاده از HTTP را چاپ می‌کند.

Debug::Acquire::https

اطلاعات مربوط به بارگیری بسته‌ها با استفاده از HTTPS را چاپ می‌کند.

Debug::Acquire::gpgv

اطلاعات مربوط به اعتبارسنجی امضاهای رمزنگاری‌شده با استفاده از gpg را چاپ می‌کند.

Debug::aptcdrom

اطلاعات مربوط به فرآیند دسترسی به مجموعه‌های بسته‌های ذخیره‌شده روی CD-ROM را نمایش می‌دهد.

Debug::Hashes

هر هش رمزنگاری که توسط کتابخانه‌های apt تولید می‌شود را در خروجی نمایش می‌دهد.

Debug::IdentCDROM

هنگام تولید شناسه برای یک CD-ROM، اطلاعات حاصل از statfs، یعنی تعداد بلوک‌های استفاده‌شده و آزاد در سیستم‌فایل CD-ROM را نادیده می‌گیرد.

Debug::NoLocking

تمام قفل‌گذاری‌های فایل را غیرفعال می‌کند. برای نمونه، این کار اجازه می‌دهد دو نمونه از “apt-get update” به‌طور همزمان اجرا شوند.

Debug::pkgAcquire

هنگام افزوده شدن یا حذف موارد از صف سراسری بارگیری، آن را ثبت (لاگ) می‌کند.

Debug::pkgAcquire::Auth

پیام‌های وضعیت و خطاهای مربوط به اعتبارسنجی چکسام‌ها و امضاهای رمزنگاری فایل‌های بارگیری‌شده را در خروجی نمایش می‌دهد.

Debug::pkgAcquire::Diffs

اطلاعات مربوط به بارگیری و اعمال تفاضل‌های فهرست نمایه بسته (diffs)، و خطاهای مربوط به تفاضل‌های نمایه بسته را نمایش می‌دهد.

Debug::pkgAcquire::RRed

اطلاعات مربوط به وصله زدن (patching) لیست‌های بسته‌های apt هنگام بارگیری تفاضل‌های نمایه به‌جای نمایه‌های کامل را در خروجی نمایش می‌دهد.

Debug::pkgAcquire::Worker

تمام تعاملات با زیرپردازش‌هایی که عملاً بارگیری‌ها را انجام می‌دهند ثبت (لاگ) می‌کند.

Debug::pkgAutoRemove

رویدادهای مربوط به وضعیت نصب خودکار بسته‌ها و حذف بسته‌های استفاده‌نشده را ثبت می‌کند.

Debug::pkgDepCache::AutoInstall

پیام‌های اشکال‌زدایی تولید می‌کند که توصیف می‌کنند چه بسته‌هایی برای حل وابستگی‌ها به‌طور خودکار در حال نصب هستند. این به مرحله اولیه نصب خودکار انجام‌شده در مثلاً apt-get install مربوط است و نه به حل‌کننده کامل وابستگی apt؛ برای آن به Debug::pkgProblemResolver مراجعه کنید.

Debug::pkgDepCache::Marker

پیام‌های اشکال‌زدایی تولید می‌کند که نشان می‌دهند در حین کار ProblemResolver کدام بسته‌ها به صورت نگه‌داری/نصب/حذف (keep/install/remove) نشانه‌گذاری می‌شوند. هر افزودن یا حذف ممکن است اقدامات بیشتری را ایجاد کند؛ این اقدامات با دو فاصله اضافی زیر مدخل اصلی دندانه‌دار نشان داده می‌شوند. قالب هر خط به صورت MarkKeep، MarkDelete یا MarkInstall است که به دنبال آن package-name <a.b.c -> d.e.f | x.y.z> (section) می‌آید که در آن a.b.c نسخه فعلی بسته است، d.e.f نسخه‌ای است که برای نصب در نظر گرفته شده و x.y.z نسخه‌ای جدیدتر است، اما برای نصب در نظر گرفته نشده است (به دلیل امتیاز پایین سنجاق‌گذاری / pin score). اگر این دو مورد آخر وجود نداشته باشند یا با نسخه نصب‌شده یکسان باشند، می‌توان آن‌ها را حذف کرد. section نام بخشی است که بسته در آن ظاهر می‌شود.

Debug::pkgDPkgPM

هنگام فراخوانی dpkg(1)، خط فرمان دقیقی را که با آن فراخوانی می‌شود، با آرگومان‌هایی که با یک کاراکتر فاصله تکی جدا شده‌اند، در خروجی نمایش می‌دهد.

Debug::pkgDPkgProgressReporting

تمام داده‌های دریافت شده از dpkg(1) روی توصیف‌گر فایل وضعیت (status file descriptor) و هرگونه خطای رخ داده هنگام تجزیه آن را در خروجی نمایش می‌دهد.

Debug::pkgOrderList

ردیابی (trace) الگوریتمی را ایجاد می‌کند که ترتیب ارسال بسته‌ها توسط apt به dpkg(1) را تعیین می‌کند.

Debug::pkgPackageManager

پیام‌های وضعیتی را که مراحل انجام‌شده هنگام فراخوانی dpkg(1) را ردیابی می‌کنند در خروجی نمایش می‌دهد.

Debug::pkgPolicy

اولویت هر فهرست بسته را در هنگام راه‌اندازی خروجی می‌دهد.

Debug::pkgProblemResolver

اجرای حل‌کننده وابستگی را ردیابی می‌کند (این مورد فقط زمانی اعمال می‌شود که یک مشکل وابستگی پیچیده رخ دهد).

Debug::pkgProblemResolver::ShowScores

فهرستی از تمام بسته‌های نصب‌شده را به همراه امتیاز محاسبه‌شده آن‌ها که توسط pkgProblemResolver استفاده می‌شود، نمایش می‌دهد. توضیحات بسته همانند مورد بیان‌شده در Debug::pkgDepCache::Marker است.

Debug::sourceList

اطلاعات مربوط به توزیع‌کنندگان (vendors) خوانده‌شده از /etc/apt/vendors.list را چاپ می‌کند.

Debug::RunScripts

دستورات خارجی فراخوانی‌شده توسط قلاب‌های (hooks) apt را نمایش می‌دهد. این شامل مواردی چون گزینه‌های پیکربندی DPkg::{Pre,Post}-Invoke یا APT::Update::{Pre,Post}-Invoke است.