systemd-mount
میتواند
برای ایجاد
و شروع یک
واحد گذرای
.mount یا .automount از
سیستم فایل
WHAT بر روی
نقطه مانت
WHERE استفاده
شود.
از جهات
بسیاری،
systemd-mount شبیه به
دستور سطح
پایینتر
mount(8) است، اما
به جای
اجرای
مستقیم و
فوری
عملیات
مانت، systemd-mount
آن را از
طریق صف
وظایف مدیر
سرویس
زمانبندی
میکند تا
بتواند
وابستگیهای
بیشتری را
(مانند
مانتهای
والد، یا
اجرای
پیشاپیش یک
بررسیکننده
سیستم فایل)
واکشی کرده
و از منطق
مانت
خودکار
استفاده
نماید.
این دستور
یک یا دو
آرگومان
میگیرد.
اگر تنها یک
آرگومان
مشخص شود،
باید به یک
دستگاه
بلوکی یا
فایل
معمولی
حاوی سیستم
فایل اشاره
کند (مانند
"/dev/sdb1" یا "/path/to/disk.img").
سپس دستگاه
بلوکی یا
فایل تصویر
برای یافتن
برچسب
سیستم فایل
و سایر
فرادادهها
کاوش شده و
در
دایرکتوریای
زیر /run/media/system/ که
نام آن از
برچسب
سیستم فایل
تولید
میشود
مانت
میگردد. در
این حالت
دستگاه
بلوکی یا
فایل تصویر
باید در
زمان
فراخوانی
دستور وجود
داشته باشد
تا بتوان آن
را کاوش کرد.
اگر مشخص
شود که
دستگاه یک
دستگاه
بلوکی
جداشدنی
است (مانند
فلشمموری
USB)، به جای
نقطه مانت
معمولی، یک
نقطه مانت
خودکار (automount)
ایجاد
میشود
(یعنی گزینه
--automount= به صورت
ضمنی فعال
است، زیر را
ببینید). اگر
گزینه --tmpfs
مشخص شده
باشد،
آرگومان به
عنوان
مسیری
تفسیر
میشود که
سیستم فایل
موقت جدید
باید در آن
مانت شود.
اگر دو
آرگومان
مشخص شوند،
اولی منبع
مانت (WHAT) و
دومی مسیری
را که باید
روی آن مانت
شود (WHERE) نشان
میدهد. در
این حالت
هیچ کاوشی
روی منبع
انجام
نمیشود و
نیازی به
وجود گره
دستگاه
پشتیبان
نیست. با این
حال، اگر
این حالت با
--discover ترکیب
شود، کاوش
گره دستگاه
برای
فرادادههای
اضافی فعال
میشود، و –
درست مانند
حالت
تکآرگومانی
که در بالا
توضیح داده
شد – دستگاه
مشخصشده
باید در
زمان
فراخوانی
دستور وجود
داشته
باشد.
از دستور
--list برای
نمایش جدول
خلاصهای
از تمام
دستگاههای
بلوکی محلی
و
شناختهشده
دارای
سیستم فایل
که میتوان
با این
دستور مانت
کرد
استفاده
کنید.
systemd-umount
میتواند
برای
آنمانت
کردن یک
نقطه مانت
یا مانت
خودکار
استفاده
شود. این
دستور
معادل systemd-mount
--umount است.
گزینههای
زیر
پشتیبانی
میشوند:
--no-block
به صورت
همگام
منتظر
پایان
عملیات
درخواستی
نمیماند.
اگر این
گزینه مشخص
نشود،
وظیفه
اعتبارسنجی
شده، در صف
قرار
میگیرد و
systemd-mount تا زمان
تکمیل
راهاندازی
واحد مانت
یا مانت
خودکار
منتظر
میماند. با
ارسال این
آرگومان،
وظیفه فقط
اعتبارسنجی
شده و در صف
قرار
میگیرد.
در نسخه 232
اضافه شد.
-l, --full
هنگامی
که
--list مشخص
شده است،
خروجی را
کوتاه
نمیکند.
در نسخه 245
اضافه شد.
--no-pager
خروجی را
به یک
صفحهبند (pager)
هدایت
نمیکند.
--no-legend
راهنما (legend)
را چاپ
نمیکند،
یعنی
سرستونها
و پاورقی
حاوی نکات
توضیحی حذف
میشوند.
--no-ask-password
برای
عملیات
دارای
امتیاز از
کاربر
درخواست
احراز هویت
نمیکند.
--json=MODE
خروجی را
با فرمت JSON
نمایش
میدهد. یکی
از مقادیر
"short" (برای
کوتاهترین
خروجی ممکن
بدون
فاصلهها
یا خطوط
خالی
اضافی)، "pretty"
(برای نسخه
خوانا با
تورفتگی و
شکستن خطوط)
یا "off" (برای
خاموش کردن
خروجی JSON، که
حالت
پیشفرض
است) را
میپذیرد.
--quiet, -q
از نمایش
خروجیهای
اطلاعاتی
اضافی در
حین اجرا
جلوگیری
میکند.
در نسخه 232
اضافه شد.
--discover
کاوش
منبع مانت
را فعال
میکند. این
سوییچ در
صورت مشخص
شدن تنها یک
آرگومان در
خط فرمان،
به طور ضمنی
فعال
میشود. در
صورت
ارسال،
فرادادههای
اضافی از
دستگاه
خوانده
میشود تا
واحد
ایجادشونده
بهبود یابد.
برای مثال،
یک رشته
توصیفی
برای
واحدهای
گذرا بر
اساس برچسب
سیستم فایل
و مدل
دستگاه
ایجاد
میشود.
علاوه بر
این، اگر یک
دستگاه
بلوکی
جداشدنی
(مانند
فلشمموری USB)
شناسایی
شود، به جای
یک واحد
مانت
معمولی، یک
واحد مانت
خودکار با
زمان اتمام
بیکاری
کوتاه
ایجاد
میشود تا
اطمینان
حاصل گردد
که سیستم
فایل پس از
هر بار
دسترسی به
سرعت در
وضعیت تمیز
قرار
میگیرد.
در نسخه 232
اضافه شد.
--type=, -t
نوع
سیستم فایل
را برای
مانت مشخص
میکند
(مانند "vfat" یا
"ext4"). اگر حذف
شود یا روی
"auto" تنظیم
گردد، نوع
سیستم فایل
به طور
خودکار
تعیین
میشود.
در نسخه 232
اضافه شد.
--options=, -o
گزینههای
مانت اضافی
برای نقطه
مانت.
در نسخه 232
اضافه شد.
--owner=USER
به کاربر
مشخصشده
USER
امکان
میدهد
مالک سیستم
فایل
مانتشده
باشد. این
کار با
افزودن
گزینههای
uid= و
gid= به
فهرست
گزینههای
مانت انجام
میشود.
تنها برخی
از
سیستمهای
فایل از این
گزینه
پشتیبانی
میکنند.
در نسخه 237
اضافه شد.
--fsck=
یک
آرگومان
بولی
میگیرد،
که به طور
پیشفرض
روی فعال (on)
است. کنترل
میکند که
آیا
بلافاصله
قبل از
عملیات
مانت،
بررسی
سیستم فایل
(fsck) اجرا شود
یا خیر. در
حالت مانت
خودکار (
--automount=
در زیر را
ببینید)
بررسی در
لحظه اولین
دسترسی به
دستگاه
اجرا خواهد
شد، که ممکن
است دسترسی
را اندکی به
تاخیر
بیندازد.
در نسخه 232
اضافه شد.
--description=
توضیحاتی
برای واحد
مانت یا
مانت
خودکار
ارائه
میدهد.
Description=
را در
systemd.unit(5)
ببینید.
در نسخه 232
اضافه شد.
--property=, -p
یک ویژگی
واحد را
برای واحد
مانت
ایجادشده
تنظیم
میکند. این
گزینه
انتساب
مقداری با
همان فرمت
دستور
set-property در
systemctl(1)
میپذیرد.
در نسخه 232
اضافه شد.
--automount=
یک
آرگومان
بولی
میگیرد.
کنترل
میکند که
آیا یک نقطه
مانت
خودکار
ایجاد شود
یا یک نقطه
مانت
معمولی. اگر
true باشد، یک
نقطه مانت
خودکار
ایجاد
میشود که
در زمان
اولین
دسترسی
توسط سیستم
فایل واقعی
پشتیبانی
میشود. اگر
false باشد، یک
نقطه مانت
ساده ایجاد
میشود که
بلافاصله
توسط سیستم
فایل واقعی
پشتیبانی
میگردد.
نقاط مانت
خودکار این
مزیت را
دارند که
سیستم فایل
تا زمان
اولین
دسترسی،
آنمانت و
در نتیجه در
وضعیت تمیز
باقی
میماند. در
حالت مانت
خودکار،
سوییچ
--timeout-idle-sec=
(زیر را
ببینید)
میتواند
استفاده
شود تا
اطمینان
حاصل گردد
که نقطه
مانت پس از
آخرین
دسترسی و با
سپری شدن یک
دوره
بیکاری، به
طور خودکار
آنمانت
میشود.
اگر این
سوییچ مشخص
نشود،
مقدار
پیشفرض آن
false است. اگر
مشخص نشود و
از --discover
استفاده
گردد (یا فقط
یک آرگومان
ارسال شود
که به صورت
ضمنی
بیانگر --discover
است، بالا
را ببینید)،
و دستگاه
بلوکی
سیستم فایل
به عنوان یک
دستگاه
جداشدنی
تشخیص داده
شود، روی true
تنظیم
میشود تا
شانس قرار
داشتن
سیستم فایل
در وضعیتی
کاملاً
تمیز در
صورت جدا
شدن
ناگهانی
دستگاه
افزایش
یابد.
در نسخه 232
اضافه شد.
-A
معادل
--automount=yes است.
در نسخه 232
اضافه شد.
--timeout-idle-sec=
یک مقدار
زمانی
میگیرد که
مدتزمان
بیکاری را
در حالت
مانت
خودکار
کنترل
میکند. اگر
روی "infinity"
(پیشفرض)
تنظیم شود،
هیچ
آنمانت
خودکاری
انجام
نمیشود. در
غیر این
صورت،
سیستم فایل
پشتیبان
نقطه مانت
خودکار پس
از آخرین
دسترسی و با
سپری شدن
زمان پایان
بیکاری جدا
میشود.
برای
جزئیات
مربوط به
نحو زمان
پشتیبانیشده،
systemd.time(7) را
ببینید. این
گزینه در
صورتی که
فقط یک مانت
معمولی
برقرار شده
باشد و از
مانت
خودکار
استفاده
نشود، هیچ
تاثیری
ندارد.
توجه
داشته
باشید که
اگر از --discover
استفاده
شود (یا تنها
یک آرگومان
ارسال گردد
که به طور
ضمنی
بیانگر --discover
است، بالا
را ببینید)،
و دستگاه
بلوکی
سیستم فایل
به عنوان یک
دستگاه
جداشدنی
تشخیص داده
شود، --timeout-idle-sec=1s
به صورت
ضمنی اعمال
میشود.
در نسخه 232
اضافه شد.
--automount-property=
مشابه
--property= است، اما
ویژگیهای
اضافی را به
جای واحد
مانت، بر
روی واحد
مانت
خودکار
ایجادشده
اعمال
میکند.
در نسخه 232
اضافه شد.
--bind-device
کنترل
میکند که
آیا واحد
مانت/مانت
خودکار
تولیدشده
به چرخه عمر
دستگاه
پشتیبان
متصل شود یا
خیر. این
تنظیم به
ویژه در
حالت مانت
خودکار
بسیار مفید
است. اگر
تنظیم شود،
هنگامی که
دستگاه
پشتیبان
ناپدید
میشود،
واحدها به
طور خودکار
متوقف
خواهند شد.
به طور
پیشفرض،
واحد مانت
خودکار
باقی
میماند و
دسترسیهای
بعدی تا
زمان اتصال
مجدد
دستگاه
پشتیبان
مسدود (block)
میشوند.
این گزینه
در مورد
مانتهای
غیردستگاهی،
مانند
مانتهای
شبکه یا
سیستم فایل
مجازی هیچ
تاثیری
ندارد.
اگر از --discover
استفاده
شود (یا تنها
یک آرگومان
ارسال گردد
که به طور
ضمنی
بیانگر --discover
است، بالا
را ببینید)،
و دستگاه
بلوکی
سیستم فایل
جداشدنی
تشخیص داده
شود، این
گزینه به
صورت ضمنی
اعمال
میگردد.
توجه
داشته
باشید که
واحدهای
مانت به طور
پیشفرض یک
وابستگی Requires=
به دستگاه
پشتیبان به
دست
میآورند.
این رفتار
را میتوان
از طریق
گزینه مانت
x-systemd.device-bound= کنترل
کرد، برای
جزئیات systemd.mount(5)
را ببینید.
به ویژه،
x-systemd.device-bound=no بر این
گزینه
اولویت
دارد و
وابستگیهای
دستگاه را
هم در
واحدهای
مانت
تولیدشده و
هم آنچه
توسط مدیر
سرویس به
صورت ضمنی
در نظر
گرفته
میشود،
سرکوب
میکند.
در نسخه 232
اضافه شد.
--list
به جای
ایجاد یک
نقطه مانت
یا مانت
خودکار،
فهرست
خلاصهای
از
دستگاههای
بلوکی حاوی
سیستمهای
فایلی را که
میتوان با
"systemd-mount" مانت
کرد، به
همراه
فرادادههای
مفید مانند
برچسبها و
غیره چاپ
میکند.
در نسخه 232
اضافه شد.
-u, --umount
واحدهای
مانت و مانت
خودکار
متناظر با
نقاط مانت
مشخصشده
WHERE
یا
دستگاههای
WHAT را متوقف
میکند.
systemd-mount
با این
گزینه یا
systemd-umount
میتواند
چندین
آرگومان
دریافت کند
که
میتوانند
نقاط مانت،
دستگاهها،
نامهای
گره به سبک /etc/fstab
یا
فایلهای
پشتیبان
متناظر با
دستگاههای
لوپ باشند،
مانند
systemd-mount --umount
/path/to/umount /dev/sda1 UUID=xxxxxx-xxxx LABEL=xxxxx /path/to/disk.img.
توجه داشته
باشید که
هنگام مشخص
شدن
-H یا
-M،
فقط
مسیرهای
مطلق به
نقاط مانت
پشتیبانی
میشوند.
در نسخه 233
اضافه شد.
-G, --collect
واحد
گذرا را پس
از اتمام
کار، حتی
اگر با شکست
مواجه شده
باشد، از
حافظه
تخلیه
میکند. به
طور معمول
بدون این
گزینه،
تمام
واحدهای
مانتی که با
شکست مواجه
شدهاند در
حافظه باقی
میمانند
تا زمانی که
کاربر
صراحتاً
وضعیت شکست
آنها را با
systemctl reset-failed یا
دستوری
معادل
بازنشانی
کند. از سوی
دیگر،
واحدهایی
که با
موفقیت
متوقف
شدهاند
بلافاصله
از حافظه
تخلیه
میشوند.
اگر این
گزینه فعال
شود،
«جمعآوری
زباله» (garbage collection)
واحدها
تهاجمیتر
شده و
واحدها را
صرفنظر از
اینکه با
موفقیت
خارج
شدهاند یا
با شکست،
تخلیه
میکند. این
گزینه یک
میانبر
برای
--property=CollectMode=inactive-or-failed
است؛ برای
اطلاعات
بیشتر
توضیحات
مربوط به
CollectMode=
را در
systemd.unit(5)
ببینید.
در نسخه 236
اضافه شد.
-T, --tmpfs
یک سیستم
فایل جدید
tmpfs
بر روی
WHERE،
با یک نام
اختیاری
NAME
که به طور
پیشفرض "tmpfs"
است، ایجاد
و مانت
میکند.
سیستم
فایل با
حالت
دایرکتوری
سطح بالایی
که توسط
تنظیم umask(2)
فراخوان
تعیین
میشود
مانت
میگردد،
یعنی rwxrwxrwx که
توسط umask
فراخوان
پوشانده (mask)
شده است. این
رفتار
مطابق با
عملکرد mkdir(1)
است، اما با
مقدار
پیشفرض
هسته که "rwxrwxrwxt"
است (یعنی
دایرکتوری
قابل نوشتن
برای همه با
بیت sticky فعال)
تفاوت
دارد.
در نسخه 255
اضافه شد.
--canonicalize=
کنترل
میکند که
آیا مسیر
مشخصشده
قبل از
درخواست
عملیات در
سمت کلاینت
استانداردسازی
(canonicalize) شود یا
خیر. یک
پارامتر
بولی
میپذیرد
که به طور
پیشفرض true
است. توجه
داشته
باشید که
برای
عملیات
غیرمحلی
(یعنی زمانی
که از
--machine= یا
--host= استفاده
میشود)،
استانداردسازی
مسیر به
صورت ضمنی
خاموش است.
استانداردسازی
مسیر
مستلزم حل
پیوندهای
نمادین،
عناصر مسیر
".." و گسترش
گره دستگاه
به سبک LABEL=/UUID=
است. اگر
استانداردسازی
غیرفعال
باشد و مسیر
حاوی عنصر
پیوند
نمادین، ".."
یا گسترش
LABEL=/UUID=/... باشد،
عملیات با
شکست مواجه
خواهد شد.
در نسخه 258
اضافه شد.
--user
به جای
ارتباط با
مدیر سرویس
کل سیستم،
با مدیر
سرویس
کاربر
فراخوان
ارتباط
برقرار
میکند.
--system
با مدیر
سرویس
سیستم
ارتباط
برقرار
میکند. این
حالت
پیشفرض و
ضمنی است.
-H, --host=
عملیات
را از راه
دور اجرا
میکند. یک
نام میزبان
یا یک نام
کاربری و
نام میزبان
که با "@" از
هم جدا
شدهاند را
برای اتصال
مشخص کنید.
نام میزبان
میتواند
به صورت
اختیاری با
یک پورت که ssh
روی آن گوش
میدهد
(جداشده با
":") و سپس نام
یک کانتینر
(جداشده با
"/") پسوند
بگیرد که
مستقیماً
به کانتینر
خاصی روی
میزبان
مشخصشده
متصل
میشود. این
کار از SSH برای
گفتگو با
نمونه مدیر
ماشین راه
دور
استفاده
میکند.
نامهای
کانتینر را
میتوان با
machinectl -H HOST
برشمرد.
آدرسهای IPv6
را درون
براکت قرار
دهید.
-M, --machine=
عملیات
را روی یک
کانتینر
محلی اجرا
میکند. یک
نام
کانتینر را
برای اتصال
مشخص کنید،
که
میتواند
به صورت
اختیاری
دارای
پیشوند نام
کاربری و
کاراکتر
جداکننده "@"
باشد. اگر
رشته ویژه
".host" به جای
نام
کانتینر
استفاده
شود، اتصال
به سیستم
محلی
برقرار
میشود (که
برای اتصال
به گذرگاه
کاربری یک
کاربر خاص
مفید است: "--user
--machine=lennart@.host"). اگر
نحو "@"
استفاده
نشود،
اتصال به
عنوان
کاربر root
برقرار
میشود. اگر
نحو "@"
استفاده
شود، سمت چپ
یا سمت راست
میتوانند
حذف شوند
(اما نه هر دو)
که در این
صورت نام
کاربری
محلی و ".host" به
صورت ضمنی
در نظر
گرفته
میشوند.
-h, --help
یک متن
راهنمای
کوتاه را
چاپ کرده و
خارج
میشود.
--version
یک رشته
کوتاه نسخه
را چاپ کرده
و خارج
میشود.
